[EverY] Truth or Dare #เกมท้ารัก (Yaoi)

ตอนที่ 15 : บทที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 441 ครั้ง
    20 ก.พ. 63





14


“สัญญากับพี่ชายไว้ว่าจะไปหา... คงไม่ได้กลับมาอีก” เขาใช้เวลาชั่วขณะที่ปลายบุหรี่ติดไฟในการตอบเมื่อผมถามเรื่องอเมริกา

ร่างสูงนั่งชันเข่าง่ายๆ หันหน้าออกไปยังพระจันทร์ดวงโตนอกหน้าต่าง... ยังคงเปลือยเปล่า แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยรอยเล็บ ลาดไหล่ถูกละเลงด้วยรอยฟัน และสีกุหลาบช้ำหลายจุดที่ลำคอ
   
ประติมากรรมล้ำค่าถูกผมตีตราเป็นเจ้าของทั่วร่างกาย
   
เช่นเดียวกับที่เขาจับจองรอยจูบไว้บนร่างผม... กลีบกุหลาบเบ่งบานอยู่ทุกตารางนิ้วที่ริมฝีปากลากผ่าน
   
แสดงความเป็นเจ้าของกันและกัน
   
“บินกลับไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่เพราะมอเตอร์ไซค์คว่ำเกือบตาย... รักษาตัวเสร็จก็เลยถูกเรียกกลับมาคุมความประพฤติที่ไทย” 

ปริศนาถูกเฉลย ที่มาของช่วงเวลาที่หายไปพร้อมรอยแผลเป็นที่สลักสลึกบนร่างกาย

“ทำไมพี่ไม่บอกผม” เอ่ยถามอย่างสงสัย เหตุผลที่เขาจากไปโดยไม่ลา

เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาสบตา เกลี่ยเส้นผมชื้นทัดหูให้ แล้วเอ่ยด้วยสีหน้ายากจะอธิบาย

“กูไม่รู้ต้องบอกยังไง” ผมเลิกคิ้ว พี่เตนิ่วหน้างุ่นง่าน สบตาผมคล้ายเจอคำถามยุ่งยาก “มึงไม่เหมือนใคร...”

“หมายความว่ายังไง?”

คราวนี้เขาถอนหายใจ “เวลาที่บอกเลิก... ไม่มีใครเลยที่ไม่ร้องไห้” 

ผมเงียบ ทบทวนความทรงจำ แล้วก็คิดได้ว่าทุกครั้งที่เขาสลัดรักมักมีภาพอีกคนฟูมฟาย

“กับคนที่ไม่ได้รักกูจริงๆ ด้วยซ้ำ ยังดูเจ็บขนาดนั้น แล้วกับมึง...” เจ้าของดวงตาสีรัตติกาลก้มหน้าลงมาหาจนหน้าผากแตะกัน สบตาผมด้วยแววตาที่ดูสับสนปะปนปวดร้าวจนสัมผัสได้ 

“กูไม่อยากเห็นมึงร้องไห้... แต่ก็ทำให้มึงไม่เจ็บไม่ได้เหมือนกัน” 

ผมหลุดหัวเราะกับตรรกะสัมพันธ์อันย้อนแย้งของเขา กดจูบที่ริมฝีปากแผ่วเบา 

นั่นเท่ากับเขารู้ว่าผมรักเขา... รักมากจนไม่กล้าทำให้เสียใจ

...และในทางกลับกัน มันก็หมายความว่าเขารักผมเช่นกันใช่ไหม

“พี่รักผมจริงๆ ด้วยเตวิชญ์”  

“แต่กูเห็นแก่ตัวเกินไป” เขายิ้มมองผมด้วยสายตาสื่อความหมาย ก่อนจะหลับตาลงคลอเคลียปลายจมูกกับปลายจมูกให้ลมหายใจอุ่นๆ รินรดให้กลิ่นนิโคตินเชื่อมเราไว้ด้วยกัน

“แม้แต่ตอนนี้... ก็ยังเห็นแก่ตัว” น้ำเสียงของเขาฟังดูเจ็บปวด ทั้งที่กำลังตัวเองเป็นฝ่ายกระทำ

“...”

