[Ghost Set] Beside Ghost รักนี้...ผีตามติด

ตอนที่ 3 : EP 02 ll รอเธอหันมา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ต.ค. 60



















- Episode 02 -


หญิงร่างท้วมวัยกลางคนก้มตัวขอบคุณชายในชุดเครื่องแบบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์สองคนด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างท้วมท้น หนึ่งในนั้นยิ้มให้เธอ พร้อมกับเอ่ยว่าพวกเขายินดีที่จะช่วยเหลือและจะเร่งหาตัวคนทำผิดมาดำเนินคดีให้เร็วที่สุด เธอกับสามีเอ่ยขอบคุณเขาอีกรอบก่อนที่นายตำรวจทั้งคู่จะขอตัวกลับไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ


เธอถอนหายใจเมื่อหันกลับไปมองร่างของลูกสาวที่มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะนอนนิ่งไม่ไหวติงบนเตียงคนไข้และก็ยังไม่มีใครรู้อีกว่าจะกลับมารู้สึกตัวอีกเมื่อไหร่ อุบัติเหตุเมื่อหลายวันก่อนนั้นทำให้ลูกเธอมีอาการโคม่าจากการเสียเลือดมากที่แผลบริเวณศีรษะจนหัวใจหยุดเต้น และการกู้ชีพจากหน่วยแพทย์ก็สามารถพาชีพจรของให้กลับมาเต้นได้ แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น ลูกเธอก็ไม่ได้กลับมาเหมือนเดิม ผลจากหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะส่งผลให้กลายเป็นผู้ป่วยที่อยู่ในสภาวะผัก ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้จะขอบคุณกลุ่มแพทย์และพยาบาลกลุ่มนั้นยังไงดี ขอแค่ลูกผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจกลับมาหัวใจเต้นอีกครั้ง เธอก็ดีใจมากพอแล้ว


คนเป็นแม่เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างหมดแรง มือที่ย่นนิดๆตามวัยเอื้อมมากุมมือลูกสาวแน่น เธอหวังว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือคู่นี้จะส่งผ่านไปให้คนที่นอนนิ่งได้รับรู้ว่าเธอรัก เป็นห่วงและอยากให้ฟื้นขึ้นมามากแค่ไหน


“เค หนูได้ยินแม่ไหมลูก แม่ขอโทษๆ” คนพูดเสียงสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพร่ำพูดคำว่าขอโทษไม่หยุดปากทั้งๆที่ความจริงแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย แต่เพราะเธอรู้สึกแย่ แย่ที่ดูแลลูกไม่ดีพอ แย่ที่เป็นคนเจ็บแทนไม่ได้ แย่ที่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย จนสามีที่ยืนอยู่ไม่ห่างต้องคอยลูบไหล่อย่างปลอบประโลม


“ไม่เอาหน่า อย่าโทษตัวเองสิ ยัยเคต้องฟื้นมาแน่ๆผมเชื่อแบบนั้น”


“แล้วเมื่อไหร่ล่ะ อีกหนึ่งวัน หนึ่งอาทิตย์ หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปี”


เขาเองก็ตอบคำถามภรรยาไม่ได้เหมือนกัน มือหนาบีบแน่นที่ไหล่ของภรรยาเพื่อระบายความโศกเศร้าในใจ นั่นสิ เมื่อไหร่กัน เมื่อไหร่ที่ลูกสาวตัวน้อยๆของพวกเขาจะกลับคืนมาเหมือนเดิม


“ไอ้คนชนนี่ก็ช่างใจร้าย แทนที่จะลงมาดูกันบ้าง” หญิงวัยกลางคนบ่นออกมาอย่างขุ่นเคือง เพราะถ้าเกิดคนๆนั้นพาลูกสาวเธอมาที่โรงพยาบาลทันที ก็จะไม่เกิดการโคม่าจนหัวใจหยุดเต้นเพราะเลือดไหลออกมาเยอะแบบนี้


“ตำรวจเขาก็กำลังเร่งตามให้เราอยู่นะ โชคดีที่แถวนั้นมีกล้องวงจรปิด ถึงแม้ว่ามันจะไกลจุดที่ยัยเคโดนชนไปหน่อยก็เถอะ”





 

โธ่โว้ย!


