[วางจำหน่ายที่ #B2S #EBOOK] TEACH ME อาจารย์แดนดิน

ตอนที่ 2 : Chapter 1 : อาจารย์แดนดิน [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    26 พ.ย. 60

Chapter1
อาจารย์แดนดิน


“ไอ้แกงตื่น จะถึงคาบเรียนแล้วนะ!” เสียงของยัยเนตรดังขึ้นเหนือหัวพร้อมกับมือหนาของมันที่กำลังจับไหล่ฉันเขย่าไปมา

“ฮือออ อีกสิบนาที” ฉันต่อรองขณะยังฟุบหน้าลงกับโต๊ะอยู่

เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบจะตีห้า เฮ้! ฉันไม่ได้เมาเหมือนครั้งก่อนโน้นหรอกนะ เมื่อคืนฉันนั่งอ่านวิชาทฤษฎีบัญชีอยู่ คือมันต้องอ่านมาตรฐานบัญชีเยอะมากๆ แล้วต้องมาตีความให้เข้าใจเพื่อเวลาไปทำบัญชีจะได้ไม่ผิดตามที่มาตรฐานกำหนดอะไรประมานนั้นแหละ

ฉันลืมบอกไปสินะว่าฉันเป็นเด็กบัญชี

“สิบนาทีไม่ได้ เพราะอีกห้านาทีอาจารย์จะเข้าแล้วนะ”

“แกก็รู้ว่าอาจารย์คมวิทย์ชอบเข้าสาย”

“คมวิทย์บ้านน้องชายแกสิไอ้ข้าวแกง!” ยัยเจนเพื่อนอีกคนพูดออกมาอย่างมีน้ำโห

“ฉันมีแต่พี่สาวย่ะ เออแล้วแกจะขึ้นเสียงทำไมเนี่ยะ ก็วิชานี้มันวิชาเสรี อาจารย์เขาไม่เข้มหรอกน่า” ฉันผงกหัวขึ้นมาตอบเสียงเอื่อย จะว่าไปมันก็แปลกที่ยัยพวกนี้ลากฉันมาเข้าห้องเรียนก่อนเวลาแล้วล่ะ

“อาจารย์คมวิทย์น่ะไม่เข้มหรอก”

“ก็ใช่ไง พวกแกจะซีเรียสไปทำไม ขนาดคาบแรกพวกเราสามคนนอนหลับกันทั้งคาบอาจารย์ยังไม่ว่าอะไรเลย”

“เดี๋ยวฉันยังพูดไม่จบ ฉันจะบอกแกว่าอาจารย์คมวิทย์น่ะไม่เข้มแต่อาจารย์แดนดินอ่ะ...ไม่แน่”

“ไอ้เนตรเมื่อกี้แกว่าอะไรนะ!” มันไม่ใช่น้ำเสียงหลอนปนขู่ของมันหรอกที่ทำให้ฉันเด้งตัวขึ้นมานั่งอย่างหน้าตาตื่น แต่มันเป็นเพราะอาจารย์แดนดินต่างหาก

“ก็วันนี้อาจารย์แดนดินเข้าสอน” เจนเฉลย

“เฮ้ยได้ไงอ่ะ ก็วิชานี้มันเป็นของอาจารย์คมวิทย์” ฉันร้องออกมาขณะหยิบมือถือขึ้นมาเข้าระบบ sis เพื่อตรวจสอบชื่ออาจารย์ผู้สอน

“อาจารย์มีสองคนย่ะ ก่อนมิดเทอมอ่ะอาจารย์คมวิทย์ส่วนหลังมิดเทอมอ่ะเป็นของอาจารย์แดนดินสุดหล่อของคณะเรา นี่แกไม่สังเกตเหรอว่าวันนี้เด็กมาเยอะเป็นพิเศษเพราะอาจารย์เขาเช็คชื่อไง ซ้ายก็เด็กวิทยาขวาก็เด็กนิติ กรุบกริบหัวใจดีจริงๆ”

“...”

