[ Project Fic Reborn | KHR ] ลำนำแห่งแสงหิ่งห้อย : The Sixth Sense

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,533 Views

  • 218 Comments

  • 212 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    17

    Overall
    5,533

ตอนที่ 17 : The Sixth Sense :: Chapter 5 | See the ghost

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 มี.ค. 61


หญิงสาวผู้มองเห็นวิญญาณ

บางครั้ง ... การมองไม่ห็นอะไรเลย
มันก็คงดีกว่า ... การมองเห็นทุกสิ่ง
- ไลลาลิณ อิสรินทร์ -

วิญญาณ ... อาจไม่ได้ปรากฏตัวเพื่อหลอกหลอนผู้ใด
แต่ปรากฏตัว ... เพียงเพราะพวกเขาต้องการเพื่อนเท่านั้นเอง
- ซาวาดะ สึนะโยชิ -

               เวลา 18 นาฬิกา 27 นาที ณ หอพักแห่งแสงหิ่งห้อย

               ยามเย็นที่แสงอาทิตย์อัสดงสาดทอเข้ามายังห้องของ ไลลาลิณ อิสรินทร์ อย่างอ่อนโยน ช่วยนำพาความรู้สึกอบอุ่นชวนพักกายามายังร่างของหญิงสาวที่จัดเก็บข้าวของให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่า แม้อยากจะพักผ่อนเพียงใด เธอก็ไม่สามารถทำได้ เพราะต้องทำภารกิจนี้ให้ลุล่วงเสียก่อน

               เราก็ไม่ค่อยได้อยู่ห้องนี่นา ทำไมมันถึงรกได้ทุกวันแบบนี้นะเสียงบ่นพึมพำกับตนเองอย่างแผ่วเบาลอดออกมาจากริมฝีปากบาง ในขณะที่มือยังคงทำหน้าที่จัดของไปอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง โดยไม่อาจร่วงรู้เลยว่า มีบางสิ่งบางอย่างอยู่บริเวณริมระเบียง บางสิ่งบางอย่างที่มนุษย์ไม่สามารถมองเห็นมันได้

               ทำยังไงถึงจะทำให้คนๆนั้นหันมาเห็นกันนะ ส่งเสียงไปเธอก็คงไม่ได้ยิน ถ้าคนๆนั้นไม่ได้อยู่ในห้องล่ะก็ เข้าไปได้สบายแล้วแท้ๆ แต่จะเข้าห้องทั้งที่มีเจ้าของอยู่โดยยังไม่ได้รับอนุญาตมันก็แปลกๆ..วิญญาณหนุ่มนาม ซาวาดะ สึนะโยชิ เอ่ยกับตนเองอย่างแผ่วเบาพร้อมทอดสายตามองไปยังร่างของหญิงสาวที่อยู่อีกด้านหนึ่งของกระจกบานใส เขามีความรู้สึกแปลกประหลาดใจกับเธอคนนี้ ที่ผ่านมาไม่มีใครสามารถเห็นเขาได้ จะมีก็แต่บุคคลที่ยังไม่ทราบชื่อเสียงเรียงนามตรงหน้าที่สามารถมองเห็นเขาได้ เขาอยากรู้จัก อยากสื่อสารกับเธอ เพราะความรู้สึกเหงาที่อัดแน่นภายในใจนั้นมันมากเกินกว่าที่เขาจะอดทนได้ ถ้ามีเพื่อนที่สามารถคุยเล่นหรือหยอกล้อกันเพียงสักคนหนึ่งก็ยังดี

               ทำไมจู่ๆถึงเย็นหลังแปลกๆ = =” ไลลาลิณชะงักไปเมื่อบรรยากาศยามเย็นที่อบอุ่นด้วยแสงอาทิตย์อัศดง บัดนี้มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกจนผิดปกติ หันมองซ้ายที ขวาที แต่ก็ไม่พบกับความผิดปกติใดๆ ทางด้านของร่างเลือนลาง เมื่อเห็นบุคคลด้านในหันมองไปมาก็มีความหวังว่าเธอจะหันมามองทางตนบ้าง แต่มันก็ไม่เป็นผล