เคโวยลั่นห้องพักในโรงพยาบาลอย่างอารมณ์เสีย แต่มันก็ไม่มีใครได้ยินเลย เธอโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงหลังจากพยายามที่จะเข้าสิงร่างตัวเองเป็นรอบที่ล้านแต่มันก็ไม่ประสบผล


ร่างโปร่งใสทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นห้องอย่างเหนื่อยใจ เธอมองคนเป็นพ่อเป็นแม่ด้วยรู้สึกผิดที่ทำให้ต้องมาเป็นห่วงเธอแบบนี้ นึกแล้วก็อยากจะไปหักคอไอ้ตัวต้นเหตุอย่างไอ้คนขับรถชนนั่นนักเชียว ขับรถกากๆแบบนั้นยังจะกล้ามาขับอีก แถมทำเธอเจ็บยังจะมีหน้าขับหนี มันน่าตามล้างแค้นนักแต่ก็ติดตรงที่ว่าเธอไม่รู้ว่าไอ้บ้านั่นมันเป็นใคร ก็คงต้องรอทางตำรวจเข้าไปประสานงานกับทางมหาวิทยาลัยเพื่อขอดูกล้องวงจรปิดนั่นแหละ



อย่าให้รู้นะ! แม่จะบีบคอให้ลิ้นจุกปากตายเลย



 

เธอเพิ่งตั้งสติยอมรับสภาพตัวเองได้ก่อนหน้านี้ได้ไม่นาน


ในตอนแรกหลังจากล่องลอยตามร่างของตัวเองที่ถูกช่วยเหลือโดยอาสาสมัครกู้ภัยมาที่โรงพยาบาลเธอมีอาการสับสนเล็กน้อยระหว่าง คน กับ วิญญาณ


ถ้ามองพวกเขาแบบผิวเผิน เธอก็อาจจะไม่ทันสังเกตว่านั่นเป็นเพียงแค่สสารพลังงานของชีวิตที่เหลืออยู่หลังจากที่ร่างกายได้จากโลกนี้ไปแล้ว พวกเขาไม่ต่างจากคนเป็น เพราะพวกเขาก็ยังคงมีความอยากไม่สิ้นสุด




อยากกลับไปมีชีวิตอีกครั้ง


อยากกลับไปหาคนที่รัก


อยากกลับไปทำสิ่งต่างๆที่ยังไม่ทันได้ทำต้องยังมีชีวิตอยู่


รวมถึงการอยากกลับไปแก้แค้น หากว่าการตายของพวกเขามันเกิดจากคนบางคน

         



            บางดวงวิญญาณถึงกับมีสภาพเหมือนคนเป็นมากจนเธอนึกว่าเป็นคนจริงๆซะแล้ว แต่พอได้จ้องมองดีๆ เธอถึงเห็นพวกเขาโปร่งใส จนสามารถมองทะลุไปได้เลย

 



เคสะดุ้งนิดๆ เมื่อจู่ๆพ่อก็เดินผละออกไปจากแม่แล้วตรงไปเปิดโทรทัศน์ดู คาดว่าน่าจะทำเพื่อช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของแม่ไม่ให้รู้สึกดิ่งไปมากกว่านี้ก็เท่านั้น


รายการข่าวบันเทิงที่พ่อเปิดทำเอาเธอโผเข้าไปเกาะขอบจอดูแทบไม่ทันเพราะว่ามันเป็นข่าวของพาย!


เสียงใสๆของผู้ประกาศข่าวสายบันเทิงดังต่อไปเรื่อยๆโดยที่เคตั้งใจฟังมันทุกคำ มันเป็นข่าวเกี่ยวกับซีรีย์เรื่องใหม่ของพายที่บวงสรวงไปเรียบร้อยแล้วและกำลังจะทำการถ่ายทำ


ภาพจากห้องข่าวถูกตัดไปเป็นบรรยากาศในการบวงสรวง ก่อนจะเป็นการสัมภาษณ์นักแสดงในงานวันนั้น เคแทบหวีดออกมาทันทีเมื่อพายปรากฏตัวออกมาหน้ากล้อง ดวงตาเรียวสีดำสนิทของเขาที่จ้องผ่านเลนส์กล้องออกมาทำเอาเธอหน้าร้อนผ่าวๆถึงแม้จะอยู่ในสถานะที่ไม่มีเลือดวิ่งพล่านไปทั่วร่างแล้วก็ตาม



 

“อืมมม ถ้าเกิดตายไปจริงๆนะหรอ คงจะเป็นวิญญาณตามพายมั้ง ขี่หลังขี่คอเขาไปนั่นมานี่ แอบดูเขา แอบนอนกลับเขาทุกๆคืน คอยหลอกหลอนผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้เขา”

 



