[ Project Fic Reborn | KHR ] ลำนำแห่งแสงหิ่งห้อย : The Sixth Sense

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,533 Views

  • 218 Comments

  • 212 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    17

    Overall
    5,533

ตอนที่ 18 : The Sixth Sense :: Chapter 6 | Memories of a young boy [ 1 ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 มี.ค. 61


ความทรงจำของเด็กหนุ่ม

บางครั้ง...กาลืมเลือนทุกอย่างมันก็ไม่แย่เสมอไป
เพราะความทรงจำที่เลวร้ายก็ถูกลบออกไปด้วยยังไงล่ะครับ
- ปภิณทิพย์ ปราณชนากร | พี -


               พี...พี....พี!!

               เสียงอันสั่นเครือของชายหนุ่มคนหนึ่งยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของวิญญาณหนุ่มราวหนังม้วนเดิมที่ฉายวนซ้ำไปมาอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด พี เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แม้พยายามคิดว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร แต่สมองกลับว่างเปล่า ไม่มีความทรงจำใดกับเสียงของชายหนุ่มคนนั้นเลย สายลมอันแผ่วเบาพัดผ่านร่างโปร่งใสไป ทว่ากลับไม่มีความรู้สึกว่าได้สัมผัสกับมันเลย

               ทำไมเสียงนั้น ฟังดูเจ็บปวดจังคิดแล้วก็เจ็บแปลบที่อก ทำไมจึงมีคนเรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงแบบนั้นกัน? ในขณะที่พีกำลังคิดทบทวนกับตนเองอยู่บนดาดฟ้า เสียงเปิดประตูได้ดึงความสนใจของเขาไป พบกับหญิงสาวและวิญญาณหนุ่มที่วิ่งหนีเขาไปเมื่อวันก่อนกำลังคุยอะไรบางอย่างพร้อมเดินมายังที่ที่เขาอยู่ วิญญาณน้อยตัดสินใจลอยไปหาเพื่อหวังจะทักทายทั้งสอง เพราะร่างของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์โดยทั่วไป เว้นเสียแต่ไม่มีขาเท่านั้นเอง สวัสดีครับ พี่สาว พี่ชาย

               หืม?สึนะที่เป็นวิญญาณเช่นเดียวกันได้ยินเสียงทักทายอย่างชัดเจน หันมองเด็กหนุ่มที่กำลังส่งยิ้มให้ เขานิ่งไปสักพักก่อนที่จะเขียนข้อความให้ไลลาลิณอ่านว่า ราตรี ฉันว่า..ฉันคุ้นเด็กนี่นะไลลาลิณหันไปตามนิ้วที่วิญญาณหนุ่มชี้ก่อนพบกับร่างของเด็กหนุ่มที่พบกันเมื่อวันก่อน ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นจึงหันกลับมามองหน้าสึนะ

               นายคิดเหมือนกันใช่ไหม...

               เป๊ะเลย...

               ว้ากกกกกก!!” เสียงกรีดร้องของทั้งสองดังไปทั่วบริเวณ ก่อนรีบติดเกียร์สุนัขวิ่งลงไปด้านล่างอีกครั้ง พีมีอาการตกใจเสียงกรีดร้องอันทรงพลังนั้นเล็กน้อย ก่อนที่จะรีบลอยตามลงไปด้วยความที่อยากรู้จักทั้งสองคน

               พี่สาว! พี่ชาย! ผมไม่น่ากลัวหรอกนะครับ!’

               หนุ่มน้อย! เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะทำบุญไปให้นะ อย่ามาหลอกหลอนกันเลย!” ไลลาลิณกล่าวพลางยกมือขึ้นไหว้ในขณะที่ยังคงวิ่งลงไปตามบันไดด้วย

               ราตรี! วิ่งหลับตาแบบนั้นเดี๋ยวก็ได้ตกบันไดหรอก!!’ เมื่อเห็นว่าไม่มีทางทันการวิ่งของทั้งสอง พีจึงตัดสินใจหายตัวไปขวางไว้ก่อนที่จะถึงทางลงในชั้นถัดไป ส่งผลทำให้ทั้งสองหยุดฝีเท้าลงแทบไม่ทัน

               ผมก็แค่อยากรู้จักด้วย พวกพี่จะหนีทำไมกันครับ! ยิ่งพี่ชายตรงนั้นน่ะ ก็เป็นวิญญาณเหมือนผมไม่ใช่หรือ?!’ ไลลาลิณกลั้นใจลืมตาขึ้นมาอ่านปากของวิญญาณเด็กหนุ่ม ก่อนหันควับไปทางสึนะทันทีเชิงเห็นด้วย

               เอ๋? เหมือนกัน......อะ- ฮะๆ รู้สึกจะลืมสถานภาพตัวเองไปแล้วล่ะสึนะกล่าวพร้อมหัวเราะแห้งๆออกมา พลางเกาผมตัวเองให้กับความเข้าใจผิดของตัวเอง

               นายนี่มัน...!” พีมองภาพตรงหน้าก่อนถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ไม่คิดว่าจะมีวิญญาณที่ไม่รู้สถานภาพของตัวเองแบบนี้อยู่ด้วย

               พี่สาวไม่ต้องกลัวผมหรอกนะครับ ผมออกจะเป็นวิญญาณที่น่ารักไลลาลิณมองพีที่กำลังส่งยิ้มให้กับตน ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่า เหมือนว่าเธอจะเห็นวิญญาณตนนี้น่ารักไปพักหนึ่ง

               น-นี่มัน...ปลุกความเป็นหมีในตัวคุณ!

