[EverY] Truth or Dare #เกมท้ารัก (Yaoi)

ตอนที่ 2 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 960 ครั้ง
    20 ก.พ. 63



                                                           


1


   
ในทีแรกเขาไม่มีทีท่าว่าจะจำผมได้...
   
ถึงคนอย่างเขาดูจะไม่ใช่ประเภทที่ให้ความใส่ใจกับ ‘แฟนเก่า’ เท่าไหร่ แต่มันก็น่าประหลาดใจที่เขาจำผมไม่ได้ 

ไม่มีทีท่าเอะใจ ไม่ชายตามองเลยในวันรายงานตัวเข้ามหาลัย ผมคิดว่าตัวเองค่อนข้างโดดขึ้นมาท่ามกลางคนทั่วไปด้วยส่วนสูงที่มากกว่าร้อยแปดสิบเซนต์ แถมยังยืนเด่นข้างกลองที่รัวจังหวะเมามันตามเพลงประจำคณะ 

แต่เขาก็ยังมองไม่เห็น... 

เหมือนมีบางสิ่งที่ไกลออกไปดึงดูดสายตาคู่นั้นไว้ ตัดขาด... เป็นปัจเจก สร้างโลกของตัวเอง หลีกหนีจากคนรอบกายทั้งที่ในโลกความเป็นจริงเขาช่างโดดเด่น 

ไม่ใช่แค่เพราะใบหน้าที่งดงามราวพระเจ้าปั้น แต่เพราะดวงตาสีดำสนิทที่เหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมายของเขามัน... ดึงดูด ล่อลวงให้ผมติดกับในเสี้ยววินาทีที่หันไปมอง
   
ผมจำเขาได้ทันที แต่ก็ยังต้องการหลักฐานยืนยันอยู่ดีว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือคนเดียวกับที่ผมคิดจริงๆ

   
‘เตวิชญ์’

   
ผมก้มอ่านตัวหนังสือบนป้ายชื่อสีฟ้าอ่อนซึ่งระบุตัวตนของเขาไว้ในฐานะเด็กใหม่ในความดูแล... 

ที่บอกว่าในความดูแลก็เพราะตัวเลขสามหลักตามรหัสนักศึกษาที่เขียนกำกับไว้เหนือชื่อนั่นไง 
   
เขาคือน้องรหัสผมอย่างไม่ต้องสงสัย
   
ที่น่าประหลาดใจก็คือ มันกลับตาลปัตรกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง ในเมื่อเท่าที่จำได้ เตวิชญ์ที่ผมรู้จักเป็นรุ่นพี่ที่อายุมากกว่าผมหนึ่งปี
   
‘เสียใจด้วยว่ะไอ้พิชญ์ น้องรหัสมึงเป็นผู้ชาย’ เสียงหัวเราะแซวมาพร้อมกับจังหวะตบบ่าปลอบใจ ผมไม่ได้หันไปโต้ตอบอะไร จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นหมาตัวไหนเป็นคนพูด
   
จำได้แค่ว่าทุกวินาทีผมเอาแต่จับจ้องไปยังสายตาคู่นั้นที่จนแล้วจนรอดก็ไม่หันกลับมา จำได้ว่าแวบหนึ่งรู้สึกหงุดหงิดที่ตัวตนของผมไม่มีค่าพอจะเรียกร้องความสนใจ 
   
และอีกสิ่งหนึ่งที่จำได้...
   