สิ่งที่เธอเคยพูดไว้กับเพื่อนดังขึ้นมาในใจราวกับเพื่อเตือนความจำ เคถึงกับอมยิ้มมุมปากทันที ยังไงเธอก็อยู่ในสถานะที่ไม่มีใครเห็นแล้ว ขอใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์หน่อยละกัน


เธอหลับตาเพ่งจิตคิดถึงสถานที่ที่เธออยากไป นั่นก็คือคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยของเธอนั่นเอง เครู้สึกวูบๆวาบๆเหมือนว่ากำลังเคลื่อนย้ายที่ด้วยความเร็วสูง และเมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ เธอก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง


บริเวณตึกคณะตอนนี้ค่อนข้างเงียบเพราะเป็นช่วงหลังบ่ายโมงตรง ซึ่งนักศึกษาทั้งหลายต่างก็พากันเข้าห้องเรียนหมด เคยืนเกาหัวแกรกๆอยู่กลางลานหน้าตึกอย่างไม่รู้จะไปหาพายที่ส่วนไหนของคณะก่อนดี เพราะเธอไม่รู้ตารางเรียนของเขา


หาแม่งทุกตึก  ทุกห้อง ทุกชั้นเลยก็แล้วกัน!


เธอสรุปในใจอย่างมาดมั่น เพราะต่อให้เดินเป็นร้อยเป็นพันกิโลเมตรยังไงเธอก็ไม่มีทางรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาหรอก



ห้องแรกผ่านไป ห้องที่สองที่สามค่อยๆผ่านไป จนมาถึงชั้นที่สี่ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของตึก เธอก็ยังไม่เจอแม้แต่เงาของพาย



ไอ้พวกวิศวะปีสามมันหายหัวไปไหนกันหมดวะ!



นึกบ่นในใจได้ไม่ทันไร หางตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นนักศึกษาสาวที่นั่งนิ่งคนเดียวอยู่ตรงริมระเบียงมุมสุดของตึกชิดผนัง เคแปลกใจเล็กน้อยที่ยัยนี่ไม่ยอมไม่ยอมไปเข้าห้องเรียนเหมือนคนอื่น แต่พอได้เพ่งใบหน้านิ่งเฉยของเธอคนนั้นพักนึง เคก็ตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น เมื่อเห็นแล้วว่ายัยนักศึกษานั่นตัวโปร่งใสซะจนมองทะลุผ่านไปเห็นกำแพงเลยทีเดียว




นักศึกษาสาวคนนั้นค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองคนเรียกอย่างช้าๆ ที่ดวงตากลมสวยนั่นบอบช้ำเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก


เคพยายามทำใจดีสู้พลางท่องย้ำตัวเองในใจว่าอย่าไปกลัว เพราะเธอเองก็เป็นผีเหมือนกัน


“เธอรู้จักพายไหม คนที่หล่อๆอยู่ปีสามอะ สูงๆขาวๆหน่อย” เคเอ่ยถามถึงคนที่อยากเจอแทบจะทันที แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็มีแต่ความเงียบงัน


” ผีสาวในชุดนักศึกษาคนดังกล่าวไม่ตอบ ใบหน้าเล็กที่ล้อมด้วยเรือนผมสั้นโชว์ต้นคอก้มลงหนีหน้าเคก่อนตัวบางจะสั่นนิดๆตามแรงสะอื้นของเจ้าตัว


“นี่เธอ” เคพยายามจะเรียกให้ผีสาวตรงหน้าหันมาสนใจคำถามของเธอ แต่ยัยนั่นก็เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ แถมยังพึมพำอยู่คนเดียวอย่างไม่สนใจเธออีกว่า


“ทำไมทำแบบนี้



“เธอทิ้งเราไปมีคนอื่นได้ยังไง”





“เธอทำได้ยังไง!” เสียงตวาดลั่นของผีสาวในชุดนักศึกษาทำเอาเคตกใจจนต้องถอยออกห่าง



ร่างบางที่กำลังร้องไห้อย่างหนักลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆก่อนจะค่อยๆก้าวขาขึ้นไปเหยียบบนที่นั่งที่เธอเพิ่งลุกเมื่อครู่


“เฮ้ยๆๆๆๆ ทำอะไร ลงมา!” เคพยายามห้ามเมื่อเห็นว่ายัยนั่นกำลังปีกข้ามขอบปูนออกไปยืนรับลมอยู่ข้างนอกอย่างหวาดเสียว


