[วางจำหน่ายที่ #B2S #EBOOK] TEACH ME อาจารย์แดนดิน

ตอนที่ 8 : Chapter 7 : อาจารย์อย่าน่ารัก [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60


Chapter 7

อาจารย์อย่าน่ารัก


บอกใครก็คงไม่มีใครเชื่อว่าอาจารย์หน้านิ่งคีพลุคครูไหวใจร้ายของคณะบริหารจะเป็นคนเดียวกันกับที่คลี่ยิ้มกว้างจนตาหยีอยู่ในขณะนี้

น่ารัก...

“เดี๋ยวผมไปเอายามาให้ คุณมานั่งนี่ก่อน” อาจารย์บอกพร้อมกับร่างสูงที่เคลื่อนตัวมาประคองร่างของฉันให้เดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่ตรงโต๊ะเคาท์เตอร์ทำอาหาร

ท่าทางของอาจารย์ที่แสดงออกมาเป็นไปอย่างธรรมชาติเฉกเช่นคนหนึ่งที่กำลังช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เท้าเจ็บเท่านั้น มีแต่ใจนี่นี่แหละที่คิดไม่ดี ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นจนสามารถรับรู้ถึงความร้อนจากกายของอีกฝ่ายกำลังทำฉันใจสั่นสมองเหมือนหยุดคิดชั่วขณะ รู้ตัวอีกทีอาจารย์ก็กลับมาพร้อมยาที่อยู่ในมือแล้ว

“นี่ยาแก้ปวด คุณกินก่อนนะ” เขาว่าพร้อมกับแกะยาจากแผงมาให้แล้ววางลงบนฝ่ามือฉัน ก่อนจะผละไปรินน้ำใส่แก้วแล้วยื่นมาให้

“จริงสิ อาจารย์ยังไม่ได้ทานยาเลย”

“เมื่อคืนผมกินยาแล้ว”

“แต่อาจารย์ยังตัวร้อนอยู่ ใช่ๆๆ ตอนนี้อาจารย์เป็นคนป่วยอยู่” เหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้กำลังสลับหน้าที่กัน ฉันเลยตั้งใจที่จะลุกขึ้นไปทำกับข้าวต่อแต่ก็โดนมือหนากดไหล่เอาไว้ให้นั่งลงตามเดิม

“ผมดีขึ้นแล้ว” ฉันขมวดคิ้วกับคำพูดนั้นก่อนจะเอื้อมมือไปวัดความร้อนจากหน้าผากของเจ้าตัว

“ยังตัวร้อนอยู่เลย นี่ก็ค่ำแล้วนะคะอาจารย์ต้องทานข้าวทานยาแล้วก็นอนเยอะๆ”

“สั่งอย่างกับผมเป็นเด็กเลย คุณนั่งนิ่งๆ เถอะ”

“แต่ฉันต้องทำข้าวต้มให้อาจารย์ทานนะคะ”

“คุณอยากเจ็บเท้าอีกข้างเหรอข้าวแกง” น้ำเสียงกดต่ำพร้อมกับสายตากดดันที่มองมาให้ฉันได้แต่ยิ้มแห้งออกไปเพราะไม่ค่อยจะเชื่อฝีมือตัวเองเท่าไหร่เหมือนกัน

“ก็อาจารย์ป่วยอยู่...เหย~ อาจารย์จะทำอะไรคะ!” ยังพูดไม่ทันจบประโยคฉันก็ต้องหดเท้าหนีจากอาจารย์ที่จู่ๆ ก็ทรุดตัวลงหมายจะจับเท้าฉัน

“จะนวดเท้าให้ มันเริ่มบวมแล้วนะ” อาจารย์เงยหน้าขึ้นมาตอบพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมหยิบยานวดบนเคาท์เตอร์

“แต่นี่มันเท้า”

“แต่คุณกำลังเจ็บ”

“แต่มันสกปรก”

“เดี๋ยวผมค่อยล้างมือ ยื่นเท้ามาครับ” เขาเถียงกลับอย่างไม่ลดล่ะกดจะปิดท้ายด้วยประโยคคำสั่ง

“อาจารย์...” ฉันเรียกร่างสูงด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ รู้สึกกระอักกระอวนแปลกๆ อยู่ข้างใน ระหว่างที่ฉันกำลังสับสนอยู่กับตัวเองอยู่นั้นอาจารย์ก็คล้าข้อเท้าฉันให้ไปวางอยู่บนหน้าขาของเขาแล้ว

