วิวาห์ร้อนเจ้าชายทมิฬ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,397 Views

  • 201 Comments

  • 1,368 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    469

    Overall
    131,397

ตอนที่ 12 : บทที่ 2 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

บทที่ 2 (3)

 

                อ้าวไม่เป็นอย่างที่คิดไว้นี่นา

 

                   ศกุนตลายกมือขึ้นเกาศีรษะแกรกๆ เธอไม่ได้คันหนังศีรษะ แต่กำลังปวดศีรษะต่างหาก หญิงสาวต้องเปลี่ยนแผนการเดินทางไปยังเมืองแครฟแซนดรา เพราะวันนี้เป็นวันที่รถไฟฟ้าความเร็วสูงประกาศปิดปรับปรุงเป็นเวลาหนึ่งวัน

 

                   ระริกระรี้อยากเที่ยว ดันเช็กข้อมูลไม่ละเอียด

 

                   ไม่ต้องโทษใครเลย นอกจากโทษตัวเอง หญิงสาวยืนทำหน้าหงอยเหงาอยู่ตรงหน้าทางเข้าสถานีรถไฟความเร็วสูงขนาดใหญ่ ยิ่งมองเห็นป้ายปิดทำการป้ายไฟฟ้าเป็นตัวอักษรวิ่งนั้นช่างสวยงาม แต่ยิ่งมองก็ยิ่งเจ็บปวด

 

                   ทำยังไงดีล่ะ?”

 

                   ศกุนตลาฉวัดเฉวียนมือไปในอากาศแล้วก็ใช้มันเกาศีรษะอีกครั้งอย่างไม่เกรงกลัวว่าเส้นผมของเธอจะพันกันยุ่งเหยิงหรือว่าเสียทรง ผมเสียทรงไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ตอนนี้เธอกำลังจะเสียการทรงตัว เพราะแผนการท่องเที่ยวต้องปรับเปลี่ยนกะทันหัน

 

                   คงต้องไปรถไฟ

 

                   แต่การเดินทางด้วยรถไฟนั้น เธอไม่ได้หาข้อมูลสำรองมาด้วยน่ะสิ แต่ไม่เป็นไรเจ้าหน้าที่สถานีน่าจะช่วยเหลือเธอได้ หลังจากยืนไว้อาลัยให้กับตัวเองผ่านการจ้องมองป้ายปิดทำการด้วยสายตาละห้อยเศร้าซึม ศกุนตลาก็ให้กำลังใจตัวเองและพร้อมที่กลับมาสดใสอีกครั้ง ไม่เห็นจะยากเลย ไม่มีรถไฟความเร็วสูง เธอก็ไปรถไฟธรรมดา ถ้ารถไฟธรรมดามีปัญหา เธอก็เปลี่ยนไปนั่งรถบัส ถ้ารถบัสไม่มีเที่ยววิ่ง เดินเอาก็ยังได้ เดินไปเรื่อยๆ แล้วค่อยเข้าพักในโรงแรม เพื่อเดินทางต่อในวันรุ่งขึ้น

 

                   ฉันพร้อมที่จะผจญภัยแล้ว อึ้บ!”

 

                   โอ๊ะ!” ศกุนตลากำมือเป็นกำปั้น แล้วก็เหยียดแขนออกจากกันเล็กน้อยเพื่อให้กำลังใจตัวเอง แต่ระยะการเหยียดแบบสุดแขนทำให้กำปั้นน้อยๆ ของเธอไปกระแทกเข้ากับบางอย่าง ซึ่งน่าจะเป็นใบหน้าของมนุษย์ จากสัมผัสเธอคิดว่าใช่

 

                   หญิงสาวหมุนตัวหันไปมองผู้เคราะห์ร้าย เธอโชคไม่ดีในวันนี้ยังไม่พอ ยังจะพาคนอื่นซวยไปด้วยกันอีก เขาอยู่ของเขาดีๆ ก็เอากำปั้นไปประเคนใส่เขาซะได้ ศกุนตลามองคู่กรณีผู้เคราะห์ร้าย คนในเมืองหลวงของวาเดอเลสนี่กินออร่าในอากาศเป็นอาหารหรือไง เธอถึงได้รู้สึกว่าบุรุษตรงหน้ามีออร่าบางอย่างที่แผ่รัศมีออกมาจากตัวเขา

 

                   แต่ไม่ใช่หรอก ตอนเดินสวนทางกับคนอื่น เธอก็เห็นว่ามีผู้คนหลากหลายวัย ซึ่งก็แต่งกายดูดีตามประสาคนที่อยู่ในเมืองใหญ่ แต่ไม่มีใครมีสง่าราศีเทียบเท่าบุรุษตรงหน้าเธอสักคน แม้แต่กับซาก็ตาม หากซามายืนเคียงข้างกับบุรุษผู้นี้ ซาก็คงไม่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ มีความดิบเถื่อนเป็นพลังงานแฝงเร้นอยู่ในตัวเหมือนกับบุรุษตรงหน้าเธอ ทั้งที่เขาสวมแค่เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์และแว่นกันแดด

 

                   เขาไม่ใช่คนตัวขาวแต่กลับเหมือนมีรัศมีบางอย่างที่ทำให้เขาสว่างสดใสอย่างอธิบายไม่ถูก ถ้าหากเธอเป็นเจ้าของบริษัทกลูต้า หญิงสาวจะให้คนมาจับตัวเขาไปเข้าห้องวิจัย ผ่าพิสูจน์ว่าเขากินอะไรเข้าไปทำปฏิกิริยาของร่างกาย แม้ไม่ขาวผ่องใส แต่กลับมีออร่าประหนึ่งมีแสงสว่างวิบวับอยู่รอบตัว คนอะไรหล่อจนเรืองแสงได้เอง