“ไอ้แกง ทำไมเงียบไปอ่ะ”

“ใครใช้ให้พวกแกลงวิชานี้วะ” ฉันร้องโอดออกมาหลังจากเงียบไปเพื่อตั้งสติรับความเป็นจริง

หลังจากเหตุการณ์ในเช้าวันนั้นฉันก็ทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะเลี่ยงเจอหน้าอาจารย์ให้มากที่สุด เช่นการรีบออกจากคอนโดตั้งแต่หกโมงเช้าและกลับตอนเที่ยงคืนหรือไม่ก็ไปค้างบ้านเจนบ้างห้องเนตรบ้างสลับกันไป

“แกนั่นแหละตัวตั้งตัวตียัยข้าวแกงบูด ฉันบอกแกแล้วว่าให้ไปลงพฤติกรรมแกก็ไม่เอา”

“ฉะ...ฉันเหรอ”

“เออ!/เออ!

“ก็ตอนนั้นฉันไม่เห็นชื่ออาจารย์แดนดินนี่หว่า” ฉันว่าออกไปด้วยน้ำเสียงเจื่อนๆ นอกจากความหล่อที่เลื่องลือ ไอ้ความเขี้ยวความดุก็ไม่แพ้กันหรอก

ขุดหลุมฝังตัวเองแท้ๆ ไอ้ข้าวแกงเอ้ย T[]T

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูที่มาพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงทำให้นักศึกษากว่าเกือบสี่ร้อยชีวิตเงียบลงทันที ก็อย่างที่บอกนั่นแหละว่าวิชานี้มันเป็นวิชาเสรีกึ่งบังคับเด็กจากทุกคณะต้องลงเรียนไม่ปีใดก็ปีหนึ่ง ห้องเรียนอันแสนกว้างนี้เลยมีเด็กจากหลายชั้นปีและหลากคณะปะปนกันไป

“สวัสดีนักศึกษา” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายและประโยคนี้ทำให้ฉันนึกถึงเช้าวันนั้นอย่างไม่ช่วยไม่ได้

“สวัสดีค่ะ/ครับ”

“ผมชื่ออาจารย์แดนดินจะมาทำหน้าที่สอนรายวิชานี้ต่อจากอาจารย์คมวิทย์ หวังว่านักศึกษาทุกคนจะให้ความร่วมมือกับผมเป็นอย่างดีจนกว่าจะถึงคาบสุดท้ายนะครับ”

พูดไปสายตาภายใต้กรอบแว่นนั่นก็กวาดมองนักศึกษาทั่วทั้งห้องไปไปด้วย ฉันแอบหายใจติดขัดเล็กน้อยยามที่นัยน์ตานิ่งนั่นทอดมองมายังฝั่งที่ฉันนั่งอยู่และมองเลยผ่านไปอย่างปกติ ใช่ซี้ก็มีแต่ฉันนี่แหละที่เดือดร้อนกับเรื่องคืนนั้นอ่ะ แต่จะให้ทำไงล่ะเรื่องน่าอายแบบนั้นมันลืมกันง่ายๆ ซะที่ไหน

“ไอ้เจนแกว่าปะอาจารย์แดนดินอ่ะน่าจะไปเป็นดารามากกว่ามาเป็นอาจารย์อีก หล่อก็หล่อสูงก็สูงท่วงท่าการเดินก็เหมือนอยู่บนรันเวย์”

“ใช่ แถมเป็นอาจารย์ตั้งแต่อายุยังน้อย ได้ข่าวว่าอาจารย์แกเพิ่งยี่สิบหก”

“จะเก่งไปไหน >_<”

“แกดูพวกนักศึกษาสาวๆ ดิ จ้องอาจารย์กันตาไม่กระพริบเลย ไม่รู้มาเรียนหรือมาทำอะไรกันแน่”

“ว่าแต่คนอื่นพวกแกสองคนก็ใช่ย่อย มองอาจารย์จนตัวจะพรุนอยู่แล้วมั้งนั่น” ฉันเอ่ยขึ้นขัดจังหวะการเมาท์ของพวกมัน

“ก็นานๆ ทีจะเจออาจารย์หนุ่มๆ หล่อแบบนี้นะเว้ย หรือแกไม่ชอบ?” คำถามที่เอ่ยเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองจอโปรเจคเตอร์แล้วดันเผลอเบี่ยงสายตาไปที่อาจารย์พอดี