“บอกให้กลับเข้ามาไง!” เธอย้ำอีกครั้งก่อนจะถลาตัวเข้าไปเกาะขอบปูนของระเบียงดู แต่ก็ต้องอดใจหวิวไม่ได้ เพราะถ้ายัยผีสติเพี้ยนนี่ก้าวต่อไปอีกเพียงแค่ก้าวเดียวมีหวังได้ดิ่งลงไปที่พื้นปูนด้านล่างแน่ๆ และถึงเธอคนนั้นจะตายไปแล้วแต่เคก็ไม่อยากให้ใครต้องมาตายซ้ำไปซ้ำมาอีก



“เธอทำได้ยังไง” เสียงสะอื้นเจือความผิดหวังยังพูดต่อไป



“ยัยบ้าเอ้ย ฉันบอกให้ลงมา!” เคยังพยายามจะพูดรั้งเอาไว้ แต่ดูท่าว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจเธอเลย



“ลาก่อน” เสียงเล็กๆนั่นพูดทิ้งท้าย ก่อนสองขาเล็กนั่นจะก้าวออกจากขอบปูนของตึกไปสู่ความว่างเปล่าของอากาศอย่างไม่ลังเลราวกับว่านั่นเป็นแค่การก้าวเท้าออกจากประตูบ้านเท่านั้น



“กรี๊ดดดดดดด” เคหวีดออกมาอย่างตกใจ ก่อนจะเด้งตัวกลับมายืนบนทางของตึกเหมือนเดิม



พื้นด้านล่างของอาคารไม่ได้ปรากฏร่างของนักศึกษาสาวที่เลือดท่วมตัวแต่อย่างใด มันว่างเปล่าราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น







 

คนใดที่คิดสั้นฆ่าตัวตาย คนๆนั้นจะมีบาปกรรมติดตัว จึงต้องฆ่าตัวตายซ้ำๆอยู่แบบนั้นไม่จบสิ้น จนกว่าจะหลุดออกจากบ่วงกรรมของตน

เคนึกไปถึงประโยคที่เธอเคยอ่านเจอตามอินเตอร์เน็ต ไม่คิดเลยว่ามันจะจริง

 





เธอคนนั้นตายไปแล้ว แต่กรรมที่ได้ทำไปตอนยังมีชีวิตอยู่ก็ทำให้เธอต้องกลับมาฆ่าตัวตายแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา



เธอนึกไปถึงเรื่องเล่าสยองขวัญประจำคณะวิศวกรรมเรื่องหนึ่งของที่นี่ที่เคยได้ยินต่อๆกันมาจากเพื่อน




หากใครติดเรียนหรือติดงานแล้วต้องกลับดึกดื่นอย่าได้เดินผ่านหน้าตึกคณะเลยเชียว เพราะวันดีคืนดีจะมีคนเห็นนักศึกษาผมสั้นกระโดดลงมาจากชั้นสี่ แล้วก็หายไป


ยัยนั่นเป็นนักศึกษาจากต่างคณะที่โดนหนุ่มวิศวะหักอก จนเกิดอารมณ์น้อยใจเลยมากระโดดตึกที่นี่เพื่อเพื่อประชดฝ่ายชาย แถมยังคอยหลอกพวกเด็กวิศวะรุ่นหลังๆอีก



 

เธอไม่คิดเลยว่าจะได้เจอจังๆกับตัว ผีหลอกผีด้วยกันเองก็มีด้วย?  


พ้นทุกข์ไวๆนะ เธอเอ่ยในใจบอกกับผีสาวที่มีศักดิ์เป็นรุ่นพี่คนนั้นด้วยความเห็นใจ บางทีความรักก็ทำให้คนตาบอดจนคิดทำอะไรตื้นๆโดยไม่คิดถึงตัวเอง คนข้างหลัง และผลที่มันจะตามมา





เคออกตามหาพายตามห้องเรียนต่างๆต่อจนหมดทั้งตึก แต่ก็ยังไม่เจอ จนต้องย้ายไปหาที่ตึกใหม่อีกตึกของทางคณะ แต่ในขณะที่เริ่มรู้สึกท้อแท้ ก็มีเสียงจากสวรรค์ดังเข้ามาช่วย


เชี่ยเอ๊ย สายแน่ๆ” ร่างสูงของนักศึกษาชายคนนึงบ่นขณะที่วิ่งสวนผ่านร่างโปร่งใสของเธอไป แล้วเธอก็จะไม่สนใจเลยถ้าเขาไม่ใช่  ’แอล เพื่อนร่วมคณะแต่ต่างสาขาของพาย

 

ไอ้เชี่ยพายมันบ่นกูแน่ๆ” เสียงบ่นของอีกฝ่ายยังคงดังให้ได้ยินแม้ว่าเขาจะวิ่งพ้นเธอไปแล้ว