               เอ่อ...โอเค ฉันจะพยายามไม่กลัวแล้วกันกล่าวพลางทำจิตใจให้สงบลง หากอีกฝ่ายมาในร่างกายนี้เธอก็ไม่กลัวอะไรมาก แต่อย่ามาอย่างคืนวันก่อนเลย ราตรีขอ-

               จริงสิ ผมชื่อพีครับ พี่ชายกับพี่สาวชื่ออะไรเหรอ?พีเอ่ยแนะนำตัวพร้อมถามกลับด้วยรอยยิ้มที่ยังคงประดับบนใบหน้า

               ฉันชื่อสึนะ ส่วนคนนี้ชื่อราตรีน่ะ ไลลาลิณที่พยายามอ่านปากว่าทั้งสองคุยอะไรกันอยู่นั้นเกิดความคิดหนึ่งแทรกขึ้นมา หากเธอมีเหตุจำเป็นที่ต้องคุยกับวิญญาณทุกตน แบบนี้ไม่ต้องเผาสมุดและดินสอไปให้ครบจำนวนตนเลยหรือ?!

               พี ตามฉันมาหน่อยกล่าวจบ ไลลาลิณจึงเดินลงไปด้านล่างอย่างไม่รีบร้อน โดยมีวิญญาณทั้งสองลอยตามไปด้วย

               ราตรี เสียงนั่นคืออะไรกันน่ะ?” เฌอร์ลินเอ่ยถามพลางลดหนังสือที่อ่านลงเมื่อเห็นว่าไลลาลิณเดินลงมายังชั้นหนึ่ง ด้วยความสามารภพิเศษของเธอ ทำให้รู้ได้ทันทีว่ามีวิญญาณตามลงมาด้วย

               อะ- ฮะๆ ก็...นิดหน่อยน่ะ แต่ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอก!”

               จำนวนเม็ดเหงื่อบนใบหน้าของคุณมันทำให้ห่วงนะคะโฮตารุซึ่งประจำตำแหน่งบริเวณเคาน์เตอร์เอ่ยเสริมขึ้น ยามใดที่เธอกำลังโกหก สามารถดูได้จากเม็ดเหงื่อบนใบหน้าว่ามีมากน้อยเพียงใด ไลลาลิณชะงักไปเมื่อได้ฟังเช่นนั้น ก่อนจะยกมือปาดเหงื่อออก และเปลี่ยนประเด็นในทันที

               เอ่อ แล้วคนอื่นๆล่ะ?

               คุณนานามิ กับคุณเซดราออกไปทำธุระน่ะ

               ส่วนลินดาไปบ้านรับเลี้ยงเด็ก อมัวร่าขอกลับบ้านที่อยู่เมืองอื่นสักพักน่ะไลลาลิณพยักหน้าเข้าใจเพื่อกลบเกลื่อน ก่อนที่จะเดินไปหยิบสมุดพร้อมดินสอที่วางบนโต๊ะในห้องนั่งเล่น โดยมีเฌอร์ลินที่มองพฤติกรรมนั้นด้วยความสงสัย แต่ไม่เอ่ยออกไปคงดีเสียกว่า เมื่อได้สิ่งที่ต้องการมาแล้วเธอจึงรีบสาวเท้าไปยังด้านหลังหอโดยไม่ลืมหยิบไฟแช็คไปด้วย โฮตารุมองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มราวกับรู้ทัน ว่าเธอนั้นต้องการทำอะไร

               เปลวไฟสีแดงลุกโชนบนสมุดและดินสออีกครั้ง ก่อนของสองสิ่งจะปรากฏขึ้นในมือของพีในไม่ช้า

               ต่อไปนี้ ถ้าจะคุยอะไรกับฉันให้เขียนลงสมุดนะ ฉันไม่ได้ยินเสียงพวกนายหรอก

               แม่นี่ก็แค่ขี้เกียจอ่านปากน่ะ

               ทูน่า เวลาจะพูดอะไรควรเอามือบังปากด้วยนะ เพราะ-ฉัน-เห็นรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของไลลาลิณไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตรเอาเสียเลย ส่งผลให้วิญญาณหนุ่มโค้งตัวขอโทษแทบไม่ทัน พีที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ คิดถูกจริงๆที่เลือกทักทั้งสอง หลังจากนี้คงมีอะไรสนุกๆเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

               แต่ว่า ให้อยู่หออย่างเดียวมันก็น่าเบื่อแฮะ .... ไปเที่ยวกันไหมพวก?!”

               เอ๋?ทั้งสองเขียนคำนี้ลงบนสมุดพร้อมหันไปทางไลลาลิณราวกับนัดกันมา เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ความอยากซนของเธอตอนนี้มีมากกว่า ไม่ว่าอะไรก็คงฉุดไม่อยู่แล้ว!