ชอบเหรอ...ถ้าถามคำถามนี้เมื่อ 9 ปีก่อนก็คงตอบว่าใช่

“ถ้านักศึกษาจะคุยกันก็เชิญออกไปคุยข้างนอกห้องได้เลยครับ”

แต่ถ้าถามตอนนี้ก็คงตอบว่า...ไม่! ไม่เจอกันตั้งนานใครจะไปคิดว่าจากรุ่นพี่ใจดีจะเปลี่ยนมาเป็นอีตาขี้เก๊กคนนี้ไปได้ เสียงก็นิ่งตาก็ดุไม่เห็นจะมีอะไรน่าปลื้มเหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด หึ! :(

“อาจารย์ว่าพวกเราเปล่าวะเนตร”

“จ้องเขม็งมาขนาดนี้คงว่าพวกเรื้อนมั้งแก เรียนๆ”

 

กว่าสามชั่วโมงเต็มๆ ที่ฉันต้องทนถ่างตาเรียนจนหมดคาบ นี่ถ้าเป็นอาจารย์คมวิทย์สอนน่ะแกปล่อยตั้งแต่หกโมงนิดๆ แล้วไม่ต้องเรียนเต็มจนเวลาล่วงเลยมาเกือบจะสองทุ่มแบบนี้หรอก

“คืนนี้ใครไปต่อบ้าง หาแนวร่วม”

“ไม่!” ฉันปฏิเสธทันทีแทบจะไม่ต้องคิด แม้พรุ่งนี้จะเป็นวันเสาร์แต่สิ่งที่ฉันต้องการในวันนี้คือการกลับไปนอนกินบ้านกินเมืองมากกว่า

“ไอ้แกง แกไม่มาสังสรรค์กับพวกฉันหลายครั้งแล้วนะเว้ย” เนตรท้วงออกมา

“ฉันยังเคืองแกไม่หายเลยนะที่ปล่อยฉันไว้ที่ล็อบบี้คืนนั้นอ่ะ”

“ก็เขาไม่ให้คนนอกขึ้นไปอ่ะ ถามเจนได้เลยว่าฉันนี่ทั้งไหว้ทั้งกราบขอร้องบอกว่าขอไปส่งเพื่อนที่ห้องหน่อย เพื่อนมันเมามากๆ แต่ก็ไม่มีใครยอมอ่ะ”

“จริง เรื่องนี้ฉันเป็นพยานให้ได้ สุดท้ายเลยให้รปภ.ผู้หญิงขึ้นไปส่งแกแทน”

“เฮ้อ~” ฉันถอนหายใจออกมา ไม่รู้ส่งฉันท่าไหนถึงได้ไปโผล่ห้องอาจารย์ได้ อันที่จริงคอนโดให้คนนอกเข้าได้นะแต่ต้องมาเจ้าของห้องมายืนยันด้วย แต่ตอนนั้นฉันเมาไง ยืนยันเลยตัวเองเป็นใครยังยากเลยมั้ง

“ทำไมอ่ะ หรือคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น”

“ไม่มี! ฉันกลับคอนโดก่อนนะ โคตรง่วงเลย” ฉันปฏิเสธเสียงหนักก่อนจะพูดลิ้นรัวแล้วเดินนำพวกนั้นออกมา

“สรุปคืนนี้แกจะไม่ไปจริงดิไอ้แกง”

“อือออ วันหลังนะ” ฉันหันไปตอบพวกมันแล้วโบกมือลาก่อนจะดิ่งตรงไปยังลานจอดรถ

อันที่จริงฉันกะไว้ว่าถ้าวันนี้เลิกเร็วจะขับรถกลับไปนอนที่บ้าน แต่พอสถานการณ์กลายมาเป็นแบบนี้ฉันเลยตัดสินใจนอนคอนโดดีกว่า ไม่อยากจะเสี่ยงขับรถไกลตอนกลางคืนสักเท่าไหร่นัก คอนโดที่ฉันอยู่มีระบบรักษาความปลอดภัย 24 ชั่วโมง ขับออกจากมหาลัยไม่เกินสิบทีก็ถึงแล้วถ้ารถไม่ติด แต่ถ้าวันไหนรถติดมากๆ ก็ 20 นาทีเป็นอย่างต่ำ