 

เคหันไปมองร่างสูงในชุดเสื้อช็อปสีดำประจำสาขาวิศวะไฟฟ้าที่วิ่งกระเตงเป้ไปทางอีกฝากของตึกอย่างรีบร้อน เธอไม่รอช้าลอยตามร่างเขาไปทันที ถึงแม้ว่าพายจะอยู่สาขาคอมพิวเตอร์ซึ่งเป็นคนละสาขากับแอล แต่ก็ไม่แน่ว่าคลาสนี้อาจจะเป็นคลาสเรียนรวมหลายสาขาก็ได้

 

ร่างโปร่งใสของเธอตามแอลไปจนกระทั้งเขาเดินตัวลีบฝ่าสายตากดดันของอาจารย์เข้าไปในห้อง ตาตี่ๆนั่นเหลือบมองหาไปบริเวณที่นั่งประจำของเขาและเพื่อนๆ แอลโบกมือให้กลุ่มเพื่อนเล็กน้อยจากนั้นก็รีบตรงไปทันที

 

เคตามหลังแอลไปไม่ห่างจนแทบจะสิงเขาเขาได้ แล้วเธอลอบมองพายไปด้วย รอยยิ้มระบายขึ้นมาบนใบหน้าเธอด้วยความดีใจแบบอัตโนมัติทันทีเมื่อได้เห็นหน้าเขา

 

การเข้าใกล้เขาแบบไม่โดนผู้จัดการส่วนตัวของเขาเตะออกมา เธอกำลังจะทำมันได้แล้ว!!

 

แวบนึงที่เธอแอบเห็นเขาขมวดคิ้วใส่แอลที่กำลังเดินไปหา คาดเดาได้ไม่อยากว่าคงกำลังหงุดหงิดที่เพื่อนมาช้า

 

โต๊ะเลคเชอร์ด้านข้างทั้งสองฝั่งของพายไม่มีใครนั่ง และแอลก็เลือกที่จะนั่งลงตรงฝั่งซ้ายมือของเขา

 

มาช้าตลอด” พายบ่นให้เพื่อนด้วยท่าทีขำๆ ผิดจากตอนตอนแรกที่จ้องแอลเขม็ง เธอคิดว่าเขาน่าจะโวยใส่เพื่อนซะอีกที่มาช้า “มัวแต่ไปหลีพี่แครอทคนสวยอะดิ” เขากล่าวถึงรุ่นพี่สาวคนนึงในคณะ คนที่เพื่อนเขาตามจีบจนแทบจะไม่เป็นอันทำอะไร

 

ห้าม ห้ามเรียกพี่แคว่าคนสวย” แอลพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังจนพายต้องหลุดหัวเราะออกมา

 

ทำไมวะ ก็พี่เขาสวยอะ

 

ใช่ พี่เขาสวย แต่มึงห้ามชม กูชมได้คนเดียว หวง!

 

พายหัวเราะออกมาอีกรอบก่อนทั้งคู่เลิกคุยกันแล้วหันไปสนใจอาจารย์หน้าห้องที่กำลังพร่ำสอนวิชาความรู้

 

เคยืนเกๆกังอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ก่อนมือเล็กจะยกยืนมาสางๆผมยาวที่เริ่มชี้ฟูให้เข้าทรงกว่านี้ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเธอจะกังวลภาพลักษณ์ทำไมในเมื่อเธอเป็นวิญญาณและเขาเองก็มองไม่เห็นเธอแบบนี้  แต่ก็ยังพยายามสางให้ผมมันเข้าทรงต่อไป

 

เธอเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทางฝั่งขวาของเขาด้วยท่าทีเอียงอายเล็กน้อย ทั้งๆที่ไม่มีใครรับรู้การมีตัวตน แต่เธอก็อดที่จะประหม่าไม่ได้ ใบหน้าเล็กก้มงุดไม่กล้าเงยไปมองคนตัวหนาข้างกายที่เธอเฝ้าฝันอยากจะเข้าใกล้เขามานาน และถ้าเธอไม่ได้เพี้ยนไป เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะผลุบออกมากระโดดตบข้างนอก ทั้งที่ความจริงแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีหัวใจด้วยซ้ำ

 

มองเขาๆๆๆ มองเขาเดี๋ยวนี้ แกจะมาเขินบ้าอะไรตอนนี้ โอกาสไม่ได้มีมาบ่อยๆนะเว้ย” เคพูดย้ำกับตัวเองเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะค่อยๆหันไปมองเขาช้าๆ

 