‘ใครว่ากูเสียใจ’ 

ผมเถียงกลับไปทั้งที่ไม่มีใครได้ยิน และยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นดังยิ่งกว่าเสียงกลอง 
   
   
เราเคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน
   
โรงเรียนชายล้วนชื่อดังที่ถ้าพูดชื่อออกไปใครต่อใครก็คงรู้จัก

โรงเรียนที่ผู้ชายคบกันเป็นเรื่องปกติ... และดาวเด่นประจำโรงเรียนอย่างเขาก็มีคนเข้าหามากมาย เป็นเรื่องปกติ

พี่เตวิชญ์ผู้สมบูรณ์แบบ เป็นเลิศในทุกๆ ด้าน วิชาการ ดนตรี กีฬา ศิลปะ เรียกได้ว่ามีพรสวรรค์รอบตัวจนน่าอิจฉา 

ยอมรับว่าเสี้ยวหนึ่งในความรู้สึกตอนนั้นผมอิจฉา แต่ความรู้สึกอื่นที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด... ก็คือความหลงใหล

ใครสักคนเคยถามว่าถ้าวันหนึ่งเกิดชอบผู้ชายขึ้นมา ผมจะชอบผู้ชายแบบไหน

แน่นอนว่าใบหน้าของพี่เตวิชญ์ลอยเข้ามาในมโนสำนึกทันทีทันใด... น่าหงุดหงิดที่ต้องยอมรับว่าใบหน้านี้คงปรากฎขึ้นในมโนสำนึกของใครอื่นอีกมากมายเช่นกัน

หวงทั้งที่ไม่ควรหวง อยากครอบครองทั้งที่ไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ... ตลกสิ้นดี


ที่ตลกกว่าคือวันดีคืนดีพระเจ้าก็มอบโอกาสให้ผม

‘อย่าบอกใคร’

โอกาสที่จะได้กุมความลับแสนธรรมดาแต่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าความลับไหนๆ  

‘...’

ความลับปลายมวนบุหรี่ที่ปล่อยควันสีขาวคลุ้ง กลิ่นนิโคตินฟุ้งกระจาย... ผิดกฎข้อร้ายแรงของโรงเรียน

เป็นครั้งแรกที่ผมรู้ว่าสำหรับเขากฎมีไว้แหก แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็นว่าเขา... แตกต่าง

‘ไอ้นั่นเจ๋งดี’ จำได้ว่าตัวเองนิ่งเป็นหุ่นจนกระทั่งเขาชี้ปลายบุหรี่มาที่เฟรมผ้าใบในมือผมอย่างเบี่ยงเบนความสนใจ

โกหกหน้าตาย ในเมื่อเห็นชัดว่ารูปวาดในมือผมถูกเขี่ยลงมาเป็นที่สอง แพ้เขาขาดลอย

แต่นั่นไม่ใช่คำเย้ยหยัน และความจริงที่ว่าเขาเอ่ยมันด้วยสายตาจริงจังก็ทำให้อวัยวะในอกผมเต้นโครมคราม 

รู้สึกหน้ามืด ตาลาย ...อาจเมากลิ่นควันบุหรี่ด้วยล่ะมั้ง ถึงได้เผลอพูดพล่อยๆ ออกไป

‘คบกับผมสิ’

แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ตอนนั้นกล้าท้าทายออกไปทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยคุยกันสักครั้ง

‘คบกับผม แล้วผมจะไม่บอกใคร’

รู้แค่ว่าอยากได้... ต้องการผู้ชายคนนี้จนทนไม่ไหว

‘...’ จนกระทั่งดวงตาสีรัติกาลจ้องมาที่ผมอย่างประหลาดใจ ถึงได้รู้ตัวว่าข้อเสนอตัวเองฟังดูโง่ชิบหาย

‘ผม...’

‘หึ’ ตอนนั้นแหละที่ผมตระหนักได้ว่าผู้ชายคนนี้โคตรอันตราย 

ได้ยังไง ที่เขาสามารถถีบผมลงทะเลแล้วกระชากกลับฝั่งได้ภายในรอยยิ้มเดียว

‘...’

‘เอาสิ’ 

‘…’

คิดว่าผมชนะแล้วใช่ไหมที่ใช้ความลับโง่ๆ บีบบังคับให้เขามาเป็นของผมได้

ผิดแล้ว...

