(END) (nct) JaeTen ; Fluttering Feelings #ฟิคไรเตอร์เตนล์

ตอนที่ 20 : *Fluttering Feelings ; 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12855
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 363 ครั้ง
    1 ต.ค. 60



18

 

 

 

            เมื่อวันศุกร์ที่แล้วเตนล์โดดเรียนตามคำสั่งของแจฮยอน หรือต่อให้แจฮยอนไม่สั่ง เขาก็ไม่มีแรงจะไปเรียนอยู่ดี ปวดเมื่อยไปทั้งตัว...แถมยัง...เจ็บอีกต่างหาก

 

 

            เออ หมายถึงเจ็บใจๆ อ่ะนะ แง่งงง

 

 

            แจฮยอน ก็คอยดูแลทั้งวัน หาหยูกหายามาให้กิน อาหารก็เสิร์ฟถึงปาก เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เสร็จสรรพ เรียกว่าถ้าเตนล์บ่นปวดฉี่ มันอาจจะหากระโถน หรือยกชักโครกมาให้เขาที่เตียงเลยก็ว่าได้ เชื่อเถอะว่ามันจะต้องเล่นใหญ่ ตลอดวันหยุดเตนล์ก็ยังไม่ได้ลุกออกจากเตียงไปไหนเลย เอ้ะ ตกลงนี่กูเป็นง่อย?

 

 

            ผ่านเสาร์อาทิตย์มาร่างกายทุกอย่างก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ...เตนล์จะสามารถกลับไปกระโดดโลดเต้นได้เหมือนปกติ ใช่...ทุกอย่างมันกำลังจะดีแล้วเชียว กระทั่ง...

 

 

            เมื่อเช้าเขาเดินสะลึมสะลือเข้าห้องน้ำกึ่งหลับกึ่งตื่น  ก็เตรียมอาบน้ำอาบท่าไปเรียนตอนเก้าโมงครึ่ง...พอแปรงฟันเสร็จ ก็ล้างหน้าให้สดชื่น พอจ้องมองกระจกใสตรงหน้าเท่านั้นแหละ

 

 

            พร้องงงงงงงงส์!!!

 

 

            รอยเหี้ยอะไรเต็มคอเลยวะ!!!!

 

 

            เขามองตัวเองที่สะท้อนอยู่บนกระจกกำลังทำตาโตแทบถลนออกมาจากเบ้า เตนล์ดึงคอเสื้อนอนตัวเองเพื่อสำรวจในบริเวณอื่น และแน่นนอนว่ามันไม่ใช่แค่รอยช้ำเป็นจ้ำที่คอ แต่มันลามยาวลงมายันหน้าอกนี่ไงล่ะว้อยยย!!

 

 

            เออ ก็ไม่ได้ซื่อจนไม่รู้ว่ารอยอะไรมั้ยล่ะ!

 

 

            ที่รู้ก็เพราะวันศุกร์เพิ่งได้มา แล้วมันก็เริ่มจางๆไป จนวันนี้มันได้มาเพิ่มไงล่ะวะ!!

 

 

            แจฮยอนนน เมิ้งงงงง!!!!

            อย่าให้เผลอเชียว กูจะดูดกลับให้ ไอ้สั้สสสสส!!!

 

 

            //เก้วกาดมากๆ หัวล้อนไปหมด!

 

 

            หลังจากอาบน้ำเสร็จ แน่นอนว่าเตนล์ต้องเลือกเสื้อผ้าที่มิดชิดที่สุด เพื่อให้พ้นสายตาของเพื่อนที่ช่างใส่ใจ ช่างสังเกต ช่างอยากรู้อยากเห็นอย่างไอ้ฮันซล เผลอๆได้แทยงมาด้วยอีกคน...ดังนั้นเสื้อเชิร์ตติดยันกระดุมคอจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด แทนยูนิฟอร์มประจำมหาวิทยาลัยอย่างเสื้อยืดแลคตาซอยแจกฟรีที่เตนล์ใส่เป็นประจำ

 

 

            มองตัวเองในเสื้อแขนยาวติดกระดุมคออีกครั้งแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่...ไอ่ห่า กูจะเอาชีวิตรอดยังไงในมหาลัยทุ่งรังสิตที่มีดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางวะ แต่งตัวไม่ดูสภาพอากาศเล้ยยย แล้วไอ้ตัวต้นเรื่องก็ไม่ได้มาเดือดร้อนด้วยหรอกนะ เพราะแม่งหนีไปเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้าล้ะไง อย่าให้เจอหน้า จะเฉ่งกระบาลให้

 

 

            นั่งไถโทรศัพท์ไปพลางๆ ขณะอยู่บนรถแท็กซี่ คือคอนโดไอแจฮยอนอย่างที่เคยบอกอ่ะ มันก็ไกลอยู่พอตัว เมื่อเทียบกับหอนอก สร้างความลำบากให้คนอย่างกูอีกอ่ะ จริงๆ มันจะรอออกไปพร้อมเขานี่แหละ แต่เกรงใจ เห็นวันนี้มันมีเรียนแปดโมงเช้า เดี๋ยวเรียกแท็กซี่เอาได้ ให้กูได้พึ่งตัวเองบ้าง เป็นแฟนไม่ได้เป็นง่อย...

 

 

            เออ ว่าแต่ฟีดแบคฟิคตอนล่าสุดเป็นยังไงบ้างนะ ไม่ค่อยมีเวลาว่างเข้าไปดู นึกได้แล้วก็สักหน่อย...เตนล์เปิดเข้าแอพที่คุ้นเคย ลงปลายนิ้วแตะไปที่นิยายที่ฉันแต่ง และเลือกฟิคของตัวเองที่มีอยู่หนึ่งเรื่องถ้วน...เขากวาดสายตามองหน้าที่ขึ้นมาอย่างไม่คุ้นตา

 

 

            แทนที่จะปรากฎเป็นหน้าแรกของฟิคเหมือนทุกครั้ง

 

 

            แต่กลับกลายเป็น...

 

 

            เชี่ยยยยยย!!!

 

 

 

            นี่มันอะไรกันเนี่ย!!

