[ Project Fic Reborn | KHR ] ลำนำแห่งแสงหิ่งห้อย : The Sixth Sense

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,535 Views

  • 218 Comments

  • 213 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    5,535

ตอนที่ 19 : The Sixth Sense :: Chapter 7 | Memories of a young boy [ 2 ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 มี.ค. 61


ความทรงจำของเด็กหนุ่ม

               ยามเช้าที่แสงสุริยันสาดส่องมายังสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่อันเปรียบดั่งสัญญาณให้หมู่ปักษาบินออกจากรังหาอาหารประทังชีวิต ณ หอพักแห่งแสงหิ่งห้อยที่ยังคงปกติสุข จนกระทั่ง..

               สึนะ …. นายอีกแล้วนะเสียงกดต่ำของไลลาลิณดังก้องภายในห้องที่เงียบสงัด พลางกอดอกมองสภาพห้องของตน สลับกับร่างอันเลือนลางของสึนะที่นั่งก้มหน้าสำนึกผิดอยู่บนโซฟาอย่างสงบเสงี่ยม 

                เอ่อคือว่า ราตรี..สึนะกล่าวออกมาในขณะที่ลืมไปว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้ยินเสียงตน และก้มหน้าห้มตาสำนึกผิดต่อไปทั้งอย่างนั้น

                ได้ ไม่ตอบสินะ วันนี้เอาเป็นอะไรดีนะ จับยัดลงหม้อแล้วเอาไปลอยทะเลดีกว่า~” เสียงกล่าวขานอย่างอารมณ์ดีขัดกับหน้าตาที่ราวกับปีศาจนั้น ทำให้ชายหนุ่มรีบเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยหน้าตาตื่นเล็กน้อย

                ราตรี! ฟังฉันก่อ--

                พี่สาวครับ! อย่าทำพี่ชายเลยนะครับ!!พีกระโจนผ่านประตูเข้ามาในห้องด้วยความรวดเร็ว พร้อมกั้นสึนะและไลลาลิณออกจากกัน โดยหันสมุดให้หญิงสาวอ่านในสิ่งที่ตนต้องการบอก

                แต่หมอนี่มันทำห้องฉันรกมาสองวันแล้วนะพี!ไลลาลิณขึ้นเสียงเล็กน้องพลางมองสึนะที่หลบหลังผู้ที่อายุน้อยกว่าด้วยสายตาไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

                เอาน่าพี่สาว ผมว่าพี่ชายต้องมีความจำเป็นบางอย่างแน่นอนครับ ที่ไม่บอก พี่ชายอาจจะรอให้ถึงเวลาอยู่ก็ได้เมื่อได้อ่านสิ่งที่พีอธิบาย ไลลาลิณจึงคิดทบทวนกับตนเองสักพักก่อนผ่อนลมหายใจออกมา

                ถ้าพีพูดถึงขนาดนั้น ฉันจะยอมก็ได้

                ขอบคุณนะพี!!’ สึนะโผเข้ากอดพีจากด้านหลัง พร้อมใช้แก้มถูไถกับแก้มอีกฝ่ายเพื่อแสดงความขอบคุณที่วิญญาณน้อยช่วยให้ตนผ่านพ้นสถานการณ์นั้นมาได้

                ฉันจะรอคำตอบจากนายเสมอ สึนะ


                ร-รอเสมอด้วยเหรอ....


                วิญญาณหนุ่มมีอาการเหงื่อตกเล็กน้อย ก่อนนึกสิ่งสำคัญขึ้นมาได้ จึงก้มหน้าก้มตาเขียนบางอย่างลงสมุดและหันไปทางหญิงสาว

                วันนี้เราต้องไปหาเด็กที่ชื่อเบสนั่นใช่ไหม?

                อะ...จริงด้วย ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวเลย!” ไลลาลิณกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเล็กน้อย ก่อนสาวเท้าไปหยิบผ้าเช็ดตัวพาดบ่า ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปในห้องน้ำนั้น เธอก็คิดบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ และหันไปทางวิญญาณทั้งสองตนที่ยังคงอยู่ในห้องแบบนั้น ออกไปสิ = =”

                ต้อง ... ออกด้วยเหรอ?สึนะหันสมุดไปทางอีกฝ่ายพลางเอียงคอน้อยๆ

                จะลอยออกไปดีๆ หรือจะให้จับยัดหม้อแล้วปาออกไปดีจ๊ะ? ^^”