“ถ้าคุณดื้อผมจะหักคะแนนคุณ” น้ำเสียงเอาจริงนั่นทำให้การดึงเท้าออกมาชะงักและวางกลับไปลงบนหน้าขาของเขาตามเดิม

“ทำไมเอาคะแนนมาขู่ล่ะคะ ไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน”

“เกี่ยวไม่เกี่ยวคุณก็ทำตามที่ผมสั่งอยู่นี่ไง”

“แหงะ”

อาจารย์เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มมุมปากมาให้ก่อนจะกลายร่างเป็นบุรุษพยาบาลนวดนิ้วเท้าที่ฟกช้ำให้ฉันอยู่ นิ้วเรียวปาดยานวดลงบนเท้าของฉันอย่างพอดีก่อนจะกดน้ำหนักนิ้วลงมาแล้วนวดเบาๆ

“เจ็บไหมหืม”

“ไม่ค่ะ อาจารย์มือเบาดี”

“ฮึ”

“อ้อพรุ่งนี้ฟาโรห์บอกว่าจะมาเยี่ยมนะคะ พูดถึงเรื่องนี้ทำไมอาจารย์ไม่รับโทรศัพท์คะ” ฉันเอ่ยออกมาอย่างต้องการชวนคุย

“แบตหมดมั้ง หลังจากโทรบอกอาจารย์คมวิทย์ให้เข้าสอนแทนผมก็ล้มลงบนเตียงเลย ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่คุณเช็ดตัวให้ผมนั่นแหละ”

“อ้อ...” แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกเขินๆ กับประโยคสุดท้ายของเขาด้วยนะ -///-

จะว่าไปตอนที่เห็นอาจารย์นอนป่วยตัวร้อนจี๋อยู่แบนั้นมันทำให้ฉันลืมเรื่องกายภาพไปหมดเลย ตอนนั้นคิดแต่จะทำยังไงให้อาจารย์ หัวตื้อมือสั่นไปหมดเช็ดตัวไปก็ได้แต่ร้องขออยู่ในใจว่าให้หายป่วยเร็วๆ

“ข้าวแกงครับ”

“ค...คะ” ฮืออออ อยากเรียกชื่อคนอื่นด้วยน้ำเสียงนุ่มแบบนนั้นสิ มันไม่ดีต่อใจเลยสักนิด

“จะกินอะไรเหรอเปล่า คุณก็น่าจะหิวเหมือนกันนะ”

“อาจารย์จะเข้าครัวเหรอคะ”

“สั่งมาทานสิข้าวแกง ผมไม่ใช่พ่อศรีเรือนหรอกนะที่เห็นตู้เย็นมีของอยู่เต็มตู้คือซื้อมาอย่าให้โล่งเฉยๆ”

อ้าวแล้วกัน...อาจารย์ก็มีมุมแบบนี้เหมือนกันแฮะ

 

ราวหนึ่งชั่วโมงถัดมาอาหารที่สั่งมาจากร้านด้านล่างก็ได้หายเข้าไปในท้องของฉันกับอาจารย์โดยไม่เหลือซาก เพราะเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ข้าวไม่ได้ตกถึงท้องทำให้อาจารย์วัยยี่สิบห้ากลายร่างเป็นน้องสามขวบที่ตั้งหน้าตั้งตากินโดยไม่พูดไม่จา

“อาจารย์แน่ใจนะคะว่าจะไม่ไปหาหมอ” ฉันถามอย่างเป็นห่วงถึงภายนอกเขาจะดูดีขึ้นมาแต่ร่องรอยจากความเพลียก็ยังมีเหลืออยู่ให้เห็น

“ไม่ไป คุณถามผมเป็นสิบรอบแล้วนะ”

“ก็ฉันเป็นห่วงอาจารย์นี่คะ”

“ผมไม่เป็นไรจริงๆ คนป่วยที่ไหนจะกินข้าวได้เยอะขนาดนี้ ไหนจะยาแก้หวัดที่ผมเพิ่งกินไปอีก”

“...”

