[วางจำหน่ายที่ #B2S #EBOOK] TEACH ME อาจารย์แดนดิน

ตอนที่ 11 : Chapter 10 : อาจารย์ขอโทษ [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,951
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60


Chapter 10

อาจารย์ขอโทษ


Dandin’s part

ผมนั่งมองข้อความที่แจ้งเตือนว่ามีเงินเข้าบัญชีด้วยสายตานิ่งๆ แบบนี้มาหลายวันแล้ว ข้อความเพียงไม่กี่บรรทัดแต่กลับทำให้ผมรู้สึกว่าบางอย่างกำลังไกลออกไป น่าแปลกที่ผมไม่ได้ดีใจเลยสักนิดที่ได้เงินจำนวนนี้กลับคืนมา แต่กลับรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ ซะมากกว่า

ผมมักบอกกับข้าวแกงเสมอว่าเราสองคนไม่ได้สนิทกัน และทุกครั้งเธอก็จะตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มหวานเสมอ แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่ ถ้อยคำตัดพ้อที่ส่งมาพร้อมกับแววตาเศร้าสร้อยนั่นทำให้ผมได้แต่โทษตัวเองที่เอาความหงุดหงิดไปลงใส่เธอ

แม้รู้ทั้งรู้ว่าสิ่งที่ได้ยินจากร้านกาแฟมันเป็นแผนของฟาโรห์ที่บีบบังคับข้าวแกง แม้รู้ทั้งรู้อย่างนั้นแต่ผมกลับควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย ความรู้สึกบางอย่างมันตีตื้นขึ้นมาจนทำให้ผมกลายเป็นคนไม่มีเหตุผลทั้งๆ ที่มันไม่ใช่นิสัยของผมเลยสักนิด

Rrrrrrrrrr

“ฮัลโหล” ผมรับสายกรอกเสียงแข็งใส่ไปให้เพื่อนสนิทที่โทรมา

(หงุดหงิดอยู่เหรอ)

“โทรมามีอะไร” ผมเลี่ยงที่จะตอบคำถามก่อนจะถามกลับเสียงห้วน

(ตอนนี้ฉันอยู่เชียงใหม่) ผมขมวดคิ้วยุ่งทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั่น เพราะตอนนี้ฟาโรห์ควรจะอยู่ดินเนอร์กับข้าวแกงพร้อมกับคุณน้าสิ

“แกยกเลิกนัดข้าวแกงเหรอ”

(เปล่า  แต่ฉันมีงานด่วนจริงๆ แกช่วยไปหาข้าวแกงแทนฉันหน่อยได้ไหม ตอนนี้ก็น่าจะอยู่ที่ห้องอาหารนั่นแหละ ไปอธิบายแทนฉันที)

“ทำไมไม่โทรไปวะ”

(ไม่อยากถูกด่าวะ เนี่ยโทรจิกฉันยิกๆ แล้วเนี่ย)

“เวรเอ้ย! แกไม่รู้เหหรอว่าห้องอาหารโรงแรมฉันจองยากแค่ไหน ฉันอุตส่าห์ทำทุกวิถีทางแต่แกลับมาเทดื้อๆ แบบนี้นี่นะไอ้ฟา”

ติ๊ด!

“ไอ้ฟา...ฮัลโหล ไอ้ฟา!!” ผมเอาโทรศัพท์ออกมาก็เห็นว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว เออ ให้มันได้แบบนี้สิ แล้วตอนนี้ยัยนั่นจะรอนานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้

ผมผุดลุกขึ้นเดินไปหยิบกุญแจรถก่อนจะเดินออกจากห้อง ปลายทางคือตึก EMPIRE ที่เป็นทั้งโรงแรม คอนโด และห้างสรรพสินค้ารวมอยู่ในตึกเดียวกัน มันเป็นโครงการที่สื่อต่างๆ ให้ความสนใจมากตั้งแต่ก่อนก่อสร้างจนถึงตอนนี้ จุดเด่นของมันนอกจากเป็นอาคารประเภทใช้ประโยชน์อย่างผสมผสานแล้วยังตั้งอยู่กลางใจเมือง บวกกับราคาห้องพักที่สูงลิบลิ่วทำให้เรียกบรรดาไฮโซและดาราต่างพากันมาเช็คอินเพื่ออวดความร่ำรวยของตนเอง                                                                     