 

 

 

            *

            *

            *

 

 

 

 

            "มึง ฟิคโดนแบน!!" คิม โดยองเขย่าเพื่อนข้างกายอย่างยูตะ จนคนที่กำลังเคลิ้มเข้าสู่ห้วงนิทราต้องสะดุ้งเฮือกตกใจหันหน้าซ้ายขวามองหาต้นตอ

 

 

            "อะไรๆๆ อะไรแบนๆๆ ยางแบนหรอๆๆๆ ยังไงๆๆๆ"

 

 

            "ยางแบนบ้านมึงสิ! ดูนี่! คือกูกำลังจะเข้าไปอ่านฟิคตอนล่าสุดอีกรอบใช่มะ เนี่ย พอเข้ามาแม่งก็เป็นงี้อ่ะ"

 

 

            นากาโมโตะ ยูตะเพ่งสายตาไปยังสมาร์ทโฟนสีขาวในมือเพื่อน ก่อนกวาดสายตามองตัวอักษรอย่างค่อยเป็นค่อยไป

 

 

ขออภัยในความไม่สะดวกค่ะ

บทความนี้ไม่สามารถอ่านได้ชั่วคราว

เนื่องจากมีเนื้อหาบางส่วนที่รอนักเขียนปรับแก้

ให้เป็นไปตามเงื่อนไขของเว็บไซต์

 

อ่านเงื่อนไขของเว็บไซต์

 

 

 

            "เอ้า ชิบผาย! เกิดอะไรขึ้นวะ?" ลูกครึ่งแดนวาซาบิเกาหัวแกร่กๆ มองหน้าโดยองกับหน้าจอโทรศัพท์สีหน้าเคร่งเครียด ราวกับตนเป็นเจ้าของผลงาน

 

 

            "ต้องเป็นเพราะเอ็นซีตอนล่าสุดแน่เลยอ่ะ"

 

 

            "เออ เอ็นซีที่ไม่มีทีอ่ะนะ...มึงป่ะเนี่ยไอ้แจ ที่ไปกดแบนฟิคพวกกู" ยูตะหันมาหาเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ และหรี่ตามองอย่างจ้องจับผิด ฝ่ายคนถูกกล่าวหา หาได้สนใจไม่ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาสนใจชีทเรียนตรงหน้า ในขณะที่พวกเขาเหมือนเข้ามาเรียนพอเป็นพิธี มาเรียนเหมือนมาหลับ ประมาณว่าเออ พวกกูมาแล้วนะ

 

 

            "เกี่ยวไรกะกู..." แจฮยอนส่ายหัว โดยสายตายังคงจับจ้องอยู่กับอาจารย์หน้าห้องเรียน

 

 

            "โหห มึงจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย? ทำไมทำงี้วะ พวกกูยังไม่รู้เลยว่าเรื่องของมึงสองคนจะจบยังไง มึงไม่นึกถึงจิตใจจอห์นแจชิปเปอร์เลยว่ะ" โดยองผลักหน้ายูตะที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างตัวเองกับแจฮยอนให้หลีกทาง เพื่อชะโงกหน้ามาต่อว่าไอ้ตัวต้นเหตุ

 

 

            "กูไม่รู้เรื่อง" แจฮยอนถอนหายใจอย่างเอือมระอา

 

 

            "อย่ามา มึงอ่ะตัวดี ไม่ชอบฟิคด้วยนี่ มึงแน่ๆ คิดเหมือนกันมะยูตะ?"

 

 

            "เออ ใช่ๆ กูเห็นด้วยๆๆๆ ไอ้แจ ทำไมมึงทำงี้วะ เรื่องราวกำลังเข้มข้น มหากาพย์เอ็นซีกำลังมา บทเรียนความรักอันยิ่งใหญ่ยังไม่ทันได้ถึงบทสรุปเลย"

 

 

            "ถ้าอยากรู้ตอนต่อไปมากนักก็ไปถามไรเตอร์ตัวจริงเลยดิ"

 

 

            "หือออ? หมายความว่าไงวะ?"

 

 

            "ก็ไรเตอร์ตัวจริง..."

 

 

            "................."

 

 

            "เขาอยู่ใกล้ๆ มึงมาตลอดนั่นแหละ"

 

 

            คำพูดของแจฮยอนทำให้ทั้งยูตะและโดยองถึงกับเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง และรีบประมวลผลใช้ความคิดอย่างหนัก ในขณะที่ยองโฮกำลังนั่งฟังอยู่เงียบๆ ในคราแรก ต้องเบิกตาโตด้วยความลุ้นระทึก...

 

 

            กระทั่งยูตะที่ดูเหมือนจะเข้าใจก่อนหันขวับไปหาโดยอง

 

 

            "มึงใช่มั้ย! ไรเตอร์โดยอง!!"

 

 

            แจฮยอนถอนหายใจ แล้วก้มไปจดตามคำพูดอาจารย์ต่อ ส่วนยองโฮเอามือแปะหน้าผากตัวเอง รู้สึกเหมือนเสียเวลาเรียนไปยังไงก็ไม่รู้

 

 

            "ไรเตอร์โดยองพร้องส์มึงสิ!"

           

           

 

 

            *

            *

            *

 

 

 

 

            หลังจากหมดวิชาเรียนคาบเช้าอย่างวิชาเขียนข่าวเบื้องต้นที่เตนล์ลงเรียนคนเดียว เพราะไอ้ฮันซลกับแทยงได้โควตาลงเรียนกันไปตั้งแต่เทอมที่แล้ว จริงๆก็ไม่อยากเรียนอ่ะ ถ้าไม่ติดว่าเป็นตัวบังคับ...เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาไอ้เพื่อนตัวสูงว่ามันอยู่ที่ไหน

 

 

            "ฮัลโหล อยู่ไหนวะ?"

 

 

            (กูอยู่หน้าแดรี่ควีน)

 

 

            "อ่าว ไหนบอกจะไม่เป็นทาสทุนนิยมไง..."

 

 

            ได้ทีก็ขอกัดมันหน่อย พอดีที่โรงอาหารคณะเตนล์ ทางมหาลัยยกร้านแดรี่ควีนมาตั้งเพื่อเอาใจเด็กนักศึกษา ส่วนไอ้ฮันซลแม่งประกาศกร้าวว่าจะไม่เป็นทาสทุนนิยมตั้งแต่ต้นเทอมมา นี่ไง สุดท้ายก็อดใจไม่ได้!