“รู้ว่าอยู่ด้วยไม่ได้ อยากให้มึงเลิกดันทุรัง แต่ก็ไม่อยากให้มึงปล่อยมือเหมือนกัน... ใจร้ายใช่ไหม”

ผมหัวเราะ พยักหน้าตอบรับ “ใช่ พี่ใจร้าย”

แต่ผมไม่เคยคิดโทษเขา... 

ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ผมเลือกเองทั้งนั้น... ดันทุรังเพราะว่าอยากดันทุรัง   

“แต่ผมดีใจที่พี่กลับมา” กระซิบถ้อยคำจากใจ เรียกให้ดวงตาสีรัตติกาลกลับมามองสบกันอีกครั้ง จับจ้องเข้ามาในดวงตาผมนิ่งนาน ก่อนจะยิ้มจางๆ พลางเอื้อมมือมาจับหัวผมโยกเบาๆ
   
“แล้วคราวนี้จะไปเมื่อไหร่” ผมถาม เอนตัวลงกับพื้นหินเย็นเฉียบตะแคงร่างเข้าหาเขา เอื้อมมือออกไปลูบรอยเล็บกรีดยาวที่แผ่นหลัง 
   
“ยังไม่แน่ใจ” เขาตอบ ละเลียดควันแช่มช้าก่อนขยายความ “พ่อไม่อยากให้ไป”
   
ใบหน้าคมหันกลับมามองผม ปล่อยควันพร่างพรูผ่านลมหายใจแล้วแค่นยิ้ม
   
“น่าสมเพชไหม กูอยากไปจากชีวิตเขา แต่ก็ยังต้องพึ่งเขาอยู่ดี” 
   
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมได้ยินอะไรทำนองนี้ ดูเหมือนพี่เตกับพ่อไม่ค่อยลงรอยกัน
   
เขาว่าตัวเองกับพ่อเหมือนกันเกินไป... เหมือนจนไม่อยากอยู่ใกล้ เพราะต่างจะทำร้ายกันและกัน

แต่ไม่เคยเล่ารายละเอียดที่มากกว่านั้น และผมก็ไม่อยากคาดคั้น... รอจนกว่าเขาจะอยากเอ่ยมันออกมา
   
“พิชญ์ก็ไม่อยากพี่ให้ไป” ผมอ้อน เจ้าของใบหน้าคมเลิกคิ้วนิดๆ กดยิ้มมุมปาก เอื้อมมือมาจับมือผมไปกดจูบหนักๆ ที่ฝ่ามือ
   
“งั้นช่วยรั้งกูไว้หน่อย” ก่อนเลื่อนไปทาบแก้ม มองด้วยสายตาเว้าวอน 
   
ผมหัวเราะเบาๆ ไล้นิ้วโป้งตามโหนกแก้มเขาออดอ้อนไม่ต่างกัน “แล้วรั้งได้ไหม”
   
เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงจับจ้องด้วยสีรัตติกาลพราวระยับ ไม่อาจเดาความหมาย
   
“ถ้ารั้งไม่ได้ผมจะรอ” ผมไม่คิดบังคับ เอ่ยอย่างจริงจังเพื่อให้รู้ว่าผมจะยังอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน “หรือไม่ผมก็จะตามพี่ไป” 
   
มุมปากบางยกยิ้ม อัดควันเข้าปอดอีกครั้งแล้วดับบุหรี่พลางโน้มตัวลงมาประทับริมฝีปาก ปันสารพิษที่ผมเผยอปากรับอย่างเต็มใจ
   
“เด็กโง่” คำตำหนิที่มาพร้อมฝาดเฝื่อนของนิโคตินไม่ได้กลบรสชาติของเรียวลิ้นที่ละเลียดจูบหวานล้ำให้ผมชิมเลยสักนิด
   
“พี่ก็ขี้ขลาด” ผมคลี่ยิ้ม ยกแขนโอบรอบคอเขาแล้วดึงลงมาจูบอีกครั้ง
   
โง่เง่าและขลาดเขลา... ความรักของเรามีส่วนผสมเช่นนั้น
   
ช่างเปราะบาง และอ่อนหัด... แต่เพราะแบบนั้นมันถึงล้ำค่า ไม่ใช่หรือไง

“อย่าพยายามไล่ผมอีกได้ไหม” ผมบอก กึ่งตำหนิกึ่งเว้าวอน จ้องลึกเข้าไปในสีรัตติกาลล้ำลึกของดวงตา “ผมรู้ว่าพี่เป็นคนยังไง อย่าเอาความเย็นชาปลอมๆ มาผลักผมออกไป” 

“...” 