ใบหน้าขาวใสหล่อเหลาด้านข้างของพายมองตรงไปที่หน้าชั้นเรียนอย่างตั้งใจฟังอาจารย์สอนมันทำให้เธออย่างร้องหวีดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ติดที่กลัวเสียงจะไปดังรบกวนคนอื่น แต่พอนึกอีกที ตอนนี้ก็ไม่มีใครเห็นและได้ยินเธออยู่แล้ว

 

ถ้าเธอจะระบายความคลั่งไคล้ที่มีต่อเขาออกไปบ้างก็คงจะไม่มีใครมาสนใจ หรือนึกขำในความบ้าบอ มโน และเพ้อเจ้อเหมือนตอนที่เธอทำเมื่อยังมีชีวิตอยู่

 

หล่ออะ” เคพูดพลางเอามึงเท้าคางมองใบหน้าเขาตาไม่กระพริบ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างไม่คิดไม่ฝันว่าเธอจะมีโอกาสได้มองเขาอย่างใกล้ชิดแทนที่จะได้มองจากที่ไกลๆเหมือนแต่ก่อน แล้วเธอก็อยากให้มีสักวันที่เขาจะหันมามองเธอบ้าง

 

พายพ่นลมออกทางจมูกด้วยท่าทีรำคาญ ซึ่งเธอก็เดาว่าน่าจะเป็นเพราะเนื้อหาในรายวิชาที่มันติดจะน่าเบื่อไปสักนิด

 

แก้มใสๆของเขาที่พอได้จ้องนานๆมันก็ยิ่งเหมือนจะล่อตาล่อใจเธอขึ้นมาแปลกๆ

 

 

หอมแก้มเขาสักนิดได้ไหมนะ

 

 

ถ้าหากวิญญาณจะมีความโลภ เธอว่าตอนนี้เธอก็เริ่มที่จะเป็นแบบนั้นแล้ว เคโน้มไปหาคนข้างๆอย่างช้าๆด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีกันมั่วไปหมด รัก หมั่นเขี้ยว เขิน และก็กลัว ดวงตากลมของเธอหลับพริ้มเมื่อเข้าไปใกล้เขามากขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆแบบผู้ชายจากเขาที่ลอยเข้ามาในจมูกยิ่งล่อลวงให้เธออยากเข้าไปใกล้เขามากกว่านี้

 

ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงเธอก็ต้องวูบผ่านเขาไปเพราะว่าเธอเป็นวิญญาณ แต่เธอก็ยังจะทำเพราะต้านทานเสน่ห์ของเขาและความรู้สึกตัวเองไม่ไหว

 

 

ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย คนธรรมดาแบบเธอก็แตะต้องเขาไม่ได้อยู่ดี

 

 

 

แต่มันกลับไปเป็นแบบนั้น ความรู้สึกอุ่นร้อนจากแก้มเนียนๆของเขาที่สัมผัสกับริมฝีปากของเธอ ทำเอาสะดุ้งเฮือกจนผละออกแทบไม่ทัน!

 

ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆจ้องไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มด้วยความงุนงง สัมผัสที่ร้อนวาบชวนสะดุ้งราวกับสัมผัสของคนเป็นๆเมื่อครู่มันคืออะไร ทั้งๆที่เธอควรจะวูบผ่านตัวเขาไปได้ด้วยซ้ำ มือเล็กยกขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ความรู้สึกที่ได้สัมผัสกับเขายังไม่จางหายไปไหน และมันก็ทำเอาเธอรู้สึกร้อนผ่าวๆที่หน้าอย่างห้ามไม่อยู่


“นี่มันเกิดบ้าอะไรวะเนี่ย” สบถกับตัวเองเล็กน้อยก่อนจะมองคนข้างๆอย่างรู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก โชคดีที่เขาไม่ได้รับรู้หรือเห็นการกระทำอันแสนบ้าบิ่นและหน้าไม่อายเมื่อครู่ ไม่งั้นเธอคงแทรกแผ่นดินหนีแทบไม่ทัน


หรือว่าเมื่อกี้เราจะคิดไปเอง? วิญญาณที่ไหนจะสามารถจับต้องคนเป็นได้กัน


ความคิดอีกด้านพยายามแย้ง และทำให้เธอคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันเป็นแค่ความมโนของตัวเองเท่านั้น และเธอก็ควรที่จะพิสูจน์มันอีกรอบ


มือเล็กกำแน่นอย่างให้กำลังใจตัวเองในการที่จะลวนลามชายหนุ่มคนข้างๆอีกครั้ง เอาวะ! ยังไงก็ไม่มีใครรู้อยู่แล้ว ทำๆไปให้หายข้องใจละกัน