 

 

            (แดกห่าอะไรล่ะ อยู่หน้าแดรี่ควีนแต่กูแดกไอติมกะทิร้านลุงข้างๆ นี้มะ กูชอบแบบใส่หนมปัง ใส่ลูกชิดแล้วโรยด้วยถั่วโว้ย)

 

 

            "อ่าวหรอ 555555555"

 

 

            (เออ เดี๋ยวกูจะไปหาที่นั่งล้ะ แถวๆ ร้านก๋วยเตี๋ยวสุโขทัยแล้วกัน รีบมา กูไม่อยากนั่งแดกคนเดียว สาวๆ ชอบมอง)

 

 

            "มั่นหน้ามากกกกก"

 

 

            (กูขอโทษที่เกิดมาหล่อ)

 

 

            เตนล์ส่ายหัวแล้วกดตัดสายไป แล้วเดินไปยังโรงอาหารคณะ และไปยังพิกัดร้านซึ่งฮันซลบอกมา...มองเห็นตัวสูงๆของมันอยู่ไกลลิบๆ ในมือกำลังกดไอโฟนยิ๊กๆ ก็รีบตรงเข้าไปหาอย่างไม่ลังเล

 

 

            "โห ใส่เสื้ออะไรมึงเนี่ย ไม่ดูสภาพอากาศก่อนออกจากหอหรอ?" ไอ้ฮันซลเปิดการทักทาย และไล่สายตามองการแต่งตัวของเขาหัวจรดเท้า โดยเฉพาะเสื้อเชิร์ตแขนยาวติดยันกระดุมคอนี่ยิ่ง...

 

 

            "เออน่า"

 

 

            "แต่นี่มันไม่ได้แล้วเชี่ยเตนล์ เห็นแล้วกูอึดอัด"

 

 

            "ช่างใส่ใจและเป็นห่วงเพื่อนจริงนะมึงเนี่ย"

 

 

            "หายใจออกหรอวะ ติดกระดุมคอขนาดนี้ นี่ประเทศรังสิตนะเว้ย ไม่ใช่เกาหลี ถึงหน้ากูจะเหมือนซงจุงกิ จนทำให้มึงเข้าใจผิดไปบ้างก็เถอะ..."

 

 

            "มั่นใจให้ห้า มั่นหน้านี่ให้ร้อย! 555555555 บ้านก็รวยนะ ถามจริงไม่มีกระจกหรอ?555555"

 

 

            "มี แต่ไม่กล้าส่อง เพราะกลัวหลงรักตัวเอง"

 

 

            "สัสสสส55555555555555 รำคาญ55555555"

 

 

            "แล้วมึงเอาเสื้อคู่แลคตาซอยของเราสองคนไปทิ้งไว้ไหนแล้ว! นี่ดู กูใส่มาวันนี้ หวังจะคู่กับมึงเลยนะชิตพลเพื่อนรัก" มันว่าพลางดึงเสื้อยืดสกรีนลายที่ได้ฟรีตอนทำงานค่ายปีหนึ่งด้วยกันให้ดูแล้วยืดอกภูมิใจ

 

 

            "เสื้อคู่กับคนทั้งมออ่ะดิ พูดมากอ่ะ กูหิวล้ะ เฝ้าโต๊ะไป กูไปซื้อข้าวก่อน"

 

 

            เตนล์รีบตัดบทฉับๆ ไม่อยากจะเสวนาพาทีอะไรกับมันไปมากกว่านี้ คือก็รู้ใช่มั้ยว่าคนอย่างกูเนี่ยยยย! เคยปิดบังอะไรมันได้?...ว่าแล้วก็ไม่รอช้ารีบพุ่งปรู๊ดไปต่อแถวซื้อข้าวดีกว่า

 

 

            เขามายืนต่อแถวร้านอาหารตามสั่ง มองแถวที่ค่อนข้างยาวเพราะเป็นช่วงเวลาเลิกเรียนเที่ยงครึ่งพร้อมกันพอดี แต่ก็ยังมุ่งมั่นไม่เปลี่ยนใจที่จะกินร้านนี้

 

 

            เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบงานกรุ้ปไลน์ยิ๊กๆ อย่างที่บอกว่านี่ก็ใกล้ไฟนอลเข้าทุกวัน งานโปรเจ็คทั้งหลายมันเลยมากองสุมรวมกันปั่นไม่ได้หลับได้นอน...เพราะกำลังเพ่งสมาธิไปกับการอ่านข้อความบนหน้าจอเล็กๆ ทำให้ไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้กำลังมีคนมายืนซ้อนอยู่ทางด้านหลัง

 

 

            กระทั่ง...บุคคลนั้นเอาคางเกยลงบนไหล่เล็ก และกระซิบเข้าที่ข้างหู

 

 

            "คุยกับใครอ่ะ?"

 

 

            "เฮ้ย!" เตนล์สะดุ้งโหยงแทบจะในทันที หันขวับไปหาคู่กรณี แต่เพราะส่วนสูงที่ต่างกัน ระดับสายตาของเตนล์จึงอยู่เพียงแค่หน้าอกของอีกฝ่าย ลำบากให้ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองอีก

 

 

            "ไงพี่" ใบหน้าคุ้นตาส่งยิ้มน่ารักมาให้

 

 

            "มึงนี่เอง ตกใจหมด!"

 

 

            จะใครล่ะถ้าไม่ใช่เด็กทันตะฯ เจ้าเดิม เพิ่มเติมคือแม่งสูงขึ้นป่ะวะ กูนี่แหงนมองจนสุดคอแล้วเนี่ยยยย

 

 

            "สังคมก้มหน้าว่ะพี่"

 

 

            "เออดิ ขืนไม่ก้มกูก็เรียนไม่ต้องจบกันพอดี...ว่าแต่แบบสอบถามวิจัยกูที่ฝากไปให้ทำ เสร็จยังเนี่ยแค่ห้าชุดเป็นอาทิตย์แล้วนะ"

 

 

            "เสร็จแล้วคร้าบ แต่อยู่หออ่ะ ไม่ได้เอามาด้วย...วันนั้นไปหาที่ห้องตั้งหลายครั้งไม่เห็นเจอ ไม่กลับห้องหรอ?"

