วิวาห์ร้อนเจ้าชายทมิฬ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,323 Views

  • 201 Comments

  • 1,365 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    395

    Overall
    131,323

ตอนที่ 34 : บทที่ 6 (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    29 ต.ค. 61

บทที่ 6 (5)

 

                จะทำอะไร

 

                   ถอดแหวนเพคะ

 

                   นี่ไม่ใช่แหวนที่เธอนึกอยากจะถอดหรือใส่ทิ้งขว้างยังไงก็ได้

 

                   หม่อมฉันไม่เคยคิดทิ้งขว้างหรอกเพคะ แต่เกรงว่าเจ้าของจะไม่ชอบให้หม่อมฉันสวมใส่มัน

 

                   ช่างเถียงนักนะมารีเบลลา

 

                   ไม่ได้อยากเถียงเสียหน่อย แต่พอเห็นพระพักตร์บึ้งตึงของท่านชาย ก็อดที่จะรับสั่งกระเง้ากระงอดด้วยความน้อยพระทัยออกไปไม่ได้

 

                   ก็ไม่อยากเถียงหรอกเพคะ

 

                   ไม่อยากก็อย่าเถียงสิ

 

                   ยิ่งสนทนากันก็เหมือนจะยิ่งเป็นพระองค์ที่กลายเป็นสตรีงี่เง่าไปเสียแล้ว องค์หญิงไม่ได้ยัดเยียดองค์เองให้เป็นแบบนั้นหรอก แต่สายพระเนตรของท่านชายบ่งบอกออกมา

 

                   เอ๊ะท่านชาย ทรงกริ้วอะไรมาเพคะถึงต้องมาลงกับหม่อมฉัน

 

                   ฉันพูดหรือยังว่าฉันอารมณ์ไม่ดี

 

                   ทรงแสดงออกชัดเจนเพคะ หรือไม่พอพระทัยที่หม่อมฉันมาที่นี่

 

                   นั่นก็ส่วนหนึ่ง

 

                   นั่นไงในที่สุดก็ยอมรับออกมาว่าไม่ทรงปรารถนาที่จะเห็นพระองค์ที่นี่ เป็นคู่หมั้นประสาอะไรทำไมถึงได้พระทัยร้ายเหลือเกิน

 

                   หม่อมฉันได้รับพระบัญชาให้มาที่นี่ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มาให้เกะกะสายพระเนตรหรอกเพคะ

 

                   ทำไมถึงได้ชอบประชดนักมารีเบลลา

 

                   หม่อมฉันเหรอเพคะชอบประชด

 

                   ก็ใช่น่ะสิ กับคนอื่นก็เห็นสนทนาด้วยอย่างมีเหตุและผลดี แต่กลับงี่เง่าใส่ฉัน

 

                   ท่านชาย!”

 

                   ยังจะเสียงดังใส่ฉันอีก จูนียา

 

                   จูนียาซึ่งยืนก้มหน้าอยู่เงียบๆ พยายามทำให้ตัวเองไร้ตัวตนถึงกับสะดุ้งเฮือกทั้งตัว เมื่อได้ยินรับสั่งจากท่านชายซามาทิส เป็นจูนียาอีกแล้วเหรอ

 

                   เพคะท่านชาย

 

                   องค์หญิงของเธอทำไมถึงได้ช่างเถียงนัก

 

                   หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ

 

                   จูนียา พูดแบบนั้นก็เหมือนเป็นการยอมรับน่ะสิว่าเธอเห็นด้วยกับท่านชาย

 

                   หม่อมฉันเปล่านะเพคะองค์หญิง หม่อมฉันไม่กล้าเพคะ

 

                   เรียวขาของจูนียาเริ่มสั่นสะท้าน ผู้สูงศักดิ์จะมีปากเสียงกัน เหตุใดต้องดึงผู้น้อยที่แสนต่ำต้อยอย่างเธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยอยู่เรื่อย

 

                   จูนียา

 

                   ท่านชายเพคะ องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ

 

                   จูนียาทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น พร่ำพูดปากคอสั่นเพื่อกล่าวคำขออภัย องค์หญิงมารีเบลลาหันไปค้อนส่งให้พระคู่หมั้น ดูสิคนของพระองค์ตื่นกลัวจนเข่าอ่อนหมดแล้ว