“เปิดใจให้ผมหน่อย จนกว่าจะไปก็ได้... ให้ผมแสดงความรัก แล้วก็แสดงว่ารักผมหน่อย ได้ไหม” เขานิ่งงัน แววตาดูคล้ายจะสันสนก่อนถอนหายใจ 

“กู...ไม่รู้ต้องแสดงออกยังไง” ฝ่ามือหนาขยับขึ้นมาลูบหัวผม เกลี่ยตามกรอบหน้า ท่าทางงุ่นง่านจนผมหัวเราะขบขัน

“ง่ายมาก” ว่าพลางดึงเขาลงมา พลิกตัวขึ้นคร่อมคนตัวโตกว่าไว้ ก่อนโน้มตัวลงไปหาจนปลายจมูกเฉียดกัน 

...ร่างเปลือยเปล่าแนบชิดอีกครั้ง เนียนสนิทจนสัมผัสได้ถึงลอนกล้ามและรอยแผลเป็นที่ผ่ากลาง

“พี่แค่ทำตามใจ เช่นตอนนี้... ผมอยากจูบพี่...”

ถือวิสาสะแตะริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากที่เริ่มคลี่ยิ้ม ขบเม้มทั้งบนล่าง... ดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ

“เห็นไหม แค่นี้เอง” แสร้งทำเป็นจับผมทัดหูกลบเกลื่อนใบหน้าร้อนฉ่า เมื่อผละออกมาแล้วเห็นว่าดวงตาสีรัตติกาลกำลังจับจ้องมาด้วยแววตาแบบไหน

...มันร้อนแรงจนผมแทบละลาย

“ไปหัดเรื่องพวกนี้มาจากไหน” เขาคลี่ยิ้มร้ายขณะแกล้งเขี่ยนิ้วกับปลายจมูกเบาๆ ผมอมยิ้ม กะพริบตาปริบๆ ไม่คิดจะตอบคำถาม 

“อะ...!” แต่ตอนที่จะลุกออกจากร่างกำยำก็ถูกอ้อมแขนแข็งแกร่งรัดเอาไว้ คนตัวโตกว่าลุกขึ้นนั่งโดยมีผมอยู่บนตัก ขาทั้งสองข้างขนาบลำตัวเขาในท่วงท่าน่าอาย 

และผมแทบหยุดหายใจ เมื่อความล่อนจ้อนทำให้อะไรๆ ของเราสัมผัสกัน

...เถ้าราคะที่เพิ่งมอดดับถูกเติมเชื้อไฟอีกครั้ง




-CUT-
(วาร์ปอยู่ที่หน้า เพจ นะคะ)








อาจฟังดูประหลาด ที่ผมกลัวฝันดีมากกว่าฝันร้าย

เพราะการฝันดีเกินไป... ทำให้การลืมตาเท่ากับฝันสลาย

แต่นี่ไม่ใช่ฝัน... สัมผัสของเขา... น้ำเสียงที่กระซิบเรียกชื่อผม ร่องรอยปรารถนาที่ยังคงแต่งแต้มทั่วร่าง... ความเจ็บร้าวที่ยังคั่งค้าง บ่งบอกว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง 

แม้ตอนลืมตาจะไม่มีเจ้าของสัมผัสเหล่านั้นอยู่ข้างๆ ก็ตาม

เมื่อรู้ตัวว่าข้างกายว่างเปล่าผมผวาลุกขึ้นนั่ง เรียกสติตัวเองกลับมาแม้จะปวดหัวแทบระเบิดมองไปรอบห้องที่เงียบงันเตียงคิงไซส์ที่ไม่ใช่ของผมว่างเปล่า แต่สัมผัสย่นยับของผ้าปูก็ทำให้รู้ว่าก่อนหน้านี้มีเขานอนข้างกัน