               ไม่รู้ล่ะ! ยังไงนายสองตนก็ต้องไปด้วย ฉันยอมคุยด้วยทั้งที ไปสนุกกันดีกว่าน่าคำพูดของไลลาลิณทำให้วิญญาณทั้งสองไม่สามารถคิดคำเถียงใดๆขึ้นมาได้ จึงทำได้เพียงลอยตามอีกฝ่ายที่กึ่งเดินกึ่งกระโดดออกไปจากหอพักอย่างอารมณ์ดี

               ดูเริ่มปรับตัวเข้ากับพวกวิญญาณได้แล้วนะเฌอร์ลินกล่าวในขณะที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับหนังสือมนต์อย่างนั้น

               นั่นสินะคะ แต่ว่าถ้าจะให้เข้ากับทุกตนคงไม่ได้หรอกมั้ง?โฮตารุกล่าวพลางคิดเงินค่าใช้จ่ายของหอพักไปด้วย

               เห็นผีเนี่ยก็ลำบากเหมือนกันนะ…”

               ทางด้านไลลาลิณที่มุ่งหน้าเข้าไปยังตัวเมือง ระหว่างทางก็หยุดสำรวจร้านนั้นที ร้านนี้ที ส่งผลให้วิญญาณทั้งสองที่ตามมาด้วยมีอาการสับสนกับอีกฝ่ายเล็กน้อย

               ตั้งแต่ตายมา ... พบคนแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย

               ความคิดทั้งสองตรงกันอย่างน่าประหลาด ก่อนที่จะรีบลอยตามหญิงสาวที่วิ่งเข้าไปในร้านหนึ่งราวกับเด็กน้อย เป็นร้านที่มีของเก่ามากมายวางเรียงรายกันอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย อีกทั้งสภาพของยังคงอยู่อย่างสมบูรณ์ไม่มีชิ้นใดแตกหักแม้แต่น้อย

               แม่เจ้า...ไม่คิดว่าจะมีของเก่าไทยอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นด้วยไลลาลิณพึมพำกับตนเองพลางเอื้อมมือไปสัมผัสแหวนวงหนึ่งอย่างแผ่วเบา ก่อนรีบชักมือกลับเมื่อได้ยินเสียงของชายชราเอ่ยทักจากด้านหลัง และรีบหันไปในทันที

               สนใจแหวนวงนั้นหรือแม่หนู

               อ่ะ ตาพูดภาษาไทยได้เหรอคะ??

               ก็ตาเป็นคนไทยนี่นา แล้วพาใครมาด้วยล่ะน่ะไลลาลิณและวิญาณทั้งสองชะงักไปพร้อมกันเมื่อได้ฟังเช่นนั้น เขาอาจช็อคก็ได้หากได้รู้ว่าทั้งสองที่อยู่ด้านหลังเธอเป็นวิญญาณ

               เอ่อ...คือ..ในขณะที่หญิงสาวกำลังจะอธิบาย เสียงหัวเราะของชายชราก็ดังแทรกขึ้น พร้อมคำว่าล้อเล่น ทำเอาไลลาลิณมุ่ยหน้ามองอีกฝ่าย ก่อนที่จะหันไปสนใจของเก่าต่อ ของพวกนี้เป็นของตาทั้งหมดเลยเหรอคะ?

               ใช่แล้วล่ะ ตาชอบเก็บของเก่ามาตั้งแต่ยังหนุ่มแล้ว

               เห...ไม่กลัวว่าจะมีผีสิงอยู่บ้างเหรอ?

               แม่หนูนี่ก็ ฮ่าๆชายชราและไลลาลิณหัวเราะออกมาอย่างไม่คิดอะไรมาก ที่พูดไปก็เพียงหยอกเล่นเท่านั้น สึนะและพีได้ขอออกไปรอด้านนอกร้าน ซึ่งไลลาลิณก็อนุญาตโดยไม่มีข้อขัดแย้งใดๆ เพื่อที่จะได้เดินดูของสะดวกด้วย ในขณะที่เดินดูของต่างๆ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเด็กชายคนหนึ่งวิ่งผ่านหน้าไป ด้วยความสงสัยจึงเดินไปในทิศทางที่เห็นเด็กคนดังกล่าว พบกับทางแยกที่อยู่ตรงหน้าจึงหันไปทางซ้ายแต่ก็ไม่พบอะไร แต่เมื่อหันไปทางขวามันทำให้เธอดพบกับเด็กผู้ชายไว้ผมจุก ใส่โจงกระเบนสีแดง ลักษณะภายนอกนั้นไม่ว่าใครต่างรู้ดีว่าคือ

               ก-กุมารทอง! ว้ากกกกกกกเสียงกรีดร้องของไลลาลิณดังก้องออกไปจนถึงร้านด้านข้าง ก่อนที่จะสาวเท้าวิ่งออกมาหมายจะกระโจนกอดวิญญาณหนุ่มทั้งสองด้วยความกลัว แต่เพราะลืมว่าสัมผัสตัวไม่ได้ จึงทำให้เธอวิ่งทะลุไปล้มลงบนพุ่มไม้แทนเสียอย่างนั้น

               เฮ้ย!! ราตรี!/พี่สาว!’ สึนะและพีรีบลอยไปหาไลลาลิณที่หน้าคะมำลงบนพุ่มไม้ แม้อยากจะช่วยดึงขึ้นมาแต่คงทำไม่ได้ กุมารทองกึ่งเดินกึ่งกระโดดออกมาจากร้าน พร้อมตรงไปหาหญิงสาวทันที

               น้องครับสึนะขวางกุมารทองไว้พร้อมมองด้วยสายตาที่พยายามทำให้มันน่ากลัวอย่างสุดความสามารถ มาแกล้งเพื่อนพี่แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยนะครับ

               ข้ายังไม่ได้แกล้งนะ คนๆนั้นตกใจง่ายมากกว่า ข้าออกจะ Cute&Lovely’

               นี่กุมารยุค 4.0 หรือไงวะเนี่ย?

