[EverY] Truth or Dare #เกมท้ารัก (Yaoi)

ตอนที่ 6 : บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 636 ครั้ง
    20 ก.พ. 63



    
5


ผมเคยจมน้ำ...

มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานมาแล้ว แต่ความทรมานในตอนนั้นกลับฝังใจ

เพราะว่ายน้ำไม่เป็นถึงได้เอาแต่ตะเกียกตะกาย ก่อนจะพบว่ายิ่งดิ้นรนกลับยิ่งจมลึกลงไป

สุดท้ายผมก็สู้มวลของเหลวที่อัดแน่นอยู่รอบกายไม่ไหว... มันแทรกเข้ามาในลมหายใจ ไหลลงปอด... โอบรัดจนร่างกายหนักอึ้ง... ฉุดรั้งให้ดำดิ่งลงไป
   
ในที่สุดผมยอมจำนน... ปลดปลงความคิดที่จะยื้อชีวิตไว้ เงยหน้าขึ้นพรั่งพรูทุกความรู้สึกพร้อมลมหายใจเฮือกสุดท้าย... เสพสมแสงสว่างที่สั่นไหวเหนือผิวน้ำ เก็บไว้เป็นความทรงจำก่อนตาย 
   
นับเวลาถอยหลัง... ตั้งใจบอกลา กระทั่งคัดสรรคำทักทายใครสักคนที่จะมารับผมไปโลกหน้า... 

แต่แล้ววินาทีที่ดวงตาพร่าเลือน ผมเห็นเงาหนึ่งพาดทับแสงลงมา ผิวน้ำแตกกระจาย...ก่อนไหลกลับเพื่อโอบอุ้มร่างนั้นไว้
   
มือหนึ่งเอื้อมคว้า...พาแหวกว่ายกลับขึ้นไป... 

คำบอกลาถูกทิ้งไว้ให้ยมทูตที่ไม่อาจฉุดรั้งผมสู่ความตาย
    
   




“ไม่รู้ต้องเริ่มจากตรงไหน” หลังจากนั่งเพ่งกระดาษไขว่างเปล่าที่ถูกวางทับลงบนไซต์แปลนก็ได้แต่ตัดพ้ออย่างจนใจ
   
ทั้งที่คิดว่าไปต่อได้ พอเอาเข้าจริงกลับไม่รู้จะเริ่มจากอะไร หันไปมองคนที่ยังนั่งอยู่ข้างกายแล้วเริ่มโอดครวญถึงปัญหาที่ตัวเองหลงลืมไป

“ส่วนใหญ่เป็นคนที่ใช้งานพื้นที่จนชิน ถ้าเราจะเปลี่ยนแปลงอะไรต้องให้แน่ใจว่าจะไม่ทำลายความเคยชินนั้น”  ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าการพัฒนาคือสร้างความเปลี่ยนแปลง แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่... ถ้ายูสเซอร์ไม่ต้องการแทนที่จะดีขึ้นมันจะกลายเป็นทำลาย

ถึงจะไม่ถูกสร้างจริงก็ใช่ว่าจะทำไปงั้นๆ ได้ ผมไม่อยากให้โปรเจ็กต์ของตัวเองเป็นสิ่งไร้ค่าที่ไม่มีใครใช้งาน
   
“แล้วเราจะทำให้เค้ารู้ได้ยังไงว่าทำแล้วมันจะดีขึ้น” ผมว่าพลางควงดินสอในมือวนไปมา มองสมุดที่โน้ตความรู้สึกที่ได้จากตอนปิดตา
   
“จะทำยังไงให้เขาไว้ใจ...” 
   