                พี่ชายล่ะก็ จะไปดูพี่สาวเขาอาบน้ำหรือไงครับ ขอโทษด้วยนะฮะพี่สาว ^^;’ มือเล็กของพีเอื้อมไปจับชายเสื้อของสึนะ ก่อนใช้แรงของตนพยายามดึงอีกฝ่ายออกจากห้องไปพร้อมกับตน

                เฮ่อ...ทำไมฉันไม่มาเจอพีก่อนเจอหมอนั่นกันนะนึกเสียดายเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจส่ายศีรษะเบาๆเพื่อขับไล่ความคิดออกไป และเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำกิจวัตรประจำวันในที่สุด

                ผมอยากรู้จัง ว่าทำไมพี่ชายถึงเข้ากับพี่สาวได้เร็วขนาดนั้นล่ะครับพีเอ่ยถามผู้ที่อยู่ข้างกายตน พร้อมมองด้วยแววตาที่ต้องการคำตอบ เพราะสำหรับเขาแล้วมันช่างยากเหลือเกินกับการเข้าหามนุษย์ จะมีก็แต่ไลลาลิณที่ยอมเป็นเพื่อนด้ยในเวลาอันสั้น

                เอ...จะว่ายังไงดีล่ะ ตอนแรกที่เจอกัน ราตรีก็วิ่งหนีฉันแบบนั้นเหมือนกัน แต่ใช้ลูกตื้อประสมกับความรู้สึกช้าหรือซื่อของราตรีนิดหน่อย ก็เข้ากันได้แล้วล่ะ

                ‘…หน้าพี่ชายตอนพูดถึงพี่สาวดูมีความสุขดีนะครับ

                หืม?สึนะเอียงคอมองเด็กหนุ่มที่กำลังยิ้มแย้มด้วยสายตาสงสัย ในขณะที่ริมฝีปากเริ่มขยับถามนั้น เสียงเปิดประตูโดยหญิงสาวก็ได้ดึงความสนใจไปเสียก่อน

                สึนะ พี เช้านี้จะกินอะไรดีล่ะนายสองคนน่ะ?

                เอาเป็นข้าวไข่เจียวง่ายๆก็ได้ครับพี่สาวพีถือวิสาสะตอบแทนผู้ที่อยู่ข้างกาย ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้ขัดข้องแต่อย่างใด

                เอ...ไข่เจียวเหรอ เชื่อมือฉันได้เลย ไข่เจียวไม่ไหม้แน่นอน!” ไลลาลิณกล่าวด้วยความมั่นใจ พลางยกนิ้วโป้งให้กับทั้งสอง ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าห้องไปอีกครั้งโดยไม่ลืมกล่าวเชิญชวนวิญญาณทั้งสองด้วย เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก

                พี่ชายต้องเชื่อในฝีมือของพี่สาวนะครับ..พีมองข้าวไข่เจียวตรงหน้า และข้าวไข่เจียวที่มีธูปปักอยู่หนึ่งดอกสลับไปมา พลางใช้มือเขย่าร่างของสึนะที่นั่งข้างๆ

                ยังไงก็ไม่ตายซ้ำสองหรอกพี..= =;’

                จะกิน หรือไม่กินคะ? ^^” ไลลาลิณจ้องวิญญาณทั้งสองดวงจากบนเตียง พร้อมเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่ไม่สามารถคาดเดาความคิดได้

                ล-แล้วเธอล่ะ ไม่กินเหรอ?สึนะถาม

                ไม่ล่ะ พอดีว่าลินดาซื้อข้าวมาฝากน่ะ ไว้เจอกันข้างล่างนะ!” ว่าแล้วก็ดีดตัวขึนจากเตียง และวิ่งลงไปชั้นหนึ่งด้วยความรวดเร็ว ปล่อยให้วิญญาณทั้งสองมองอาหารตรงหน้าด้วยความกล้ากินครึ่ง ไม่กล้ากินครึ่ง

                ในฐานะที่พี่ชายโตกว่า เชิญประเดิมเลยครับ

                เฮ้ย พูดอะไรแบบนั้นกัน เป็นพี่ต้องเสียสละให้น้องสิ

                พี่สึนะ แด*สิครับ ^^’ ว่าจบ วิญญาณน้อยจึงทำการป้อนข้าวอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มทันที โดยไม่ถามความเห็นของสึนะเลยแม้แต่น้อย

 

                ชั้นหนึ่งของหอพักแห่งแสงหิ่งห้อย

                วันนี้จะออกไปข้างนอกอีกแล้วหรือ?ลินดาเอ่ยถามเพื่อนสาวในขณะที่ตักข้าวผัดของโปรดเข้าปาก