               สึนะมีอาการคิ้วกระตุกเล็กน้อยกับคำพูดของอีกฝ่าย แม้อยากขอบคุณที่กรุณาพูดเป็นภาษาญี่ปุ่น จะได้ไม่ต้องมาแปลอีกครั้ง แต่มันก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

               เอ่อ..อย่าทะเลาะกันเลยนะครับ ไหนๆก็วิญญาณเหมือนกันพีพยายามเข้าไปห้ามทัพโดยปล่อยให้ไลลาลิณยังนอนหมดสติอยู่แบบนั้น

               แล้วก็เจ้าน่ะ ไปเรียนทำยังไงให้น่ากลัวมาใหม่นะ ไม่เห็นน่ากลัวตรงไหนเลย แบร่ว่าแล้วกุมารทองก็กระโดดกลับเข้าร้านไป ชายชราเดินโซเซออกมาด้วยความที่อายุมากแล้วทำให้ความเร็วในการเดินไม่เหมือนกับหนุ่มสาวสมัยนี้

               แม่หนู เป็นอะไรหรือเปล่า?เสียบแหบพร่าช่วยดึงให้สติของไลลาลิณกลับมา เธอยันกายขึ้นจากพุ่มไม้ด้วยอาการมึนงงเล็กน้อย มือบางตบแก้มเบาๆเพื่อให้ได้สติดี ก่อนมองไปรอบๆด้วยความไม่เข้าใจ เมื่อผู้คนในบริเวณนั้นต่างมองมาที่เธอเป็นตาเดียว

               เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะ! ถ้ายังไงขอตัวก่อนนะคะ จะมาใหม่!!” กล่าวจบเธอจึงออกตัววิ่งเข้าไปยังตัวเมืองในทันที ส่งผลให้พีที่กำลังสงบสติอารมณ์ให้สึนะ รีบจับมืออีกฝ่ายแล้วพาลอยตามไปอย่างรวดเร็ว

               แฮ่ก...แฮ่ก..ฝีเท้าของหญิงสาวหยุดลงตามมาด้วยเสียงหอบหายใจอันเป็นผลจากการวิ่งมาเมื่อครู่

               ดีนะ .... ที่ผีนางรำไม่มาด้วย อยู่ที่ไทยไปแหละดีแล้ว = =;

               ราตรี! อย่าวิ่งมาโดยไม่บอกฉันก่อนสิ!’ สึนะที่ลอยตามมาพร้อมกับพี นำสมุดไปชิดกับหน้าหญิงสาวเพื่อให้เห็นเต็มตา ไลลาลิณผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาเพื่อบรรเทาความเหนื่อยล้า

               ก็ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ออกนอกจากวิ่งนี่นาไลลาลิณกล่าวออกมาโดยไม่สนสายตาคนรอบข้างที่มองเห็นว่าเธอกำลังคุยอยู่คนเดียว เอาเถอะ! เราไปสนุกกันดีกว่า!!” ว่าแล้วขาเรียวจึงก้าวเข้าไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะมีสถานที่สนุกสำหรับเธออยู่ในนั้น

               พูดถึงห้างก็ต้องเกม พูดถึงเกมก็ต้องตีตัวตุ่น!

               นี่! เธอน่ะ มาแข่งกันไหม?!” ไลลาลิณกล่าวท้าทายหญิงสาวที่ยินถือไม้ตีตุ่นเครื่องด้านข้าง พร้อมเอื้อมมือหยิบไม้ตีตุ่นประจำเครื่องของตนมาอย่างมั่นใจ

               ห๋า??แอสเทียร์ คลีเซลล่า หันมองผู้ที่ได้พบกันเป็นครั้งแรก แต่กลับกล่าวคำท้าทายเสียอย่างนั้น เอาสิ น่าสนุกดีรอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนใบหน้า ถ้าเป็นเรื่องเกมล่ะก็เธอไม่เป็นสองรองใครหรอกนะ!

               จะดีเหรอ? ไปท้าเขาด้วยความมั่นใจแบบนั้นน่ะไลลาลิณหันมองประโยคที่ปรากฏบนสมุดของสึนะ ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้อีกฝ่าย

               แค่เกมน่า! อย่าคิดมาก

               เธอคุยกับใครเหรอ?

               อะ- เปล่า! เรามาเริ่มกันเถอะ!” ไม่นานหลังจากนั้น การแข่งขันด้วยเกมตีตุ่นได้เริ่มต้นขึ้น เวลาผ่านไปก็ไม่มีทีท่าว่าสองสาวจะเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลง

               ไม่จริงงงง!!” ไลลาลิณทิ้งหัวลงบนเครื่องเกมอย่างจัง ต่างจากแอสเทียร์ที่มองคะแนนอย่างพึงพอใจ

               ดูเหมือนฉันจะชนะนะ?

               มันก็แค่เกมนะพี่สาวพีลอยมาด้านหน้าของหญิงสาว พร้อมหันสมุดให้อีกฝ่ายอ่านด้วยรอยยิ้มแห้งๆ

               ต้องยอมรับล่ะ ว่าเธอมันเซียนเกมตีตุ่นตัวจริง

               เวอร์น่า ฉันแอสเทียร์ ครีเซลล่า ยินดีที่ได้รู้จักไลลาลิณเงยหน้าขึ้นมามองมืออีกฝ่ายที่ยื่นมา ก่อนยื่นมือไปจับทักทายเบาๆ

               ฉันไลลาลิณ อิสรินทร์นะ! ว่างๆเรามาเล่นด้วยกันใหม่นะแอสเทียร์

               แน่นอน! วันนี้ฉันคงต้องกลับแล้วล่ะ เที่ยวให้สนุกนะแอสเทียร์กล่าวพลางโบกมือลาอีกฝ่ายเบาๆ พร้อมเดินจากไปในที่สุด

               เราจะกลับหอกันแล้วใช่ไหม?สึนะหันสมุดให้หญิงสาวอ่าน โดยตั้งความหวังว่าคำตอบคือใช่ แต่ทว่า

               ไม่! เราไม่กลับจนกว่าจะเย็นนะ!” รอยยิ้มซุกซนปรากฏบนใบหน้า ก่อนที่ไลลาลิณจะเดินไปยังบันไดเลื่อนเพื่อลงไปชั้นล่างทันที

               รีบตามพี่สาวไปดีกว่านะครับพีกล่าวราวกับพยายามให้กำลังใจ พร้อมจับมืออีกฝ่ายลอยตามหญิงสาวลงไปยังชั้นล่าง สถานที่ที่ไลลาลิณพามาคือ โซนเสื้อผ้าสตรี!