เคหลับตาลงขณะที่เอียงตัวเข้าไปหาเขา แม้จะอยากมองแก้มใสนั่นใกล้ๆ แต่เธอก็รู้เขินเกินกว่าที่จะทำแบบนั้น

 



พายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายนิดๆ อาจจะเป็นเพราะเบื่อวิชาที่กำลังเรียนอยู่ หรืออาจจะเป็นเพราะสาเหตุอื่นก็ไม่มีใครรู้ และในวินาทีที่ริมฝีปากของเคกำลังจะแนบไปกับผิวแก้มเป็นรอบที่สอง เขาก็ตัดสินใจฟุบหน้าหนีลงบนโต๊ะแทบจะทันที


“อ้าวเห้ย เป็นไรวะ” แอลที่นั่งข้างๆเอื้อมมือมาเขย่าตัวเพื่อนที่อยู่ดีๆก็ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะอย่างกะทันหันแล้วไม่ยอมเงยขึ้นมาอีกเหมือนว่าหลบอะไรสักอย่าง


“เปล่า” เสียงเข้มที่ตอบกลับไปฟังดูอู้อี้ เพราะเขาต้องพูดทั้งๆที่ก้มหน้างุดอยู่แบบนั้น


“ง่วงหรอวะ” แอลถามพลางพยายามจะแงะเพื่อนออกมาจากโต๊ะ แต่พายก็ขืนเอาไว้อย่างไม่ยอมเงยขึ้นมา

“เออ”


“ง่วงไรอะ เมื่อกี้ยังเห็นดีๆอยู่เลย” แอลยังไม่วายเซ้าซี้ต่อ เพราะเมื่อกี้เขายังเห็นเพื่อนตัวดีตั้งใจฟังอาจารย์อยู่เลย แล้วมาฟุบแนบโต๊ะไปแบบนี้จะไม่ให้ตกใจได้ไง


“เรื่องของกู มึงเรียนไปเหอะ” พายบอกอย่างตัดรำคาญโดยหวังว่าเพื่อนจะเลิกถามต่อ แต่เปล่าเลย แอลยังคงไม่หยุด


“ง่วงแน่นะ ไม่ใช่มึงไม่พอใจอะไรกูใช่ไหม”


” พายเงียบอย่างรอฟังว่าอะไรทำให้เพื่อนคิดว่าเขาไม่พอใจมัน


“ตอนกูเดินเข้ามา กูเห็นมึงทำหน้าบึ้งเชียว คิ้วขมวดจนแทบจะผูกเป็นโบว์อะ”


“เปล่า ไม่ใช่มึง” เขาตอบไปตามตรง


เคที่นั่งข้างๆได้แต่เกาหัวแก้เขินเมื่อการลอบหอมแก้มเขาเป็นครั้งที่สองต้องล่มไป แต่จะให้ไปตามหอมเขาที่กำลังฟุบอยู่ก็ดูจะใจร้ายและบ้าเกิน แล้วคำตอบนั้นที่เขาตอบแอล เมื่อเธอได้ฟังก็ทำเอารู้ร้อนๆหนาวๆเหมือนกัน พายคิ้วขมวดเหมือนคนหงุดหงิดจริงๆตอนที่แอลเข้ามาในห้อง แต่เมื่อกี้เขาบอกว่าไม่ใช่แอล แล้วเขาหงุดหงิดใครอะ


“ไม่ใช่กูแล้วจะมีใครอีกวะ ก็กูเดินเข้ามาคนเดียวแล้วมึงก็หน้าบูดใส่”


“ถามเยอะว่าไอ้แอล บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ดิ ถามมากเดี๋ยวแช่งให้พี่แครอทไม่รักแม่ง!” เมื่อเล่นไม้ตายเอารุ่นพี่สาวที่เพื่อนตามจีบมาขู่ แอลก็ยอมเงียบลงไปและไม่เซ้าซี้ต่ออย่างจำใจแล้วหันไปสนใจเรียนต่อโดยปล่อยพายไว้ให้ฟุบหน้าลงกับโต๊ะแบบนั้น


เคเองก็ได้แต่นั่งนิ่งอย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อเมื่อพายก้มหนีหน้าเธอ แล้วเรื่องที่จะพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้คิดไปเองในตอนหอมแก้มเขาครั้งแรกก็เป็นอันต้องพับเก็บไป ตอนนี้ก็ได้แต่รอเวลาเลิกเรียน ไม่รู้พายจะไปไหนต่อ แต่ที่แน่ๆเธอจะตามเขาไม่ให้คลาดกันสักก้าวเลยทีเดียว

 

 




 

               

.

