[ Project Fic Reborn | KHR ] ลำนำแห่งแสงหิ่งห้อย : The Sixth Sense

ตอนที่ 20 : The Sixth Sense :: Chapter 8 | Memories of a young boy [ END ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 มี.ค. 61


ความทรงจำของเด็กหนุ่ม 

               คืนวันเพ็ญ แสงจันทร์สอดทอลงมายังหอพักแห่งแสงหิ่งห้อยอย่างอ่อนโยน ท่ามกลางราตรีที่มืดมิดและเงียบสงบ แต่กลับมีวิญญาณบางตนที่จิตใจไม่สงบตามบรรยากาศเสียเลย

               ‘เฮ่อ...เสียงถอนหายใจอย่างแผ่วเบาลอดออกมาจากริมฝีปากของพีอันยืนมองดวงดาวอยู่บนดาดฟ้าของหอพัก ดวงตาอันเลื่อนลอยไม่มองไปยังจุดใดจุดหนึ่งนั้นช่างว่างเปล่า ทว่าในหัวของเขานั้นกลับมีเรื่องให้คิดอยู่เต็มไปหมด

               ‘เบส...ให้ความรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน แต่มัน...กลับนึกไม่ออก..มือเล็กยกขึ้นกุมหัวด้วยความเจ็บปวดที่แล่นผ่านเข้ามา ใบหน้าแสดงออกถึงความทรมานแต่ไม่นานหลังจากนั้นความรู้สึกทุกอย่างก็หายไป พร้อมการทักทายของวิญญาณหนุ่มตนหนึ่งที่ลอยขึ้นมาบนดาดฟ้าเมื่อครู่

               ‘พีเองก็มาดูดาวเหมือนกันหรือ?สึนะกล่าวทักทายวิญญาณน้อยที่อยู่ในบริเวณนั้นก่อนตน พร้อมลอยมาอยู่ข้างๆอีกฝ่ายที่แสดงสีหน้าทรมานเมื่อครู่ ถึงกระนั้นก็ไม่คิดที่จะถามออกไป เพราะอาจเป็นการก้าวก่ายมากเกินไปก็เป็นได้

               ‘พี่ชาย .... ครับ มันนอนไม่หลับน่ะพีเอ่ยตอบพลางหลุบตาลงต่ำ สึนะมองอาการดังกล่าวก็นึกเป็นห่วงขึ้นมา ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันแม้มันจะเป็นเวลาสั้นๆ แต่เขาก็ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายทำสีหน้าเช่นนี้มาก่อน จนกระทั่งถึงตอนนี้

               ‘กังวลเรื่องอะไรอยู่ล่ะ ถ้ามีเรื่องกังวลใจมันก็จะทำให้นอนไม่หลับนะมือตบเข้าที่ไหล่ร่างเล็กเบาๆเชิงปลอบประโลม พีหันมองผู้มีอายุมากกว่าด้วยสายตาสั่นคลอนก่อนตัดสินใจเปิดปากกล่าวขึ้น

               ‘ผมกังวล ... ว่าคนที่ชื่อเบสจะพาผมไปพบกับอะไรกันแน่ และกลัว ... ว่าผลที่ตามมามันจะเป็นยังไงสึนะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนใช้มือจับไหล่ทั้งสองข้างของพีพร้อมบังคับให้หันมาทางตน แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงและถ้อยคำที่จริงจังกว่าครั้งใด

               ‘อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิดอยู่ดี ไม่มีใครผืนโชคชะตาได้หรอกนะ

               ‘พี่ชาย ... เท่ห์มากเลยครับ

               ‘อะ...ก-ก็พอรู้ตัวอยู่หรอกนะ ฮ่าๆมือทั้งสองข้างปล่อยออกจากไหล่และเปลี่ยนเป็นท้าวเอวอย่างมั่นใจแทน เมื่อเห็นดังนั้นพีจึงหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ดูเหมาะกว่าบรรยากาศเมื่อครู่เสียอีก

               ‘พี่ชายน่ะ ดูไปดูมาแล้ว เหมือนพ่อผมมากกว่าพี่อีกนะครับ

               ‘หืม? พ่อเหรอ? แต่ถ้าเป็นแบบนั้นนายก็จะไม่มีแม่นะ?สึนะกล่าวด้วยความสงสัยพลางเอียงคอมองวิญญาณน้อยอย่างไม่เข้าใจ เพราะตนยังไม่มีแฟนเสียหน่อย แบบนั้นแล้วอีกฝ่ายจะมีแม่ได้ยังไงกัน พีผุดยิ้มขึ้นอย่างจริงใจประสมหยอกล้อน้อยๆ ก่อนลอยไปกระซิบข้างหูอีกฝ่ายว่า