 

 

            "ห้ะ? อ่ะ เออๆ ใช่ๆ ไม่อยู่หอ...งานเยอะอ่ะ เลยไปค้างหอเพื่อนปั่นงาน"

 

 

            ปั่นงานหอกอะไรล่ะครับ งานการไม่เสร็จก็เพราะมัวแต่อยู่คอนโดแจฮยอนน่ะสิไม่ว่า

 

 

            "แล้วทักแชทเฟสไป ไม่เห็นตอบเลย" ลูคัสทำเสียงตัดพ้อน้อยใจ

 

 

            ทักเฟส? ตอนไหนวะ? เมื่อกี้ตอนดูก็ไม่เห็นจะมีแจ้งเตือนอะไรเด้งมาเลย นอกจากไลน์ที่ตัวเลขล่อไปใกล้จะหลักพัน

 

 

            อ่า แต่เดี๋ยวนะ เตนล์ว่าเตนล์รู้ล้ะ...

 

 

            ไอ้วิศวะแน่ๆ โว้ยยย นี่แอบเอาโทรศัพท์เขาไปไล่บล็อคชาวบ้านชาวช่องเขาอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ยะ

 

 

            "อ๋อออออ สงสัยแอพมันมีปัญหามั้ง แหะๆ" เขายิ้มแห้งๆ แก้ตัวแถไปเท่าที่จะนึกออก

 

 

            "วันนี้อากาศร้อนนะ แต่งตัวมาแบบนี้ไม่ร้อนอ่อพี่?"

 

 

            พวกมึง...

            จะมีปัญหาอะไรกับเสื้อผ้ากูนักหนาว้อยยยย!!!

 

 

            "ต้องให้กูแก้ผ้ามั้ยจะได้เข้ากับสภาพอากาศ มึงนี่ก็นะ"

 

 

            "55555555555 แซ็วเล่นหน่าพี่ หัวร้อนไปได้ เป็นใครก็ต้องสงสัยป่ะ เล่นติดกระดุมคอมาขนาดนี้ แต่เหงื่อพี่แม่งแตกพลั่กๆ"

 

           

            เตนล์เผลอยกหลังมือปาดหน้าผากตัวเองก็พบว่าเหงื่อกำลังแตกพลั่กอย่างที่ลูคัสว่าจริงนั่นแหละ  "ให้เหงื่อขับออกมา ผิวจะได้ดีไง มึงนี่ไม่รู้เคล็ดลับความหล่อ"

 

 

            "หรอ?" น้องมันเลิกคิ้วขึ้นสูงข้างนึงดูไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก เออ ใครเชื่อก็บ้าแล้วแหละ รีบเปลี่ยนเรื่องดีกว่ากู

 

 

            "ว่าแต่แผลที่ไปเจาะหูยังเจ็บอยู่ป่ะ? ดีขึ้นยัง?"

 

 

            "เป็นห่วงอ่อ?" มันยิ้ม

 

 

            "งั้นไม่อยากรู้ล้ะ"

 

 

            "5555555 ยังเจ็บนิดหน่อย อ้ะ ถึงคิวแล้วสั่งดิ"

 

 

            เตนล์จดรายการอาหารลงบนแผ่นกระดาษทั้งของตัวเองและลูคัส ก่อนจะยื่นให้ป้าเจ้าของร้านและขยับมายืนรอข้างๆ อีกฝั่งเพื่อให้คนต่อไปได้สั่งบ้าง และตอนนั้นเองที่เขาบังเอิญได้ยินบทสนทนาของผู้หญิงที่ยืนต่อแถวอยู่ร้านถัดไป

 

 

            "มึง เห็นเพจพี่จอห์นนี่คนดีกับน้องหมีแจฮยอนโพสต์ล่าสุดยัง เห็นว่าฟิคโดนแบน"

 

 

            เอ้ะ เหมือนจะพูดถึงฟิคเราอ่ะ เปล่าขี้เสือกนะจริงๆ แค่ได้ยินเฉยๆ

 

 

            "เฮ้ย จริงป่ะเนี่ย? ใครแบนอ่ะ?"

 

 

            "ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนี้นะ กูฟินแจเตนล์มากเลยอ่ะโอ้ยยย นี่อยากจะไปแต่งฟิคเองแล้วอ่ะ อยากแต่งแต่กลัวไม่มีใครอ่านอ่ะ"

 

 

            "ไม่ลองไม่รู้มั้ยของแบบนี้ ลองไปแต่งในจอยดิ เห็นกำลังฮิตๆ แต่ล่าสุดนะจ๊ะ กูจะแต่งลูเตนล์เองแล้วค่าาาา"

 

 

            ตอนนั้นเองที่เตนล์และลูคัสหันขวับมามองหน้ากันโดยอัตโนมัติ! และคงเป็นเพราะเราสองฝ่ายยืนหันหลังให้กัน พวกเธอก็เลยไม่ทันได้สังเกตว่าคนที่กำลังพูดถึงกำลังยืนอยู่ข้างๆ นี้เอง

 

 

            แทนที่ลูคัสจะมีทีท่าไม่พอใจที่กำลังจะถูกจับจิ้นไปพร้อมกับเตนล์แบบไม่รู้ตัว แต่กลับกลายเป็นว่าไอ้เด็กปีหนึ่งกำลังยิ้มกริ่ม แถมยักคิ้วจึ๊กๆข้างนึงส่งมาให้อย่างพึงพอใจ

 

 

            โอ้ยยย นี่มันจะเป็นฮาเร็มเตนล์ไม่ได้เด้อออออ

 

 

            "กรี้ดดด ใช่ๆ ลูเตนล์ล่าสุดดด ฟินชิบผาย โอ้ยมึงโอ้ยย มาองมาโอบกลางห้าง คือแบบ คบเลยก็ได้นะ กูเชียร์"

 

 

            "เอ้าอินี่ ไหนเมื่อกี้มึงยังแจเตนล์อยู่เลย"

 

 

            "กัปตันแจ น้องขอโทษ แต่กัปตันลูเค้ามาแรง555555555"

 

           

            "อิคนหลายใจ! 55555555 แต่กูก็ทีมออลเตนล์!555555555"

 

 

            ไม่ควรอ่ะ...

