(END) (nct) JaeTen ; Fluttering Feelings #ฟิคไรเตอร์เตนล์

ตอนที่ 15 : *Fluttering Feelings ; 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 381 ครั้ง
    20 ส.ค. 60


13

 

 

 

            "แบบนี้มันไม่ปลอดภัยแล้วนะ เราต้องทำอะไรสักอย่าง"

 

 

            ลี แทยงพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หลังจากฟังเตนล์เล่าเรื่องราวจากสายปริศนาเมื่อเช้านี้ให้ฟังจนจบ ส่วนฮันซลเงียบไม่พูดอะไร และดูนิ่งผิดปกติวิสัย ราวกับกำลังคิดบางอย่างในใจ

 

 

            ตอนแรกก็ลังเลที่จะเล่าให้เพื่อนฟัง แต่เขาก็คิดว่าปรึกษาเพื่อนไว้ก็คงไม่เสียหาย พอดีกับแทยงชวนไปนั่งร้านกาแฟ แน่นอนว่าถ้ามีแทยงก็ต้องมีแฟนแทยงติดสอยห้อยตามมาด้วยนั่นแหละ...เตนล์ตัดสินใจเล่าให้ฟังว่าเมื่อเช้านี้มีเบอร์แปลกๆโทรมา แล้วครางเสียงประหลาดๆพร้อมกับชื่อเตนล์...

 

 

            "อาจจะมีคนแกล้งขำๆก็ได้มั้ง" เขาแสดงความเห็นออกไป เพราะไม่อยากให้เพื่อนมานั่งคิดมากเรื่องของตัวเอง

 

 

            "ยังไงมันก็ดูไม่ปลอดภัยอยู่ดีนะเตนล์" ยองโฮว่าพลางคว้าแก้วกาแฟในมือแทยงไปดูดต่อ ฝ่ายคนถูกแย่งมองค้อนแล้วมุบมิบปากด่า แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนอย่างซอ ยองโฮรู้สึกหรอก...รายนั้นยิ่งเห็นแมวเมี้ยวของตัวเองไม่พอใจก็ยิ่งชอบแหย่...หยอกกันให้พอเป็นพิธีเสร็จ ก็หันกลับมาพูดต่อ

 

 

            "กูมีไอเดียดีๆมานำเสนอ..." 

 

 

 

            *

            *

            *

 

 

 

            และนั่นคือสาเหตุทั้งหมดที่เช้าวันนี้เตนล์ก้าวออกจากหอพักมา แล้วเจอจอง แจฮยอนยืนพิงรถคันหรูอยู่

 

 

            สาบานว่านี่คือไอเดียดีแล้ว?

 

 

            จับแจฮยอนมาตามติดเขาทุกฝีก้าวเนี่ยนะ?! บ้าเถอะ ขืนให้ตัวติดกันทั้งวันทั้งคืน แล้วความลับเตนล์แตกขึ้นมา กูนี่แหละจะตายก่อนไอ้โรคจิตนั่นอ่ะ!

 

 

            เอาจริง...แจฮยอนน่ากลัวกว่าสายโรคจิตนั่นอีกอ่ะ ฮืออออ ถึงเตนล์จะยอมรับว่า ก็ เออออ...หวั่นไหวกับมัน แต่ว่า...ก็ยังกลัวแจฮยอนอยู่ดีอ่ะ TT_______TT

 

 

            เตนล์แอบเหลือบมองคนตัวสูงที่เพ่งสมาธิขับรถไปส่งที่อาคารเรียนรวม...เอาจริง อยู่หอในมันก็ไม่ได้รู้สึกว่าอันตรายขนาดนั้นอ่ะ แล้วตอนเช้า ก็เดินออกมาเรียนเองได้ทุกวัน...นี่ว่ามันดูเว่อร์ๆยังไงไม่รู้ว่ะ

 

 

            "เออนี่"

 

 

            เสียงเรียกจากแจฮยอนทำให้เตนล์ต้องเลิกคิ้วสูงแล้วหันไปหา

 

 

            "กูจะให้มึงย้ายมาอยู่คอนโดกู"

 

 

            "ห้ะ?! อะไรนะ?!" เขาเผลอแหกปากเสียงดัง จนแจฮยอนต้องยกมือขึ้นปิดหูข้างซ้าย

 

 

            "ตกใจอะไรขนาดนั้น ก็แค่ชั่วคราว...เดี๋ยวพอรู้ตัวไอ้โรคจิตก็ค่อยย้ายกลับ"

 

 

            "แล้วถ้าจับตัวมันไม่ได้ กูไม่ต้องอยู่กับมึงไปตลอดชีวิตเลยรึไง?"