               ‘แม่ผมก็...พี่ราตรีไงครับสิ้นเสียง ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงสายลมที่พัดผ่านร่างกายอันเลือนลางและแข็งทื่อของสึนะไป พีหลุดหัวเราะอีกครั้ง ก่อนขอตัวกลับห้องของตนไป ปล่อยให้วิญญาณหนุ่มยังตกใจกับสิ่งที่ตนพูดไม่หาย ค่ำคืนอันยาวนานได้ผ่านพ้นไปโดยที่ความกังวลของพีไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย แต่เขายังคงเชื่อเสมอ ว่าถ้าหากตนได้อยู่เคียงข้างกับพี่ชาย และพี่สาว ทุกอย่างมันต้องจบลงด้วยดี ใช่...ทุกอย่างมันต้องจบลง...ด้วยดี

 

               รุ่งอรุณของวันใหม่ ที่ไม่ต่างไปจากทุกวัน หมู่ปักษายังคงออกจากรังหาอาหารประทังชีวิตไม่เปลี่ยน บรรยากาศสดใสดังเช่นวันก่อน และสถานการณ์อันแปลกประหลาด ก็ไม่ต่างไปจากวันก่อนนั้นเสียเท่าไร

               “นี่ ฉันว่านะ ราตรีต้องแอบมีแฟนแน่เลย!” ลินดากล่าวเสียงดัง ก่อนรีบนำมือปิดปากเพราะเกรงว่าเพื่อนสาวจะลงมาได้ยินเข้า

               “ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้น?ร่างบางอันอยู่ใต้ผ้าห่มที่ม้วนตัวเป็นก้อนกลมของเฌอร์ลินเอ่ยถามขึ้น ในขณะที่เปลือกตายังคงปิดอยู่ทั้งแบบนั้น

               “ก็ราตรีน่ะนะ นานๆที่จะออกจากหอ แต่ว่าช่วงนี้ดูออกไปข้างนอกบ่อยผิดปกตินะ

               “เธอคิดมากไปเองหรือเปล่า? ราตรีอาจแค่มีธุระก็ได้อมัวร่ากล่าวในขณะที่ยังคงตรวจสอบข่าวสารบนอินเทอร์เน็ต พร้อมใช้มือข้างที่เหลือหยิบขนมขบเคี้ยวเข้าปากไปด้วย

               “ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ ... แต่ถ้าราตรีออกเรือนไปแล้วฉันจะอยู่กับใคร~!” เสียงโอดครวญราววิญญาณของลินดา พาลทำให้เฌอร์ลินมุดหัวเข้าไปในผ้าห่ม และออมัวร่าที่ตัดสินใจหยิบหูฟังขึ้นมาใส่

               “อะไรๆ ใครจะออกเรือน?ไลลาลิณที่เดินลงมาจากห้องจำต้องเอ่ยถามเมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว พร้อมมองไปยังตัวกำเนิดเสียง หรือก็คือเพื่อนสาวของตนนั่นเอง

               “เอ่อ...เปล่า ไม่มีอะไร ... แล้วนี่จะออกไปไหนเหรอ?

               “ไปข้างนอกนิดหน่อยน่ะ

               “เห็นไหมๆ ออกไปข้างนอกอีกแล้วอ่— อุ้ป!” ไม่ทันที่ลินดาจะกล่าวจบ มือของภูษณิศาก็อ้อมมาปิดปากจากด้านหลังเสียก่อน พร้อมรอยยิ้มบางอันเป็นเอกลักษณ์ที่ส่งมอบให้

               “เดินทางระวังๆนะ ไม่ต้องสนใจสิ่งที่ลินดาบอกหรอก

               “อ่า..!” ไลลาลิณขานรับก่อนกวักมือเรียกวิญญาณทั้งสองเป็นสัญญาณให้ตามมา เมื่อออกมายังหน้าหอ เธอก็ได้พบกับเด็กหนุ่มวัยมัธยมปลายที่พบกับเมื่อวันก่อน กำลังนั่งอยู่บนรถจักรยานยนต์ที่ดูภายนอกแล้วไม่ใช่ราคาที่เด็กมัธยมปลายสามารถซื้อได้เลย แต่ถึงกระนั้น....

               “ฉันคิดว่านายจะขับรถยนต์มารับแบบในหนังเสียอีก!”

               “แหม คุณครับ เด็กมัธยมปลายแค่นี้ก็หรูแล้วเบสกล่าวพลางเสยผมขึ้นเล็กน้อย สายตาไล่มองหญิงสาวแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หากเป็นชายอื่นคงมองว่าอีกฝ่ายนั้นน่ารักอยู่ไม่น้อย แต่สำหรับคนที่โดนตบมาแล้วครั้งหนึ่งจะมองว่าน่ารักได้ยังไงกัน อ้าว ลืมทักทายไปเลย สวัสดีครับป้า

               “ป-ป้า? ... เด็กนี่มันวอนเสียแล้ว..