               ยัยความรู้สึกช้า..สึนะสบถออกมาพลางขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจลอยลงไปด้านล่างเพื่อหาของที่ตนพอจับต้องได้ และสิ่งที่อยู่ในมือของวิญญาณหนุ่มตอนนี้ ก็คือก้อนหินเล็กๆนั่นเอง ไหนดูหน่อย ว่าจะรู้สึกตัวไหมว่าแล้วเขาก็ปาหินนั้นไปยังหน้าต่างบานใสอันเป็นห้องของผู้ที่ถูกกล่าวถึง เสียงก้อนหินกระทบกระจกทำให้ไลลาลิณสะดุ้งตัวเล็กน้อย พร้อมหันไปมองบริเวณริมระเบียง แต่ก็ไม่พบจึงคิดว่าอาจจะเป็นการกลั่นแกล้งของเด็กในบริเวณโดยรอบหอพักก็เป็นได้ ส่ายศีรษะเล็กน้อยเชิงไม่สนใจและเก็บของต่อไป

               ยังไม่ออกมาเปิดหน้าต่างอีกเหรอ ได้..วิญญาณหนุ่มยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะปาหินใส่อย่างไม่กลัวว่าคนด้านในจะออกมาด่า(?) ทางไลลาลิณที่เริ่มทนไม่ไหวกับการกระทำนั้นจึงลุกขึ้นและเปิดหน้าต่าง พร้อมตะโกนออกไปราวกับกลัวว่าผู้กรณีจะไม่ได้ยิน

               พ่อแกไม่หายใจ!!”

               หึในขณะนั้นเอง สึนะก็ลอยขึ้นมาประชิดกับหญิงสาวอย่างรวดเร็ว พลันทำให้ไลลาลิณตกใจและส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยถ้อยคำที่ไม่เหมาะกับกุลสตรีเสียเท่าไร มือบางรีบปิดหน้าต่างทันทีด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วเป็นผลมาจากความตกใจและความกลัวนั่นเอง

               ไม่ ฉันไม่เห็น ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!” สึนะมองไลลาลิณที่นำมือมาปิดตาไม่รับรู้สิ่งใดด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย เนื่องจากตนนั้นน่าจะแกล้งอีกฝ่ายแรงไป เขาก้มลงเก็บหินก้อนเล็กขึ้นมาพร้อมใช้เคาะหน้าต่างบานใสนั้นเบาๆเพื่อให้คนด้านในได้ยินและมองมายังเขาเสียที ไลลาลิณกลั้นใจลดระดับมือลงพร้อมมองไปยังวิญญาณหนุ่มอย่างกล้าๆกลัวๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามสื่อสารบางสิ่งบางอย่างกับตน เธอจึงตั้งใจอ่านริมฝีปากของเขาอย่างสุดความสามารถ

               ขอ..โทษนะ ที่...ทำให้...ตกใจ เหรอ?

 

               อย่างที่คิดเลย ... วิญญาณตนนี้แตกต่างออกไปจากตนอื่นจนิงๆด้วย..

               แต่ว่า ... เธอจะเชื่อใจวิญญาณได้เหรอราตรี?

               ในที่สุดก็รู้ตัวแล้วสินะสึนะระบายยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าคนด้านในมีอาการสงบลงเป็นที่เรียบร้อย เขาจึงสื่อสารกับอีกฝ่ายต่อ จนในที่สุดก็ได้รับคำอนุญาตให้เข้ามายังห้องนี้ได้

               ทำไมนายถึงอยากเข้าห้องฉันล่ะ?แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าวิญญาณตนนี้ต่างออกไป แต่ไลลาลิณก็ยังคงรักษาระยะห่างจากอีกฝ่ายไว้ให้มากที่สุด