อย่างเช่นวันนี้ไง - -

หลังจากสู้กับไฟแดงทุกสองนาทีฉันก็สามารถพารถเก๋งสัญชาติญี่ปุ่นมาถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัย ฉันเดินผ่านประตูที่เลื่อนเปิดอย่างอัตโนมัติเข้ามาส่วนของล็อบบี้ ก่อนจะเบี่ยงเท้าไปยังร้านกาแฟยี่ห้อดังเพื่อซื้อเครื่องดื่มและขนมขึ้นไปกินบนห้องก่อนจะเข้านอน

ซื้อเสร็จก็แตะคีย์การ์ดเดินผ่านประตูเลื่อนอีกชั้นซึ่งมีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น ฉันยืนรอลิฟต์อยู่สักพักก่อนจะเดินเข้าไป เป้าหมายของฉันในคืนนี้คือการเวฟอาหารแล้วกินให้อิ่มก่อนจะขึ้นไปตีพุงนอนอยู่บนเตียงแล้วตื่นอีกทีคือพรุ่งนี้ตอนเที่ยง สุขใดเล่าเท่ากับศุกร์เสาอาทิตย์ อิอิ

“นักศึกษา”

เท้าของฉันสะดุดเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยถึงปานกลางเมื่อพบว่าหน้าห้องของฉันตอนนี้มีชายร่างสูงยืนพิงประตูอยู่ จะเป็นใครได้นอกจากอาจารย์แดนดินคะอาจารย์แดนดินขา นึกแล้วก็ยังหมั่นไส้ไม่หายเมื่อกี้ตอนคาบสอนนะจะมีเสียงเล็กเสียงงน้อยดังขึ้นถามอาจารย์ตลอดเลย

หนูไม่เข้าใจตรงนี้ค่ะ

อาจารย์แดนดินช่วยอธิบายอีกรอบได้ไหมคะ

แน่ะ...อยากจะแหมไปถึงดาวพลูโต

“อาจารย์มีอะไรเหรอเปล่าคะ ว่าแต่เมื่อกี้อาจารย์ไม่ติดไฟแดงเหรอคะ ทำไมมาถึงไวจัง” กลับมาที่ปัจจุบัน ฉันส่งเสียงถามร่างสูงออกไปด้วยใบหน้าคิ้วขมวดเล็กๆ ด้วยความสงสัย

“ผมมาทางลัด” เขาตอบเสียงเรียบพร้อมกับมือหนาที่ยื่นกระดาษอะไรมาให้ก็ไม่รู้

“อะไรคะ”

“รับไปดูสิครับแล้วค่อยถาม”

“งั้นฉันฝากถือหน่อยนะคะ ฉันจะได้ดูสะดวกๆ” ว่าเสร็จก็ยื่นแก้วเครื่องดื่มกับถุงขนมให้คนตัวโตเอาไปถือ คิ้วเข้มนั้นเลิกสูงขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยอมรับไปแต่โดยดี

“...” ฉันรับกระดาษสามสี่แผ่นที่อาจารย์ยื่นให้ ในนั้นมีภาพแจกันที่ตกแตก กรอบรูปที่เหมือนจะหล่นไปนอนพื้น อย่างสุดท้ายเหมือนจะเป็นถ้วยโทรฟี่ถ้วยรางวัลอะไรสักอย่าง

“อาจารย์เอามาให้ฉันดูทำไมเหรอคะ”

“คืนที่คุณเมาแล้วเข้ามาในห้องของผมคุณทำข้าวของพวกนี้เสียหาย ผมสรุปค่าเสียหายที่คุณจะต้องจ่ายตรงหน้าสุดท้ายไว้ให้แล้ว คุณจะจ่ายเต็มหรือผ่อนชำระเป็นงวดๆ ก็เอาที่คุณสะดวกก็แล้วกัน”  ถ้าไม่นับตอนสอนนี่ก็นับว่าเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้ยินร่างสูงพูดยาวๆ แบบนี้

“...แล้วทำไมอาจารย์เพิ่งมาบอกคะ”