ความจริงก็คือ ผู้ชายคนนี้ก็แค่ชอบความท้าทาย

‘มาดูกันว่ามึงจะทำให้กูสนใจได้แค่ไหน’

‘…’

...และผมต่างหากลูกไก่ในกำมือ


   




ไม่แปลกใจเลยที่ผมจะเห็นเขาตรงนี้
   
เฟรชชี่คนเดียวในวงเหล้าของพี่ปีสองปีสามที่ถ้านับตามอายุก็คงจะไล่เลี่ยกับเขา ไม่มีใครถือสา ทว่ายังคงแปลกแยกด้วยรูปลักษณ์ และความลึกลับในดวงตารัตติกาลคู่นั้นที่ผมไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ที่ไหน
   
แน่แท้ คงไม่ใช่น้ำสีอำพันและปริมาณขวดแก้วมากมายที่ตั้งอยู่กลางวง 
   
“Truth or Dare?” 

ใครนะ ใครเป็นคนเสนอเกมนี้ขึ้นมา 

จำได้แค่ว่าทุกคนพากันเฮโลเห็นด้วยตามกันก่อนที่ขวดเหล้าเหล่านั้นจะถูกกวาดหลบเหลือเพียงขวดเบียร์ขนาดกะทัดรัดขวดเดียวกลางวง

ผมไม่ได้สนใจแม้แต่ตอนที่ปากขวดหมุนติ้วเป็นสัญญาณเริ่มเกม

หยุดที่คนแรก... 

“ท้าหรือจริง?” 

ชี้ตัวเป้าหมาย เอ่ยคำถามที่กำหนดไว้

“ท้า...” 

ตอบกลับไปและถูกออกคำสั่งตามใจ... 

ถ้าทำได้ก็มีสิทธิ์เลือกเป้าหมาย แต่ถ้าทำไม่ได้ก็กระดกไป หนึ่งแก้วเพียว

กติกาง่ายดาย เปลี่ยนเป้าหมายใหม่... ออกคำสั่ง หรือเอ่ยถาม... เลือกระหว่างความลับหรือความท้าทาย 

แล้วเลือกเป้าหมายอีกครั้ง วนไป

น่าเบื่อ... 

ผมอ่านความรู้สึกนั้นได้จากดวงตาสีรัตติกาล 

ผมสนับสนุนความคิดนั้น แม้ว่าตัวเองจะเป็นเป้าหมายหลักที่ถูกคนรอบวงแทะโลมตามคำสั่ง เรียกเสียงหัวเราะ และคงทำให้เป็นที่รักขึ้นอีกเท่าตัว

แต่จะมีประโยชน์อะไรในเมื่อหนึ่งในคนที่สนใจ ไม่ใช่เจ้าของดวงตาคู่นั้น

มองไปที่ไหนกัน อยากถามใจจะขาด

“ไอ้เต” น่าเสียดายที่คนที่เรียกร้องความสนใจได้ไม่ใช่ผม เป็นพี่ปีสามที่ได้กุมอำนาจเกมต่อไปไว้ในมือ

“ท้าหรือจริง?” 

อยู่ๆ หัวใจก็หล่นวูบอย่างไร้เหตุผลทันทีที่ได้ยิน 

อยากรู้ว่าเขาจะตอบอะไร ทั้งที่เดาง่ายจะตาย

“ท้า...” 

คิดผิดที่ไหน... 

ผมลอบยิ้มตอนที่ดวงตาเฉยชาคู่นั้นเริ่มมีประกายวิบวับเหมือนถูกกดสวิตช์ 

“จูบไอ้พิชญ์”  

“...!”

ผมคงไม่ทันเอะใจ ถ้าเขาไม่ได้หันมาสบตา 

ฮะ อะไรนะ?

กว่าจะรู้ตัวว่าคำท้าคืออะไร ก็ตอนที่รอบกายเงียบสนิท สายตาจับจ้องไปที่เด็กใหม่เพียงหนึ่งเดียว

“...”