                อา..ก็นิดหน่อยน่ะ

                ปกติเห็นไม่ชอบออกไปนอกหอ นี่ไฮเปอร์กำเริบเหรอ?ไลลาลิณไหวไหล่เล็กน้อยให้กับคำพูดของเพื่อนสาว ก่อนก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารตรงหน้าของตนต่อไป

                พี่สาวครับ วันนี้จะออกไปข้างนอกใช่ไหม?พีลอยลงมาตามบันได พร้อมใช้มือข้างหนึ่งลากวิญญาณหนุ่มลงมาด้วย

                ใช่ ว่าจะไปตามหาคนๆหนึ่งน่ะไลลาลิณเอ่ยตอบโดยลืมไปว่ายังมีลินดานั่งอยู่ตรงนั้นด้วยหนึ่งคน

                ราตรี? เธอคุยกับใครน่ะ?

                คุยกับ— คุยกับตัวเองน่ะ ฮะๆลินดาไม่เอ่ยอะไรต่อหลังจากนั้น ทำเพียงจ้องอีกฝายด้วยสายตาสงสัย

                อ่า..ฉันไปก่อนนะกล่าวจบหญิงสาวจึงลุกขึ้น และสาวเท้าออกหอไปในทันที

                ……….

                สึนะ นายอย่ามาโอเวอร์นะไลลาลิณกอดอกมองวิญญาณหนุ่มที่ใช้แขนพาดคอของพีเพื่อพยุงตัวเองไว้ให้มั่น

                นั่นสิครับพี่ชาย

                ไม่ได้โอเวอร์เสียหน่อย แต่นายให้ฉันกินข้าวหนึ่งจานครึ่งเลยนะ อิ่มจะตายอยู่แล้วสึนะว่าพลางใช้มือข้างที่เหลือปิดปากตัวเอง อาหารที่หญิงสาวทำให้ไม่ได้มีรสชาติแย่แต่อย่างใด แต่วิญญาณน้อยตนนี้กินน้อย ทำให้เขาต้องรับส่วนที่เหลือทั้งหมด ไลลาลิณส่ายศีรษะเบาๆด้วยความเหนื่อยใจ แต่คงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอเวลาไปอีกพักหนึ่ง

                ว่าแต่ เราจะไปหาใครเหรอครับพี่สาว?

                คนที่เจอกันเมื่อวานน่ะพีคิดทบทวนกับคำพูดของไลลาลิณ คนที่พบกันเมื่อวานก็มากหน้าหลายตา มีหญิงสาวที่แข่งเกมกับอีกฝ่าย และ ชายหนุ่มที่เดินชนกันระหว่างทางกลับ

                เบส...คือใครกันแน่นะ

                เฮ้ สึนะ เลิกอู้ได้แล้ว

                ไม่ได้อู้เสียหน่อยไลลาลิณอ่านข้อความในสมุด พลางลุกขึ้นจากม้านั่งบริเวณหน้าหอ และเริ่มออกก้าวเดินในทันที สึนะที่ไม่มีทางเลือกจึงต้องรีบลอยตามอีกฝ่ายไปพร้อมกับวิญญาณน้อยอีกตน

                

                ภายในเมือง เหล่าผู้คนมากมายต่างเดินกันขวักไขว่ไปมา บ้างก็มาซื้อของจำเป็น บ้างก็มาเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อนฝูง จะมีเพียงเธอหรือเปล่านะที่มาตามหาคนเช่นนี้

                ว่าก็ว่าเถอะนะ เราจะหาเด็กคนนั้นได้จากที่ไหน?

                ดูจากเครื่องแบบนักเรียนแล้ว ฉันว่าต้องเป็นนักเรียนในเมืองนี้แหละว่าพลางก้าวเท้าไปยังแผนผังของเมือง เพื่อหาดูว่าโรงเรียนที่เธอกำลังตามหานั้นอยู่ที่ใดกันแน่ เมื่อได้เส้นทางมาเรียบร้อย ไลลาลิณจึงไม่รอช้าและเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง ทว่า..

                 อ-อุปสรรค์ช่างมากมายเหลือเกิน...เสียงอันสั่นเครือของไลลาลิณทำให้วิญญาณทั้งสองหันมองหน้ากัน ก่อนพร้อมใจกันมองไปยังร้านขายสัตว์เลี้ยงตรงหน้า

                อย่าบอกนะว่า..= =;’

                อุปสรรค์ที่พี่สาวว่าคือลูกสุนัขน่ะ…

                “So Cute~ อยากได้ไปเลี้ยงสักตัวจังขณะนี้ร่างของไลลาลิณแทบจะสิงกรงของลูกสุนัขตัวหนึ่งก็ว่าได้ ก่อนเสียงร้องของแมวจะดึงความสนใจเธอไปอีกครั้ง ตัวนี้ก็น่ารัก~!”