 

                   เธอเห็นว่าเขาหล่อ อาจเรียกได้ว่าเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้เธอหัวใจเต้นแรงเหมือนกับตอนเธอเห็นอาหารหน้าตาน่าลิ้มรส แต่ศกุนตลาก็ไม่ได้ตะลึงมองเขาอย่างเสียมารยาท หญิงสาวรีบกล่าวคำขอโทษ พร้อมกับคิดถึงกฎหมายของวาเดอเลส กฎหมายเบื้องต้นที่เธอต้องจดจำให้ขึ้นใจ เพื่อไม่ให้เสี่ยงกับการถูกรวบตัวเข้าไปอยู่ในคุก

 

                   เข้าคุกคงไม่สนุกหรอก เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว เหมือนจะสวยด้วย อาจมีคนชอบของแปลกขึ้นมาก็ได้ใครจะไปรู้ ซึ่งคงไม่ปลอดภัยกับเธอนัก ไม่ว่าจะเป็นคุกประเทศไหน เธอก็ไม่อยากเข้าทั้งนั้นแหละ ศกุนตลายิ้มกว้างสดใสส่งให้อีกฝ่ายเป็นการเชื่อมสัมพันธไมตรีและขอลดหย่อนโทษทางอ้อม เธอไม่ได้ตั้งใจทำให้เขาเสียโฉม

 

                   เขาเป็นผู้ชาย อยากจะหล่อเกินหน้าเกินตาถึงขนาดไหนก็เชิญหล่อได้ตามสบาย ถ้าหากเธอมีจิตริษยา หญิงสาวก็คงริษยาผู้หญิงด้วยกันมากกว่า เพราะฉะนั้นเธอไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใบหน้าหล่อเหลาของเขาแน่นอน หญิงสาวยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้ยิ้มตอบ ศกุนตลาก็ไม่ได้ถือหรือว่าคิดมาก รอยยิ้มเป็นสิ่งที่ไม่ต้องหาซื้อด้วยเงิน เธอก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร นอกจากเมื่อยปากเล็กน้อยเวลายิ้มมากๆ เท่านั้นเอง

 

                   ฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ ฉันไม่ทันระวังตัว ฉันเตรียมตัวเพื่อมาเที่ยวค่ะ แต่ต้องผิดหวัง เพราะสถานีรถไฟความเร็วสูงปิดทำการ แต่ก็เป็นความผิดของฉันอีกนั่นแหละ ที่ทะเล่อทะล่าไม่เช็กข้อมูลให้ดี พอรู้ว่าจะหยุดก็เตรียมตัวเที่ยว จนพลาดการเช็กข้อมูลให้แน่ใจ ฉันกำลังยืนไว้อาลัยให้กับความโง่เขลาขาดความรอบคอบของตัวเอง ท่าเมื่อสักครู่คือท่าให้กำลังใจตัวเองของฉันค่ะ ฉันกำลังบอกตัวเองว่าฉันจะเปลี่ยนวิธีการเดินทางไปเมืองแครฟแซนดราค่ะ

 

                   นอกจากขอโทษแล้ว หญิงสาวยังอธิบายเสียงยาวเหยียด โดยที่เขาไม่ได้ถาม แต่ก็เอาเป็นว่าเขาได้รู้ถึงจุดประสงค์ที่ทำให้เธอเหวี่ยงกำปั้นมากระทบเข้ากับกรามแกร่งของเขาแล้ว

 

                   ครับผม

 

                   คุณอย่าถือโทษโกรธเคืองฉันเลยนะคะ วันนี้ฉันเริ่มต้นวันได้ไม่ดีเลย รถไฟความเร็วสูงไม่ทำการ เหวี่ยงกำปั้นไปโดนหน้าคุณ เฮ้อ! ฉันหวังว่าช่วงเวลาที่เหลือต่อจากนี้จะเป็นวันดีๆ ของฉันบ้างค่ะ

 

                   มันอาจเป็นวันที่ไม่ดีตลอดวันก็ได้นะ

 

                   ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าวันนี้เป็นวันที่ไม่ดีตลอดวันก็ยังมีวันพรุ่งนี้ค่ะ

 

                   แล้วถ้าวันพรุ่งนี้ยังไม่ดีอีกล่ะ

 

                   ชายหนุ่มถามเธอ เธอไม่รู้จักเขา แต่เขารู้จักเธอ รู้จักผ่านรูปถ่าย เขาเลือกรูปที่ถ่ายซูมเห็นใบหน้าและรอยยิ้มของเธอชัดเจนใส่ไว้ในลิ้นชัก เขาหยิบมันขึ้นมาดูซ้ำอยู่หลายครั้ง และก็ช่างบังเอิญที่วันนี้เขามีโอกาสได้เห็นตัวจริงและรอยยิ้มของคนในภาพถ่าย ตัวจริงของเธอยิ้มได้สดใสยิ่งกว่าภาพถ่ายหลายเท่า เป็นผู้หญิงที่ยิ้มแล้วเหมือนโลกก็จะพลอยสดใสตามรอยยิ้มของเธอไปด้วย

********************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 

                  

 

                                     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #198 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 00:30
    อ่านกี่ครั้งก็ชอบ
    #198
    0
  2. #98 pim_pom (@pimsaesong) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 18:20
    ขอได้มั้ย ผช.ของเทอ 555
    #98
    0