“คุณอยู่ให้ผมบอกไหมล่ะ” สายตารู้ทันที่ส่งมาทำให้ฉันนึกอยากส่งสายตาค้อนกลับไปให้เสียจริง ยอมรับว่าหลบหน้าแต่ตอนนี้ก็หลบยังไงก็ไม่พ้นแล้วไง

“ฉันขออ่านรายละเอียดก่อนแล้วจะติดต่อไปนะคะ”

“ได้ครับ ผมใส่ช่องทางติดต่อผมไว้ในนั้นแล้ว...ว่าแต่นักศึกษาชื่ออะไร” มันไม่ใช่คำถามที่มาพร้อมกับสายตาแบบเชิงชู้สาวอ่ะ มันเหมือนเป็นคำถามตามมารยาทระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้ซะมากกว่า

“ข้าวแกงค่ะ”

“ชื่อเล่นเหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“ผมว่าคุณกับผมไม่น่าจะสนิทถึงขนาดต้องรู้ชื่อเล่นกันหรอก ขอเป็นชื่อจริงจะดีกว่า”

ท่องนะโมสามจบแล้วไอ้แกง อย่าปรี๊ด...อย่าปรี๊ด...คนตรงหน้าแกเป็นถึงอาจารย์ผู้คุมเกรดแกเลยนะเว้ย แถมเทอมหน้ายังมีอีกตัวหนึ่งที่ต้องเจอกับแก เย็นไว้แกงเย็นไว้ 3 2 1 ฮึบ!

“อาณิมาค่ะ ชื่อจริงของฉันคืออาณิมา”

“ครับอาณิมา ผมชื่ออาจารย์แดนดินนะ ได้เรื่องว่ายังไงอย่าลืมติดต่อหาผมนะครับ” พูดเสร็จเจ้าตัวก็คืนแก้วเครื่องดื่มกับขนมมาให้ก่อนจะเดินไปแตะคีย์การ์ดแล้วเข้าห้องตัวเองไป

ฉันแอบส่งสายตาเขม่นไล่หลังร่างสูงที่เดินเข้าห้องไปเรียบร้อยแล้วอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่ฉันจะเข้าห้องของตัวเองแล้วเดินไปยังโซฟาสีเบจตัวยาวบ้าง ฉันตั้งสัมภาระที่หอบมาลงบนโต๊ะตัวเตี้ยที่คั่นระหว่างโซฟากับทีวีที่ติดผนังเอาไว้ ก่อนสายตาจะไล่อ่านรายการหนี้ที่รับมาเมื่อกี้อย่างละเอียด

แจกัน : 20,000.00 บาทถ้วน

กรอบรูป :  4,890.00 บาทถ้วน เดี๋ยวนะ กรอบรูปบ้าอะไรเกือบครึ่งหมื่น

ถ้วยโทรฟี่ : ประเมินค่าไม่ได้ อ้าว! แล้วจะชดใช้ยังไงอ่ะ

พออ่านบรรทัดสุดท้ายเสร็จฉันก็ขมวดคิ้วยุ่งทันที ไอ้สองอย่างแรกน่ะพอเข้าใจหยวนๆ ได้แต่ไอ้อันสุดท้ายนี่สิฉันจะทำยังไง๊ ดูรูปที่อาจารย์ถ่ายมาก็ดุเหมือนว่ามันจะเอาไปซ่อมไม่ได้ด้วย แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเลยอ่ะ ถ้วยโทรฟี่อะไรก็ไม่รู้โคตรจะบอบบาง

ข้าวแกงไม่เข้าใจ -*-

ฉันวางกระดาษข้างๆ ลำตัวก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบกรอบรูปขนาด A1 ออกมา มันเป็นรูปของน้อง ม.1 ที่กำลังยื่นดอกไม้แสดงความยินดีให้กับพี่ม.6 ในตอนวันปัจฉิมนิเทศเมื่อเก้าปีที่แล้ว ในตอนนั้นฉันเตี้ยที่สุดเลยถูกจับไปยืนอยู่ด้านหน้าผิดกับอาจารย์แดนดินที่สูงที่สุดในสายชั้นเลยถูกจับไปยืนอีกฟากหนึ่งของฉัน