                ราตรี เธอไม่ลืมเป้าหมายหลักใช่ไหม?

                เป้าหมายหลัก .... เก็บเงินซื้อไปเลี้ยงสักตัว! *0*”

                ไม่ใช่แบบนั้นนนน!!’ สึนะแทบปาสมุดใส่หญิงสาวหากไม่มีพีคอยห้ามปรามอารมณ์อยู่ข้างๆเสียก่อน

                คุณอิสรินทร์..น้ำเสียงเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากด้านหลัง ไลลาลิณจึงหันไปยังผู้ที่เรียกตน พบกับผู้ดูแลหอ เอเรมิ ที่กำลังมองเธอราวกับสงสัย

                สวัสดีคุณเอเรมิ!”

                “...สวัสดีค่ะ ไม่คิดว่าคุณจะชอบสัตว์ด้วยเอเรมิกล่าวพลางมองไปยังลูกแมวในบริเวณนั้น

                ก็ไม่ถึงกับชอบมากมายอะไรขนาดนั้นหรอกนะ..~”

                แน่ใจ?วิญญาณทั้งสองหันสมุดให้กับไลลาลิณราวกับนัดกันมาก็ไม่ปาน

 

                เจ้าพวกนี้นี่ = =

 

                เอ่อ .. แล้วคุณเอเรมิมาทำอะไรเหรอคะ?

                มาซื้อของน่ะค่ะ..เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ไลลาลิณจึงลดสายตาลงต่ำเล็กน้อย พบกับถุงผ้าสองใบที่มีของบรรจุอยู่ด้านใน

                ร-รักษ์โลกด้วย..ในขณะที่เอเรมิกำลังจะเอ่ยถามว่าอีกฝ่ายนั้นพึมพำว่าอะไร เสียงทุ้มของชายหนุ่มก็ดังขึ้นขัดเธอเสียก่อน

                คุณครับ! ทำกระเป๋าสตางค์ตกไว้ครับ!” ชายหนุ่มในเครื่องแบบนักเรียนมัธยมปลายวิ่งมายังเอเรมิ พร้อมยื่นกระเป๋าสตางค์ให้อย่างมีมารยาท และพยายามเก็บอาการเหนื่อยหอบของตนไว้

                ขอบคุณค่ะ...เมื่อตรวจดูก็พบว่ากระเป๋าสตางค์ของเธอนั้นหายไปจริงๆ จึงยื่นมือไปรับมาพร้อมกล่าวขอบคุณ ไลลาลิณที่ถือโอกาสหันไปกัดกับสึนะจำต้องชะงักไปด้วยเสียงอันคุ้นเคย เมื่อหันมาเธอก็พบกับบุคคลที่เดินชนกันเมื่อวาน

                เบส?!”

                “???” เบสมองไลลาลิณที่เรียกชื่อของตนออกมาด้วยความสงสัย ทำไมหญิงสาวคนนี้จึงรู้จักเขากัน คุณคือคนที่เดินชนกันเมื่อวานสินะครับ?ใช่ ... หญิงสาวอาจจำมาจากเพื่อนที่เรียกเขาเมื่อวานก็เป็นได้

                ..ฉันไม่อยู่กวนดีกว่า ขอตัวนะคะเอเรมิชำเลืองมองเบสอีกครั้ง ก่อนเดินออกไปเพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังหอพัก

                ไว้พบกันใหม่นะคะไลลาลิณกล่าวลาหญิงสาวที่เดินจากไป ก่อนหันหลับมาสนใจเบสอีกครั้ง อา..ใช่ ฉันเอง พอดีว่ามีเรื่องจะคุยกับนายหน่อยน่ะแม้เบสจะสงสัยสิ่งที่หญิงสาวพูด แต่เขาก็ตอบรับและยอมเดินตามไปแต่โดยดี

 

                สวนสาธารณะอันมีผู้คนบางตา

                นายรู้จักพีไหม?ไลลาลิณเปิดประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม โดยมีวิญญาณทั้งสองอยู่ด้านหลังไม่ห่าง เมื่อได้ฟังเช่นนั้น เบสมีอาการชะงักไปเล็กน้อย ใจคิดว่าอีกฝ่ายอาจหมายถึงคนอื่น ต้องไม่ใช่เพื่อนตนอย่างแน่นอน

                พี...ไหนเหรอครับ?