               คือว่า อยากทำความรู้จักกับเธอไว้น่ะ เป็นคนแรกเลยที่เห็นฉันแบบนี้

               “…..ขี้เกียจอ่านปากจังแฮะพึมพำกับตนเองอย่างแผ่วก่อนตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอนแสนนุ่มและเดินไปหยิบดินสอพร้อมสมุดเล่มหนึ่งมา แต่ว่า แบบนี้นายคงยังจับต้องมันไม่ได้สินะกล่าวจบ ไลลาลิณจึงเดินลงไปด้านล่าง โดยมีวิญญาณหนุ่มลอยตามลงมาด้วยความรู้สึกสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไรกันแน่? เมื่อมาถึงด้านล่าง เปลวไฟสีแดงบริสุทธิ์ก็ลุกโชนบนสมุดและดินสอ อันเป็นผลมาจากหญิงสาวที่จุดไฟเผามันนั่นเอง

               แค่เผาแบบนี้ ก็นำไปให้วิญญาณได้แล้วหรือ?ไลลาลิณหันไปทางวิญญาณหนุ่มเพื่ออ่านปากอีกฝ่าย ก่อนยักคิ้วให้แทนคำตอบ น่าแปลกนัก ที่เธอสามารถสื่อสารกับวิญญาณทั้งที่ยังมีสติครบถ้วน หากเป็นยามปกติ เธอต้องสติแตกก่อนได้คุยอะไรกันอย่างแน่นอน

               ราตรี ลงมาทำอะไรตอนค่ำแบบนี้น่ะเสียงของลินดาส่งผลให้ไลลาลิณหันกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนสาวตนจึงวางใจ

               มาเผาอะไรนิดหน่อยน่ะ

               เห...สมุดกับดินสอเหรอ นี่เผาไปให้วิญญาณตนไหนหรือเปล่าเอ่ย?น้ำเสียงราวหยอกล้อเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของลินดา พลางใช้แขนกระทบกับแขนเพื่อนสาวเล็กน้อย

               ฉ-ฉันจะไปเผาให้วิญญาณตนไหนกัน?! ไม่มี๊ ไม่มี!” ไลลาลิณค้านเสียงสูงพลางจ้องเข้าไปในดวงตาของลินดาเชิงว่า จงเชื่อซะ

               แหม เสียงทะลุหลอดแล้วจ้ะเพื่อน ยังไงก็ พยายามเข้านะลินดาทิ้งประโยคราวกับมีความนัยบางอย่างให้ไลลาลิณคิด ก่อนที่ตนจะเดินขึ้นห้องไป

               ม-หมายความว่ายังไงกันนะยัยนั่นไลลาลิณมองตามแผ่นหลังบางของอีกฝ่ายไป ก่อนที่จะหันกลับมาสนใจวิญญาณหนุ่มที่ถือสมุดและดินสออยู่ในมือ เอ้า ตอนนี้ก็คุยกันได้แล้--ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะกล่าวจบ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นวิญญาณของเด็กหนุ่มตนหนึ่ง แต่ทว่าร่างกายนั้นกลับชุ่มไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน และส่วนประกอบของร่างกายไม่ค่อยจะสมบูรณ์เสียเท่าไร ไลลาลิณหยุดหายใจไปชั่วขณะ อ้ากกกกกก!!!!” ได้สติอีกครั้งเธอก็ติดเกียร์สุนัขพร้อมวิ่งขึ้นไปด้านบนโดยไม่หันมามองอีกเลย

               นี่!! ร-รอด้วยสิ~!!!’ ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นวิญญาณ แต่กลับกลัววิญญาณด้วยกันอย่างสึนะ รีบลอยตามไลลาลิณขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เป็นผลพลอยทำให้วิญญาณเด็กหนุ่มนาม ปภินทิพย์ ปราณชนากร มองทั้งสองด้วยสายตางุนงง หญิงสาวที่วิ่งหนีไปนั้นยังพอเข้าใจ แต่สำหรับวิญญาณที่มีอายุมากกว่าตนนั้นสิแปลก

               เป็นวิญญาณเหมือนกันแท้ๆ ทำไมต้องกลัวด้วยนะ..?