นี่ถือเป็นสาเหตุหนึ่งเลยก็ว่าได้ที่ทำให้ฉันยอมดื่มนมจืดเล่นกีฬาให้ตัวเองสูงๆ เผื่อวันหนึ่งจะได้ขยับไปยืนใกล้ร่างสูงอีกสักเมตรสองเมตรก็ยังดี เพราะไม่เคยอยู่ในสายตาเลยมันก็ไม่แปลกนักหรอกที่อาจารย์จะจำฉันไม่ได้น่ะ บางครั้งการมีความทรงจำใครสักคนอยู่ฝ่ายเดียวมันอาจจะสบายใจมากกว่าก็ได้นะ :)

__________________________

อัพตอนแรกครบแล้ววววว งือออออ อาจารย์แดนดินก็จะนิ่งหน่อยๆ ไมม่รู้จะชอบกันเหรอเปล่า

ไรเตอร์ขอฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยน้าทุกคน จะพยายามมาอัพอย่างสม่ำเสมอ

เมนต์มาพูดคุยกันได้นะคะ ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

2,913 ความคิดเห็น

  1. #2912 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 08:12
    มีแผนปะพระเอก ไหงมาแนวๆๆงี้
    #2912
    0
  2. #2576 K_57 (@K_57) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:39
    นางเอกกวนจังเลยค่ะ
    #2576
    0
  3. #1982 ไก่ก่าอาราเร่ (@jaja0802) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 08:10
    น่าจะแทนตัวเองว่าหนูนะคะ ฉันมันดูแปลกๆ
    #1982
    0
  4. #908 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 22:41
    ขอยืนยันอีกเสียงวิชาทฤษฎีบัญชี อ่านมาตรฐานยันหว่าง แปลไทยเป็นไทย 5555
    #908
    0
  5. #453 fahorine. (@JinJin_FahhFahh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 19:41
    โอ๊ยยยยยย ที่แท้คือมีสตอรี่ความหลังกันมาก่อน แหมมมม น้องข้างแกงชอบอาจารย์มาตั้งแต่เก้าปีก่อนแล้วเหรอเนี่ย พีคในพีคจริงๆ เด้อ แต่อาจารย์อาจจะจำได้ก็ได้นะ เห็นนิ่งๆ งี้อาจจะเขินอยู่ก็ได้ 55555555
    #453
    0
  6. #121 ชาใหญ่ (@phaipongsatorn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 20:53
    ชอบบบบบ แทรกเรื่องราวชีวิตการเรียนบัญชีเยอะๆนะคะ อยากรู้ชีวิตเด็กคณะนี้
    #121
    0
  7. #8 muumon90 (@muumon90) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 01:51
    ชอบๆ รอนะคะ
    #8
    0
  8. #7 ส้ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 15:51
    ไรต์ทำให้เค้าอยากเขวี้ยงมือถือทิ้งงง 555555. เค้ากำลังเรียนทฤษฎีบัญชีอยู่ อ.ให้ข่าวเศรษฐกิจมาตีความตามมาตรฐาน ปรากฎว่าตอบไม่ตรงประเด็นคะเเนนเก็บช่องนั้นศูนย์จ้าาา อย่างโหด ยอมเเล้ววว 55555555555555 #นิยายสนุกดีค่ะน่าติดตาม
    #7
    1
    • #7-1 lightskywriter (@lightskywriter) (จากตอนที่ 2)
      23 พฤศจิกายน 2560 / 21:31
      มีอะไรอยากระบายกระซิบหลังไมค์ได้นะคะเผื่อจะได้ไปใส่เรื่องเพื่อความสมจริง ><
      #7-1
  9. #6 Maw-meaw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 13:38
    ชอบค่ะ รอติดตามนะคะ
    #6
    0
  10. #5 ข้าวปั้น ตัวร้าย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 12:28
    ขึมๆแบบนี้ น่าจะหื่นสุดๆนะ
    #5
    0
  11. #1 bjkbjk (@bjkbjk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 12:46
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 lightskywriter (@lightskywriter) (จากตอนที่ 2)
      22 พฤศจิกายน 2560 / 12:52
      เมนต์แรกมาแล้ววววววว ขอบคุณนะคะ
      #1-1