 

 

            กูเนี่ยไม่ควรมาได้ยินอะไรแบบนี้เล้ยยยย มาออลตงออลเตนล์อะไรกันตรงนี้ ว่อยยยย!! //วิ่งไปร้องไห้ในโอ่งแปบ

 

 

            "พี่ทีมไหนอ่ะ...ผมทีมลูเตนล์นะ" คนตัวสูงขยับกระซิบเข้าที่ข้างหู ฝ่ายคนโดนแกล้งมองค้อน ก่อนจะฟาดลงไปที่ต้นแขนคนชอบแกล้งหนึ่งที

 

 

            "กูทีมพี่ลูกเกด"

 

 

            "พี่แม่งกวนตีนว่ะ 5555555555"

 

 

            มองคนตัวเล็กกว่าเบะปากทำหน้างอแง แต่ยังไม่วายกวนตีนตามนิสัยเจ้าตัว ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวไม่พอใจนักหรอกที่กำลังถูกพูดถึง แต่น่าแปลก

 

 

            ทั้งๆที่ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่กล้าจะแหย่ต่อ แต่ทำไมรุ่นพี่ตรงหน้าตอนนี้ถึงได้รู้สึกอยากจะแกล้งให้งอแงกว่าเดิม...

 

 

            ยิ่งได้มองก็ยิ่งละสายตาไม่ได้

 

 

         "แต่ผมชอบคนกวนตีนนะ"

 

 

            ถึงจะได้ยินเพียงแค่เสียงบ่นพึมพำจับใจความไม่ได้ก็เถอะ แต่มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าคนตรงหน้าเขาตอนนี้กำลังหูแดง...

 

 

 

            น่ารัก...

 

 

 

            *

            *

            *

 

 

 

 

            เตนล์ถือจานข้าวตัวเองเดินฝ่าผู้คนออกมาไปยังโต๊ะที่มีไอ้ฮันซลนั่งจองไว้ ...แทนที่จะมีแค่ฮันซลเหมือนในตอนแรก แต่ตอนนี้กลับมีบรรดาสมาชิกเพิ่มขึ้นเต็มโต๊ะ กว่าครึ่งเป็นกลุ่มชายหน้าตาดีในเสื้อช็อปสีกรมท่านั่งเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดาน

 

 

            จะมีใครอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่แก๊งพวกแจฮยอนน่ะ

 

 

            "คอนนิจิวะเตนล์คุงงงง โหหห ใส่เสื้อแขนยาวขนาดนี้ไม่ร้อนหรอ วันนี้อากาศร้อนมากเลยนะ"

 

 

            อ่ะ มาล้ะอีกคน มีปัญหากับเสื้อกูกันจั๊งงงง แอบเหล่หางตาไปมองไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องใส่เสื้อมามิดชิดก็เห็นมันนั่งยิ้มกริ่ม จนอยากจะยกจานข้าวโปะหัวเดี๋ยวนี้เลย แง่งงงงง        

 

 

            "ไม่เสือกสิครับยูจัง" เป็นไอ้ฮันซลนี่นั่งยิ้มหราแล้วตอบแทนเตนล์

 

 

            ได้ข่าวว่าก่อนหน้านี้มึงก็ถามกูอยู่นะ

 

 

            "ชื่อเตนล์หรอมึงอ่ะ? กวนตีนกูมากคืนนี้ไปหาอะไรแดกคนเดียวเลยไป"

 

 

            "โอ๋ๆๆ ล้อเล่นๆ"

 

 

            "หน่ะๆ มีไปแดกนอกรอบกันว่ะ มาว่ะคู่นี้ หึหึ" โดยองหัวเราะหึหึหรี่ตามองสองคนสลับไปมาอย่างจับพิรุธ

 

 

            นั่นไง กูว่าแล้ว ไอ่สองคนนี้ พักหลังเห็นแม่งแปลกๆกันทั้งคู่ ด่ากันไปกันมา ไปแดกข้าวด้วยกันซะงั้น 55555555555555

 

 

            "ฮั่นน่อววว ต่อหน้าเพื่อนนี่เถียงกันหน้าดำหน้าแดง แต่ลับหลังเพื่อนนี่แอบไปกระหนุงกระหนิงกันหรอครับเพื่อนซล" ไม่รอช้าเตนล์รีบแท็กทีมกับโดยอง

 

 

            "หลุดเองนะยู" ฝ่ายไอ้ฮันซลไม่ได้เดือดร้อนอะไรด้วยหร๊อก เห็นจากสีหน้าแป้นแล้นที่ชอบอกชอบใจเหลือเกิน ส่วนยูตะเองก็เงียบและบ่นอุบอิบคนเดียว จะโทษใครก็ไม่ได้ เพราะเผลอหลุดปากออกไปเองแท้ๆ

 

 

            "สัส! มึงแม่ง เงียบไปเลย"

 

 

            แจฮยอนยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นยูตะที่ชอบพูดมาก แต่วันนี้ต้องสิ้นท่าเพราะปากตัวเอง...ก่อนอดีตเดือนวิศวะจะไล่ให้โดยองไปนั่งฝั่งตรงข้าม แล้วกวักมือเรียกให้เตนล์ไปนั่งข้างๆมันแทน

 

 

            "แหม ไอ่หล่อ เตนล์มานี่ไล่กูทันทีเลยนะครับ" ถึงแม้จะค่อนแขวะ แต่สุดท้ายโดยองก็ยินยอมย้ายก้นตัวเองไปนั่งฝั่งตรงข้าม...ข้างๆฮันซลโดยดี ฝั่งเขาจึงเหลือเพียงแค่ยูตะ แจฮยอน ส่วนคู่รักยองโฮแทยงเห็นว่าไปซื้อกาแฟกันอยู่ เดี๋ยวคงตามมา

 

 

            "เป็นไรกันอ่าครับ ทำไมต้องนั่งข้างกัน?" ไอ้คนที่เงียบได้ไม่ถึงนาทีก็เริ่มคันปากยิ๊กๆ นั่งตะแคงข้างแล้วเท้าคางมองเขาสองคน

 

 

            "เพื่อนอยู่ตรงนี้มั้ยอ่าครับชิตพล ไปนั่งอะไรตรงนู้น ไหนบอกว่าเขาชอบแกล้งไง ไปนั่งกับเขาทำไมอ่า" ไอ้ฮันซลทำเอียงคอสงสัย แล้วแอ๊บเสียงสาม

 

 

            ทีเรื่องอย่างงี้นี่เข้าขากันได้ดี เก่งงง ชงเก่ง แซ็วเก่งนะพวกมึงสองตัวเนี่ย...ส่วนไอ้คนข้างๆนี่ก็ยิ้ม...ชอบมากมะ?... เห็นลักยิ้มมันแล้วอยากจะเอาส้อมจิ้มให้ หมั่นไส้!