ทั้งที่ไม่ใช่คำสั่งแปลกใหม่ เพราะตั้งแต่เริ่มเกมปากของผมก็กลายเป็นของสาธารณะ ถูกประกบ แลกน้ำลายกับผู้ชายไปเกือบครึ่งวง มองมันเป็นเรื่องตลก ไร้อาการขัดเขิน... แต่คราวนี้ผมกลับยกมือขึ้นเสยผมที่ยาวประบ่าของตัวเองแก้เก้อ พลางลอบกลืนน้ำลาย

ประหม่าชิบหาย

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังจ้องเขาไม่ละสายตา ก็มันหายากนี่หว่า โอกาสที่เขาจะมองมา... สมปรารถนาครั้งแรกนับแต่ที่ผมคาดหวังให้เราสบตากัน 

แต่ถึงอย่างนั้นก็เกินจะหยั่งถึงว่าสายตาคู่นั้นกำลังสื่อสารอะไร 

“...” เผลอลุ้นขณะเฝ้ารอการตัดสินใจ

“หึ” กระทั่งเขาเหยียดยิ้มมุมปาก... ร้ายกาจกว่าครั้งไหนๆ...

แล้วหยิบเหล้าเพียวๆ กระดกรวดเดียวลงคอ

“เชี่ยยย”

ผมถึงนึกได้ว่านอกจากจะชอบความท้าทาย ความสามารถอีกอย่างของเขาคือการฉุดวิญญาณใครต่อใครให้ขึ้นสวรรค์หรือตกนรกได้เพียงพริบตา

“ไอ้ห่า! นั่นพี่รหัสมึงนะ รังเกียจเหรอวะ” เสียงหัวเราะขบขันดังรอบวง ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น 

ขบขันให้กับความคาดหวังน่าสมเพชของตัวเอง
   
“เอาล่ะครับคุณพิชญะ มีคนร้ายกว่ามึงแล้วว่ะ” ผมยักไหล่ตอบรับคำพูดนั้น หยิบแก้วเหล้าที่ไม่ได้แตะมานานกระดกเข้าปากรวดเดียวหมดเช่นกัน สายตาจับจ้องไปยังคนที่คล้ายจะหักหน้าผมกลางวงก่อนจะหลุดหัวเราะเมื่อเห็นว่าสายตาคู่นั้นไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมามองอีกเป็นครั้งที่สอง
   
เอาเถอะ อย่างน้อยเมื่อครู่เขาก็รู้แล้วว่าผมมีตัวตน

   




เกมยังคงดำเนินต่อไป ทวีความรุนแรงขึ้นความคึกคะนองและระดับแอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างกาย
   
แน่นอนว่าหลังจากตานั้นเด็กใหม่เพียงคนเดียวก็กลายเป็นเป้าหมายแสนท้าทาย...  

เรื่องตลกก็คือเขาเดินเกมโดยมุ่งจะหักหน้าทุกคน เมินเฉยคำท้า กระดกแอลกอฮอล์แก้วแล้วแก้วเล่าอย่างไม่สะทกสะท้าน คอแข็งจนพวกขี้แกล้งหมดอารมณ์ ยั่วโมโหจนถูกลงโทษเป็นกรณีพิเศษให้ออกมาถอดเสื้อตากลมนอกระเบียง
   
เขาจงใจ... 

ทำไมผมคิดไม่ได้นะว่าสำหรับเขาการเห็นคนอื่นหัวปั่นมันสนุกกว่าเล่นเกมโง่ๆ ตามกติกาเป็นไหนๆ เพราะงั้นขอคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยแล้วกันว่าการที่เขาไม่ยอมจูบผมมันไม่ใช่เพราะความรังเกียจใดๆ

“หนาวมั้ย” เอ่ยถามตามมารยาทก่อนจะจุดไฟแช็กลนปลายบุหรี่ที่คาบไว้ในปาก ดึงยางรัดผมที่ข้อมือขึ้นมารัดผมลวกๆ อย่างปัดรำคาญ พร้อมกับปล่อยควันสีขาวออกมาปะทะสายลม