                นี่ต้องบอกลักษณะตัวด้วยสินะ...พึมพำกับตนเองอย่างแผ่วเบา ก่อนหันไปมองพีที่อยู่ด้านหลัง เพื่อที่จะสามารถบอกข้อมูลได้อย่างถูกต้อง เป็นเด็กผู้ชาย สูงไม่มากนัก น่าจะเด็กกว่าอายุด้วยล่ะ ผมสีน้ำตาลดำยาวระต้นคอ อา...ดวงตา สีน้ำตาลอ่อน

                “!!!” เบสเบิกตากว้างพร้อมถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อได้ฟังลักษณะต่างๆที่อีกฝ่ายบอก

 

                ตรง...มันตรงหมดทุกอย่าง..

 

                ทำไมคุณถึงรู้กันครับ...เสียงกดต่ำกว่าเมื่อครั้งก่อนมันทำให้หญิงสาวเย็นหลังวาบไปครู่หนึ่ง

                เอ่อ...คือ..

                แล้วทำไมคุณจึงถามเกี่ยวกับคนที่ตายไปแล้วกันครับ?!!”

                อึก..!” ไลลาลิณเผลอถอยหลังไปเมื่อเสียงของอีกฝ่ายนั้นดังจนน่าหวาดหวั่น สึนะและพีรีบลอยออกมากั้นระหว่างทั้งสองพร้อมมองทางด้านชายหนุ่มด้วยสายตาไม่เข้าใจเท่าไรนัก

                ทำไมต้องเสียงดังใส่พี่สาวด้วย..แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเบสไม่มีทางได้ยิน แต่ถึงยังไงก็ต้องพูดออกไปให้ได้

                ราตรี เป็นอะไรไหม?ไลลาลิณส่ายศีรษะเบาๆเพื่อบอกกับสึนะว่าตนนั้นไม่เป็นอะไร ก่อนเดินทะลุร่างของทั้งสองไปประจันหน้ากับอีกฝ่าย

                ฉันเห็นเขา

                คุณพูดว่าอะไรนะ?

                ฉันเห็นพี

                ....ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณต้องการอะไร แต่หลังจากนี้อย่ามาถามผมเรื่องพีอีก ผมไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าคุณจะเห็นพี..เบสมองไลลาลิณด้วยหางตา ก่อนหันหลังกลับและก้าวเดินออกไปทันที

                แบบนี้มันน่าช่วยไหมเนี่ย....เอาวะราตรีหญิงสาวตัดสินใจเอื้อมมือไปจับแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้แล้วกระชากเข้าหาตนด้วยแรงทั้งหมดที่มี มืออีกข้างที่เหลือง้างขึ้นและตบเข้าที่หน้าอีกฝ่ายอย่างจัง

                เพี้ยะ !

                อึก..ใบหน้าของเบสหันไปตามแรงตบเล็กน้อย เขาในตอนนี้สับสนไปหมด ทั้งการกระทำและคำพูดที่หญิงสาวบอกแก่เขา เบสมองไลลาลิณอย่างไม่เข้าใจ ในขณะที่กำลังจะเอ่ยถาม หญิงสาวก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน

                นี่ถ้าไม่เห็นแก่พี ฉันไม่ทำอะไรแบบนี้หรอกนะ ตั้งสติไว้ให้มั่นแล้วกันจากมือที่จับแขนเสื้อ เลื่อนลงไปกุมมือของชายหนุ่มพร้อมจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ด้านหลังของฉัน ลองมองไปสิ

                เบสตัดสินใจทำตามที่อีกฝ่ายบอก เมื่อมองไปเขาพบกับชายหนุ่มผู้มีผมตั้งขึ้นเล็กน้อย กับเด็กหนุ่มอีกคนที่หลบอยู่ด้านหลัง เมื่อกี้....ยังไม่มีเลยนี่นา..

                ไลลาลิณหันกลับมาโดยที่ยังคงไม่ปล่อยมือของเบส พี อย่าหลบอยู่หลังสึนะแบบนั้นสิ้นเสียง ผู้ที่ถูกกล่าวถึงค่อยๆลอยออกมาจากด้านหลังของสึนะ วินาทีแรกที่ได้พบ เบสเบิกดวงตากว้างอีกครั้ง หยดน้ำสีใสเริ่มมารวมกันบริเวณตาทำท่าจะไหลออกมาเสียให้ได้

                พี...เสียงอันสั่นเครือเรียกชื่อนั้นออกมา พร้อมร่างกายที่ขยับไปเองโดยอัตโนมัติ เบสตั้งใจจะโผเข้ากอดอีกฝ่าย ทว่ากลับถูกไลลาลิณรั้งไว้เสียก่อน