 

 

            "เพื่อนเค้าถามทำไมไม่ตอบล่ะครับชิตพล?" เตนล์หันไปถลึงตาใส่แจฮยอนที่ตอนแรกก็นั่งเงียบด้วยกันดีๆ แต่ตอนนี้ทำไมโยนขี้มาให้กูเฉ้ยยยย

 

 

            "ตอบหน่อยเร็ว เพื่อนๆ เค้ารอใส่ใจกันหน้าสลอนเลยเนี่ย" ฮันซลชี้ไล่ไปที่ตัวเอง โดยอง และยูตะ

 

 

            ใช้คำศัพท์ซะกูนึกว่าหมาเลยไอ่ห่า555555555

 

 

            "เออไง ก็นั่นแหละ" เตนล์ว่าพลางก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปาก พยายามมองข้ามสายตาสี่คู่ที่กำลังจับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว

 

 

            โว้ยยยยย อย่ากดดันกู!!

 

 

            "นั่นแหละคืออะไรหรอครับเตนล์?"

 

 

            "พวกมึงแม่งงง อย่าล้อดิว้า" เตนล์เริ่มงอแงใส่ทุกคน แจฮยอนหลุดหัวเราะแล้วโยกหัวเขาไปมา ทำเหมือนเขาเป็นเด็ก จนเตนล์ต้องมองค้อนใส่ "มึงก็ด้วย ไม่ต้องเลย"

 

 

            "โหหหห เพื่อนโดยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้นะครับเพื่อนแจ" โดยองเบ้ปากหมั่นไส้ ถึงจะแกล้งถามไปงั้น แต่จากท่าทางเพื่อนเขาวันนี้...ตอนนี้...ใครก็ดูออกทั้งนั้นแหละ ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนมันกำลังพัฒนาไปเป็นอย่างไร

 

 

            สมหวังซะทีนะ หาเรื่องวอแวเขามาเป็นเทอม กว่าเขาจะรู้ใจตัวเอง ไอ้รู้ใจตัวเองนี่ไม่เท่าไหร่ กว่าจะรู้ตัวนี่ โอ้ยยย 5555555555555555 ก็บอกแล้วว่าให้บอกไปตรงๆ ถ้าจีบไปตั้งแต่ตอนนั้นป่านนี้คบกันไปตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว!

 

 

            "คบก็บอกว่าคบสิครับ มาลูบหงลูบหัว รำค้านนนนน" ลูกครึ่งญี่ปุ่นบึนปากใส่

 

 

            "คุยกันอยู่ก็บอกว่าคุยกันอยู่สิครับ มากินคงกินข้าวรอบดึกอะไรกัน รำคาญ" หนึ่งดอกจากแจฮยอน โอโหหหห ให้ชนะไปเลยครับบบบ คิคิคิคิ กูมีพวกแล้วว่ะๆ

 

 

            "เชี่ยแจ เมิ้งงง!!" ถ้าไม่ติดว่านี่เป็นโรงอาหาร เตนล์ว่ายูตะอาจจะง้างตีนขึ้นมาถีบแจฮยอนตกเก้าอี้ก็เป็นได้...

 

 

            "โดนเองเลยมึง เชี่ยยู555555555555555555555555555555555555"

 

 

            คราวนี้พวกที่เหลือลุกไปซื้อข้าวบ้าง นี่ก็เกือบบ่ายโมง โรงอาหารคนเริ่มบางตาลงกว่าใครตอนแรก...ตอนนี้โต๊ะของเรามีแทยงกับยองโฮเพิ่มเข้ามาอีกสองหน่วย ครบทีมแล้วสินะ

 

 

            "อ่านไรวะมึง?" ยูตะที่เดินถือชามก๋วยเตี๋ยวมาทางด้านหลังเห็นคู่หูกุมารทองของตัวเองกำลังกดเลื่อนบางอย่างยิ๊กๆก็สงสัย

 

 

            "เห็นว่าเป็นแอพอ่านนิยายอ่ะ...มีเพื่อนผู้หญิงคณะที่กูฟอลมันรีทวิตกัน กูเลยลองกดอ่านเล่นๆ"

 

 

            "แอพไรอ่ะ?"

 

 

            "จอยอ่ะ"

 

 

            "แล้วมีแอพไอรีนมั้ยวะ? กูเมนไอรีน"

 

 

            "ยูมึง...ไปนู่นไป ไปเล่นไกลๆ ตีนกู"

 

 

            "Lalalalalalalalalala แฮปปรี้เนสสสส 55555555555555555"

 

 

            แอพจอย? ทำไมชื่อแอพคุ้นๆ เหมือนกับเคยได้ยิน...อ้า น่าจะแอพเดียวกับที่ผู้หญิงสองคนนั้นคุยกันตอนรอร้านข้าวแน่เลย...

 

 

            "เออ ได้ข่าวว่าฟิคจอห์นแจมึงโดนแบนนี่เตนล์ ไปทำอิท่าไหนวะ?"

 

 

            ท่า 69 จ้าาา ท่ายากไปหน่อย //ท่ดๆ

 

 

            และแล้วในที่สุดแทยงเปิดประเด็นเรื่องฟิคเขาจนได้ ดูเหมือนตอนนี้ก็น่าจะรู้เรื่องกันหมดแล้ว ก็คงไม่มีอะไรจะต้องปิดบังกันอีกต่อไป อ่า ไม่สิ ลืมไปว่าเหลืออยู่สองคน...

 

 

            ไอ้คู่หูดูโอ้อ้าปากค้างโดยพร้อมเพรียงกัน...ล่าสุดนี่ยูตะเส้นก๋วยเตี๋ยวร่วงลงจากปากแล้วอ่ะ

 

 

            "ทะ แทยง...พูดว่าอะ อะไรนะ?" <<โดยอง

 

 

            "พูดอีกที พูดอีกที พูดอีกทีได้รึเปล่า?" <<ยูตะ

 

 

            อ่ะ หลังจากจบเรดเวลเวทไปแล้ว คริสติน่า อากีล่าร์ก็ตามกันมาติดๆ

 

 

            "ฉันไม่ได้ฟัง ที่อยากจะฟังมาตั้งนาน" ไอ้ฮันซลช่วยต่อให้อีกท่อน เอ๊อ กูต้องขอบคุณมึงมั้ยวะ ไอ้นี่555555555

 

 

            "กูไม่ได้ให้มาช่วยร้องเพลง" ยูตะหันไปแว้ดใส่ "เดี๋ยว! กลับมาเรื่องนี้ก่อน ฟิคจอห์นแจ...เตนล์เกี่ยวไรอ่ะ?"