ไม่ได้อยากสูบสักเท่าไหร่ แต่มันเป็นข้ออ้างเดียวที่จะใช้เพื่อปลีกตัวออกมาได้ในขณะที่เกมกำลังเข้มข้น แต่ผมไม่คิดจะใส่ใจ 

ในเมื่อสิ่งน่าสนใจเดียวภายในคืนนี้กำลังเปลือยกายอยู่นอกระเบียง

“ไอ้นั่นน่าสนใจ” เขาไม่ตอบ ผมจึงเอ่ยประเด็นใหม่ชี้มือที่คีบบุหรี่ไปยังร่างกายกำยำที่มีบางอย่างเด่นชัดขนาดที่ทำเอาคนทั้งวงตะลึงไปเมื่อยุให้เขาถอดเสื้อได้

รอยแผลเป็นผ่าเป็นทางยาวตั้งแต่กลางอกพาดผ่านลอนกล้ามสวยๆ ลงไปจนเกือบถึงสะดือ

เลือกใช้คำว่าน่าสนใจ เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ร่างกายสมส่วนสมบูรณ์แบบของคนตรงหน้าด่างพร้อยแม้แต่น้อยในสายตา

แต่อย่างว่า... ครั้งล่าสุดที่เขาเปลือยกายต่อหน้า ผมไม่เห็นมัน

คำถามคือ แผลเป็นนี่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายไปถึงสองปีของเขาใช่ไหม?

อืม มีความเป็นไปได้เกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่ามี

“อุบัติเหตุ” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมาทั้งที่สายตาทอดมองออกไปยังแสงสียามค่ำคืน 

ของฟรีที่แถมมากับห้องหรูชั้นสิบราคาแพงหูฉี่

“...”

ผมไม่ได้ถามว่าอุบัติเหตุแบบไหน ไม่ละลาบละล้วงแม้อยากจะค้นให้ลึกลงไป

ยังไม่ใช่ตอนนี้... ตอนที่ผมมั่นใจว่าเขายังจำชื่อผมไม่ได้ด้วยซ้ำ

สิทธิการเป็นพี่รหัสของผมไม่มีผลอะไร

“พี่เตจะใส่เสื้อก็ได้นะ” ผมบอก ยื่นเสื้อยืดของเขาที่หยิบติดมือมาให้ 

“พี่เต?" ใบหน้าคมหันกลับมามองผม เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

"แปลกดี” แต่คำพูดนั้นกลับทำผมประหลาดใจยิ่งกว่า   

“แปลกยังไง ก็พี่ซิ่วมา” ผมยิ้มขำ พวกเด็กปีหนึ่งเรียกเขาแบบนี้ทั้งนั้น เลยไม่เข้าใจที่เขาให้สาระกับมัน

มุมปากบางผุดยิ้มขบขัน “ก็แปลก...ที่พอเป็นมึงเรียก กูไม่รำคาญ”

“...”

ผมชะงักไปนานพอดูกว่าจะเข้าใจประโยคนั้น... และอะไรบางอย่างในตัวผมก็ไหวกระเพื่อมอย่างรุนแรง

เป็นครั้งแรกที่ผมเป็นฝ่ายหลบสายตา แสร้งทอดมองออกไปยังแสงสีตรงหน้าขณะยกบุหรี่ที่ถูกเผาไหม้ไปกว่าครึ่งขึ้นมาจรดริมฝีปาก หวังให้ความเย็นของมันดับไอร้อนที่แล่นปราดขึ้นมาบนใบหน้ากะทันหัน

อะไรวะ ไม่ทันตั้งตัวเลย

“ขอไฟหน่อย” ปรับตัวรวดเร็วก่อนจะถูกเรียกให้หันไปเผชิญหน้ากับคนอันตรายอีกครั้ง

“แป๊บ” ผมบอก คาบบุหรี่ไว้ในปาก มือควักลงกระเป๋ากางเกงหาไฟแช็กให้เขา

แต่ไม่ทัน...
   