                เปล่าประโยชน์ นายดูร่างของพีสิ เลือนลางแบบนั้น กอดไปก็ไม่ได้รู้สึกว่ากอดหรอกเบสมองร่างของเพื่อนตัวเล็กที่เลือนลางเต็มที หยดน้ำสีใสไหลรินออกจากตาอย่างช่วยไม่ได้ แม้อยากกอด อยากสัมผัสมากเพียงใด ก็ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้อีกแล้ว

                นาย...รู้จักฉันเหรอ?วิญญาณน้อยหันสมุดให้อีกฝ่ายอ่าน พร้อมเอื้อมมือข้างที่เหลือไปจับมือของสึนะเบาๆ ราวกับมีความกลัวบางอย่างแทรกผ่านร่างกายที่เลือนลางเข้ามา

                พี...มึงจำกูไม่ได้เหรอ....กูเบสเพื่อนมึงไง...

                เพื่อน.....'

               ....

                ไม่เห็นจะเคยรู้มาก่อนเลย ว่านายเป็นเพื่อนฉันน่ะแม้จะรับรู้ผ่านตัวอักษร แม้จะไม่ได้ยินเสียงใดๆที่เอื้อนเอ่ยออกมา แต่ทำไมกันนะ มันถึงได้เจ็บปวดถึงเพียงนี้ ไลลาลิณใช้มืออีกข้างตบบ่าเบสเบาๆเพื่อให้อีกฝ่ายสงบใจลง หากถามว่าเธอเข้าใจความรู้สึกนี้ไหม? เธอไม่เข้าใจหรอก แต่ก็รู้ว่าเวลานี้ตนควรทำอะไร

                เบส เช็ดน้ำตา เรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน สึนะ ฉันฝากพีด้วยนะ

                อื้ม พี เราไปที่อื่นกันก่อนเถอะว่าแล้วร่างของทั้งสองก็เลือนลางหายไป เบสเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อร่างของเพื่อนตัวเล็กไม่ได้ประจักษ์แก่สายตาอีกต่อไป แต่ก็จำต้องปาดน้ำตาออก เพื่อที่จะคุยกับหญิงสาวข้างกายเสียที

                นี่ นายน่ะ ... เป็น...เพื่อน...จริงเหรอ

                “…??” เบสมีอาการไม่รับรู้สิ่งภายนอกไปชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าหน้าของเขานั้นแสดงถึงความสงสัย เธอจึงพูดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

                นายน่ะ มองพีเป็นแค่เพื่อนจริงๆน่ะเหรอ?เขามีอาการชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ฟังคำถามนั้น ด้วยความที่ไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรดี จึงทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้นดิน ไลลาลิณถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา และตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องทันที

                ฉันเข้าใจนะว่า ณ ตอนนั้นนายรู้สึกยังไง แต่นายต้องเข้าใจว่าพีน่ะเป็นวิญญาณที่ไม่มีความทรงจำในยามที่ยังมีชีวิตอยู่

                “………”

                เพราะฉะนั้นแล้ว ทั้งความรู้สึกและความทรงจำที่มีกับนายหรือคนรอบข้างก็ถูกลบให้หายไปด้วยยังไงล่ะเบสกัดริมฝีปากเบาๆเมื่อหญิงสาวกล่าวจบ มือสองข้างกระสานเข้าหากันแน่น

                แล้วเราจะทำอะไรให้พีได้บ้าง....การเป็นวิญญาณ ต้องทุกข์ทรมานมากแน่ๆ..

                ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทุกข์ทรมานหรือเปล่า แต่ความเหงาน่ะ มีเต็มอกแน่นอน ... เท่าที่รู้มา เราต้องหาความปรารถนาสุดท้ายของพีให้พบ เพื่อที่เขาจะได้ไปสู่สุขคติ

               .....

                และตอนนี้ ก็เคลียร์ไปประเด็นหนึ่งแล้วคือ ความปรารถนาสุดท้ายของพีไม่ใช่เจอนายไลลาลิณกล่าวออกมาตามตรง เมื่อหันมาอีกครั้งก็พบว่าเบสนั้นมีท่าทีราวกับสุนัขที่โดนเจ้าของทิ้ง ทำให้ต้องรีบปลอบยกใหญ่ เอ่อ...แล้วนายพอรู้ไหม? ว่าความปรารถนาของพีคืออะไร?