 

 

            "อย่าบอกนะว่าที่ไอ้แจพูดเมื่อเช้าว่าไรเตอร์ก็อยู่ใกล้พวกกูมาตลอด...คือ..."

 

 

            "เชี่ยยยยยย!!! ไรเตอร์เตนล์!!" โดยองและยูตะประสานเสียงออกมาอย่างพร้อมเพรียง

 

 

            "ชู่ววว เบาๆ สิ เดี๋ยวคนก็รู้หมดหรอก" เขารีบส่งเสียงห้าม ถึงแม้โรงอาหารเวลานี้คนจะน้อยลงแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังมีเหลืออยู่จำนวนนึงเลยนะเฟ้ยยย

 

 

            "เชี่ยๆๆๆ กูเจอไรเตอร์ตัวจริงๆ ไรเตอร์ที่กูเสือกแนะนำให้เค้าไปอ่านฟิคตัวเอง โอ้ยยๆๆ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย"

 

 

            "ไอ้แจ มึงก็รู้หรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?" โดยองหันมามองหน้าเพื่อนตัวเอง ก็มันนี่ไง ที่ประกาศกร้าวทั้งเทอมว่าจะตามหาตัวไรเตอร์มาเหยียบให้จมดินจมตีน แต่ไปๆมาๆ กลับเป็นคนที่แม่งตามจีบเนี่ยนะ!! โอโหหห บังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิต โปเตโต้ก็มาเลยไอ่ห่า

 

 

            "กูก็เพิ่งรู้อาทิตย์ที่แล้ว"

 

 

            "แล้วที่มึงบอกว่าจะ...เอ่อ...ถ้าเจอตัวไรเตอร์..." โดยองมองหน้าเตนล์กับแจฮยอนสลับกันไปมา

 

 

            ฝ่ายแจฮยอนยิ้มกรุ้มกริ่มหันมายักคิ้วยียวนกวนตีนให้เตนล์ ในขณะที่เขาแอบหยิกขามันไปหนึ่งที พร้อมถลึงตาใส่เป็นเชิงว่าถ้าพูดกูเอามึงตายแน่! "ก็เจอแล้ว...แล้วไงอ่ะ เน้อะ"

 

 

            มานงมาเน้อะ เดี๋ยวเถอะ!

 

 

            "แล้วยังจะแต่งฟิคต่อมั้ยอ่ะ?" ยองโฮถามด้วยความอยากรู้หลังจากไม่มีโอกาสได้พูดแทรกเพราะโดนไอ้สองตัวนั้นแย่งพูดไปหมด

 

 

         "ก็..."

 

 

            "ก็??"

 

 

         "...มีคนไม่อยากให้แต่ง ก็คงไม่แต่งแล้วมั้ง"

 

 

            "แฟนใครอ่ะทำไมน่ารักจัง" <<แจฮยอน

 

 

            "หู่ยยยยยยยยยยย" ทั้งโต๊ะโห่ออกมาด้วยความหมั่นไส้ โดยเฉพาะยิ่งเห็นหน้าไอ้คนไม่อยากให้แต่งที่กำลังยิ้มร่ายิ่งอยากจะเบ้ปากใส่

 

 

            "อ่ะครับ เชี่ยแจยิ้มหน้าบานกว่าจานข้าวมันไก่กูอีกครับตอนนี้" <<โดยอง

 

 

            "เหม็นคนมีความรักโว้ยยยยย" <<ยูตะ

 

 

            "เอ้า ว่าไงไอ้ลูกเขยยยย" <<ฮันซลยกมือไปไฮว์ไฟว์กับแจฮยอน

 

 

            นี่ก็อยู่เงียบๆ กันบ้างก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ แง่งงงงง

 

 

            "อ่ะ...แฟนน่ารัก มีรางวัลให้" ว่าแล้วแจฮยอนก็หยิบบัตรหน้าตาคุ้นๆออกมาจากกระเป๋าตังค์ตัวเองแล้วยื่นให้เตนล์

 

 

            เตนล์เพ่งสายตามองรูปบนบัตรอยู่พักหนึ่งแล้วขมวดคิ้ว...

 

 

            บัตรนักศึกษา

 

 

            อหหหหหห นี่กูรูปจริงๆหรอวะ คนอะไรทำไมยืนเกร็งขนาดนี้ หายหน้าหายตาไปนานจนกูเกือบจำตัวเองไม่ได้แล้วอ่ะ...หรือจริงๆกูควรหนีไปทำบัตรใหม่ดีวะ อยากลบล้างความยุคมืดตอนปีหนึ่งนี้

 

 

            แต่เขาก็รีบคว้าหมับบัตรมากลัวมันจะเปลี่ยนใจ ฮริ้งงงง ทีนี้ก็เหลือแค่กระเป๋าตังค์กับบัตรประชาชนแล้วสินะ ที่มันเลือกให้บัตรนักศึกษาก่อน มันคงเห็นว่าใกล้สอบไฟนอลแล้วจะต้องใช้บัตรตอนเข้าห้องสอบมั้ง

 

 

 

            ก็...น่ารักดีนะมันอ่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            เออๆ แต่ว่าเมื่อกี้ที่ตอบยองโฮอ่ะ ยังพูดไม่จบนะ...

 

 

            ไม่ได้แต่งต่อ...

 

 

            หมายถึงไม่แต่งต่อลงในเว็บเดิม แต่ไอ้แอพจอยแอพไอรีนอะไรนี่ก็...