               เอ่อ...ราตรี ฉันว่าฉันไม่อยู่โซนนี้ดีกว่านะ = =;’

               ผมก็ว่าแบบนั้นฮะพี่สาว 0 0;’

               อะไรกัน มันก็แค่ยกทรงผู้หญิงน่า!” ว่าแล้วก็ยื่นยกทรงผู้หญิงไปตรงหน้าของวิญญาณทั้งสอง จนปิดตากันแทบไม่ทัน เสียงหัวเราะตามมาไม่นานหลังจากนั้น เนื่องจากปฏิกิริยาของทั้งสองนั้นทำให้อดหัวเราะไม่ได้จริงๆ

               นี่~ ฉันว่าตัวนี้เหมาะกับนายดีนะชุดเดรสสีอัมพันถูกทาบลงบนตัวของสึนะโดยเว้นระยะห่างไว้เพื่อไม่ให้เสื้อผ้าทะลุร่างอีกฝ่ายไป สึนะมองตนเองที่อยู่ในชุดเดรสพร้อมพองแก้มเล็กน้อย ช่วยเรียกเสียงเราะจากไลลาลิณและพีได้เป็นอย่างดี เวลาได้ผ่านล่วงเลยไป พร้อมกับไลลาลิณที่ทาบชุดนั้น ชุดนี้ให้กับวิญญาณทั้งสองอย่างสนุกสนาน รู้ตัวอักครั้งก็พบว่าพระอาทิตย์กำลังจะตกดินเสียแล้ว

               ตายล่ะ! เย็นขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ยไลลาลิณรีบสาวเท้าออกมาจากห้างพร้อมมุ่งตรงไปยังหอพักทันที แต่ถึงกระนั้นก็ทำต้องรักษากฎจราจร ในขณะที่กำลังเดินพ้นทางม้าลายเมื่อสัญญาณเป็นไฟเขียว เธอก็ได้ไปชนเด็กหนุ่มมัธยมปลายคนหนึ่งเข้า แต่ด้วยแรงกระแทกที่มีไม่มากทำให้ไม่ล้มแต่อย่างใด

               ข-ขอโทษค่ะหญิงสาวรีบเอ่ยคำขอโทษ ก่อนมองใบหน้าของอีกฝ่าย มันช่างดูหล่อเหลาเกินวัยมาก

               ไม่เป็นไรนะครับ?

               อื้ม! ไม่ต้องห่วงพีที่ลอยตามมามองใบหน้าของหนุ่มมัธยมปลายอย่างไม่วางตา ทำไมช่างรู้สึกคุ้นแบบนี้ แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกเสียที จึงตัดสินใจลอยตามไลลาลิณที่กำลังมุ่งหน้าเดินต่อไป

               เฮ้ยเบส! เป็นอะไรเปล่าวะ?

               กูไม่เป็นไร..ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น พีหยุดชะงักลงพร้อมหันกลับไปมองยังบุคคลที่มีนามว่าเบสด้วยสายตาราวกับตกใจอะไรบางอย่าง ไลลาลิณที่กำลังคุยกับสึนะหยุดฝีเท้าลงเมื่อสังเกตว่าพีเงียบเกินไป เมื่อหันไปอีกครั้งก็พบว่าเขายังคงอยู่ที่เดิม

               พี! รีบกลับหอกันเถอะ!!”

               อะ- ครับ!’ ส่ายศีรษะเบาๆก่อนลอยตามทั้งสองไปโดยที่ยังไม่สามารถลบใบหน้าและชื่อนั้นออกไปจากห้วงความคิดได้เลย

               เบส...ทำไมคุ้นชื่อนี้จังนะ...

               ณ หอพักแห่งแสงหิ่งห้อย

               ทำไมกลับมืดค่ำแบบนี้ล่ะ?ภูษณิศาเอ่ยถามเป็นคนแรกเมื่อเห็นไลลาลิณก้าวเท้าเข้ามายังเขตหอพัก

               เอ่อ..คือ เที่ยวเพลินนิดหน่อยน่ะ แหะๆ

               คุณเซดรานี่ เหมาะที่จะเป็นแม่จริงๆนะคะ

               ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่าว่าพลางส่งยิ้มบางให้กับเอเรมิที่เอ่ยออกมาเช่นนั้น ก่อนหันไปเห็นช่วงที่ไลลาลิณทำท่าโบกมือให้กับอากาศเข้าพอดี

               เริ่มเข้ากับวิญญาณได้แล้วสินะ

               เอ่อ..ขอตัวก่อนนะ! ไปกันสึนะไลลาลิณลดเสียงลงเมื่อพูดประโยคสุดท้าย ก่อนเดินขึ้นไปยังห้องของตนเองโดยมีวิญญาณหนุ่มตามหลังไปไม่ห่าง เมื่อถึงห้อง เธอจึงเริ่มทำกิจวัตรประจำวันส่วนตัวให้เรียบร้อย ก่อนเดินออกมาในชุดนอนตัวโปรดและผ้าผืนเล็กเพื่อนำมาเช็ดผมให้แห้ง

               ฉันว่านะ พีต้องมีอะไรบางอย่างกับพ่อเด็กหน้าหล่อนั่นแน่

               อืม...อาจจะเป็นคนรู้จักกันก่อนตายก็ได้นะ?’