“พี่เต...” ผมเรียกชื่อเขา แต่เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน อาจเพราะกิจกามที่พรากเสียงของผมไป หรืออาจเป็นเพราะความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นมาในใจ

ภาพในอดีตที่เคยถูกทิ้งไว้ฉายชัดขึ้นมาจนผมนึกกลัว รีบรุดลุกขึ้นจนลืมไปว่าร่างกายตัวเองเพิ่งผ่านกามกิจอันยาวนานจนแทบแหลกไปทั้งร่าง แค่ขยับตัวยังลำบาก ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนได้ ถือวิสาสะหยิบผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ตรงตู้มาปกปิดร่างกายส่วนล่างตัวเองไว้ ก่อนลากสังขารเดินออกจากห้องนอนด้วยความกังวลที่เอ่อล้นเกินอธิบาย

แต่ความรู้สึกที่ตื้นเต็มอกก็อันตรธานหาย ทันทีที่เปิดประตูออกมาแล้วได้กลิ่นอาหารหอมกรุ่นมาจากครัว รู้สึกโล่งอกเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวกำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตา

ได้แต่ถอนใจกับความกลัวไร้สาระของตัวเอง

ทั้งที่ขอให้เขาเปิดใจ แต่เศษเสี้ยวในความรู้สึกลึกๆ ของผมกลับยังไม่ไว้ใจ

...ยังคงกลัวว่าเขาจะหายไป

“หือ?” 

ความหวั่นไหวทำให้ผมเดินเข้าไปคว้าเขาไว้ กอดแน่นพร้อมซุกซบซึมซับกลิ่นกายอย่างโหยหา

“พิชญ์คิดว่าพี่จะหนีไป” สารภาพด้วยความรู้สึกผิดที่เผลอไม่มั่นใจ เจ้าของแผ่นหลังกว้างชะงัก ก่อนหัวเราะเบาๆ

“เมื่อเช้ามึงมีไข้” ว่าพลางเอี้ยวตัวมาวางมือบนหน้าผากผมที่ซุกอยู่กับบ่า วัดอุณหภูมิคร่าวๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดเตา 

“กินข้าวจะได้กินยา” 

ร่างสูงทำท่าจะขยับตัวเดินไปหยิบชามมาใส่ข้าวต้มที่ส่งกลิ่นยวนใจให้รู้สึกหิวขึ้นมา ในขณะที่ผมยังคงรัดแขนรอบเอวหนาขยับเท้าตามเขาเกาะหลังเป็นลูกลิงแบเบาะจนเขาหัวเราะอีกครั้ง เอื้อมมือมาจับคางผมให้เงยหน้าขึ้นไปหาแล้วกดจูบหนักๆ ขบริมฝีปากผมย้ำๆ คล้ายมันเขี้ยว

“ไปนั่งรอไป” 

แต่ผมก็ยังเอาแต่ใจ กอดเขาไว้แน่นอย่างนั้น จรดริมฝีปากลงกับลำคอแกร่งที่มีแต่รอยเล็บและรอยจูบแต้มอยู่หลายจุดก่อนกระซิบถาม

“เดาสิ”

“?”

“พิชญ์เตรียมอาหารเช้าไว้ให้พี่ด้วย” อมยิ้มเมื่อเห็นพี่เตเลิกคิ้วประหลาดใจ ยืดตัวขึ้นอีกนิดแกล้งกัดใบหูเขาก่อนกระซิบคำเฉลยกลั้วหัวเราะขบขัน 

“พิชญ์ไง”

“หึ” เจ้าของใบหน้าคมถึงกับชะงักไปพักใหญ่ เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดึงแขนผมออกจากเอวแล้วหันกลับมาเป็นฝ่ายคว้าเอวผม ยกจนตัวลอยพร้อมฉกฉวยริมฝีปากลงมาอย่างทนไม่ไหว ผมเอื้อมคว้าลำคอแกร่งไว้ กระหวัดขาเกี่ยวสะโพกสอบปล่อยให้คนตัวโตกว่าอุ้มมาวางบนโต๊ะอาหารทั้งที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน 