ราวเกือบหนึ่งชั่วโมงถัดมาผมฝ่าการจราจรที่แสนคับคั่งเดินทางมาถึงที่หมายจนได้ ลิฟต์ส่วนตัวเฉพาะผู้บริหารนำพาผมมายังชั้น 56 ของตึกแห่งนี้ที่ทำเป็นห้องอาหาร  จุดเด่นของที่นี่คือเราจะทำเป็นครัวเปิด ผนังห้องก็เป็นกระจกใสล้อมรอบ 180 องศา ด้านหนึ่งของชั้นจะทำเป็นระเบียงแยกออกไปทำให้เห็นวิวของตัวเมืองได้กว้างมากขึ้น        

“คะ คุณแดนดิน” ผมปรายสายตาไปมองพนักงานที่เดินปรี่เข้ามาต้อนรับผมด้วยท่าทางแตกตื่นปนตกใจ

“โต๊ะที่จองให้คุณฟาโรห์อยู่ตรงไหน” ผมถามเสียงเรียบพลางกวาดสายตามองไปด้วย

“ระเบียงโซนวีไอพีค่ะ” ผมมองตามพนักงานที่ผายมือไปยังโซนที่ว่า แม้ว่าจะเห็นแค่เพียงด้านหลังแต่ผมก็มั่นใจว่าผู้หญิงที่นั่งตากลมอยู่ตรงนั้นคือข้าวแกงอย่างแน่นอน

“ผู้หญิงคนนั้นนั่งรอมานานรึยัง”

“เกือบสองชั่วโมงแล้วค่ะ”

ผมถอนหายใจออกมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ไม่รู้โง่หรือบ้ากันแน่ที่นั่งรออยู่ได้เป็นชั่วโมง ไอ้ฟาโรห์นะไอ้ฟาโรห์ตัวเองเป็นคนผิดแท้ๆ แทนที่จะโทรบอกเจ้าตัวสักหน่อยแต่กลับโทรหาผมให้มาเคลียร์แทน

“ข้าวแกง” ผมเรียกชื่อร่างบางให้หันมา ก่อนจะถอดเสื้อนอกที่ใส่มาคลุมไหล่บางนั่นโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต  อากาศหนาวแบบนี้ยังจะใส่เสื้อแขนกุดมาอีก เชื่อเขาเลยจริงๆ

“อ๊ะ อาจารย์ทำอะไรคะ”

“คลุมเอาไว้แบบนั้นนั่นแหละ อย่าถอด” ผมเอ่ยขัดขึ้นเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะดึงเสื้อผมออก

“ฉันไม่หนาว”

“ถ้าถอดผมจะหักคะแนน”

ดูเหมือนว่าข้าวแกงจะกลัวคะแนนลดมากกว่ากลัวอาจารย์อย่างผมซะอีก เจ้าตัวยู่หน้าอย่างขัดใจก่อนจะมองผมด้วยสายตานิ่งๆ ที่ผมไม่เคยได้รับสายตาแบบนี้จากอีกฝ่ายมาก่อน

“อาจารย์มาได้ยังไงคะ แล้วฟาโรห์ล่ะ”

“มันอยู่เชียงใหม่ มันเลยให้ผมมาหาคุณแทนเพราะมันไม่กล้าบอกคุณโดยตรง”

“...งั้นฉันกลับก่อนนะคะ”

“ยังกลับไม่ได้ ไอ้ฟามันสั่งอาหารแล้วจ่ายเรียบร้อยแล้ว นั่งลงก่อน”

“ไหนๆ อาจารย์ก็มาแล้วก็ทานมันเลยสิคะ ส่วนฉันขอตัวกลับก่อน” ใบหน้าเรียบเฉยกับแววตาสายตาดื้อดึงของอีกฝ่ายทำให้ผมใจหายแปลกๆ