               ‘เอาน่าๆ เด็กก็คือเด็กนะสึนะหันสมุดให้หญิงสาวอ่านพลางสิ่งยิ้มแห้งๆให้ ซึ่งไลลาลิณก็ยอมสงบอารมณ์ลงแต่โดยดี

               “รีบไปกันเถอะครับ เราต้องรีบออกเดินทางนะเบสเอ่ยขึ้นพร้อมโยนหมวกนิรภัยให้หญิงสาว ก่อนหยิบหมวกนิรภัยอีกใบมาสวมใส่ให้ตนเอง ไลลาลิณมองหมวกในมือก่อนคิดถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้

 

               เดี๋ยวนะ ถ้าเดินทางด้วยวิธีนี้ แล้วสึนะกับพีล่ะ

 

               ‘ไม่ต้องเป็นห่วงไปครับพี่สาว เดี๋ยวผมกับพี่ชายสิงรถไปก็ได้

               “ส-สิงรถ?ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองกับสิ่งที่พีบอก จริงอยู่ที่เขาทั้งสองเป็นวิญญาณ แต่ถ้าหากสิงรถไปแล้วทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำเช่นไรกัน แต่คงไม่มีทางอื่นให้เลือก จึงจำต้องให้วิญญาณทั้งสองทำตามใจ มือบางสวมหมวกนิรภัยพลางเดินไปคร่อมรถจักยานยนต์ของเบสและออกเดินทางในทันที

               “..จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ..น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงของโฮตารุ ส่งผลให้เอเรมิจำต้องนำมือสัมผัสน้ำเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์อันเลวร้ายอันใกล้แทรกผ่านเข้ามาในห้วงแห่งความคิด แต่ผู้เคราะห์ร้ายรายนี้ไม่ใช่ไลลาลิณและหนุ่มมัธยมปลายนั้นแต่อย่างใด

               “สบายใจเถอะค่ะ ... พวกเขาต้องไม่เป็นอะไร

 

               ณ เมืองข้างเคียง ผู้คนภายในเมืองต่างเดินจับจ่ายซื้อของเช่นเดียวกับเมืองอื่น รถจักรยานยนต์แล่นผ่านตามท้องถนนที่มีเครื่องยนต์สัญจรไปมา ไม่นานหลังจากนั้น ความเร็วของรถจักรยานยนต์ก็ชะลอและหยุดลงหน้าบ้านขนาดปานกลางหลังหนึ่ง

               “ที่นี่เหรอ?

               “ถ้าไม่ใช่แล้วผมจะหยุดรถทำไมล่ะครับคำกล่าวของเบสนั้น ทำให้ไลลาลิณอยากปาหมวกนิรภัยใส่เสียเต็มประดา แต่ต้องพยายามระงับอารมณ์ไว้และทอดมองเข้าไปยังด้านในด้วยความสงสัยที่มีอยู่เต็มอก

 

               พ่อแม่ของพีเหรอ? ... จะเป็นความปรารถนาสุดท้ายของพีหรือเปล่านะ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง จะมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้นกันนะ

 

               “ไปกันเถอะครับนิ้วยาวกดลงบนกริ่งบ้าน เป็นสัญญาณให้คนด้านในรู้สึกตัว ไม่นานหลังจากนั้น หญิงสาววัยกลางคนผู้มีใบหน้าอ่อนโยนได้ออกมาเปิดประตู พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ประดับอยู่ไม่เลือนหาย

               “อ้าว เบสเองเหรอลูก?

               “สวัสดีครับแม่เสียงกล่าวทักทายอย่างมีมารยาทดังลอดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มที่เพิ่งเรียกเธอว่าป้าไปในยามเช้า ทำให้ไลลาลิณตกตะลึงอยู่ไม่น้อยที่เขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

               “แล้วสาวน้อยน่ารักคนนี้คือใครเอ่ย? แฟนเหรอจ๊ะ?

               “ม-ไม่ใช่ค่ะ ไลลาลิณ อิสรินทร์ เป็น....เพื่อนน่ะค่ะ!” ไลลาลิณรีบกล่าวแนะนำตัวพร้อมยกมือไหว้ตามมารยาท จนถึงตอนนี้ก็เพิ่งมารู้สึกตัว ว่าทั้งเบสและหญิงวัยกลางคน ... พูดภาษาไทยนี่นา !

               “ฮึๆ เข้ามาด้านในก่อนสิจ๊ะปภาพรชักชวนหนุ่มสาวทั้งสอง พลางเดินนำเข้าไปในบ้านหลังนั้นอย่างไม่รีบร้อน ไลลาลิณมองบรรยากาศโดยรอบอย่างสนอกสนใจ ไม่มีปฏิกิริยาวิญญาณอยู่เลย นอกเสียจากดวงวิญญาณสองดวงที่เธอพามาด้วย

               “เดินทางมาคงเหนื่อย ดื่มน้ำก่อนนะจ๊ะแก้วน้ำถูกวางลงบนโต๊ะในห้องรับแขก เมื่อนำมาใกล้จมูกจะสัมผัสถึงกลิ่นหอมได้ทันทีอย่างไม่ยากนัก

               “นี่มัน...