“...” ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงยกยิ้มบางพลางสบตาผมนิ่งเหมือนรอฟังว่าจะพูดอะไร เท่านั้นก็กระตุ้นให้ความคิดมากมายพรั่งพรูออกมา
   
“ขอบเขตน่าจะสำคัญ พอมองไม่เห็นแล้วพื้นที่กว้างๆ มันน่ากลัว” หันกลับไปจรดปลายดินสอลงกระดาษสเกตเส้นง่ายๆ ลงไป “ต้องทำให้รู้ว่ารอบตัวเค้ามีอะไร ขอบเขตอยู่ตรงไหน ให้เค้ารู้ว่ามันปลอดภัย” ขีดฆ่าบางอย่าง แล้วเติมลงไปใหม่ จนกระดาษไขว่างเปล่าเต็มไปด้วยรอยดินสอวุ่นวาย 
   
คิดว่าไม่มีใครเข้าใจนอกจากตัวผมเอง
   
“แล้วเสียงกับกลิ่นล่ะ” ผมสะดุ้งเล็กๆ กับเสียงกระซิบที่ดังข้างหู แผ่นหลังชนกับแผ่นอกของร่างสูงที่มายืนซ้อนหลังไม่ให้สุ้มเสียง และยิ่งตกใจเมื่อเขาโน้มหน้าข้ามไหล่ แขนสองข้างคร่อมร่างผมไว้พลางชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งในแปลน
   
“ตรงนี้ต้นจำปา?” เขาว่า ไล้นิ้วไปตามลายมือไก่เขี่ยของผมแล้วเอียงหน้ามาถาม
   
เสียงทุ้มที่ดังอยู่ข้างหูชวนจั๊กจี้จนเผลออึกอัก
   
“อะ...อืม” ทั้งแปลกใจที่เขาสังเกตเห็นมันท่ามกลางรอยดินสอมากมาย แถมยังดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างที่ผมเพิ่งสเกตลงไป
   
“โรงเรียนอนุบาล ร้านซักแห้ง ร้านดอกไม้” ชี้จุดอื่นที่ผมวงไว้ ตั้งใจจะให้ความสำคัญแต่ไม่รู้ต้องทำยังไง “พวกนี้เป็นแลนด์มาร์คของเค้าถูกมั้ย” เขาถาม และผมก็พยักหน้าตอบไป กลับมาเพิ่งพิจารณาส่วนต่างๆ อีกครั้ง
   
มันคือการสร้างแผนที่ขึ้นในใจโดยใช้ประสาทรับรู้อื่นแทนดวงตา 
   
“ถ้าค่อยๆ เพิ่มส่วนประกอบใหม่ลงไปในแลนด์มาร์คเดิม แล้วใช้มันบอกระยะทาง...” ผมหลุดปากออกมา ก่อนเริ่มสเกตลงไปอีกครั้ง 

เส้นที่ไม่ซับซ้อนถูกทำให้เป็นรูปเป็นร่างทีละน้อย แทรกมันลงไปบนเส้นทางการใช้ชีวิตของยูสเซอร์ที่ผมร่างไว้ เผลอกระตือรือร้นจนลืมว่าใบหน้าอีกคนยังคร่อมอยู่เหนือไหล่

“แบบนี้น่าจะใช้ได้...” เพราะแบบนั้นถึงได้ชะงักไป ตอนที่หันกลับมาแล้วพบว่าปลายจมูกตัวเองเฉียดผิวแก้มเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

“หึ...” ผงะออกแต่กลับถูกทำลายด้วยปลายจมูกโด่งของคนที่หันกลับมาด้วยสีหน้าที่ทำเอาประหลาดใจ “เก่งนี่” 

“...” ริมฝีปากที่เคยยกเพียงน้อยนิดคราวนี้กลับเผยรอยยิ้มกว้างกว่าครั้งไหนๆ อวดฟันซี่บนที่เรียงตัวสวยพร้อมทอประกายไม่แพ้ดวงตาสีรัตติกาล

“ท้าหรือจริง?” ผมถามออกไป จะว่าหลุดปากก็คงได้ แต่ผมเพียงอยากพิสูจน์บางอย่างให้แน่ใจ

เขาทำหน้าประหลาดใจ แต่สุดท้ายก็เอ่ยคำตอบที่ผมรู้อยู่แล้วว่าคืออะไร “ท้า”