               ก็นายเล่นมาในร่างนี้นี่นาเสียงใสของ ไอย์ลา เกลนนิส วิญญาณเด็กสาวเอ่ยขึ้น พลางลอยมาหาเพื่อนหนุ่ม พร้อมกล่าวเตือนให้เขากลับร่างยามปกติ หากอยู่ในร่างนี้ต่อไป ต้องมีอีกหลายคนที่ตกใจกลัวเขาเป็นแน่ ซึ่งปภินทิพย์เองก็ทำตามอย่างไม่มีข้อขัดแย้งใดๆ

               ถ้าอยู่ในร่างนี้ ก็จะไม่มีใครกลัวอย่างนั้นเหรอ?

               มันก็...อย่างน้อยก็ทำให้กลัวน้อยลงล่ะน่า

               ‘..มนุษย์นี่เข้าใจยากกว่าที่คิดนะเด็กหนุ่มกล่าวก่อนที่ร่างจะเลือนรางหายไป ไอย์ลาพองแก้มเล็กน้อยอย่างขัดใจก่อนที่ตนจะหายไปเช่นดียวกัน

               ณ ห้องไลลาลิณ

               เสียงหอบหายใจของหญิงสาวดังภายในห้องส่วนตัว อันเป็นผลมาจากความเหนื่อยล้าจากการวิ่งสุดแรงเกิดเมื่อครู่ ไลลาลิณกวาดดวงตามองรอบบริเวณเพื่อตรวจสอบว่ามีวิญญาณตนอื่นหรือไม่ ก่อนกลั้นใจเดินไปปิดม่านในที่สุด

              

               มาในร่างแบบนั้น แม่ก็ตกใจสิลูก!!!

 

               กรีดร้องในใจพลางพยายามทำให้จิตใจสงบลง ก่อนที่ร่างกายจะรู้สึกเหมือนมีลมเย็นยะเยือกผ่านไป ไลลาลิณรีบหันหลังกลับไปมองและพบกับวิญญาณหนุ่มที่อยู่ด้วยกันเมื่อครู่ กำลังนั่งขดตัวอยู่มุมห้อง พร้อมอาการสั่นราวกับหวาดกลัวเอามากๆ

               นี่นาย..เป็นวิญญาณเหมือนกันไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงได้กลัวล่ะ..?ไลลาลิณกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย พร้อมเดินไปหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า

               ถ้ามาในร่างปกติ .. ฉันก็ไม่กลัวหรอก แต่ว่า...ร่างแบบนั้นมัน..น้ำเสียงอันสั่นเครือบ่งบอกถึงความรู้สึกหวาดกลัวมากมายเกินกว่าบรรยายได้ถูกเอ่ยออกมาจากวิญญาณหนุ่มที่หันกลับมามองไลลาลิณอย่างเชื่องช้า แม้จะไม่ได้ยินเสียงนั้น แม้จะเข้าใจผ่านจากตัวอักษรบนสมุด แต่มันก็ทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเขานั้นหวาดกลัวเพียงใด ใบหน้าที่มีหยดน้ำสีใสบริเวณหางตาหันมาให้หญิงสาวประจักษ์ ทันทีที่ได้เห็นนั้น ราวกับมีบางอย่างมาสะกดใจให้ไลลาลิณชะงักไป

 

               หมอนี่...เป็นผู้ชายแน่เหรอ น-น่ารัก..