                พีมันเป็นคนรักครอบครัว ... คิดว่าน่าจะห่วงครอบครัวนะครับ

                แบบนี้นี่เอง! นายก็มีประโยชน์นี่หว่า

                พูดเหมือนก่อนหน้านั้นผมไม่มีประโยชน์อะไรอย่างนั้นล่ะ

                ใช่ ไม่ยอมฟังสิ่งที่พูด แล้วร้องไห้ขี้มูกโป่งอีก

                นี่คุณ..! ///” ใบหน้าของเบสมีสีเลือดฝาดเล็กน้อย มันทำให้ไลลาลิณเผลอหัวเราะออกมา อย่างน้อยก็ช่วยปัดเป่าบรรยากาศสีเทาเมื่อครู่ไปได้ล่ะนะ

                ถ้าอย่างนั้น พาไปหาพ่อแม่พีหน่อย

                ใช่ว่าพูดปุ๊บ จะไปได้ปั๊บนี่ครับเบสมองหญิงสาวด้วยสายตาเอือยๆ นี่เขาเรียกว่าความไฮเปอร์หรือเปล่านะ? เมื่อคิดจะทำสิ่งใดแล้วก็ต้องทำเลยน่ะ

                อ้าว แล้วจะให้ทำยังไงอ่ะ?

                วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ เราจะออกเดินทางกันครับ บ้านของพีอยู่อีกเมืองหนึ่งน่ะ

                แบบนี้นี่เอง~ ถ้าอย่างนั้น วันอาทิตย์เจอกันที่ไหนดีล่ะ?

                เดี๋ยวผมไปรับคุณที่บ้านเลยก็ได้ครับ มีรถอยู่น่ะ

                อ่า..โอเค อ่ะนี่ แผนที่ไปหอที่ฉันอยู่นะว่าแล้วจึงยื่นแผนที่ขนาดย่อให้อีกฝ่าย หากถามว่าเธอมีมันได้อย่างไร เวลาหลงทางจะได้กลับถูกยังไงล่ะ เบสเอื้อมมือไปรับแผนที่มาพร้อมกล่าวคำลาแล้วเดินจากไปในทันที

                สึนะ! พี! เรากลับกันเถอะ!” ส่งเสียงเรียกให้ทั้งสองได้ยิน ก่อนเดินนำไปเพื่อกลับไปยังหอพักเสียที วิญญาณทั้งสองลอยตามไปโดยไม่เอ่ยอะไร โดยเฉพาะวิญญาณน้อยอย่างพี มันมีบางอย่างที่เข้ามากวนใจจนเขาไม่สามารถสงบใจลงได้เลย มันเป็นความกลัวบางอย่างที่แทรกแซงเข้ามา แม้จะพยายามไม่คิดถึงมัน แต่ก็ไม่อาจทำได้เลย

                เบส...คนๆนั้นจะพาเราไปพบกับอะไรกันแน่นะ..


To be continue

Memories of a young boy [ END ]
Loading...


ㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡ
Chapter 7 มาแล้วขอรับบบบบบบบบ
จากการที่วันนั่งปั่นแบบเมาๆ ผลงานก็ได้อย่างที่ดาร์ลิ้งทุกคนได้อ่านไปค่ะ ฟฟฟ
ยอมรับว่า โรยความเทาในตอนมากมาย--
แต่งไปสงสารเบสไป ฮรืออออ ;////;

กฎที่ว่า 7 เมนท์จึงจะอัพ ไรท์จะนำมาใช้อีกครั้งวันจันทร์หน้านะคะ
ต้องกราบขออภัยด้วยจริงๆที่ทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้ ;w;
ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ!

ลงชื่อ : วันพฤหัสบดีที่ 8 มีนาคม 2561
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 20:29
    พาร์ทนี้นี่เปิดมาคือ...สึนะเอ้ย นิสัยแกเด็กกว่าเด็กอีกกกก
    ไม่อายรึไงเนี่ยให้พีมาคอยเตือน
    แต่ข้าวไข่เจียวก็ทำให้รู้ว่าพีช่างร้ายกาจเหลือเกิลลลล
    แล้วพอมาเจอเบส แบบ...
    ชงชิพอะไรไม่ต้องละค่าาาา เรือจะบินแล้ววววว
    ท่าทางแบบนั้นของเบสนี่เหมือนอกหักเลยที่รู้ว่าห่วงของพีไม่ใช่ตัวเอง แถมพียังจำไม่ได้อีกต่างหาก...
    ครอบครัวงั้นเหรอ อืมมมม คงต้องมารอดูกันว่าจะเป็นยังไง...