               “แม่ใช้มะลิเพิ่มความหอมน่ะจ้ะ

              

               ว้าว...ไม่ได้ดื่มน้ำแบบนี้มาตั้งนาน

 

               หลังจากนั้น ทั้งสามต่างพูดคุยถามไถ่กันในเรื่องต่างๆ โดยปภาพรมักเป็นผู้เล่าเสียส่วนใหญ่ ไลลาลิณได้รู้เรื่องราวต่างๆมากมาย ทั้งเรื่องของเบสและพียามยังเป็นเด็ก ทั้งเรื่องครอบครัวของตนที่มีความสุขและหยอกล้อกันทุกวัน มันช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดเลยก็ว่าได้สำหรับหัวอกคนเป็นมารดาและเพื่อนสนิท แต่ทว่า ไม่ว่าจะหันไปมองพีกี่ครั้ง ก็ไม่สามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายได้เลย หรือว่าการได้พบกับครอบครัว จะไม่ใช่ความปรารถนาสุดท้ายของเขากันนะ?

               “ยังไม่เห็นพ่อเลยนี่นา...ด่วนตัดสินไม่ได้..

               “มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะหนูราตรี?

               “ป-เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรไลลาลิณส่งยิ้มแห้งกลบเกลื่อนสิ่งที่ตนได้พึมพำออกไปเมื่อครู่ ดูท่าว่าอีกฝ่ายเองก็ไม่ได้ติดใจอะไรเช่นเดียวกัน ขณะนั้น เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนได้ขัดการสนทนาขึ้น เมื่อหันไปก็พบกับ ปฐพี เสาหลักของตระกูลซึ่งกลับมาจากงานของตนนั่นเอง

               “อะไรกัน? มีแขกมาเหรอ ... เบสเหรอนั่น?

               “สวัสดีครับพ่อ

 

               เจ้านี่ใช่ตาเบสแน่เหรอเนี่ย

 

               แม้ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง แต่คงต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายนั้นมารยาทงามเกินชายเสียจริง ไลลาลิณกล่าวทักทายชายวัยกลางคนตามมารยาท ถึงแม้จะเป็นรุ่นพ่อแล้ว แต่เขายังคงความหล่อเหลาไว้ได้ดีจริงๆ

               ‘หลงคนรุ่นพ่อเหรอ?สึนะหันสมุดไปทางหญิงสาว เมื่อได้อ่านเช่นนั้นมันทำให้ไลลาลิณอยากจะปรับความเข้าใจด้วยวิธีรุนแรง(?)กับอีกฝ่ายเสียจริง แต่ในตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้ เธออาศัยจังหวะที่ทั้งสามกำลังคุยกัน หันไปคุยกับสึนะแทน

               “นี่ แล้วพีล่ะ?”

               ‘เห็นว่าขอออกไปสูดอากาศด้านนอกน่ะ

               “จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ..

               “ราตรี เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?

               “ไม่เป็นไรค่ะ เอ่อ...อยากรู้เรื่องของเบสอีกจังเลยค่ะ ^^;”

               “อะ..อย่างนั้นเหรอจ๊ะ ตาเบสน่ะนะ...

 

               พีที่ขอตัวออกมายังด้านนอก นั่งมองดอกไม้ในกระถางที่วางเรียงรายต่อกันด้วยรอยยิ้มบางที่ประดับบนใบหน้า ใบหูยังคงรับฟังเรื่องเล่าของเบสที่ลอดออกมาทางหน้าต่างห้องนั่งเล่นอย่างแผ่วเบา แต่แล้ว ไม่นานหลังจากฟังเรื่องเบสจบ ความเจ็บปวดและภาพเหตุการณ์มากมายต่างแล่นเข้ามาในหัว มือเล็กทั้งสองยกขึ้นกุมศีรษะพลางเม้มริมฝีปากเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด

 

               “เบส.. ถ้าเมื่อกี้ฉันตกใจจนเอาหนังสือคณิตศาสตร์ฟาดหัวนายขึ้นมาจะทำยังไง?

               “ฮะ ฮ่าๆ! อะ โอ๊ย โทษที.. เชี่ยปวดท้อง ฮ่า-

 

               อะไรกัน ... คำพูดพวกนั้น ...

 

               “เออ จะว่าไป..วันนี้กูรู้สึกไม่ดีแปลกๆ..

               “นายคิดมากไปเองน่า

               “นั่นสินะ! สัญญาณไฟเปลี่ยนแล้วไปกัน

 

               เบส ... คนๆนั้นคือนายอย่างนั้นเหรอ.. อึก!

 

               “พี...พี...พี!”

 

               ‘พี!’

               ‘อะ..!’ เสียงเรียกของสึนะทำให้เขาได้สติกลับคืนมา วิญญาณน้อยมองไปยังอีกฝ่ายพร้อมลมหายใจที่ไม่คงที่ ความเจ็บปวดค่อยๆเลือนหายไป แต่กลับไม่สามารถควบคุมลมหายใจได้เลย

               ‘เป็นอะไรหรือเปล่า?

               ‘ไม่เป็นไรครับ ... พี่สาวล่ะ?

               ‘รออยู่ด้านในน่ะ เห็นว่าพ่อกับแม่ของนายขอตัวไปคุยอะไรกันนิดหน่อย

               ‘พ่อแม่...ของผม...สองคนนั้นน่ะเหรอ...