               แต่แล้วมือบางก็ตบเข้าที่แก้มเบาๆเพื่อดึงสติให้กลับมา เมื่อฉุกคิดได้ว่าตนนั้นเกือบเสียท่าหลงไปกับความน่ารักของอีกฝ่าย

               เป็นลูกผู้ชายน่ะ เขาไม่ร้องไห้กันหรอกนะจะบอกให้

               ทำเป็นพูดเท่ห์ เธอเองไม่ใช่เหรอที่วิ่งหนีขึ้นมาก่อนน่ะไลลาลิณอ่านตัวอีกษรบนสมุดด้วยอาการชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกระแอมไอเบาๆและเอ่ยตอบกลับไป

               ฉ-ฉันน่ะมันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่นายที่เป็นวิญญาณเหมือนกันนี่น่ะสิสึนะมุ่ยหน้าลงเล็กน้อย ก่อนที่จะก้มหัวยอมรับคำพูดของหญิงสาวอย่างว่าง่าย

               I’m win =w= (?)

               นี่ รู้อะไรไหม ฉันน่ะไม่เคยคิดว่าจะได้คุยกับวิญญาณแบบนี้เลยนะ นายน่ะ เป็นตนแรกเลยล่ะไลลาลิณคลี่ยิ้มกว้างออกมา ด้วยอะไรหลายอย่างที่คล้ายกัน มันทำให้เธอนั้นลืมเรื่องราวความบาดหมางยามแรกพบเจอไปจนหมดสิ้น ว่าแต่ ทำไมตอนพบกันครั้งแรก นายต้องแกล้งฉันด้วยล่ะจากรอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นการจ้องด้วยสายตาคาดคั้นคำตอบ พาลทำให้สึนะกลืนน้ำลายลงคอไป ก่อนที่จะเขียนบางอย่างใส่สมุดและหันให้ไลลาลิณอ่าน

               ตอนนั้น...หลังจากที่คุมสติตัวเองได้แล้ว ก็มาฉุกคิดขึ้นได้ว่าเธอมองเห็นฉันด้วย เลยว่าจะตามไปคุยน่ะ แต่มันดีใจจนคุมร่างกายไม่อยู่ ดวงตามันเลยหลุดออกมาน่ะ..’

               “….ฉันแทบหัวใจวายตายรู้ไหม?!!” มือบางหยิบหมอนใบนุ่มขึ้นมาหวังจะตีอีกฝ่าย แต่เมื่อฟาดลงไปมันกลับทะลุร่างนั้นไป ส่งผลให้การหวดเต็มแรงนั้นพาร่างกายของหญิงสาวให้ล้มลงไปกับพื้นแทน

               อุ๊บ!’ สึนะที่เมื่อเห็นภาพดังนั้น พยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ นานเท่าใดกันแล้วที่เขาไม่ได้มีความสุขเช่นนี้

               หน็อย...ถ้านายยังมีชีวิตอยู่ล่ะก็ ฉันไม่มีทางพลาดแน่ไลลาลิณยันกายขึ้นนั่งพร้อมมองวิญญาณหนุ่มตรงหน้าที่พยายามกลั้นหัวเราะ แม้จะพบกันได้ไม่นาน แต่นี่คงเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเขาหัวเราะอย่างมีความสอย่างมีความสุขแบบนี้

               จะว่าไป เรายังไม่รู้จักชื่อกันเลยนะ ฉันจำได้แต่ชื่อเล่น คงไม่เป็นไรสินะ?ไลลาลิณอ่านข้อความในสมุดก่อนยักคิ้วเชิงเข้าใจ และเริ่มกล่าวออกมา

               ฉันไลลาลิณ อิสรินทร์ เรียกราตรีก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ!”

               ฉันชื่อสึนะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นเดียวกัน หลังจากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะ

               อื้ม!! …….. เอ๋ เดี๋ยวนะ....หลังจากนี้ไปเหรอ....อย่าบอกนะว่านายจะมาอยู่กับฉันน่ะ!!?”