 

 

 

            เดี๋ยวขอศึกษาแปบนะว่าใช้ยังไง

 

 

 

 

 

 

            โทษทีว่ะ มึงพลาดแล้วแหละแจหะหยอนเอ๋ย เอิ๊กๆ 555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

555555555555555

 

 

 

 

 

 

ขี้เกียจเม้นท์ #ฟิคไรเตอร์เตนล์ ได้นะคับ

 

 

ไรเตอร์เตนล์ผู้ไม่ยอมแพ้กับการแต่งฟิค55555 หายไปนานเลย คิดถึงกันมั้ยคะ55555 เรางานเยอะมากจริงๆอ่ะฮือ จะร้อง...ตอนนี้ปกฟิคมาแล้วนะคะ มารอรวมเล่มกันเต๊อะะ อิอิ

 

ขอบคุณสำหรับทุกเม้น ทุกแท็ก ทุกกำลังใจค่าาาาา

 

O W E N TM. 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 363 ครั้ง

1,245 ความคิดเห็น

  1. #1194 AlwaysJ (@Sptfon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:07
    เขินว้อยยยนนตน
    #1194
    0
  2. #1069 sai suju&tvxq5 (@yusai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 23:47
    555+ ยอมใจไรเตอร์เตนล์
    #1069
    0
  3. #1043 phanuchn (@phanuchn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 10:00
    ชอบบบบบ
    #1043
    0
  4. #990 Fairy wings (@justnewly) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 08:47
    ขอบคุณไรท์เตอร์เตนล์ที่ไม่ทิ้งฟิคไว้กลางทางนะคะ 5555
    #990
    0
  5. #948 BuaCN. :D (@bua1484) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 11:00
    โงยย เอนดูน้องเตนน
    #948
    0
  6. #898 // Mr.SiMBA // (@kevin-satyr) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 19:59
    รอบนี้ต้องรีบแต่งให้จบนะเตนล์ไม่งั้นโดนอีกแน่ๆ5555
    #898
    0
  7. #839 กระต่ายหมวกเขียว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 18:57
    อ๊ายยย มีหวานกันท่ามกลางเพื่อนๆนะจ๊ะแจเตนล์ อิอิ
    #839
    0
  8. #817 aOunie J. (@weremain) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 23:11
    ตัวแสบเอ้ยยยย เตนล์มาหอมทีคับ
    #817
    0
  9. #783 ~~แมวน้ำ งุงิ>w<~~ (@SoOhee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:37
    รีบแต่งให้จบนะลูก ไม่งั้นหนูอ่วมแน่ๆ 55555555555555555555
    #783
    0
  10. #722 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 23:18
    55555 เตนล์ คือเดี๋ยวโดนกดอีก
    #722
    0
  11. #665 ชิตาโพนี่ (@icezeedzad18) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 13:33
    โอ๊ยย ยัยเตนล์เรามันร้ายย55555555 หมั่นเขี้ยวมากกกก ยัยคนน่ารักกก
    #665
    0
  12. #662 Min Mine (@minmine1234) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 08:15
    แอพจอยก็มาก555555
    #662
    0
  13. #661 Min Mine (@minmine1234) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 08:15
    แอพจอยก็มาก555555
    #661
    0
  14. #621 Maybeiloveyou (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 00:39
    คิดถึงเรื่องนี้มากกกกกก ฮืออออออออ สรุปเรื่องแดง รู้หมด555555
    #621
    0
  15. #571 whatupnan (@whatup_nan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:06
    หนีแจไปหาจอย 55555
    #571
    0
  16. #568 bewithjh214 (@bewithjh214) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 14:46
    ครื้นเครงกันมากค่ะแก๊งใหญ่ๆนี้ 5555555 รอนะคะ?
    #568
    0
  17. #529 Asaka_1004 (@Asaka_1004) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 02:28
    สปิริทความเป็นไรเตอร์สูงส่งยิ่งนัก 5555555555
    #529
    0
  18. #519 hxxnimlover (@hxxnimlover) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 00:10
    จำสะใจอะไรเบอนั้นอ่ะไรท์เตอร์เตนล์555555555555
    #519
    0
  19. วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:37
    ไรเตอร์เตนล์ก็ยังเป็นไรเตอร์เตนล์สินะ แอร้ย แงงงง ในที่สุดก็เป็นฝั่งเป็นฝากันซักทีเน้อ อ่านไปจิกหมอนไป เค้ารักเรื่องนี้มากเลยค่า
    #516
    0
  20. #481 หมวยยวน♡ (@jellzx151) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 20:54
    คิดถึงไรท์มากรอฟิคนี้นานมากนึกว่าไรท์ไม่แต่งต่ออ่ะ ฮืออ..ดีใจหลายๆเลยในที่สุดแจฮยอนแกก็ได้สมใจยากล่ป่ะ ร้ายๆเตนล์วงวารมากต้องใส่เสื้อซะมิดชิด อิอิ ฟิคน้องลูก็มาน่ะนี่เตนล์หนเขิลน้องด้วยไม่น่ะอย่าๆ เห็นใจผัว?หลวงบ้างงง แจใช่ป่ะมาแบนฟิคเตนล์หูยยยเหมือไรท์เอาเรื่องจิงมาบ่นเลย ฮาา

    #481
    0
  21. #407 PechonThidarat (@PechonThidarat) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 00:26
    คิดถึงฟิคเรื่องนี้มากกกกกกกก แงง กลับมาแล้ว ฮือดีใจๆๆๆ
    #407
    0
  22. #406 หมวยยวน♡ (@jellzx151) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 00:07
    ไรท์กลับมาแล่วๆจุประทัดรัวๆร..555 ในที่สุดความก็แตกกรรมๆแต่ฟิคลูเตนล์เค้าก็มาอ่ะ เย้ๆใครมาปิดนิยายเตนล์กันแจป่ะ? วามกวนแจมากสงสารเตนล์บ้างต้องใส่ชุดมิชิดเพราะแกน่ะนิสัย.ส่วนน้องลูทำพี่เค้าเขิลด้วยมีหงหูเเดงอิก .-/-
    #406
    0
  23. #405 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 23:48
    ไปค่ะไรเตอร์เตนล์ไปแต่งฟิคต่อในแอพจอย55555555 ลูกเรือและรีดเดอร์รอไรเตอร์เตนล์เพียบเลยค่ะ
    #405
    0
  24. #404 SonetA (@looksor) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 04:09
    นั่งขำไม่หยุด ไรท์เตอร์โดยอง  ยุตะค่ดตลก 555555555555555555555
    ยิ่งช้อตที่เค้ารุ้ว่านตเป็นไรท์เตอร์เองนี่ขำหนักมาก เอาแล้ววววววว ตลกในความไม่ยอมแพ้ของนต สู้ๆ
    ขำที่ฟิคโดนแบน ปวดใจแทนอ่ะตอนนั้นจริงๆ เซ็งแทนไรท์เลยค่ะ 
    #404
    0
  25. #403 sister00 (@sister00) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 20:13
    ระวังเดินไม่ได้นะจ๊เตนล์5555ไม่เข็ด
    #403
    0