 

               ภายในบ้าน ที่ปภาพรและปฐพีขอตัวออกมาคุยเรื่องส่วนตัวกันนั้น

               “ภา .. พี่ว่ามันก็ถึงเวลาแล้วนะ..

               “…ฉันไม่อยากหาใครมาแทนลูกนี่คะ..คุณก็รู้

               “พี่เข้าใจ แต่ภาไม่คิดบ้างเหรอ? ว่าลูกจะเป็นห่วงเอา ที่ครอบครัวเรายังเป็นแบบนี้?ความเงียบเข้าปกคลุมรอบบริเวณ แม้ความรู้สึกที่ไม่อยากหาใครมาแทนที่ลูกชายของปภาพรจะมีมากมายเพียงใด แต่คงต้องทำตามที่สามีกล่าว ลูกอาจจะกำลังเป็นห่วงเขาสองคนอยู่ก็เป็นได้..

               “ขอโทษนะจ๊ะเบส แม่ต้องไปธุระนิดหน่อยน่ะ วันนี้คงอยู่คุยด้วยไม่ได้

               “อา...ไม่เป็นไรครับเบสและไลลาลิณตัดสินใจเดินออกมาด้านนอกของบ้าน พร้อมกล่าวลาคู่สามี ภรรยาที่ออกรถไปยังตัวเมือง หญิงสาวมองไปยังวิญญาณน้อยอีกครั้ง แต่สิ่งที่เห็นก็ยังคงไม่เปลี่ยนพียังคงไม่ไปสู่สุขคติ

 

               ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะ แต่การไปสู่สุขคติเนี่ยเป็นยังไงกันนะ

 

               “พีเป็นยังไงบ้างครับ...

               “ยังเหมือนเดิมอยู่เลย นี่ พาฉันตามพวกเขาไปหน่อยสิ

               “เอ๋? ทำไม?

               “มันอาจจะเป็นอย่างที่ฉันคิดก็ได้ บางทีความปรารถนาสุดท้ายของพีอาจจะเป็น...ยังไงก็ตาม พา ฉัน ไป เดี๋ยว นี้หลังจากตื้อชายหนุ่มอยู่นานสองนาน ในที่สุดเขาก็ยอมพาตามคู่สามีภรรยานั้นไป รถยนต์ของทั้งสองหยุดลงหน้าสถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง ไลลาลิณจึงทำการแอบย่องตามไป โดยมีเบสและวิญญาณทั้งสองตามไปอยู่ไม่ห่าง

               “แหม คุณปฐพี คุณปภาพร ในที่สุดก็ตัดสินใจได้แล้วสินะคะเสียงของพี่เลี้ยงสาวเอ่ยทักทายอย่างสดใส ก่อนนำทางทั้งสองมายังห้องที่มีเด็กอายุต่างๆเล่นกันอยู่อย่างสนุกสนาน ไม่นานหลังจากนั้นก็มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งมาหาคู่สามีภรรยาด้วยความดีใจที่มีไม่แพ้กัน ดูเหมือนเขาทั้งสองคนจะรักเด็กคนนี้อยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

               “ดูพวกเขารักเด็กคนนั้นนะ..ไลลาลิณกล่าวออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา ในขณะที่จ้องมองไปยังด้านในอย่างไม่วางตา บรรยากาศอบอุ่นของครอบครัวกลับมาหาทั้งสองอีกครั้ง ทุกอย่างคงจบลงด้วยดี เพียงเท่านี้ ทว่า...

               ‘จำได้แล้ว...ผมจำได้แล้ว..หญิงสาวสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ ราวกับได้ยินเสียงของใครบางคนจึงหันกลับไปมองพร้อมกับเบส ภาพที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้าของทั้งสองคือร่างของพีที่เรืองแสงขึ้นเล็กน้อย หยดน้ำใสไหลรินอาบแก้มอย่างไม่ขาดสาย ดวงตาสั่นคลอนที่มองภาพของผู้เป็นบุพการีแสดงออกถึงความดีใจอันปิดไม่มิด คุณพ่อ...คุณแม่..

               “พี ... หรือว่าความปรารถนาสุดท้ายของนายคือ...

               ‘ผมอยากเห็นคุณพ่อกับคุณแม่ ... มีความสุขมาโดยตลอด ฮึก! ตอนนี้...ความปรารถนาของผมเป็นจริงแล้ว ... พวกเขามีคนดูแลต่อจากผมแล้ว..แม้ยังคงสงสัยว่าทำไมทั้งไลลาลิณและเบสจึงได้ยินหรือมองเห็นร่างของพี แต่ตอนนี้มันกลับไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

               “พี...ใช่มึงจริงๆด้วย...พีละสายตาไปจากบุพการีมามองเบสที่เอ่ยเรียกตนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าพร้อมน้ำตาที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงง่ายๆ

               ‘เบส ... ฉันจำนายได้แล้ว...