ผ้าขนหนูที่พันเอวหมิ่นเหม่ทำท่าจะหลุดตอนที่เขาแทรกเข้ามายืนกลางหว่างขา ฝ่ามือใหญ่ดันหลังให้ร่างประชิด ขณะที่อีกข้างปัดป่ายไปทั่วผิวกาย บดเบียดริมฝีปากจนแนบสนิทราวจะกลืนกิน กระหวัดลิ้นคล้ายจะตักตวงสารอาหารจากจูบลึกล้ำนี้ได้จริง

...แต่ก่อนที่ไฟปรารถนาจะติด เขาก็ผละริมฝีปากออก แล้วถอนหายใจ

“คุณพิชญ์... อย่ายั่วนัก” เขาเรียก เสียงดุ งับปลายจมูกผมอย่างมันเขี้ยว “เดี๋ยวจะช้ำในเอา”

ได้ยินแบบนั้นผมก็หัวเราะเสียงดัง ซุกหน้าลงกับซอกคอของเจ้าของอ้อมแขนที่ดึงผมเข้าไปกอดอีกครั้ง แกล้งรัดแน่นให้หายใจลำบาก โทษฐานที่กล้ายั่วเขาทั้งที่ร่างกายหมดสภาพจนแทบจะยืนไม่ไหว

ริมฝีปากหยุ่นกดจูบหนักๆ ที่ขมับซ้ำๆ อย่างหมั่นไส้ ก่อนปล่อยให้ผมสูดซบกลิ่นกายเคล้าไออุ่นของเขาจนกว่าจะพอใจ ทดแทนเวลาแห่งความสุขที่เราทำหายไป







ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ผมได้พรีเซนต์งานวันแรก แถมยังเป็นลำดับแรกๆ ของวัน เพราะมันเท่ากับผมจะผ่านมรสุมความกดดันนี้ก่อนคนอื่น แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องแบกรับความตื่นเต้นมหาศาลเพราะไม่มีหินนำทางว่าวันนี้จะเป็นยังไงอารมณ์ของอาจารย์อยู่ในระดับไหน ต้องนำเสนอยังไงถึงจะถูกใจ เกร็งไม่น้อยกว่าจะผ่านพ้นไปได้

“ไงมึง รอดไม่รอด” เสียงทักจากพี่รหัสเจ้าเดิมดังขึ้นเมื่อเห็นผมเดินมา ผมยิ้มตอบ ยักไหล่ยียวนก่อนจะเข้าไปแทรกกลางระหว่างพี่เจดกับร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ในช่องลับสุดระเบียงทางเดิน

วันนี้พี่เตอาสามารับ เพราะเขายืมรถผมพาเปียกปูนไปโรงพยาบาล... เจ้าลูกหมาสีดำตัวนั้นที่เขาทำท่าจะไม่ยอมตั้งชื่อให้มัน ถูกผมมัดมือชกตั้งชื่อให้เสร็จสรรพตามสีขนดพเมี่ยมของมัน

“ทำไมถึงมาอยู่ด้วยกันได้” ผมถาม อ้าปากขอบุหรี่ที่ถูกสูบไปเกือบครึ่งจากพี่เตที่ป้อนให้โดยไม่อิดออด คีบนิ้วรอให้ผมอัดควันก่อนจะดึงกลับไปสูบจากมวนนิโคตินเดียวกัน

พี่เจดหัวเราะเบาๆ สายตากรุ้มกริ่มมองการกระทำของเราสองคนก่อนตอบคำถาม “มีเรื่องต้องสะสาง” 

พอเห็นสีหน้าผมก็รู้ว่าเจ้าตัวคงจะเล่นลิ้นไม่ยอมตอบง่ายๆ เลยหันไปเลิกคิ้วคาดคั้นอีกคนที่เลิกคิ้วประหลาดใจที่ผมเปลี่ยนเป้า พี่เตยกยิ้มมุมปาก มีเลศนัยไม่ต่างกัน 

“เจดมาขอให้เข้าวง” ว่าพลางอัดควันเข้าปอดแล้วเอนหลังพิงผนังพร้อมดึงร่างผมไปพิงตัวเองอีกทีมือที่ไม่ได้ถือบุหรี่โอบเอวหลวมๆ พลางวางคางไว้บนหัวผมก่อนอธิบาย “ตอบแทนที่เป็นพ่อสื่อให้”