“เอางี้ ถ้าผมไข้ขึ้นผมจะโทรหาคุณทันทีโอเคไหมครับ” เมื่อฉันเงียบเจ้าตัวเลยพูดขึ้นมาอีกพร้อมกับเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์ตแบตเอาไว้

“ถ้าอาจารย์ไข้ขึ้นมาจริงๆ อาจารย์จะมีแรงโทรเหรอคะ ดูอย่างเมื่อตอนเย็นสิฉันเรียกอาจารย์เสียงดังขนาดนั้นอาจารย์ยังไม่ตื่นเลยทั้งๆ ที่นอนมาตั้งแต่เมื่อคืน...ยิ้มทำไมคะ นี่ฉันจริงจังอยู่นะ” ฉันย่นคิ้วบอกเสียงเข้มมองรอยยิ้มบางๆ ของอีกฝ่าย

“ผมนี่นะยิ้ม”

“เนี่ย ก็อาจารย์กำลังยิ้มอยู่”

“ผมไม่เห็นจะรู้ตัว”

“เห็นไหมคะอาจารย์กำลังไข้ขึ้นอยู่แน่ๆ คนปกติที่ไหนจะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่” ฉันบอกเสียงเครียดในหัวก็กำลังคิดชื่อโรงพยาบาลต่างๆ อยู่

“ผมไม่เป็นไรจริงๆ ตัวก็ไม่ร้อนแล้วด้วย”

“ต้องขอบคุณเจ้านี่หรอก” ฉันบอกพลางจิ้มเบาๆ ไปยังแผ่นเจลลดไข้ที่อีกฝ่ายกำลังติดอยู่บนหน้าผาก

“ต้องขอบคุณคุณด้วยสิ” เขาสวนขึ้นมา

“แน่นอนสิคะ” ฉันยืดอกภูมิใจนิดๆ “ฉะนั้นไฟนอลของเกรดเอนะคะ”

“ไม่เนียนครับ” ฉันมุ่ยหน้าอย่างไม่จริงจัง

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ” ฉันบอกเมื่อเวลาล่วงเลยเกือบสองทุ่ม อาจารย์จะได้พักผ่อนส่วนฉันก็ไปทำโปรเจคต่อ

“ผมลืมถามคุณเลยว่าคุณเข้าห้องผมได้ยังไง”

“...ระเบียงค่ะ แหะๆ แต่ฉันกดกริ่งแล้วนะคะหลายรอบด้วยแต่ไม่มีเสียงตอบรับ” ฉันชี้ไปยังระเบียงพลางหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะชี้แจงเสียงรัวเมื่อเห็นคิ้วเข้มนั่นย่นขึ้นเหมือนจะไม่พอใจ

“มันอันตรายนะข้าวแกง”

“ก็ฉันไม่รู้จะติดต่ออาจารย์ทางไหนนี่คะ”

“เฮ้อ” ร่างสูงถอนหายใจออกมาด้วยความจนใจ

“งั้นเดี๋ยวกลับทางประตูปกตินะ”

“ไม่ได้ค่ะ” ฉันขัดขึ้นเสียงเบาและเพิ่งตระหนักถึงความรีบจนไม่รอบคอบของตัวเอง

“แต่เท้าคุณเจ็บอยู่นะ”

“มันไม่เกี่ยวกับเท้าเจ็บหรือไม่เจ็บหรอกค่ะ...” ฉันหลบตานัยน์ตาสีอำพันที่กำลังจ้องเขม็งมา “ถึงฉันออกทางประตูฉันก็เข้าห้องตัวเองไม่ได้อยู่ดี”

“...”

“ฉันทิ้งคีย์การ์ดไว้ในห้องค่ะ” ฉันบอกเสียงอ่อยเหมือนตัวเองกำลังสารภาพความผิดอยู่

“ข้าวแกงหันหน้ามามองผม”

“...” สั่งเสียงเข้มแบบนั้นใครจะหันไปมองกันเล่า

“ข้าวแกง”

“อาจารย์อย่าดุสิคะ”

“ผมไม่ได้จะดุ...หันหน้ามามองอาจารย์หน่อยนะครับ” อาจจะเพราะเสียงนุ่มๆ ชวนใจอ่อนยวบนั่นที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืนทำให้ฉันค่อยๆ หันหน้าไปมองร่างสูงอย่างช้าๆ

“อาจารย์อย่าดุนะคะ ตอนนั้นฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์เลยคิดน้อยไปหน่อย”