               “พี...เบสยังคงไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่าในชีวิตนี้เขาจะได้เห็นเพื่อนรักคนนี้อีกครั้ง มือหนาเอื้อมออกไปเพื่อหวังจะสัมผัสร่างอีกฝ่าย หากยามปกติมือนี้ต้องทะลุร่างของอีกฝ่ายไป ทว่าในเวลานี้กลับสามารถจับต้องได้ราวกับมีกายหยาบอยู่ตรงหน้า ไม่รอช้า ร่างสูงรีบคว้าร่างของพีเข้ามากอดด้วยความคิดถึงและโหยหา หยาดน้ำตาของลูกผู้ชายหยดลงบนไหล่เล็กอย่างช่วยไม่ได้ พีกอดร่างนั้นกลับเบาๆโดยที่ยังไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้เลย

               “ทำไม...จึงสัมผัสตัวได้ล่ะ แถมยัง...ได้ยินเสียงด้วย..”

               ‘คงเพราะเป็นโอกาศสุดท้ายที่จะได้สนทนากับผู้อื่นน่ะไลลาลิณมองสึนะอย่างไม่เข้าใจ แต่ถามอะไรไปตอนนี้คงไม่มีความหมาย จึงทำได้เพียงมองภาพตรงหน้าต่อไปโดยไม่เอ่ยอะไร

               ‘เบส ... ขอโทษนะที่ต้องทำให้นายเจ็บปวด ... ขอโทษนะที่ฉันจำนายไม่ได้ ... ขอโทษที่ฉันทิ้งนายเอาไว้คนเดียว ฉัน...ขอโทษ..

               “มึงไม่ต้องของโทษอะไรทั้งนั้น กูไม่เคยโกรธมึงเลยนะ...พี..

               ‘ขอบคุณนะ...ฉันอยากอยู่กับนายให้นานกว่านี้ ...แต่ว่า ต้องไปแล้ว...เบสผละกอดออกมาเมื่อได้ยินดังนั้น ก่อนมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ

               “มึงจะไปไหน ... มึงจะทิ้งกูไว้คนเดียวอีกแล้วเหรอ..

               ‘อย่างอแงสิ ฉันตายไปแล้วนะ นายยังมีชีวิตอยู่ ... นายยังต้องก้าวต่อไปข้างหน้า เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม?นิ้วเรียวปาดน้ำตาที่แอบแก้มของร่างสูงอย่างแผ่วเบา พร้อมรอยยิ้มบางที่ส่งมอบให้ มือหนาของเบสกุมมือข้างนั้นไว้ไม่ยอมปล่อย เขารู้ดีว่าต่อไปนี้จะไม่ได้พบคนตรงหน้าอีกแล้ว

               ‘พี่ชาย...พี่สาว ผมเข้าใจแล้วครับว่าความกลัวที่มีในวันนั้นมันคืออะไร .... ผมกลัวที่ต้องแยกไปจากทุกคน กลัวที่จะไม่ได้คุยหรือทำสิ่งต่างๆร่วมกันอีกแล้ว หลังจากนี้ก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับไลลาลิณและสึนะพยักหน้าลงเล็กน้อยเชิงเข้าใจ ทั้งสองไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้ บางที ... การทำเช่นนีมันจะทำให้เขาสบายใจที่สุดแล้ว

               ‘เบส ... นายเองก็ดูแลตัวเองด้วยนะ..

               “พี...บอกกูทีว่านี่มันไม่จริง...

               ‘ฉันโกหกนายไม่ได้ .... แต่ก่อนที่จะไป ฉันมีบางอย่าง อยากบอกกับนายพีเลื่อนใบหน้าไปใกล้ใบหูของเบส ก่อนกระซิบออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา

 

               ‘เบส ... ฉันรักนาย..

 

               สิ้นเสียง ร่างของพีได้แตกสลายหายไปกับอากาศต่อหน้าต่อตาของทั้งสาม เบสพยายามไขว่คว้าร่างที่หายไปนั้น ทว่ากลับไม่สามารถจับต้องอะไรได้อีกเลย ร่างของเขาทรุดลงพร้อมน้ำตาที่ยังคงไหลริน การสูญเสีย มันเจ็บปวดทรมานเกินกว่าที่จะรับไหว

               ‘ราตรี...สึนะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาพร้อมมองไปยังไลลาลิณที่เม้มริมฝีปากแน่น แม้จะเป็นเวลาอันสั้นแต่เธอเองก็คงผูกพันธ์กับผู้ที่ไปสู่สุขคติอยู่ไม่น้อย

               “เบส ... นายอย่าลืมคำพูดของพีล่ะ เดี๋ยวฉันกลับบ้านเอง นายอยู่พักกับพ่อและแม่ของพีไปก่อนนะ ไปกันเถอะสึนะกล่าวจบ ไลลาลิณจึงก้าวเดินออกไป พร้อมโบกรถแท็กซี่ในบริเวณนั้น เพื่อกลับไปยังหอทันที