“พ่อสื่ออะไร” ผมขมวดคิ้ว มองหน้าพี่เจดอย่างไม่เข้าใจ “ป๊าไม่เห็นได้ทำอะไร” 

“ก็เรื่องคืนก่อน... ที่มึงอ้อนขอจูบ ถ้ากูยอมให้ ไอ้เตคงได้กลายเป็นหมาหัวเน่า” ไอ้พี่เครายักไหล่ ส่วนผมอ้าปากค้างกับเรื่องที่ไม่คิดว่าจะเอามาใช้เป็นบุญคุณได้

“มันใช่เหรอวะป๊า” 

ไม่รู้ว่าควรโกรธหรือควรขำดีที่โดนแฉเรื่องนั้น แต่ถ้าเล่าแล้วอีกคนไม่โกรธผมก็เลือกจะหัวเราะออกมาเบาๆ 

“ใช่ดิ อีกอย่างถ้าไม่ได้กูขับรถไปส่ง คืนนั้นมึงคงไม่ถึงคอนโดฯ ไอ้เตหรอก เอาไปประเคนให้ถึงที่ก็ต้องมีตอบแทนกันบ้าง” เถียงข้างๆ คูๆ จนผมต้องหันกลับมาเงยหน้ามองร่างสูงกว่าที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แล้วก็ต้องประหลาดใจที่เห็นเขายิ้มขำ ไม่มีทีท่าว่าจะขัด

“แล้วพี่ก็ยอมอ่ะนะ?” ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยอมง่ายๆ ทั้งที่ก่อนหน้าตื๊อเท่าไหร่ก็ไม่เอา

“อือ” พี่เตพยักหน้า ละเลียดควันอีกครั้งก่อนดับบุหรี่กับราวระเบียง แล้วยักไหล่ “ตีกลองไม่กี่เพลง แลกกับที่ได้คืนนั้น...” 
ดวงตาสีรัตติกาลสบตาผมอย่างมีเลศนัย มุมปากบางผุดยิ้มร้าย

“ก็คุ้มนะ”  

ได้ยินแบบนั้นไอ้พี่เคราก็หัวเราะลั่น... คงเพราะเข้าใจว่า ‘คุ้ม’ ของเขาหมายความว่ายังไง 

...ในเมื่อรอยรักที่ต่างคนต่างทิ้งไว้บนร่างกายอีกฝ่ายยังปรากฏชัด ราวรอยสักที่สลักลึก ตีตรึงไว้อย่างนั้น ไม่มีวันหายไป 







-----------------------------------------------------------------------
มาส่งของขวัญปีใหม่ค่ะ  ><
พี่เตร้อนฉ่ามาก เหมือนไถ่โทษที่เล่นตัวมานาน 55555
ตอนนี้ใครไม่ตายเราตาย ฮื่ออ เขียนไปเลือดกำเดาจะไหล 
ยัยน้องก็ขยันยั่วเหลือใจ อเมริกาไปทางไหนพี่เตกลับไม่ถูกแล้วค่ะ ;////;

ไม่แน่ใจว่าสื่อความเป็นพี่เตออกมาได้เข้าใจได้มาน้อยแค่ไหน
เพราะเตวิชญ์เป็นตัวละครที่เหมือนจะซับซ้อนแต่ก็ไม่ซับซ้อน 
เหมือนจะตรงไปตรงมาแต่ก็แสดงออกตรงกันข้าม 
มีความย้อนแย้งในตัวสูงมากค่ะ บางทีเราก็ไม่เข้าใจเขา 5555
แต่หวังว่าคนอ่านจะเข้าใจ (อ้าว) 
มีอะไรขัดใจตรงไหนก็ติติงได้เสมอเช่นเดิมนะคะ
ปล. ตอนนี้ไม่มีพาร์ทอดีต เพราะน้องไม่ต้องวิ่งตามอดีตแล้วค่ะ ให้อีพี่เป็นฝ่ายแสดงความรู้สึกบ้างเนอะ -..-

สวัสดีปีใหม่นะคะ ขอให้เป็นปีที่อ่อนโยนกว่าพี่เตนะคะ 5555


   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 441 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,707 ความคิดเห็น