“ถึงคราวที่พี่ต้องปิดตา” ผมคลี่ยิ้ม หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมขึ้นมา ม้วนมันให้หนาพอแล้วทาบลงไปบนดวงตาที่หลับลงอย่างรู้งาน ผูกมันไว้รอบศีรษะ แน่นพอจะทำให้เขามืดบอดชั่วขณะ กรีดนิ้วตามขอบผ้าเพื่อให้แน่ใจว่ามันแนบสนิทกับใบหน้าเนียน ก่อนไล้ลงมาที่สันจมูกโด่ง... ริมฝีปากบางที่ยกยิ้มน้อยๆ เลื่อนไปที่ท้ายทอยแทรกตามกลุ่มผมพร้อมกับบังคับให้ก้มหน้า

“จะเอาคืนกูหรือไง” ...เมื่อหน้าผากแตะกันเขาเอ่ยถามและผมก็หลุดหัวเราะออกมา 

ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าแลกเปลี่ยนลมหายใจด้วยปลายจมูกที่กำลังหยอกเย้า... ปล่อยให้บทสนทนาเงียบลงพร้อมจ้องมองใบหน้าใต้ผ้าปิดตานิ่งนาน... ค้นหาสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจทั้งที่ได้คำตอบตั้งแต่วินาทีที่เห็นรอยยิ้มกว้างผุดพราย

คำถามที่ว่าถ้าไม่มีดวงตาคู่นี้เขาจะยังมีอิทธิพลต่อผมอยู่ไหม สมมติฐานว่าถ้าไม่ถูกความมืดพราวระยับราวท้องฟ้ารัตติกาลดึงดูดไว้ผมอาจเป็นอิสระได้โดยง่ายล้วนถูกทำลาย

เห็นได้ชัดว่ามีสิ่งอื่นมากมายที่ประกอบร่างสร้างตัวตนที่ผมหลงใหล

สายตา... รอยยิ้ม... สันจมูก หรือแม้แต่กลิ่นนิโคตินในลมหายใจ

ทุกอย่างล้วนล่อลวงให้เข้าหาจนไม่ทันระวังว่าความสมบูรณ์แบบของเขาอันตราย...

“เต” 

กระทั่งถูกมันทำร้าย… ด้วยการบอกว่าใครต่อใครต่างต้องการมัน

“อยู่มั้ย?” 

...และผมไม่ใช่ผู้ที่ได้สิทธิ์ในการครอบครอง

“เต... อ้าว อยู่นี่เอง” 

จำใจแกะผ้าเช็ดหน้าออก ก่อนจะผละออกมาเพื่อมองผู้มาเยือน เกือบจะสงสัยว่าเธอมาทำไม ถ้าหากว่าเจ้าตัวไม่เดินเข้ามาควงแขนอีกคนที่ผมเพิ่งปลดผ้าปิดตาให้

“ขอโทษนะ ให้รอนานเลย” 

อืม... ได้ยินมาว่าช่วงนี้เขาเข้าสตูปีสามบ่อย เพราะแบบนี้เองสินะ

“แล้วนี่พิชญ์ ยังไม่กลับเหรอ” 

“ครับ พอดีงานยังไม่เสร็จ” 

ที่ได้คุยกับพี่เจด ได้รู้ว่าผมกำลังโคม่า... รู้ว่าผมอยู่สตูแล้วเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืนให้... เพราะแบบนี้ใช่ไหม

“อ้าว งั้นย้ายไปสตูปีสามมั้ย จะเที่ยงคืนแล้วอ่ะ เดี๋ยวไฟตัดแล้วย้ายยากนะ” น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย และรอยยิ้มหวานประดับหน้าสวยทำให้ผมยิ้มตอบกลับไป

“ไม่เป็นไรครับ กะว่าจะกลับแล้วเหมือนกัน พี่ปาอ่ะจะกลับแล้วเหรอ” เดิมทีก็ตั้งใจจะกลับก่อนเที่ยงคืนเพราะนโยบายประหยัดไฟของคณะที่จะตัดไฟสตูหลังเที่ยงคืนทำให้ใช้พื้นที่ได้จำกัด แต่เพราะทำงานเพลินเลยไม่ทันรู้ตัวว่าลากยาวมาจนป่านนี้เหมือนกัน

“อืม แต่ว่าจะไปหาอะไรกินก่อน เตหิวใช่ป่ะ”