               คนรู้จักกันก่อนตาย??

               พอตายแล้ว วิญญาณอย่างพวกเราจะลืมเรื่องราวยามที่มีชีวิตอยู่ไปจนหมดสิ้นเลยน่ะ

               แบบนี้นี่เอง ...... พรุ่งนี้เราไปหาหนุ่มนั่นกัน

               เธอว่ายังไงฉันก็ขัดไม่ได้หรอกสึนะหันสมุดให้อีกฝ่ายอ่านราวกับปลง เมื่อเห็นดังนั้น ไลลาลิณจึงหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมปิดไฟเตรียมนอน

               ราตรี เดี๋ยวฉันลับมานอนนะ

               อ่า...อื้มไลลาลิณมองตามร่างโปร่งใสที่ลอยขึ้นไปบนดาดฟ้า แม้จะสงสัยเพราะเขามักทำเช่นนี้เสมอ แต่ก็พยายามไม่คิดอะมาก และหลับไปในที่สุด


To be continue

Memories of a young boy [ 2 ]
Loading...


ㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡ
นำ Chapter 6 มาถวายทุกคนแล้วค่าาาาาา
หลังจากที่วันนี้ต้องไปช่วยเจ๊เฝ้าร้านในช่วงกลางวัน
กว่าจะได้กลับมาปั่นก็หนึ่งทุ่มแหนะ--
เป็นยังไงกันบ้างเอ่ยกับตอนนี้-- (ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียกค่ะ)
.......... เล่นอะไรวะเรา-- ฟฟฟฟ

นิดนึงน้าา
บางครั้งก็รู้สึกกำลังใจในการปั่นถดถอยมากค่ะ กับจำนวนคอมเมนท์ ;w;
ต้องขอบคุณ คุณยูกินะ พี่เชอร์ และพิณสุดที่รัก มากค่ะ ที่คอมเมนท์เสมอ ซึ้งใจจริงจังค่ะ ฮรือออ
หลังจากนี้อาจจะเป็นการเอาแต่ใจไปเสียหน่อย
แต่ว่า ถ้าคอมเมนท์ไม่ถึง 7 คอมเมนท์ จะไม่ขอลงตอนต่อไปนะคะ
เข้าใจไรท์ด้วย ไรท์ต้องการกำลังใจจากคนอ่านนะคะ ;--;

.เป่าๆความม่าด้านบน
และแล้ววันนี้ น้องราตรีผู้กลัวผีของเราก็ได้มาโปรยความน่ารักอีกครั้งค่ะ ฮ่าาา
แต่งไปแอบสงสารทูน่าและนุ้งพีไป ฟฟฟฟ
ตอนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นกันน้า~ ต้องติดตามค่ะ!

ลงชื่อ : วันอังคารที่ 6 มีนาคม 2561  


B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 21:14
    hello it's me(?)
    มาช้าแต่ก็มาแล้วค่ะ
    ....ความจิ้นพีเบส เบสพี นี่มันคืออะไร..
    บ้าเอ้ย ท่องไว้ นี่นิยายนอร์มอล...
    แล้วอะไรคือคือกุมารโกอินเตอร์พูดญี่ปุ่นได้ ล้ำไปไหมรูกกกกกกก ราตรีกับสึนะทำใจไม่ทันนาาาาา
    (แต่ไปๆมาๆสึนะดูอาการหนักกว่าซะงั้นทั้งที่เป็นผี บ้าจริง)

    รอต่อนะคะ สู้ๆค่ะ
    #170
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #170-2 Alison || MM (@Y-Girl_31) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2561 / 22:40
      งุ้ง วันนี้นั่งรอ นอนรอ กลิ้งรอคอมเมนท์จากดาร์ลิ้งทั้งวันเลยค่ะ-- //-//
      เบสออกมาได้ไม่กี่วินาที กระแสเริ่มมาเสียแล้ว
      .ซ่อนๆป้ายไฟเบส×พี
      จะรีบนำตอนที่ 7 มาลงให้เร็วที่สุดค่ะ! ><
      #170-2
  2. #169 ❣Lulubelle❣ (@hibarikyouya123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 19:53
    เป็นความยังไม่ว่างค่ะะะ ยังสอบมิเสร็จเลยอ่าาาาา รร.อื่นสอบกันเสร็จหมดแล้ว เราพึ่งจะสอบเองค่ะะะ ตอนเก่าๆบอกตามตรงว่ายังอ่านผ่านๆค่ะ บับตอนอ่านกำลังเอ๋อเพราะเตงอัพดึกอ่ะ เตงอัพช่วงที่เราจะนอนแล้วค่ะ แต่อีนี่ก็แหกขี้ตามาอ่านแบบให้รู้เนื้อเรื่องคร่าวๆไปก่อน แล้วสุดท้ายก็ลืมว่าจะกลับมาอ่านค่ะ ฮ่าาาาาาาา เอาเป็นว่าจะพยายามมาเม้นท์และอ่านให้ครบทุกตอนน้าาาา