ผมชะงักงันทันทีที่ร่างสูงโน้มตัวลงมา มือข้างหนึ่งคว้าท้ายทอยผมไว้ ล็อกใบหน้าให้อยู่นิ่งขณะปลายบุหรี่ที่คาบไว้ในปากจรดลงมาหาเชื้อไฟที่ปลายบุหรี่ของผมอย่างถือวิสาสะ ดวงตาสีรัตติกาลที่ผมหลงใหลอยู่ใกล้เพียงคืบ... กำลังล่อลวงให้ผมถลำลึกลงไป
   
และผมสาบานกับตัวเองในเสี้ยววินาทีนั้นว่าจะไม่หลบสายตา
   
“ใจร้อนจัง” ผมเอ่ยกลั้วหัวเราะ

เขายิ้มขำ ไม่ได้ถอยออกไปแม้ว่าบุหรี่จะติดไฟ นอกจากปลายบุหรี่ที่ยังติดกันควันที่ขาวที่ปล่อยออกมาตามลมหายใจเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เชื่อมเราไว้ด้วยกัน 

“ไอ้ที่อยู่ในปากมึงก็น่าสนใจ” นานนับนาทีกว่าที่เจ้าของกับดักสีรัตติกาลจะเอ่ยอะไรออกมา

และผมค้นพบว่าผมชอบเสียงทุ้มต่ำของเขาเป็นบ้า

“อยากรู้ว่าถ้าลิ้นกูสัมผัสมันจะเป็นยังไง” 

“เหรอ” แสร้งทำเสียงประหลาดใจ ขณะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก จงใจให้จิลสีเงินที่ซ่อนไว้ออกมาสะท้อนแสงไฟ

ทำไมผมจะไม่รู้ว่ามันน่าสนใจ ในเมื่อมันคือสาเหตุที่ใครต่อใครถูกท้าให้ประกบริมฝีปากลงมา... 

เหนือความคาดหมายนิดหน่อยตรงที่ไม่คิดว่ามันจะล่อลวงเขาได้เหมือนกัน

“เกิดเสียดายที่เมื่อกี้ไม่ได้ยอมรับคำท้าหรือไง” ผมเหยียดยิ้ม ยังคงสู้สายตาอย่างท้าทาย

“อือ” แต่อีกคนกลับไม่ยอมแพ้ง่ายๆ  
   
“...” 
   
“ถ้าตอนนี้อยากจูบมึงแล้ว ต้องทำยังไง” เอ่ยพร้อมทิ้งก้นบุหรี่อย่างหมดความสนใจ
   
ผมยักไหล่ ทิ้งตาม... บุหรี่ที่ยังไม่ดับสองมวนกลายเป็นขยะพิษเคียงคู่กัน

“ท้าหรือจริง?” 

ได้เวลาเริ่มเกมใหม่ 

ถามตามกติกาไปอย่างนั้น ก็อย่างที่เคยบอกว่าคำตอบของเขามันเดาง่ายจะตาย

“ท้า...” ชอบชะมัดเวลาเห็นเขาคลี่ยิ้มร้ายๆ

ผมยิ้มตอบ พยายามจ้องเข้าไปให้ถึงส่วนลึกสุดของดวงตาสีรัตติกาล

“ผมขอท้า ให้พี่จูบผม” 
   
...เป็นครั้งแรกที่เขายอมรับคำท้าทายตามเกม





-------------------------------------------------------------
ตื่นเต้นกับการอัพเรื่องนี้มาก 
เป็นแนวที่คิดว่าอยากลองเขียนดู แต่ก็แอบกลัวว่าคนอ่านจะไม่ถูกใจ แงง
ขัดใจตรงไหนติติงได้เลยนะคะ ^^ ส่งฟีดแบ็กที่ทวิตเตอร์ #เกมท้ารัก ก็ได้ค่ะ
จะพยายามอัพให้ได้อาทิตย์ละครั้ง ถ้าไม่ถูกกองทีสัสทับตายเสียก่อน 5555