“แต่ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

“เท่าที่ฉันจำได้เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วนี่คะ ค่าเสียหายฉันก็ชดใช้ให้อาจารย์ไปหมดแล้ว อีกอย่างฉันกับอาจารย์ก็ไม่ได้สนิทกันจนต้องมาทานอาหารกันสองคนแบบนี้ได้หรอกค่ะ จริงไหมคะ” อีกฝ่ายถามกลับมาด้วยรอยยิ้มซึ่งดูยังไงแล้วมันก็คือการประชดชัดๆ

“ข้าวแกง...” ผมเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเบาด้วยรู้ตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด

“อาจารย์ต้องการอะไรกันแน่” ข้าวแกงหันกลับมาถามผมด้วยแววตาสับสนอย่างปกปิดไม่มิด และมันก็เป็นเรื่องที่น่าโมโหมากๆ ที่ผมไม่สามารถให้คำตอบกับเธอได้

“ผมขอโทษ”

“...”

“ผมขอโทษที่พูดจาไม่ดีใส่คุณ วันนั้นผมรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยผมไม่ควรเอาความรู้สึกนั้นไปลงใส่คุณ ผมขอโทษนะข้าวแกง แต่คุณช่วยกลับมายิ้มให้ผมเหมือนเดิมได้ไหม ไม่ชอบเลยที่เห็นแววตาคุณเศร้าแบบนี้ และผมก็ไม่ชอบเลยที่คุณเมินผมแบบนี้”

“...อาจารย์รู้ตัวไหมคะว่าตัวเองกำลังพูดอะไรออกมา”

“...”

“...”

“...ผมคิดว่าผมรู้” 

 

ประโยคที่เหมือนจะสารภาพกลายๆ นั่นทำให้หัวใจของฉันเต้นกระหน่ำจนควบคุมไม่อยู่ ให้ตายเถอะ...นัยน์ตารู้สึกผิดกึ่งออดอ้อนนั่นกำลังทำสมองฉันขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ลมหนาวที่พัดผ่านมากระทบไม่สามารถลดอุณหภูมิที่แก้มทั้งสองข้างของฉันได้เลย

“อย่าเงียบสิข้าวแกง” อีกฝ่ายเอ่ยออกมา และถ้าหากสังเกตดีๆ ก็จะพบว่าใบหูของเขาก็กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ต่างกันกับที่ฉันเป็นอยู่

“ฉะ ฉันไม่รู้จะพูดว่าอะไร” ฉันตอบออกไปอย่างติดขัด

ยอมรับว่าโกรธไม่น้อยที่เห็นอาจารย์โผล่มาหลังจากที่ไม่เจอกันเกือบอาทิตย์ ถ้อยคำประชดที่คิดเอาไว้ต่างๆ นานากลับลอยหายอย่างกับไม่มีอยู่จริงตั้งแต่เขาเอ่ยคำว่าขอโทษ จะเรียกตัวเองว่าเป็นคนใจง่ายก็คงไม่ผิดนัก ตลอดหลายวันที่ไม่ได้คุยกันตัวฉันเองก็รู้สึกกระวนกระวายไม่น้อย หลายครั้งที่พิมพ์ข้อความทิ้งเอาไว้แต่สุดท้ายก็กดลบแล้วนอนหงุดหงิดอยู่คนเดียว

“แค่กลับมาเป็นเหมือนเดิม”

“เหมือนเดิมนี่คือยังไงคะ”

“เหมือนเดิมของผมคือไลน์บอกกันว่าตื่นแล้วทุกเช้า ว่างๆ ก็เปิดกูเกิ้ลซื้ออาหารมาทำที่ห้องผม ก่อนนอนก็คุยสัพเพเหระและหลับไปพร้อมกัน และผมก็มั่นใจว่าไม่มีลูกศิษย์กับอาจารย์คู่ไหนหรอกที่ทำเหมือนเราสองคน เพราะถ้ามีแสดงว่าพวกเขาไม่ใช่อาจารย์กับลูกศิษย์แน่ๆ”