“ผมเข้าใจ คราวหน้าคราวหลังถ้าติดต่อผมไม่ได้อีกก็ต้องมีสติให้มากกว่านี้รู้ไหมหืม แทนที่จะข้ามระเบียงมาคุณไปบอกฝ่ายบุคคลให้ขึ้นมาดูก็ได้อย่างน้อยเขาก็มีกุญแจสำรอง”

“ฉันคิดไม่ทันนี่คะ แล้วถ้าเกิดเขาสงสัยว่าทำไมลูกศิษย์ถึงรู้ห้องอาจารย์ได้ล่ะคะ เดี๋ยวจะมีใครมองอาจารย์ไม่ดีเอานะคะ”

“เด็กบ้า...คุณต้องห่วงตัวเองก่อนสิ”

“เอ้า”

“แล้วถ้าสงสัยก็อ้างฟาโรห์ไปสิ บอกว่ามันติดต่อผมไม่ได้ อยากเจอผมหรือมีธุระคอขาดบาดตายอะไรก็ว่าไป”

“อ่าจริงสินะ” ฉันพยักหน้าขึ้นลงเข้าใจกับตัวเอง

“ฉะนั้นถ้าผมไม่อยู่ด้วยอย่าข้ามระเบียงคนเดียวอีกนะ เข้าใจไหมหืม”

“เข้าใจแล้วค่ะ ต่อไปถ้าจะมาห้องนี้ฉันจะโทรหาอาจารย์ให้ไปรับที่ระเบียง ดีไหมคะ” ฉันรับคำอย่างแข็งขันแล้วเอียงคอถามเสียงใส

“ดีมากๆ เลยครับ” ก่อนที่เขาจะตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ “มา เดี๋ยวผมไปส่ง”

“ค่า!” ฉันตอบเสียงร่าง ก่อนมือหนาจะเข้ามาประคองแขนบางของฉันให้ทิ้งน้ำหนักลงไปที่เขาได้เพราะเดินกะเผลกอยู่

“ข้าวแกง”

“คะ”

“ขอโทษนะครับ”

“...!” สิ้นคำนั้นร่างของฉันก็ลอยหวือไปอยู่บนสองแขนแกร่งที่อุ้มฉันเอาไว้ มันเกิดขึ้นเร็วจนฉันส่งเสียงกรี๊ดแทบไม่ออกเหมือนว่าตัวเองถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ

“เกาะผมดีๆ นะ”

“...” ฉันพยักหน้าทำตามคำสั่งเขาโดยกระชับมือที่วางอยู่บนต้นคอของเขาอยู่อย่างงงๆ

อย่างที่บอกไปนั่นแหละว่าระเบียงกั้นห้องมันไม่ได้สูงอะไรขนาดนั้น การที่อาจารย์อุ้มฉันข้ามระเบียงแล้วค่อยๆ ปล่อยร่างฉันให้ค่อยๆ ยืนเลยทำได้ค่อนข้างจะง่ายเลยทีเดียว แม้เป็นเวลาไม่กี่วินาทีที่ได้อยู่ในอ้อมแขนแกร่งนั่นแต่สำหรับฉันช่างยาวนานอย่างกับภาพสโลวโมชั่นยังไงยังงั้น

“ที่ห้องมียานวดหรือเปล่า”

“มีค่ะ”

“ก่อนนอนก็ยาลืมทาซะด้วยนะ”

“ค่ะอาจารย์” ฉันตอบด้วยท่าทางแอบเหม่อลอยเหมือนวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกนอกจากพ่อเลยนะที่ถูกผู้ชายอุ้มแบบนี้แถมยังเป็นรักแรกด้วยอีก

ฮือออ มันเกินไปปปป

“มีอะไรก็โทรหาผม สัญญาว่าจะรับสายแน่ๆ”

“ฉันต่างหากที่ต้องพูดแบบนั้น อย่าลืมนะคะถ้าไข้ขึ้นรีบโทรบอก ไม่หายไปแบบวันนี้แล้วนะคะตอนเห็นอาจารย์นอนอยู่บนเตียงแบบนั้นทำฉันใจหายแทบแย่”

“ครับ จะไม่หายไปไหนแล้ว”