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ ^^

- Martian -


   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 960 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,707 ความคิดเห็น

  1. #1663 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 22:13
    ประสบอุบัติเหตุแล้วความจำเสื่อมหรือเปล่า
    #1,663
    0
  2. #1633 Spices_smile (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 10:23
    อะห้ยยยย
    #1,633
    0
  3. #1574 pommys (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 15:23
    ปากคนนะเว้ยไม่ใช่ส้วมสาธารณะ ที่จะตูบจะใช้ทำอะไรก็ได้
    #1,574
    0
  4. #1516 mileyduchess (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 13:09
    ชอบพระเอกดูร้ายๆ ลึกลับน่าค้นหา
    #1,516
    0
  5. #1510 kingkung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 15:01

    เขินนนนนนน คือก็พอรู้อยู่นะว่าเด็กดีอ่านncไม่ได้ เลยอยากรู้ว่าต้องอ่าน nc ในไหน

    #1,510
    0
  6. #1503 seiren (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 20:15
    สัมผัสได้ถึงความแซ่บ!!
    #1,503
    0
  7. #1482 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:34
    แซ่บบบๆ
    #1,482
    0
  8. #1473 noeyeol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 06:30
    แซ่บจุกๆไปเลยจ้า ><
    #1,473
    0
  9. #1463 p.2002 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 12:11
    ชอบบบบบ
    #1,463
    0
  10. #1457 MygayieN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 02:49
    โหยยย แซ่บอ่า
    #1,457
    0
  11. #1411 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:20
    อหชอบอ่ะ แซ่บทั้งคู่ มีความรู้สึกว่าศีลเสมอกันอ่ะ55555555
    #1,411
    0
  12. #1374 fewho_1169 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:51
    พระเอกดูลึกลับมาก
    #1,374
    0
  13. #1372 Pkkk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 23:55

    ได้เว่อออ ชอบบค่ะ

    #1,372
    0
  14. #1282 ananarnaaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 23:19
    ชอบอะไรแบบนี้อ่ะ ปกติจะเป็นสายfeel goodแบบมากๆ แต่เรื่องนี้คือข้อยกเว้นๆ ชอบบบบ
    #1,282
    0
  15. #1221 NoonaVK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 13:56
    พระเอกดูเป็นคนเดาใจยากมากเลยอ่ะ ชอบบบบ
    #1,221
    0
  16. #1213 SIEL (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 17:14
    ฮื่ออ เขิน
    #1,213
    0
  17. #1206 M-aifah (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 08:33
    โอ้ยย แซ่บเว้ยย555
    #1,206
    0
  18. #1190 Noey_y (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 13:47
    มึนควันบุหรี่แล้วละตอนนี้!

    >\\<
    #1,190
    0
  19. #1156 Jibangrin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 15:59
    ฮื่อออออออออ หม่นจังงง
    #1,156
    0
  20. #1118 Mhhope_LB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 15:43
    อมกกกกกกกก
    #1,118
    0
  21. #1082 ฺBedroom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 20:27
    อ่านเเล้วรู้สึกถึงควันบุหรี่จริงๆ
    #1,082
    0
  22. #1080 chimr95 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 22:30
    ฉันชอบนักผู้ชายอันตรายอ่ะ
    #1,080
    0
  23. #1061 pppeachhh2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 21:12
    รู้สึกถึงความอันตรายของพี่เตและความเจ้าเล่ห์ของพิชญ์ รู้สึกตื่นเต้นกับเรื่องนี้เหมือนนี่ไปเล่นเกมกับเค้า ้่55555
    #1,061
    0
  24. #1041 maybee23 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 10:53
    รว้ายยยยยย
    #1,041
    0
  25. #1019 [12GODs ll POSEIDON]AVERY PIE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 07:01
    แซ่บมากก
    #1,019
    0