“แล้วพวกเขาเป็นอะไรกันล่ะคะ” ฉันถามออกไปด้วยใจที่เต้นระรัว สิ่งที่อาจารย์กล่าวมานั้นทำให้ฉันเพิ่งตระหนักเดี๋ยวนี้เองว่าเราได้ ข้ามจากตรงจุดนั้นมานานแล้ว

“แล้วผมจะให้คำตอบเมื่อเรากลับถึงคอนโด”

นัยน์ตาสีอำอันส่องประกายวิวับขึ้นมาทันทีพูดจบ ริมฝีปากหยักนั่นกดยิ้มมุมปากเหมือนเสือที่กำลังเจอเหยื่อ ให้ตายเถอะหลายคนก็บอกนะว่าฉันเป็นพวกรนหาที่ แต่ไม่คิดเลยว่าที่ที่ฉันรนหาในครั้งนี้มันช่างอันตรายและท้าทายจนอยากให้ถึงคอนโดเร็วๆ แล้วสิ

อาหารเลิศรสสมกับเป็นห้องอาหารชื่อดังถูกนำทยอยมาเสิร์ฟเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรสชาติหรือเพราะคนที่ทานด้วยกันแน่ที่ทำอาหารมือนี้ดูอร่อยกว่าปกติ ไม่เหมือนวันก่อนๆ ที่ทานอะไรก็ไม่รู้ ร้านนั้นก็ไม่โอ ร้านโน้นก็เลี่ยนจนต้องกลับมาสั่งข้าวร้านใต้คอนโดกิน

“ข้าวแกง”

“คะ”

“คุณขับรถมาเองเหรอเปล่า”

“ใช่ค่ะ” พูดแล้วก็นึกหงุดหงิดคนที่เบี้ยวนัดไม่หาย ฟาโรห์นะฟาโรห์นะ แทนที่จะโทรมาบอกกันตรงๆ กลับส่งอาจารย์มาแทนนี่นะ ฮึ่ย

“เดี๋ยวคุณกลับกับผม ส่วนรถคุณผมจะให้คนขับตามไปเอง”

“แต่ฉันขับกลับเองได้นะ”

“แต่ผมอยากกลับกับคุณ”

“...นี่ไม่ใช่อาจารย์แดนดินแล้ว คุณเป็นใคร คายอาจารย์แดนดินออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” ฉันขมวดคิ้วทำหน้าจริงจังพลางจ้องเขม็งใส่อีกฝ่าย

:)”

อย่ายิ้มแบบนี้นะ!

“ไปกันใหญ่แล้วข้าวแกง นี่อาจารย์ไงครับข้าวแกง”

“ฮึ อาจารย์ไม่มีทางพูดเลี่ยนๆ แบบนั้นออกมาแน่ๆ งื้ออออ อย่ามาเล่นกับหัวใจเรานะ เอาอาจารย์แดนดินคนเดิมกลับมาเลย” ฉันโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่พุ่งทะยายขึ้นเรื่อยๆ นั่นแน่ะ! ยังมีหน้ามายิ้มหล่อใส่อีก

“กลับกันได้แล้วข้าวแกง ผมอยากให้คำตอบคุณจะแย่แล้ว”

“กลับรถใครรถมันนะคะ”

“ทำไมล่ะ”

“ขอทำใจก่อน”

“ก็ได้ครับ งั้นข้าวแกงไปส่งผมที่รถหน่อยสิ” อาจารย์ว่าพลางลุกขึ้นเต็มความสูง

“ไม่เอาาา เดี๋ยวฉันใจอ่อนยอมขึ้นรถไปกับอาจารย์” ฉันว่าด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่จริงจริงผิดกับอีกฝ่ายที่หัวเราะตายิ้มๆ ออกมา เนี่ย! โคตรน่ารักเลยเหอะ

“อย่างนี้ก็ได้เหรอหืม”

“ได้สิคะ อาจารย์ไม่รู้หรอกว่าฉันต้องใจแข็งแค่ไหนเวลาอยู่กับอาจารย์น่ะ” รับรองได้เลยว่าถ้าอีกฝ่ายเอ่ยปากชวนอีกครั้งเดียวฉันต้องตกปากรับคำเป็นแน่

“ต่อไปไม่ต้องทำแบบนั้นแล้วนะ อยากทำอะไรก็ทำได้เลย”

“อาจารย์อย่าเปิดทางสิคะ เป็นแบบนี้ใครจะรับผิดชอบล่ะ”

“ก็เดี๋ยวผมรับผิดชอบเองไง”

“ไม่คุยกับอาจารย์แล้ว!