    ว่ากันเรื่องตอนนี้ค่ะ-- พีน้องดูน่าสงสารเนอะะ งืออออ แต่ความหนีกุมารทอง4.0นั้นเป็นอะไรที่ขำมากมายขร่ะะ กุมารทองไทยโกอินเตอร์พูดยุ่นได้แล้วนะคะะะ
    มองความน้องราตรีลืมว่าทูนะกะหนูพีนางเป็นวิญญาณนะคะะ อย่าลืมสิหนูววววว นั่นหนูลากพวกเขามาเป็นกองเสริม(?)ไงงงง 
    หนูไปท้าเขาแข่งเกมตีตัวตุ่นแบบนั้น ถ้าไม่อัธยาศัยดีเกินร้อยก็บ้าเต็มพิกัดแล้วนะคนดียยยย์ ฮ่าาาาาาา ชวนเขาแข่งแล้วแพ้เขา อับอายหน้าแตกมั้ยคะหนูว ฮ่าาาาาาาา
    ความพาวิญญาณผช.เข้าร้านผญ.นี่ทำเอาสตั้นไป3วิแล้วระเบิดเสียงหัวเราะลั่นบ้านมากค่ะ ฮ่าาาาาาาาาา หนูทูน่าใส่ชุดไหนก็น่ารักค่ะ แค่กกกกกก
    ตอนนี้ความพาเที่ยวน่ารักๆของราตรีกับสึนะผสมกับดราม่าเล็กๆของน้องพีลงตัวมากมายค่ะ ฮ่าาาาา น่ารักกันมากค่าาาาา สู้ๆน้าตัวววววววววว
    #169
    3
    • #169-2 ❣Lulubelle❣ (@hibarikyouya123) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2561 / 20:29
      ฮือออออ อีกไม่นานนะตัว หลังสอบเสร็จก็รอสอบแก้เลยอ่านะ รอไปยาวๆ เสร็จอีกทีก็กลางเดือนมีนาเลยจ๊ะะ ระหว่างสอบก็แวบไปแวบมาระหว่างนิยาย หนังสือ เกม(?) ฮ่าาาาาาาา ช่วงนี้มีถือโดนยึดด้วยแหละ แค่กกกก

      เอาเป็นว่าเค้าจะเตรียมเครื่องปรุง(?)และต้มน้ำรอไปพลางๆนะ รักนะตัวววววว <3//หัวใจเองนะ
      #169-2
    • #169-3 Alison || MM (@Y-Girl_31) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2561 / 20:40
      พูดถึงกลางเดือนแล้วผวาวันที่ 15
      .ปักป้ายลาตายวันที่15-- (รับใบเกรด...)
      เค้าจะรอตัวที่ท่าน้ำทักวัน .อุ้มลูกเทพ(?)
      สู้ๆเด้ออออ .ส่งมินิฮาร์ท
      #169-3
  3. #168 L A - R I S (@Alisa_RedRis) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 15:14
    เล่นพ่อแม่ลูกกันอยู่สินะ แค่กๆๆๆๆๆๆ---
    #168
    1
    • #168-1 Alison || MM (@Y-Girl_31) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2561 / 20:11
      .กดปุ่มเห็นด้วยรัวๆ
      ถ้าเป็นครอบครัวกันจริง คงสุขสันต์น่าดูค่ะ
      จับมือกันวิ่งหนีผีทุกวัน---- แค่กๆ!
      #168-1
  4. #167 ◆Holding On Forever◆ (@cateye00) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 13:31
    โง้ยย นุ้งพี่ ทำไมน่ารักน่ากินยังงี้--- ในที่สุดน้องก็มีเพื่อนแล้วนะ ไม่เหงาแล้วเนอะ ฮื่อ /ลูบๆ จะว่าไปสึนะนี้ก็ยังเป็นสึนะจริงๆนะ ตอนที่แล้วก็หนีผี ตอนนี้ก็ยังคงคอนเซ็ปเดิม ฮาาาา บอกตรงๆว่าฉากที่กุมารยุค 4.0โผล่มา เราประทับใจมากค่ะ ชอบ <3 แบบ ไม่นึกว่าญี่ปุ่นจะมีกุมาร แถมพูดญี่ปุ่นได้ด้วย ค่ดเทพ..! ขอคารวะค่ะ /ชาบู

    บอกตรงๆว่าไม่คิดว่าลูกเราจะได้ออกเร็วขนาดนี้ ดีใจนะลูก ที่หนูไม่ได้เป็นวิญญาณ /ปาดเหงื่อ

    เรื่องคอมเม้นท์ เราเป็นกำลังใจให้เตงตลอดน้า บางครั้งอาจมาเม้นท์ช้าบ้าง เลทบ้าง อย่าเคืองเราน้า 55555 เพราะเด็กดีเรามันไม่ค่อยแจ้งเตือน YY) ยังไงเราก็เป็นกำลังใจให้ตลอดนะคะ ! จุ๊บๆ
    #167
    1
    • #167-1 Alison || MM (@Y-Girl_31) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2561 / 20:10
      กุมารของเรามาไกลจริงจังคืะ ดีที่ไม่พาพี่นางรำมาด้วย ฟฟฟ
      สึนะยังคงน่ารักต่อไป แต่งไปก็อยากเก็บนางไว้-- .โดนราตรีลากไปเก็บ

      ตอนแรกก็ว่าจะให้น้องแอสเทียร์เป็นวิญญาณนะคะ
      แค่ติดไปคิดมา น้องไม่เหมาะที่จะเป็นวิญญาณณณ
      เพราะสวย--- แฮ่ม!!