“อือ” ตอบแค่นั้นขณะที่ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบเรือนผมยาวทั้งที่ดวงตาคู่นั้นยังจ้องผมไม่วางตา สายตาที่ทำให้ผมได้แต่เบือนหน้าหนี

“งั้นก็เจอกันนะครับ” แสร้งยิ้มกว้างบอกลาก่อนหมุนตัวกลับมามองกระดาษสเกตของตัวเองแล้วเริ่มเก็บอย่างช้าๆ 

“นี่ดีนะที่สตูปีสามต่อไฟใช้เองแล้ว ไม่งั้นปาคงต้องสิงห้องเตต่อไม่เป็นอันทำงานพอดีอ่ะ” ได้ยินเสียงฝีเท้าพร้อมเสียงพึมพำที่ทำเอาผมหัวเราะออกมา... ดังพอแค่ให้ตัวเองได้ยินเพื่อบอกว่าความรู้สึกก่อนหน้าช่างน่าสมเพชจับใจ 

รอยยิ้มเหรอ? นั่นสำคัญอะไร ในเมื่อแม้แต่จูบยังไร้ความหมาย

‘ปิดตา แล้วไว้ใจกู’

นั่นคือคำท้า... และผมน่าจะรู้แต่แรกว่าไม่ควรตอบรับไป
   
ควรเลือกรับบทลงโทษ แทนที่จะเอ่ยคำว่าไว้ใจ เพราะผมไว้ใจเขาไม่ได้ พอๆ กับไว้ใจสิ่งที่เรียกว่า ‘ความหวัง’ ไม่ได้... 

ทุกครั้งที่หวังมากไป มันจะทำลายตัวเอง... แหลกสลาย 

ช่างน่าขันที่ผมมืดบอดจนปล่อยให้เขาช่วยประคองลงบันได เพื่อพบว่าหลังบันไดขั้นสุดท้ายคือมหาสมุทร เวิ้งว้าง ไร้ก้น...
   
แอปเปิ้ลอาบยาพิษออกฤทธิ์เร็วเกินไป... ขาของผมชาดิก ลืมวิธีตะเกียกตะกาย ได้แต่ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่ง มองผิวน้ำไกลห่าง...
   
ผมเคยจมน้ำ... และความทรมานยังคงฝังใจ

“พิชญ์” 

ถ้าไม่มีใครบางคนมาช่วยไว้คราวนั้นผมคงตาย

“วันหลังไปทำงานห้องกูสิ” 

คราวนี้ก็เหมือนกัน...

“มีโต๊ะดราฟให้ ใช้ไฟได้ตามใจ” 

“...”

“ครั้งนี้ไม่ได้ท้า... กูชวน” 
   
เรื่องตลกร้ายก็คือ... คนที่ช่วยชีวิตผมไว้ กลับเป็นคนเดียวกับผู้ชายที่เพิ่งผลักผมลงมา

   




‘คราวนี้กี่คน’ 
   
‘สอง’
   
‘รวมผมด้วยก็เป็นสามสินะ’ เผลอแค่นยิ้มเมื่อเข้าใจถึงสถานะตัวเอง
   
ไม่ใช่ที่หนึ่งหรือสอง... แต่เป็นสาม... หรืออาจไม่ใช่ตำแหน่งไหนๆ
   
ความพยายามช่างไร้ความหมาย
   
‘เค้าไม่โวยวายหน่อยเหรอที่พี่คบทีเดียวหลายคน’ ผมเลิกคิ้ว ในวินาทีแรกพี่เตนิ่งไปขมวดคิ้วคล้ายครุ่นคิดแต่สุดท้ายยักไหล่เหมือนไม่คิดอะไร
   
‘กูไม่ได้เป็นคนเริ่ม’
   
‘...’
   
‘ถ้ารับไม่ได้ก็ควรไป’

พูดง่าย...

แต่นั่นแหละพี่... ทุกสิ่งล้วนง่ายดาย... ไร้ค่า ไม่มีความหมาย

‘ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมยังทน’

ร้ายกาจขนาดนี้ทำไมถึงไม่ถูกเกลียดนะ...