เพราะสายตาของอาจารย์ตอนนี้มันอันตรายต่อหกัวใจดวงน้อยๆ ของฉันเกินไป เท้าเล็กเลยรีบหมุนแล้วเดินหนีจากร่างสูงให้เร็วที่สุด ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแร็วมากเสียจนฉันไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือความจริง ยังไงซะตอนนี้ก็ขอกลับไปตั้งหลักที่ห้องของตัวเองก่อนเถอะ

รู้สึกได้เลยว่าหัวใจกำลังทำงานหนักมากไปแล้ว

Rrrrrrrrrrr

ฟาโรรรรรรรรห์!” ฉันกดรับพร้อมกับแผดเสียงอย่างเกรี้ยวกราดทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรมา

(ฮือออออ ข้าวแกง~~ ฟาโรห์ขอโทษ คือเราไม่ได้ตั้งใจผิดนัด แต่โครงการที่เชียงใหม่มีปัญหาจริงๆ แม่ก็ฝากขอโทษแกด้วยนะข้าวแกง อย่าโกรธเราเลยนะเพื่อน)

“ฟาโรรรรรรรรห์ T^T”

(อะไร แกร้องไห้เหรอ)

“ฟาโรรรห์ อาจารย์น่ะ อาจารย์เขา...” แล้วฉันก็เล่าทุกอย่างทุกประโยคทุกคำพูดให้กับฟาโรห์ได้ฟัง พูดไปก็น้ำตาไป ไม่รู้ดิมันสับสนและมันเหมือนความฝันมากกว่าความจริงซะอีก

(ข้าวแกงแกหยุดร้องเดี๋ยวจะไม่สวยเอานะ ทำใจเย็นๆ แล้วรอฟังคำตอบที่คอนโดแกไป)

“เรากลัว...”

(ไอ้แดนพูดมาขนาดนี้แกไม่นกหรอก)

“เราไม่ได้กลัวนก”

(อ้าว แล้วแกกลัวอะไร)

“...เรากลัวใจแตก”



ข้าวแกงลูกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

#$%^&*()_E#%^&*()_+$#%^&*(){

ถ้าตัวละครเริ่มหลุดคาแรคเตอร์บอกไรเตอร์ด้วยนะคะ ที่จริงก็ไม่ได้วางคาแรคเตอร์ไว้จริงจังอะไรหรอก แต่งตามใจฉันมาก หวังวว่าจะะชอบกันนน

ฝากเมนต์ฝากโหวตด้วยนะคะ จุ๊บๆๆๆๆๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