               แน่นอน ^^’ หญิงสาวเกิดอาการติดสตั้นไปอีกคราเมื่อได้อ่านคำยืนยันของวิญญาณหนุ่ม เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่ทว่ากลับตกปากรับคำไปแล้ว คงทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากให้วิญญาณหนุ่มตนนี้อยู่ด้วย

               วิญญาณเจ้าเล่ห์

               เธอเองไม่ใช่เหรอ? ที่ไม่ระวังคำพูดน่ะไลลาลิณมองรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย แต่จำต้องพยายามเพิกเฉยต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จึงตัดสินใจหยิบผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายแทน

               ‘…….’ เมื่อแผ่นหลังบางของหญิงสาวหลุดพ้นจากสายตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มลบเลือนจนในที่สุดก็กลายเป็นเพียงริมฝีปากที่เป็นเส้นตรง สึนะลอยมายังริมระเบียงอย่างเชื่องช้าพร้อมเงยหน้ามองหมู่ดาวที่พร่างพรายด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยวที่อัดแน่นภายในอก ทว่า วันนี้ ความรู้สึกมันช่างแตกต่างออกไปจากวันก่อนเป็นอย่างมาก

               การที่วิญญาณปรากฏตัว เพียงเพราะเขาต้องการเพื่อน ....เป็นแบบนั้นจริงด้วยสินะกล่าวออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาที่พร้อมจะถูกพัดให้หายไปกับสายลมยามค่ำคืน รอยยิ้มอันบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง พลางจินตนาการถึงอนาคตที่อาจต้องพบเจอ แต่หากมีเพื่อนอยู่เคียงข้าง ... คงไม่เป็นอะไร..

               เวลาผ่านไปสักพัก หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนตัวโปรด พลางล้มกายนอนลงบนเตียงด้วยความรู้สึกสบายตัวเป็นอย่างมาก บนใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขใจ อยากจะหลับตอนนี้เสียให้ได้ หากไม่ฉุกคิดขึ้นมาเสียก่อนว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว

               สึนะ นายแน่ใจนะว่าจะอยู่ห้องเดียวกับฉัน?วิญญาณหนุ่มที่ยังคงอยู่บริเวณริมระเบียงหันมาตามเสียงของไลลาลิณ พร้อมเขียนข้อความลงในสมุดและหันให้อีกฝ่ายอ่าน

               อื้ม แถมเธอยังเป็นคนอนุญาตเองด้วย

               ไม่ต้องย้ำเรื่องนั้นก็ได้ย่ะ! =[]=” ไลลาลิณกล่าวด้วยเสียงที่ค่อนข้างดังก่อนที่จะรีบปิดปากเมื่อรู้สึกตัวได้ว่าเวลานี้ ทุกคนคงต้องการการพักผ่อน และเปลี่ยนมาเป็นจ้องสึนะเขม็งแทน

               อยู่ด้วยกันน่ะ ได้ แต่นอนเตียงเดียวกัน ไม่ได้กล่าวเสียงแข็งพลางทำมือเป็นรูปกากบาทให้คู่สนทนาประจักษ์ตา

               แต่ว่า ฉันนอนบนพื้นไม่ได้นี่นา ถ้านอนล่ะก็ได้ทะลุลงไปชั้นล่างแน่เมื่อหันข้อความในสมุดให้อ่านเสร็จสรรพ สึนะจึงเริ่มทำท่าทางราวกับออดอ้อนให้อีกฝ่ายใจอ่อน แต่ทว่า มีหรือจะกินไลลาลิณผู้นี้ได้ง่ายๆ

               ถ้าอย่างนั้นก็นอนบนโซฟาไปนะจ๊ะรอยยิ้มราวกับอยู่เหนือกว่าทำให้ร่างของวิญญาณหนุ่มชะงักไป พร้อมมองตามนิ้วเรียวยาวที่ชี้ไปยังโซฟาภายในห้อง พลันนึกเสียดายที่คิดไม่ถึงแผนการของคู่สนทนาเสียได้

               คร้าบๆ คุณแม่

               ฉัน ไม่ ใช่ แม่ นาย = =” ไลลาลิณบรรจงพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ก่อนเดินไปปิดไฟและกระโดดขึ้นเตียงในทันที เวลาผ่านไปอีกสักพัก หญิงสาวยันกายขึ้นมาตรวจสอบความเรียบร้อยของห้อง ก็พบว่าวิญญาณหนุ่มได้เข้าสู่ห้วงนิทราเป็นที่เรียบร้อย ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อไม่มีอะไรน่าเป็นกังวล คำหนึ่งคำผุดขึ้นมาในหัวทันทีที่ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง


               เขาคงไม่สร้างปัญหาอะไรให้หรอกนะ..