คงเพราะในความร้ายกาจมีความน่าหลงใหล ในความเกลียดชังมีความรักที่ไม่อาจละทิ้งได้

‘ถามจริง พี่เคยรักใครมั้ย’

‘?’ หลุดหัวเราะเมื่อพี่หันกลับมาเลิกคิ้วเหมือนคำถามของผมมันยากเกินไป

‘เอาใหม่ก็ได้ พี่เคยคิดจะคบใครนานๆ มั้ย’

‘นานแค่ไหน’

ผมถอนใจ 

‘แล้วเคยคบนานที่สุดเท่าไหร่’

‘ไม่เคยนับ’ ริมฝีปากบางคาบบุหรี่ไว้อีกครั้งพลางยักไหล่

‘คร่าวๆ ก็ได้ ใช้ความรู้สึกไง’

ไม่รู้ทำไมถึงอยากรู้นัก ทั้งที่ไม่ใช่สาระสำคัญอะไร ...คงเพราะอยากพิสูจน์ที่ใครต่อใครกล่าวหาว่าพี่ไร้หัวใจ นั่นจริงไหม

จำไม่ได้ว่าผมได้คำตอบเรื่องที่พี่มีหรือไม่มีหัวใจ

‘...’ 

แต่จำได้ดีว่าพี่มองหน้าผมนิ่งนานด้วยดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้น นิ้วเรียวยกขึ้นมาคีบบุหรี่ออกจากปากแล้วดับมัน …มุมปากยกยิ้มแล้วตอบคำถาม
   
‘สี่เดือน’
   
จำได้ดี... ว่านั่นคือระยะเวลาที่เราคบกัน




----------------------------------------------
แงงง มันสั้นอีกแล้วอ่ะ ขอโทษค่ะ T T
ตอนหน้าจะยาวกว่านี้ค่ะ สัญญา...

เมื่อวันก่อนคุยกับเพื่อนว่าชีวิตตอนนี้เหมือนว่ายน้ำอยู่ในมหาสมุทรเลยนะ 
เวิ้งว้างไปหมดทุกทาง เหนื่อยแค่ไหนถ้าไม่ขยับเท้าก็มีแต่จะจมลงไป 
เราเลยเขียนตอนนี้ขึนมาด้วยความรู้สึกคล้ายๆ กัน ถ้าพิชญ์ยอมแพ้ตอนนี้ ก็คงต้องจมน้ำตาย
แต่ไม่รู้ว่าอะไรทรมานกว่ากันนะระหว่างยอมจมลงไปกับการถูกช่วยไว้แล้วก็ตกลงมาใหม่ซ้ำไปซ้ำมา  

เชื่อว่าคำถามในหัวหลายคนตอนคือพี่เตกำลังคิดอะไร ต้องการอะไรกันแน่ใช่มั้ยคะ 5555
ถ้าเราบอกว่าพี่เตไม่ได้ต้องการอะไร และไม่ใช่คนซับซ้อนเลยแม้แต่น้อย จะเชื่อมั้ยคะ...

เอาเป็นว่ารอดูต่อไปดีกว่า ฝาก #เกมท้ารัก ด้วยนะคะ รู้ว่าอึดอัดแต่อย่าเพิ่งทิ้งกันนะ T^T
ขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่ตรงนี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 636 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,707 ความคิดเห็น

  1. #1667 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 11:05
    คือ มันหาความมั่นใจอะไรไม่ได้เลยไง คิดมากไม่แปลกหรอก
    #1,667
    0
  2. #1655 North (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:42