 



 


:Talk:

ขอบคุณที่เขามาอ่านและมาเมนต์นะคะ ไรท์มีกำลังใจขึ้นมาเลยย ><


ใครกันที่เป็นคนชนแล้วหนีแบบนี้ ใครกันนนนน 

เคแอบแต๊ะอั๋งเจ้าพายอะแกกกกกกก >< นางจะชอบพระเอกมาก แต่ก็จะมีความเขินและกลัวเล็กน้อย

แต่ที่นางกล้าทำก็เพราะว่าคิดว่าไม่มีใครเห็น แต่

แต่จะไม่มีใครเห็นจริงๆหร๊ออออ

พาย แกฟุบหน้าหนียัยเคใช่ไหมตอบ!



 (c)              Chess theme
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น

  1. #37 Newyear NY. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 20:08
    มาอัพต่อหน่อยยไรท์ ค้างง ToT
    #37
    1
    • #37-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      15 กรกฎาคม 2561 / 20:39
      มาแล้วค่า ขอโทษนะคะที่หายไปนาน TT
      #37-1
  2. #28 Bellooo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 22:20
    สนุกกก รอเด้ออ
    #28
    1
    • #28-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      26 พฤศจิกายน 2560 / 14:06
      ขอบคุณนะคะ ^^
      #28-1
  3. #26 koizora_11 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 10:15
    พายคือสมบัติของผีทุกตัวจริมๆ 555
    #26
    1
    • #26-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      26 พฤศจิกายน 2560 / 14:05
      สมบัติของคนเขียนด้วยฮับ อิอิ
      #26-1
  4. #25 โกอึน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 23:54
    สนุกรอค่ะ
    #25
    1
    • #25-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      26 พฤศจิกายน 2560 / 14:05
      ขอบคุณที่ชอบน้าาา ><
      #25-1
  5. #24 ButterTown (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 18:44
    หวายยยย พายเขินน้องอะหวายย ไม่เคยโดนผู้หญิงจุ๊บหรือลูกกก
    #24
    1
    • #24-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      26 พฤศจิกายน 2560 / 14:04
      อาจจะเขินๆปนงงปนรำคาญ 5555
      #24-1
  6. #23 thfn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 21:33
    น่ารักๆ รอค่ะ
    #23
    1
    • #23-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      14 ตุลาคม 2560 / 17:00
      มาอัพแล้วนะ อาจจะสั้นไปนิด TT
      #23-1
  7. #22 LIN LIN (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 09:08
    ดีต่อใจ~~~~ มาอัพต่อเลยนะ
    #22
    1
    • #22-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      14 ตุลาคม 2560 / 16:59
      ได้จ้า ขอบคุณนะคะ ><
      #22-1
  8. #21 ButterTown (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 10:09
    พี่ด่วยแน่เลย ต้องมีศึกชิงพายในภายภาคหน้า

    ไปๆมาๆเราเองก็เริ่มจะชอบพายเหมือนเคแล้วสิเนี่ย555555
    #21
    1
    • #21-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      14 ตุลาคม 2560 / 16:59
      จะชิงพาย ชิงเค หรืออาจจะชิงด่วย ติดตามๆ 555
      #21-1
  9. #20 โกอึน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 20:32
    สนุกกกกกไรท์รอค่ะอยากอ่านอีกกกกเเล้วววว5555(มีความโลภเหมือนเค555)
    #20
    1
    • #20-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      14 ตุลาคม 2560 / 16:58
      มาโลภไปพร้อมๆเคกัน อิอิ
      #20-1
  10. #19 Pookky333 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 13:48
    ชอบอะ มาอัพบ่อยๆนะค่าไรท์
    รอเสมอค่า ><
    #19
    1
    • #19-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      14 ตุลาคม 2560 / 16:57
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ ดีใจๆ ><
      #19-1
  11. #18 Mayjin Love (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 12:41
    น่ารักกกกกก มาอัพบ่อยนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่าสู้ๆ
    #18
    1
    • #18-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      14 ตุลาคม 2560 / 16:57
      ขอบคุณจ้า กำลังใจดี ไรท์จะรีบปั่น 555
      #18-1
  12. #17 koizora_11 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 23:37
    มาน้อยยังดีกว่าไม่มา #แฮชแท็กประจำใจ 555
    #17
    1
    • #17-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      14 ตุลาคม 2560 / 16:56
      แต่งไม่ทันเลยพี่ 555
      #17-1