 

                   เธอทำผิดอะไร ฉันแค่เรียกแล้วจะบอกให้ไปรอที่กระโจม ฉันจะเดินไปส่งองค์หญิงเอง

 

                   องค์หญิงอยากปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นท่าทางตื่นกลัวของจูนียาก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ จูนียารีบร้อนยันตัวลุกขึ้น ถอนสายบัวถวายความเคารพ แล้วก็รีบเดินจ้ำอ้าวห่างออกไปโดยเร็วที่สุด

 

                   เพราะท่านชาย จูนียาเลยตื่นกลัว

 

                   สมควรต้องกลัว ถ้าหากไม่สามารถอบรมดูแลองค์หญิงให้เป็นสตรีที่น่าชื่นชมได้

 

                   สตรีที่น่าชื่นชมในสายพระเนตรขององค์ชายต้องเป็นสตรีแบบไหนกัน แต่สำหรับพระองค์ต่อให้ทำดีแทบตาย ท่านชายก็คงไม่สนใจทอดพระเนตร

 

                   ถึงท่านชายไม่ชื่นชมหม่อมฉันก็คงไม่เป็นไร

 

                   เพราะเธอมีคนอื่นที่คอยชื่นชมเธออยู่แล้ว?”

 

                   เพคะ

 

                   มันเป็นใครล่ะ ฉันจะได้ลองสอบถามดู

 

                   ท่านชายกำลังข่มขู่พระองค์อยู่เป็นแน่ หากพระองค์รับสั่งชื่อของใครสักคนออกไป เกรงว่าคนนั้นจะต้องเดือดร้อนเพราะท่านชายซามาทิสคงแสดงอำนาจบาตรใหญ่ให้พระองค์ประจักษ์ เพราะอุปนิสัยน่ากลัวแบบนี้นั่นเอง นาซิมาถึงได้เกรงว่าจะเข้ามามีส่วนสั่นคลอนราชบัลลังก์ขององค์รัชทายาท

 

                   ไม่มีหรอกเพคะ

 

                   เมื่อสักครู่ยังพูดเหมือนมี

 

                   ตอนนี้ไม่มีแล้วเพคะ

 

                   เอาแต่ใจ ไม่พอใจก็หน้างอโตแล้วนะมารีเบลลา

 

                   หม่อมฉันเคยทำอะไรถูกพระทัยท่านชายบ้างล่ะเพคะ

 

                   ถ้ายังเถียงเก่งแบบนี้ คงได้มีการทำโทษกันบ้างล่ะ

 

                   ทรงเป็นถึงพระขนิษฐาขององค์รัชทายาท ท่านชายซามาทิสถือสิทธิ์อะไรจะมาลงโทษพระองค์ เกือบแล้ว อีกนิดเดียวจะรับสั่งออกไปแล้วเชียว แต่ก็คิดขึ้นมาได้ก่อนว่าตอนนี้ท่านชายซามาทิสเป็นพระคู่หมั้น เมื่อหมั้นหมายกันแล้ว ด้วยฐานันดรตามกฎของราชวงศ์ ท่านชายจะมีสิทธิ์ขาดในตัวพระองค์ เหนือพระองค์เองด้วยซ้ำ

 

                   หม่อมฉันอยากกลับกระโจมแล้วเพคะ

 

                   ฉันจะพาเดินไปดูรอบๆ แถวนี้ก่อน

 

                   ในเมื่อเป็นความประสงค์ของท่านชาย องค์หญิงจะทำอะไรได้ล่ะ พระองค์จะถือเสมือนว่าไม่ได้พกสมองติดตัวมาด้วย จะได้ไม่ต้องครุ่นคิดเรื่องของท่านชายผู้ไร้หัวใจ คิดว่าพระองค์ไม่ทราบเหรอว่าท่านชายซามาทิสน่ะ โปรดปรานศกุนตลาเกินกว่าความชอบที่จะมีให้กับเพื่อนร่วมงาน

****************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 

                  

 

                                     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

0 ความคิดเห็น