    หน่วงทุกคำ จุกไปหมด เหมือนน้ำตาจะไหล

    #1,655
    0
  3. #1578 pommys (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 21:21
    ความรักทำให้คนตาบอดจริง
    #1,578
    0
  4. #1535 i17645za (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 14:20
    หน่วงไปอีก
    #1,535
    0
  5. #1520 mileyduchess (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 18:08
    ซึมเลยยยยย ฮือ
    #1,520
    0
  6. #1504 97fQx_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 01:26
    น้ำตาไหลเลยอ่ะ โฮ
    #1,504
    0
  7. #1486 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:45
    หน่วงๆอ่ะ
    #1,486
    0
  8. #1460 WOo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:26
    ชอบอะชอบบบบบฮื่ออออ
    #1,460
    0
  9. #1445 weendy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 10:48
    น่ารักพร้อมกับหน่วงเเรงๆ ชอบภาษามากๆเลยค่ะไรท์
    #1,445
    0
  10. #1414 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:34
    ในเมื่อแอปเปิ้ลมันหอมหวานใครก็อยากกินทั้งที่รู้ว่ามันมียาฆ่าแมลง แต่ก็คิดว่ามันไม่เป็นไรหรอก ความรักก็เช่นกัน รู้ทั้งรู้ว่าจะเจ็บแต่ก็ยังรัก
    #1,414
    0
  11. #1405 lluv KAITO vull (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:56
    ในความหน่วงนั้น มีความหยุดอ่านไม่ได้~~~

    เพราะอยากรู้ความคิดพี่เตจริงจัง

    เลยยอมหน่วงเป็นเพื่อนพิชญ์ 55+
    #1,405
    0
  12. #1385 Bibblegum (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 03:56

    it's so good. Eventhough you say it's short but the shortness slowly kill us;

    #1,385
    0
  13. #1378 fewho_1169 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 08:00
    หน่วงมากกกกก
    #1,378
    0
  14. #1350 Pantawan Khaokaew (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:54
    ก่อนมาอ่านเรื่องนี้ได้ดูคลิปเก่าที่อุ้มลักขณา มารายรายเดอะแมส

    ฟังช่วงที่เสนาหอยพูดแล้วหน่วงในใจไม่หาย
    พอมาอ่านเรื่องนี้ ตอนนี้ยิ่งหน่วงเข้าไปอีก (เนื้อหาไม่ได้ใกล้เคียง แต่ความหน่วงมันทวีคูณจนอ่านต่อไม่ได้) พักแปป เดี๋ยวมาอ่านต่อ ใจมันลูปที่คำพูดเสนาหอยตลอด555555
    #1,350
    0
  15. #1304 Lady Omega (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 18:29
    หน่วงแต่ชอบอ่ะ ฮือออออออ
    #1,304
    0
  16. #1286 ananarnaaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 10:00
    อ่านแล้วรู้สึกเหมือนแบบเราตกหลุมรักคนที่ทำร้ายเราซ้ำๆ ปล่อยให้เราดำดิ่งไปเรื่อยๆ แล้วดึงกลับขึ้นมาอีกรอบ แล้วก็วนลูปไปเรื่อยๆ

    แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือชอบภาษาของไรท์มาก
    #1,286
    0
  17. #1256 WRQZEP (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 01:01
    ลุ้นไปกับทุกตอน พี่เตนี่เป็นคนยังไงกันนะ
    #1,256
    0
  18. #1225 NoonaVK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 10:20
    ทำไมรู้สึกปวดใจแทนน้อง
    #1,225
    0
  19. #1159 Jibangrin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 17:11
    จุกมากกกกกกก
    #1,159
    0
  20. #1107 beamkd2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 18:52
    หม่นในจิตใจมาก เเต่งดีมากกชอบ
    #1,107
    0
  21. #1086 ฺBedroom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:04
    พี่เตคือคนชั่วร้ายเเละอันตรายเเห่งปีจริงๆ เราว่าใจร้ายกว่าอีกนะ การปล่อยให้ตกเเละช่วยขึ้นมาซ้ำๆ เราคงทนอยู่กับความไม่ชัดเจนเเบบพิชญ์ไม่ไหวเเน่ๆ เหนื่อย
    #1,086
    0
  22. #1065 pppeachhh2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 02:35
    เข้มแข็งนะพิชญ์ ถ้าไม่ไหวหนูก็ถอยออกมานะ
    #1,065
    0
  23. #1045 maybee23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 11:54
    น้องลูกหนีไป!!!!!!!
    #1,045
    0
  24. #1023 [12GODs ll POSEIDON]AVERY PIE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 07:49

    พี่เต ฮือออ ทำไมอ่าา

    #1,023
    0
  25. #1011 reinaria (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 22:57
    พี่เตน่าหมั่นไส้มากอ่ะ โอ๊ยยยยย พ่อคุ๊ณ
    #1,011
    0