      งุ้ง ไม่เคืองหรอกค่ะที่มาช้า แค่มาเมนท์ก็ดีใจจนนั้มตาจิไหลแล้วค่ะ ;;
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจอันเปี่ยมล้นในทุกๆตอนนะคะ <3 .ส่งมินิฮาร์ท
      #167-1
  5. #166 셰린 | (@cherryy_exotic) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 08:01
    พอมาอยู่ด้วยกันสามคนแล้วรู้สึกว่าน่ารักมากๆเลยค่ะ! >< แต่เดี๋ยวก่อนนะคะทูน่า นายจะลืมสภาพว่าตัวเองเป็นวิญญาณจนกลัววิญญาณด้วยกันไม่ได้!! ฮาาาาาาา

    หนูราตรีนี่พอคุ้นกับวิญญาณแล้วก็พากันออกเที่ยวเลยสินะ แล้วก็แจ็คพ็อตโชคดีเจอกุมาร4.0 (?) เข้าให้ 555555555 ชอบความกุมารที่พูดภาษาญี่ปุ่นมากจริงๆค่ะ อ่านถึงตรงนี้แล้วลั่นเลย-----

    รออ่านตอนต่อไปนะคะ มาตามสืบเรื่องของน้องพีกัน >~<

    ปล. เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ทางนี้เข้าใจดีเลยค่ะว่าการแต่งนิยายสิ่งที่สำคัญสำหรับคนแต่งก็คือคอมเม้นอ่ะเนอะ มันเป็นกำลังใจเล็กๆที่ช่วยคนแต่งได้เยอะเลย ; w ; สัญญาว่าจะตามเม้นตลอดๆนะคะ! <3
    #166
    1
    • #166-1 Alison || MM (@Y-Girl_31) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2561 / 09:06
      ขอบคุณค่ะพี่เชอร์-- ;w;
      คอมเมนท์เป็นกำลังใจอย่างหนึ่งในการแต่งนิยายจริงๆค่ะ
      ได้คอมเมนท์จากพี่เชอร์มาเยียวยาใจทุกวันเลย--
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์และการติดตามนะคะ ;w;
      #166-1
  6. #165 Kaname_Shairo (@linthanaporn77) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 08:01
    แงงงงง อลิซซัง~~~ หนู๋วกลับมาแบ้วววววT^T ตอนแรกกะว่าจะไล่ตามเม้นท์ทุกตอนแต่เห็นที่รัก(?)กำลังจะหมดพลังใจเค้าเลยมาช่วยเติมตอนนี้ก่อน แต่เคยคอมเมนท์ตอนที่แล้วไปนะแต่ไม่ขึ้น เดี๊ยนคิดว่าเพราะเน็ตกากๆที่บ้านเดี๊ยนแน่เลยเค่อะ
    เค้าต้องสอบเค้าอะไรเยอะมากมาย อาจจะยุ่งๆเพราะถ้าไม่โฟกัสด้านการเรียนตอนนี้มีสิทธิ์ที่จะไม่มีที่เรียนดังนั้นแล้วหลังจาก10,11เค้าจะกลับมาหาเตงแบบเต็มภาคภูมิ~~~

    เค้าไม่หายไปในแต่อยู่ในใจตะเองเสมอมานะคะ<3

    ปล.ที่รักของตะเองยังตามอยู่ทุกตอนนะจ้ะ
    #165
    2
    • #165-1 Alison || MM (@Y-Girl_31) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2561 / 09:04
      แงงงง คาลินที่รักกกกก
      เค้าคิดถึงเตงงงงง ;;;;
      ตอนนี้สู้ๆกับการเรียนไปก่อนก็ได้นะเตง เค้าจะรอออ
      ยังรักและคิดถึงเตงเหมือนเดิมนะ ;--;
      #165-1
    • #165-2 Kaname_Shairo (@linthanaporn77) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2561 / 11:01
      ไฟต์! เอาให้ลุกโชนดั่งไฟร้อนแรง! สู้ๆนะฮ้าาา//ส่งมินิฮาร์ท
      #165-2
  7. #164 Hoηεγ ✔ (@16-01-2544) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 00:16
    เราแล้วมาค่ะะ (?)
    ขอสารภาพตรงนี้เลยค่ะ
    ว่าที่ยังไม่คอมเม้นท์คือเรายังไม่ได้ทำการอ่านทุกตอนแบบจริงจังเลยค่ะ ;w;
    ได้แต่อ่านผ่านๆเพราะติดงานจริงๆ
    แล้วเราเป็นโรคจิตค่ะ ช่วงสัปดาห์สอบจะหัวแล่นนิยาย
    เลยสนใจแต่นิยายตัวเองไปซะส่วนใหญ่
    แต่เรากะว่าสอบเสร็จ เคลียร์ทุกอย่างแล้วจะมานั่งไล่อ่านกับเม้นท์ให้
    ตอนนี้ก็ได้แต่อ่านผ่านๆเช่นกันค่ะ ฮืออ รีบมาก ;w;
    แต่อยากให้รู้ค่ะว่าเรายังตามเสมอ ไม่ได้หายไปไหนหรือเทแต่อย่างใด
    ทุกครั้งที่มีแจ้งเตือนเรากดอ่านตลอดค่ะ ยังเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
    สัญญาเลยค่ะว่าหลังสอบเสร็จจะไล่คอมเม้นท์ให้ทุกตอนเลย
    รักส์นะคะะ <3
    #164
    1
    • #164-1 Alison || MM (@Y-Girl_31) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2561 / 00:24
      ฮรือออ คิดถึงที่รักส์เหมือนกันค่ะ-- <3
      ยังรออยู่เสมอนะคะ-- ว่างก่อนแล้วค่อยมาก็ได้ค่ะ
      เค้าเข้าใจว่าหัวชอบแล่นในเวลาที่ไม่ควรแล่น
      ยังไงก็สู้ๆนะคะ ไฟต์!
      #164-1