จบไปอีก1ตอน อิ๊ๆ

ฝากเมนต์กันด้วยเน้ออออ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

2,913 ความคิดเห็น

  1. #2870 pofaiwipada (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 20:29
    อาจารย์รู้แล้วใช่มั้ยว่าข้าวชอบ
    #2870
    0
  2. #2682 kanjanawan2541 (@kanjanawan2541) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:15
    มันละมุนนนนนน อร้ายยย เขิลลลล
    #2682
    0
  3. #2086 ramona'ma (@ramonanari) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:59
    อรั๊ยยยย เขินวุ้ย
    #2086
    0
  4. #2030 kunkhanok (@kunkhanok) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 22:27
    ฮู้ยยย เขิน. อาจารย์กำลังจะตกหลุมรักใช่ม้ายยนย
    #2030
    0
  5. #1606 จีรา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 00:28
    ตอนเมานั่นข้าวแกงคงพูดบางอย่างไปแน่ๆ อาจารย์เลยน่ารักใส่ข้าวแกงขนาดนี้ ติดตามๆ ฝีมือเขียนลื่นไหลดีมากค่ะไม่รู้สึกสะดุดเลย
    #1606
    0
  6. #1490 @ Aphrodite @ (@conan0505) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 00:19
    ใจบางไปหมดแล้วค่า ดินแดนทำไมน่ารักแบบนี้~~~~
    #1490
    0
  7. #1478 Smileonlyone (@smileonlyone) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 21:01
    งื้อ น่ารักไปแล้ว
    #1478
    0
  8. #1096 150221 (@150221) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 20:24
    น่ารักงะ
    #1096
    0
  9. #859 jazsasii (@jazsika) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 10:48
    ยิ้มตามจนปวดแก้มไปหมด...ฟินมาก
    #859
    0
  10. #840 asdqeea (@6131) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 19:01
    ไม่เคยอ่านเรื่องไหนแล้วเขินทั้งเรื่องแบบนี้555555
    #840
    0
  11. #818 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 03:19
    เฮือกกกกก อ่านแล้วใจสั่นมากกกกก ฟินกระจายยยยย ชอบนิยายแนวครุนักเรียนมาก อิ๊ๆๆๆๆๆ
    #818
    0
  12. #803 pp_p (@pp_pim) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 13:33
    อาจารย์น่ารักจุงง เริ่มหวั่นไหวกับข้าวแกงรึยังคะ
    #803
    0
  13. #648 Mklpo (@Mklpo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 21:00
    จะไม่หายไปไหนแล้ว. ฟินจังคำนี้
    #648
    0
  14. #615 My.baby TiTle (@babyhood) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 09:16
    อาจารย์น่ารักมากเลย งื่ออออออ
    #615
    0
  15. #462 fahorine. (@JinJin_FahhFahh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 20:31
    พี่ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่า “เขินฉิ.บ.ห.า.ย” สวัสดี ลาก่อน อันยอง
    /ผววดยหเนบผบกนำนังกยหวกย้นบ_อยยหวกบปวกบแวะยหบวแ้นนพยอยัยดย
    #462
    0
  16. #336 moomiim (@moomiim) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 12:00
    โอ้ยยยย น่ารักกก
    #336
    0
  17. #107 tamtamry (@tamtamry) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 13:06
    อาจารรรรรร
    #107
    0
  18. #106 tamtamry (@tamtamry) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 13:06
    อาจารรรรรร
    #106
    0
  19. #105 Unicornrainbow (@Unicornrainbow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 11:42
    โอ้ยยยย เขินสุดดดด
    #105
    0
  20. #104 Palinz (@evening731) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 06:16
    น่าร้าากกก
    #104
    0
  21. #103 vwbelinda (@vwbelinda) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 02:43
    สัญญาว่าจะรับสายแน่ๆ บ้าาาาาาา -////-
    #103
    0
  22. #102 Mymarkyum (@Mymarkyum) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 02:29
    เขินนนน
    #102
    0
  23. #101 SasiPutt (@SasiPutt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 01:19
    น่าร๊ากกกกก
    #101
    0
  24. #100 Jumjim11 (@Jumjim11) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 01:00
    รอๆๆๆเลยค่ะ
    #100
    0
  25. #99 pm_ttn (@shepalm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 23:58
    ทำไมอ่านแล้วเค้าเขินแทนนนน
    #99
    0