               คืนวันนั้น

               ‘ราตรี เธอโอเคนะ?สึนะหันสมุดให้อีกฝ่ายที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มสีขาวสะอาดตา โดยไม่มีท่าทีว่าจะออกมาอ่านเลยแม้แต่น้อย ยังไงก็...ราตรีสวัสดิ์นะตัดสินใจเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนลอยขึ้นไปบนดาดฟ้าดังเช่นทุกวัน

 

               มันเป็นแบบนี้เองสินะ ... ฉันต้อง..ทนเห็นวิญญาณจากไปทีละดวงแบบนี้เหรอ? ทั้งที่เมื่อก่อนไม่อยากพบเจอ ... แต่พีกลับทำให้ฉัน...สู้โว้ยราตรี หลังจากนี้ต้องเจออะไรอีกมาก

               เมื่อคิดได้เช่นนั้น ไลลาลิณจึงพยายามข่มตาหลับทันที ทางด้านของเบสที่พักอยู่กับบุพการีของพีอยู่นั้น

               “พี ... กูก็รักมึงเหมือนกัน..รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าเล็กน้อย ในขณะที่สายตายังคงเหม่อมองไปยังดวงดาราที่ประดับอยู่บนท้องฟ้าสีรัตติกาล ไม่อาจรู้ได้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ที่เขาเห็นดวงดาวเป็นใบหน้าของพีที่ยังคงเปื้อนยิ้มไม่เปลี่ยน

 

               ทุกครั้งที่กูมองไปบนฟ้า มึงจะยังคงส่งยิ้มให้กูอยู่ใช่ไหม ... พี


END


To be continue

Sea of memories [ 1 ]
Loading...

ㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡ
Chapter 8 มาแล้วขอรับบบบบบบบบบ
.เป่าๆความม่าในตอนนะ (เสพม่าวันละนิด จิตแจ่มใสนะคะ)
ทุกคนได้เตรียมต้มน้ำร้อนมาก่อนอ่านหรือเปล่าคะเนี่ย ฟฟฟฟ
ไรท์เป็นคนที่แต่งม่าไม่เก่ง ถ้าไม่ดียังไงสามารถติได้นะคะ
ต่อไปจะเป็นวิญญาณตนไหนกันน้าาาาาา
มาตามลุ้นไปด้วยกันนะคะ!

สุดท้ายนี้ ขอปิดด้วย FA ที่ผู้ปกครองของน้องพีส่งมาให้ทางไลน์นะคะ!



(เข้าสู่ช่วงแปล เผื่อมองไม่เห็นตัวอักษรนะคะ)
จากการบอกเล่าของผู้ปกครองน้องพี ภาพแรกคือน้องพีอยู่ในช่วง ม.2 ค่ะ
คนแรกที่สูงๆคือเบส คนที่สองพีเพื่อนเลิฟ และคนที่สามยัยน้องบ้า! ซึ่งเป็นน้องของเบสนั่นเองค่ะ
สุดหล่อเอง (เบส) : ขอให้มึงสูงเร็วๆนะ (ยัยเบียร์สูงกว่าแล้วนะเว้ย)

ภาพที่สอง เกิดขึ้นเมื่อตอนไปทัศนศึกษาค่ะ ตรงคางเขียนว่า เบสทำ! 
พร้อมบอกไว้ด้านล่างด้วยว่า  เพื่อน ๆ รักมึงมากนะเว้ย! 55+
(งุ้งง น่ารักกก)

ภาพที่สาม คือเทดดี้น้อยจากเพื่อนพีกับยัยเบียร์ 
เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบ 15 ปีของเบสค่ะ น่ารักอีกแล้ววว

ภาพที่สี่ คือภาพถ่ายสุดท้ายของน้องค่ะ
ภาพนี้คือตอนน้องไปเที่ยวทะเล ก่อนเกิดเหตุการณ์รถชน
ราวๆเดือนสองเดือนได้ค่ะ น่าสงสาร ;--;

ขอบคุณภาพน่ารักๆจากผู้ปกครองน้องพีนะคะ <3

ลงชื่อ : วันเสาร์ที่ 10 มีนาคม 2561

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

218 ความคิดเห็น

  1. #181 ◆Holding On Forever◆ (@cateye00) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 23:33
    กรี๊ิสสสสสสสสสสส อยากจะกรี๊ตให้ถึงดาวเนปจูน อย่างแรกเลย คือเพิ่งไปสอบเข้าเสร็จค่ะ.. /กระอักเลือดตาย แล้วก่อนหน้านี้หายไปยาวๆเพราะไปเตรียมตัวด้วยแหละค่ะ TT เลยไม่ได้เปิดเด็กดีหรือเม้นท์ให้เลย ฮื่อ วันนี้สอบเสร็จเลยได้ฤกษ์มาเปิดเด็กดีดู อมก. อายะซังอัพแล้วนี้นา.. อ่านรัวๆเลยค่า 555