  1. #1698 Nyoong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 20:36
    ไม่อ่อนโยนกับใจเราเลยค่าาาา
    #1,698
    0
  2. #1676 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 20:51
    อู๊ยยยยยย มันร้อนมากๆ5555555
    #1,676
    0
  3. #1658 sanghormiz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 22:41
    สรุป5ปีผ่านมาแล้วยังไม่ได้ไปหรอ หรือเราอ่านข้ามกันแน่เนี้ยงงกับตัวเอง
    #1,658
    0
  4. #1590 Taiyarat (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 21:11
    งงๆกับเวลาน้องเรียนมาหลายปีเเล้วยังไม่จบอีกหรอ
    #1,590
    0
  5. #1587 pommys (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 15:09
    พอเปิดใจให้กันก็หวานเลย
    #1,587
    0
  6. #1529 mileyduchess (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 18:42
    จะไม่มีดราม่าแล้วใช่มั้ย แง กังวลไปหมด
    #1,529
    0
  7. #1495 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:23
    เขินว่ะแม่!!!
    #1,495
    0
  8. #1450 weendy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 10:12
    ฟินนนนนนนน อบอุ่นมาก
    #1,450
    0
  9. #1423 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:27
    จะมีความสุขแล้วจริงๆใช่ไหมไม่อยากดีใจเก้ออ่ะ55555555
    #1,423
    0
  10. #1384 benten17 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:31
    ไมกุสงสารพี่เจดวะ5555555
    #1,384
    0
  11. #1293 ananarnaaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 21:39
    อะ ขอเขินก่อน นานๆจะได้เขินแบบสุดๆสักที แต่ยังไว้ใจไม่ได้น้าาาา
    #1,293
    0
  12. #1217 angrymuse (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 00:06
    ยังไ่ม่เข้าใจในตัวพระเอกอยู่ดี ต้องอ่านซ้ำใหม่
    #1,217
    0
  13. #1171 Jibangrin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 23:59
    โอ่ยยยยยยย เขินนนนน งือ
    #1,171
    0
  14. #1114 beamkd2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 20:41
    หน่วงมาหลายปีเเต่ก็รักกันได้ โชคดีนะ
    #1,114
    0
  15. #1095 ฺBedroom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 23:13
    นี่อ่านเเบบใจตุ๊มต่อมๆมาก อย่ามีบมดรามงดราม่าอะไรอีกนะคะ กลัวใจพี่เตคนเดียวเลยจริงๆ อยากเห็นพี่เตหึงบ้างจัง
    #1,095
    0
  16. #1001 filmfilm12123 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 12:47
    หวีดดดดดด
    #1,001
    0
  17. #979 aommyjung2521 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 20:42
    รักกันสักทีนะหวานนนซะ
    #979
    0
  18. #967 agasep2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 12:42
    ตอนเย็นชาก็เย็นชาก็น่ากลัวมาก พอดีก็แบบมไสไวกบำบดยำบบำ
    #967
    0
  19. #931 mmcolor (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 11:34
    คุ้มมากครับพี่เต งื้อเขินนนน
    #931
    0
  20. #910 jjtk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 23:23
    แงงงงงงมันดีกับใจมากจีงงงงง
    #910
    0
  21. #899 bchataa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 00:26

    คือเราหน่วงมาทั้งเรื่องจะแหล่มิร้องแหล่ พอถึงตอนแฮปปี้เราก็เขินจนนนน แงงว -//////-

    #899
    0
  22. #776 I'm anonymity for you (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 21:19
    พี่เตเล่นซะเราลุ้นจนนนนน 55555
    #776
    0
  23. #730 snowontherainyday (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 21:25
    ฮือออ พี่เตตตตตต ละมุนแล้วอย่าใจร้ายอีกนะ
    #730
    0
  24. #708 Orathaiks (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:38
    โอ้โหววววววเค้ารักกันแล้ว กว่าจะมาถึงจุดนี้ ลุ้นจนเหนื่อย
    #708
    0
  25. #638 Devil94 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:01
    มองจากดาวอังคารยังอิจฉาเลย หูยยยยย
    #638
    0