               แล้วเธอจะได้รู้ ว่าตนนั้น..คิดผิด  เช้าวันรุ่งขึ้น

               นี่มันอะไรกันเนี่ยยยยยยยยยยยยย!!!” เสียงกรีดร้องของไลลาลิณดังก้องไปทั่วบริเวณจนหมู่ปักษาต่างพากันบินกระจายออกไป ผู้ดูแลหอและผู้อยู่อาศัยทุกคนต่างมองไปในทิศทางเดียวกัน คือห้องของไลลาลิณด้วยอาการประหลาดใจว่าเสียงนั้นคืออะไรกันแน่

               ร-ราตรี ใจเย็นๆก่อนนะ..

               ห๋า? นี่นายกำลังจะบอกให้ฉันใจเย็นทั้งที่สภาพห้องฉันเป็นแบบนี้เหรอ?เจ้าของห้องกดเสียงต่ำลงจนน่าขนลุก พลางกวาดตามองไปรอบบริเวณที่ข้าวของกระจัดกระจายอยู่ไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง ทั้งที่เมื่อวานตนก็เพิ่งจัดไป เพียงเท่านี้ก็เป็นตัวที่ชี้ชัดแล้วว่า ใครกันที่เป็นคนร้าย

               ฉันไม่รู้หรอกนะ ... ว่านายจับต้องของพวกนี้ได้ยังไง และทำไปเพื่ออะไร.....หญิงสาวเงียบไปชั่วขณะ แต่ปฏิกิริยานั้นมันกลับทำให้วิญญาณหนุ่มเกิดอาการไม่ไว้ใจเสียยิ่งกว่าเก่า

               จะรับข้าวสารเสกก่อน หรือน้ำมนต์ก่อนดีคะรอยยิ้มเย็นยะเยือกปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาวผู้มองเห็นวิญญาณ มือข้างหนึ่งถือถุงข้าวสารเสก มืออีกข้างหนึ่งถือขันน้ำมนต์โดยที่ไม่รู้ว่าเธอเอาของพวกนี้มาจากไหน(?) และเสียงที่ตามมาหลังจากนั้น ไม่นะราตรี ... ว้ากกกกกก =[]=’ ก็คือเสียงกรีดร้องของวิญญาณหนุ่มอย่างสึนะนั่นเอง

               ขอถอนคำพูดที่ว่าหมอนี่ไม่สร้างปัญหาน่ะ...

ลำนำแห่งโชคชะตาบทที่หนึ่ง ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

-แถม-

               เสียงนั่นมันอะไรกันน่ะ?เฌอร์ลินมองไปยังทางห้องของไลลาลิณพร้อมดวงตาที่แสดงออกถึงความสงสัย โดยที่ผู้ดูแลสาวทุกคนเองก็มองไปยังจุดเดียวกัน

               คงทำเรื่องอะไรสนุกๆอยู่แน่เลย

               จะเรียกว่าสนุกมันก็คงไม่ได้หรอกนะอมัวร่าเอ่ยกับลินดาพลางตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ พาลทำให้คู่สนทนามองด้วยใบหน้าสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะคนที่ได้ยินเสียงที่สองเช่นเธอ รู้ได้ทันทีว่าไม่สนุกสำหรับไลลาลิณอย่างแน่นอน ... แต่หากบอกว่าสนุกสำหรับเธอก็คงไม่ผิดไปเสียทีเดียว(?)