    พีนี้ก็ร้ายไม่เบานะ แอบเป็นแม่ยกราตรี สึนะละสิ มีการมาแแม่ก็คือราตรีด้วยนะ /เขิล(?) แต่ว่านะ สึนะทำไมมันหลงตัวเองจังว่-- ความน่ารักของนายช่วงแรกๆมันหายไปไหนแล้ว ! 555 ส่วนเบสนี้รู้สึกชอบคาร์มากค่ะ.. นี้เป็นพวกชอบคนกวนๆไงคะ เลยชอบเบส-- /โดนพีบีบคอ เอาจริงๆเชียร์ให้พี่เจอความปรารถนาของตัวเองเร็วๆ แต่พอมาคิดดูว่าพอเจอแล้วก็ต้องไปเกิด.. ใช่มั้ยนะ-- นั้นแหละ ก็แอบโหวงๆในใจหน่อย YY)  แอบเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทัน คือจะฟินก็ฟินไม่สุด เพราะมันมีดราม่ามาคั่นกลาง ฮื่ออออ แต่ตอนสุดท้ายก็แบบ
    ' เบส ฉันรักนาย ' 
     
    OH MY GODDDD  อมก. อมก. อมก. หัวใจรับไม่ไหวแล้ว-- //////////////// q ///////////////
     
    ปล.ผปค. น้องพีวาดสวยอ่า ฮื่อออออออออ เป็นแรงบันดาลใจให้เราอยากส่ง FA ด้วยเลย !
    #181
    1
    • #181-1 คนเพ้อ 2018 (@Y-Girl_31) (จากตอนที่ 20)
      12 มีนาคม 2561 / 10:23
      หากต้องการส่ง FA สามารถส่งมาทางไลน์หรือข้อความลับได้นะคะ
      ยินดีรับเสมอ > <

      ผปค.คนอื่นๆก็ด้วยนะคะ~
      #181-1
  2. วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 10:15
    บอกแล้ว! บอกแล้วว่าคู่นี้มันต้องมีซัมธิง!!! #ตบเข่า
    ไม่ต้องพงต้องพายละ เรือไปแล้วจ้าาาาาาาาาาาาาาาาา

    ชอบฟีลหน่วงๆที่ไม่อยากให้คนข้างหลังเศร้า แต่ก็ไม่อยากจากไปนะ...
    แบบมันเป็นสถานที่ๆเราอยู่แล้วมีความสุขอ่ะ แต่ก็อยู่แบบนี้ไปตลอดไม่ได้อีก...
    แล้วเรื่องตัวแทนนี่...อื้อหือ ยอมรับว่าเจ็บ...
    ใครก็แทนที่ใครไม่ได้หรอกนะ มันมีแค่รับช่วงต่อกันเท่านั้นเอง...
    ก็ดีแล้วล่ะนะ...ที่ทุกอย่างเหมือนจะคลี่คลายสักที
    สำหรับพีเบส คือมันเป็น bittersweet ending แบบดีที่สุดก็ได้แค่นี้แหละ ในเมื่อคนนึงเป็นผี คนนึ่งเป็นคน
    สุดท้ายแล้วก็ต้องจากกัน แต่จำกันได้แล้วสารภาพก่อนไปก็คงไม่มีอะไรค้างคาแล้วล่ะ...

    ต่อไปจะของใครนะ...
    รอต่อค่ะ
    #179
    0
  3. #178 ❣Lulubelle❣ (@hibarikyouya123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 09:38
    ฮืออออออ
    ม่าได้ใจค่ะ-- แต่ม่าสุดใจคือประวัติจริงน้อง
    งือออออออออออ เรือบินแล้วค่ะะะะะะ บินไปไกลแล้วค่ะตัววววววววววว
    ความรักกันตรงนั้นคืออะไรคะ?
    ม่ามาตอนแรกๆไม่พอ หวานๆตอนหลังตรงนั้นคือ?????

    แล้วเค้าจะรอตอนต่อไปนะตัววววว
    สู้ๆนะตัววววว
    รักตัวเด้ออออออออออ
    <3//หัวใจไง
    #178
    0
  4. #177 Kaname_Shairo (@linthanaporn77) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 06:45
    &#8216;ฉันรักนาย&#8217; จบ! แยกย้ายๆ#เรือถึงฝั่ง //ผิดประเด็นเว้ย! โอ้ยยยย อันนี้มันตอนมาม่าเริ่มเดือดหรือกระไรนิมีความรู้สึกว่ามันต้องดราม่าที่หนักหน่วงกว่านี้แน่นวล

    ::เบสพี #เรือบิน::
    #177
    0
  5. #176 ŁØVƏ MØST (@araraa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 00:11
    ไม่ผิดหวังกับความม่าที่รอคอย(ใช่หรอ---แค่ก)
    ขอยอมรับว่าน้ำตาเริ่มซึมตั้งแต่นุ้งพีไปหาครอบครัวต้นๆ น้ำตาล่วงเลยคือตอนที่น้องจำสิ่งที่ปรารถนาของตัวเองได้ แถมตี้รักส์เอาคำพูดในตำนาน(?)มาบิ้วด้วย(??)น้ำตายิ่งไหลเลยค่ะ ;w;;;

    ps. เราจะรอตอนต่อไปอย่างสงบนะออเจ้--แฮ่ม .กระแอม(?)
    #176
    0