2,913 ความคิดเห็น

  1. #2865 PhaiSuphawadi (@PhaiSuphawadi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 23:42
    อยากอ่านตอนต่อไปอ่ะครับ
    #2865
    0
  2. #2342 Ladywipray (@Ladywipray) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:40
    อยากให้ปรับปรุงตรงที่ เป็นพาร์ทของอาจารย์อยู่ แล้วอยู่ดีๆก็เปลี่ยนมาเป็นของข้าวแกงโดนไม่มีอะไรบอก เปลี่ยนสรรพนามเป็นฉันเลย มันงงๆนิดนึงค่ะ
    #2342
    1
    • #2342-1 Mindty2713 (@Mindty2713) (จากตอนที่ 11)
      14 กรกฎาคม 2562 / 11:29
      อ่านไม่ได้แล้วหรอคะ
      #2342-1
  3. #1969 Pak-Gad (@ministory1993) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 18:42
    คายอาจารย์แดนดินออกมาเดี๋ยวนี้นะ
    น่ารักเกินไปแล้ว!
    #1969
    0
  4. #1896 Smuffy (@armymnn01) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 09:01
    กลัวใจแตก 55555
    #1896
    0
  5. #1688 mookba030 (@mookba030) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 22:35
    เราไม่ได้กลัวนก เรากลัวใจแตก #ข้าวแกงคนจริง2018~
    #1688
    0
  6. #1194 nsrktk_ (@nsrktk_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 06:34
    ใจบางกับอาจารย์มาก งือออ
    #1194
    0
  7. #1049 ItCity (@ItCity) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 21:28
    โอ๊ยๆๆๆๆ จากที่หวีผมมาซะเรียบ ตอนนี้ผมของข้าเจ้าพันกันยุ่งเหยิงไปแล้วเจ้าข้า /// เขิลลลลลล
    #1049
    0
  8. #915 witch it chu (@witchcubee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:46
    ฮือ ลั่นมาก5555555555
    #915
    0
  9. #841 TBS080 (@TBS080) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 19:18
    โอ้ยยยยยข้าวแกงงงงง -..-
    #841
    0
  10. #822 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 09:53
    5555 ยอมเลย เจอแบบนี้ ปล้ำอาจารย์แม่ม!!!!! 55555555
    #822
    0
  11. #805 pp_p (@pp_pim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 14:31
    โอ๊ยยยย รุกแรงจริงค่าอาจารย์แดนดินนนนน
    #805
    0
  12. #514 tity (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 11:00
    น่ารักจังค่ะ
    #514
    1
  13. #466 fahorine. (@JinJin_FahhFahh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 20:45
    เขินมากอ่ะ เขินจริงจัง คือ...หมดคำจะพูด โคตรเขินเลยไอบ้า นึกจะรุกก็รุกหนักขนาดนี้เลยเหรอ โห พี่คะ เกินไปใจน้องบาง ขนาดนี้แล้วยอมใจแตกอ่ะ ฮือออออ
    #466
    0
  14. #391 09590 (@09590) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 16:15
    โอ้ยเขินแทนข้าวแกง
    #391
    0
  15. #349 moomiim (@moomiim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 21:24
    โอ้ยเขิลลลล
    #349
    0
  16. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  17. #288 ywdguitar (@ywdguitar) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 17:49
    ฟิน อ่อยเบอแรง5555
    #288
    0
  18. #287 Kwannaja_2529 (@kwannarak2529) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 14:49
    เขิลแทนข้าวแกงอะ555
    #287
    0
  19. #286 SasiPutt (@SasiPutt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 11:53
    ต่อๆๆๆๆรอค่ะไรท์
    #286
    0
  20. #285 ffskml9 (@ffskml9) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 08:47
    แค่เมจอาจารย์ก็ละลายแล้วว(สามีเรา!!!)ยิ่งมาคาแรคเตอร์แบบนี้ ฮืออ
    #285
    0
  21. #284 Zeeneb1996 (@Zeeneb1996) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 07:23
    ไม่หลุดดดดด อื้อออออาจารย์เป็นเเบบนี้กร้าวใจมากกกกก ชอบบ มุมนี้ ขออีกๆๆ เอื้ออออ ตายด้วยสายตาวิบวับพิฆาต 555
    #284
    0
  22. #283 apaween (@annypie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 04:03
    ไม่หลุดค่ะไม่หลุด พี่แกต้องแนวนี้แหละค่ะ วี้ดดดดดข้าวแกงเอ้ย ใจแตก! ใจแตกแน่ๆหล่อน
    #283
    0
  23. #281 Ampme (@ampmeamppaire) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 01:01
    มาต่อเร็วๆน้ารอๆ
    #281
    0
  24. #280 PennuengEve (@PennuengEve) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:46
    ไรทททท์ (กอดขา) มาต่อเร็วๆน้าาาาาา
    #280
    0
  25. #279 sawjaiphuak (@sawsatun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:35
    สงสารใครดี
    #279
    0