    ยังไงก็รอตามอยู่นะคะ
    #175
    0
  2. #174 ❣Lulubelle❣ (@hibarikyouya123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 17:21
    //มวองงงงงงงงง
    อุ๊- นุ้งเบสเคอะ นุ้งเบสคิดอะไรกะนุ้งพีเคอะ? บอกมานะะะะะะ
    ความเทาเยอะแยะมากมายค่ะ-
    รอต้มมาม่าในตอนต่อไปอีกนะคะ--
    อ้อ นุ้งราตรีนางดูเห็นอกเห็นใจ+เอ็นดูนุ้งพีซะจนยอมตบหน้านุ้งเบสเลยนะคะ
    นุ้งเบสเจ็บมั้ยไม่รู้ รู้แต่สะใจค่ะ คนอุตส่าห์ถามดีๆแล้วมาว่ากันแบบนี้ไม่ดีเลยนะ//พองแก้มป่องซะงั้น
    เอาเป็นว่าสงสารซักหน่อยก็ได้ที่นุ้งพีจำนุ้งเบสไม่ได้--

    จะบอกว่าตอนนี้เริ่มติดบุพเพอีกแล้วค่ะ-- รวมถึงปิดเทอมแล้วค่ะ แต่ติดปัญหาอยู่ที่ว่า
    สอบแก้ต่อไปอีกค่ะ มือถือโดนยึดอีก1อาทิตย์ค่ะ เพราะฉะนั้นความว่างรอไปได้เลยว่ากลางเดือนแน่นวล
    เป็นความบ่นค่ะ อย่าใส่ใจเลาว์- ฮ่าาาาาาาาาาาา
    สู้ๆนะตัว รักตัวเสมอออออออ <3
    #174
    0
  3. #173 ŁØVƏ MØST (@araraa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 15:36
    ฮอลลล สามารถเรียกได้ว่าเป็นเม้นท์แรก--- แฮ่ม ก่อนอื่นต้องขอโทษตี้รักส์ที่เราหายปัย (;-; ข้ายังมิลืมท่านนะออเจ้---แค่ก

    รส.หวีดเล็กๆที่นุ้งพีเราออก- รส.อีกนิดๆว่าจะมีกลิ่นม่า(?) จะตั้งตารอตอนต่อไปนะจ๊ะ ฮริ้งค์
    #173
    0
  4. #172 셰린 | (@cherryy_exotic) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 22:52
    ไม่รู้ทำไมอ่านแล้วรู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างสามคนนี้เหมือนพ่อแม่ลูกอยู่นะคะ ฮาาาาาาา ถึงแม้ว่าน้องพีจะเป็นลูกชายที่แอบโหดเบาๆตอนบังคับทูน่ากินข้าวไข่เจียวก็ตาม ตล๊กกกกก 5555555555

    มาเจอนายเบสแล้ว งานนี้เบสจะมาดีรึเปล่าคงต้องขอรอดูไปเรื่อยๆเจ้าค่ะ ฟฟฟฟ ตอนหน้าน่าจะได้ไปหาพ่อแม่ของน้องพีแล้ว ขอให้หนูราตรีและคุณทูน่าโชคดีนะคะ ฟฟฟฟฟ
    #172
    0
  5. #171 Kaname_Shairo (@linthanaporn77) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 20:31
    ถ้าจะแอบจิ้นน้องเบสกับน้องพีได้ไหมหนอ~
    เบส=เมะ
    พี = เคะ
    โอ้ววววว เยี่ยมยอดดด//ปาดกำเดา แต่เหมือนมีอะไรลับลมคมในมันแฝงอยู่ ต่อให้น้องเบสจะดูน่าจับจิ้นดับน้องพีเยี่ยงไรแต่เราก็ยังมิไว้ใจออเจ้าหรอก(ช่วงนี้ติดละคร)จงพิสูจน์ความจริงใจที่จะเต๊าะหน่องพี(?)ให้มากกว่านี้ ว่าแต่หนูราตรีจะตามเขาไปต่างเมืองง่ายๆเลยเหรอลูก555555

    ไฟท์ติ้งนะเตงงงงd(^_^o)
    #171
    1
    • #171-1 Alison || MM (@Y-Girl_31) (จากตอนที่ 19)
      8 มีนาคม 2561 / 20:48
      ใจจริงก็นำเขามาจิ้นกันอยู่แล้วค่ะ =.,=b
      อย่ามองเบสด้วยสายตาระแวงแบบนั้น---
      นุ้งเบสคนดีย์นะจิบอกให้ ฟฟฟฟ

      ช่วงนี้ติดละครไม่ต่างกันเลยค่ะ เกือบพิมพ์คำว่า ออเจ้า ในนิยายตั้งหลายครั้ง ////

      ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้าาา เค้าจะไฟต์!!
      #171-1