               เด็กๆเนี่ย ดีจังเลยนะ

               มีกำลังเหลือเฟือเลยล่ะค่ะโฮตารุกล่าวในขณะที่มือบางยังคงตวัดพู่กันเพื่อลงสีบนภาพวาดกับภูษณิศาด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ประดับบนใบหน้า โดยที่หันมองไปยังห้องของไลลาลิณเป็นระยะ

               ......จะมีเพียงเอเรมิ หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มที่มองไปยังทางนั้นโดยไม่เอ่ยคำใดๆออกมา หากแต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นได้ว่ามุมปากของเธอทั้งสองข้างนั้นกำลังยกยิ้มอยู่

 

               หลังจากนี้ จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกนะ


To be continue

Memories of a young boy
Loading...


ㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡ
Chapter 5 มาแล้วขอรับบบบ
ผลโหวตที่ได้คือ .... ทูน่าโยชิของเรามาแรงแซงทางโค้งค่าาาา
ผลโหวตของทูน่านี่เยอะจริงอะไรจริงค่ะ
นี่หนูไปอ่อยเขาไว้เยอะใช่ไหมทูน่า--- .โดนตี
ตอนนี้อาจเมาๆไปบ้าง เพราะแต่งไปอ่านฉากเร-ไป (หืม?)
ยังไงก็ฝากคอมเมนท์ติ-ชมกันด้วยนะคะ~

ปล.ไม่มีความนัยอะไรแอบแฝงในเวลาต้นเรื่องนะคะ ฟฟฟ

ลงชื่อ : วันอาทิตย์ที่ 4 มีนาคม 2561





B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 13:56
    ...มันน่ารักนะ...ให้ฟีลตะมุตะมิ
    แต่ทำไมเรารู้สึกว่าสึนะมันไม่ได้ใส...อาจจะแอบร้ายนิดๆ
    ขอนอนเตียง แหมะะะ ไม่ค่อยยยยย 
    แต่สิ่งที่เป็นความจริงคือสึนะแกเป็นผีที่กลัวผี 55555
    และทุกคนไม่คิดจะมาช่วยกันเล้ย 555555
    //รอต่อนะคะ


    #163
    0
  2. #162 ◆Holding On Forever◆ (@cateye00) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 13:35
    โง้ยยยยยยยยย คำแรกเลยค่ะที่อ่านคู่นี้จบ YY) ชอบอ่า ทำไมสึนะถึงเป็นวิญญาณที่น่ารักขนาดนี้ ฮื่ออออ ช็อตที่วิ่งหนีผีด้วยกันนี้ฮามาก แถมยังจะร้องไห้อีก เล่นเอาหัวใจเรากระสับกระส่ายเลยค่ะ-- แค่ก ราตรีต้องเหนื่อยหน่อยนะ กับการต้องเก็บห้องทุกวัน ถถถ แต่ก็ยังคงสงสัยว่าหนูทูน่าทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรลูก-- จะรอคู่ต่อไปนะคะ ไรต์ไฟต์ติ้ง !
    #162
    0
  3. #161 셰린 | (@cherryy_exotic) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 22:27
    ประเดิมมาแล้วกับคู่แรกของเรื่อง กี๊ดดดดดดดด /////-///// คุ้มค่าค่ะ คูมทูน่าน่ารักมากจริงๆค่ะ แงงงงงง หนูราตรีก็น่ารักไม่แพ้กัน ยินดีกับหนูราตรีด้วยที่สามารถคุยกับวิญญาณได้อย่างราบรื่นนะคะ ฮาาาาาา
    วิญญาณน้อยอีกสองตนก็มีความุมิอยู่ค่ะ แม้หนึ่งในนั้นจะมาแบบน่ากลัวไปหน่อยจนทำให้วิญญาณอย่างทูน่ากลัวไปด้วยก็ตาม ฟฟฟฟฟฟฟ

    ชอบคู่นี้มากๆเลยค่ะ ต้องยอมรับว่าทั้งสองคนนี้น่ารักมากจริงๆ ;/////; รอตอนต่อไปนะคะ <3
    #161
    0