 

 

            "ก็ดีดิ" มันพูดทั้งๆที่สายตายังคงจับจ้องอยู่บนท้องถนนเบื้องหน้า

 

 

            "ดีบ้าอะไรเล่า! ไม่เอาอ่ะ ถ้าจะต้องไป กูไปอยู่กับฮันซลดีกว่า"

 

 

            "ก็เพื่อนมึงนั่นแหละ โยนมาให้กู"

 

 

            อ่าว ไอ้เพื่อนเวงงงง นี่มันเพื่อนกูจริงป่ะวะเนี่ยยยย

 

 

            "งั้นแทยงก็...อ่า นั่นไปกลับบ้านนี่หว่า" 

 

 

            เรื่องมันเศร้าขอเหล้าเข้มๆ นี่กูมีเพื่อนอยู่สองคนเองหรอวะ ;______; กูไม่คบใคร หรือไม่มีใครคบกูวะเนี่ยยย ว่อยยย

 

 

            "เห็นมะ...เหลือกูนี่แหละ" มันว่าพลางหัวเราะหึในลำคอ...เตนล์ได้แต่ฮึดฮัดไม่พอใจ แล้วนั่งกอดอกเงียบๆ "เลิกเรียนเห็นว่าฮันซลจะไปส่งที่หอ มึงเก็บของรอได้เลย แล้วดึกๆกูจะไปรับมาคอนโด"

 

 

            อ่อ จะบอกว่าไม่ได้เครียดเรื่องที่ต้องไปอยู่กับแจฮยอนนะ อันนั้นยังไม่ได้คิด...แต่สิ่งที่คิดตอนนี้มีอย่างเดียว คือ...แพลนไว้ว่าศุกร์นี้จะลงฟิคตอนใหม่ แล้วนี่ก็วันพุธ เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน เตนล์จะเอาเวลาที่ไหนไปแต่ง ถ้าต้องอยู่กับแจฮยอนตลอดเวลาขนาดนี้!!!

 

 

            จะบ้าาาาา!!! ว้อยยยยยย!!!

 

 

            "เป็นอะไร ไม่พอใจที่ต้องไปอยู่กับกู?"

 

 

            "ก็เออดะ..." พอหันไปกำลังจะบอกว่า 'ก็เออดิวะ' ไม่ทันได้พูดจบประโยค พอเห็นหน้าแจฮยอนนิ่งๆก็เลย งือออออ...กลัววววว "ก็เออ หมายถึงว่า ไปอยู่กับมึงก็ดี ซาบซึ้งใจจัง ขอบใจมากเว้ย" //ตบไหล่มันปุๆ

 

 

            //หันไปร้องไห้กับกระจกรถแปบ TT_______TT

 

 

            ทันทีที่ถึงที่หมายและรถจอด เขาก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออก...ไม่ทันจะได้ลง แจฮยอนก็คว้าแขนเตนล์ไว้ก่อน

 

 

            "เอาโทรศัพท์มาหน่อย"

 

 

            "??"

 

 

            *

            *

            *

 

 

 

 

            นี่คือเรื่องราวของชิตพล ลี้ชัยพรกุล นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ชั้นปีที่ 2 กำลังลากกระเป๋าเข้าคอนโดผู้ชายอย่างทุลักทุเล...ส่วนผู้ชายคนที่ว่ากำลังยืนกอดอกพิงประตูมองอยู่ข้างหลังด้วยความเวทนา แต่ก็ไม่ได้คิดจะช่วยกู

 

 

            เอออออ ของกูนี่ ของๆกู...ยกเองก็ได้ แค่นี้เอง ไม่ได้น้อยใจ อะไร ใครหาว่าเตนล์น้อยใจจะวิ่งไปตีให้...แมนๆเค้าก็ยกของได้ แค่นี้เองกระเป๋าลากใบเดียว หอบคอมอีกมือนึง หนังสือเรียนอีกลัง โอ้ยยย ชิวๆ ขี้ปะติ๋วมาก ให้ยกกระสอบข้าวสารอีกก็ยังไหว

 

 

            แต่แจฮยอน...ฟิคตอนต่อไปคืนนี้นะ ฮึ่มๆ 

 

 

            สุดท้ายแล้วแจฮยอนก็ทนความชักช้าอืดอาดของเขาไม่ไหวนั่นแหละ มันก็เลยยกของที่เหลือไปให้หมด ก็เลยได้ลากกระเป๋า กับกอดแมคบุ้คในแขนแน่นแล้วเดินตามต้อยๆเอาอย่างเดียว

 

 

            "นอนเตียงเดียวกับกูนะ"

 

 

            "ห้ะ?" 

 

 

            เอ้ะ กูจะตกใจทำไมวะ? เออ ผู้ชายนอนด้วยกันไม่เห็นแปลก เตนล์ก็นอนกับฮันซลบ่อยไป...กับแทยงก็เคยนอนตอนไปรับน้อง...งืออออ แต่ทำไมพอเป็นแจฮยอนแล้วมัน -///////- งืมๆ

 

 

            "เอ่อ กะ ก็ได้ เตียงเดียวกัน"

 

 

            "กูแบ่งตู้เสื้อผ้าไว้ให้มึงครึ่งนึงล้ะ...จะอาบน้ำก่อนเลยมั้ย"

 

 

            "อะ อาบ อื้อๆ อาบเลย"

 

 

            เตนล์จัดข้าวของให้เป็นที่เป็นทาง เอาเสื้อผ้ายัดใส่ตู้ที่แจฮยอนแบ่งพื้นที่แขวนไว้ให้ครึ่งนึง ก่อนจะไปอาบน้ำ...ใช้เวลาอาบน้ำสิบห้านาทีไม่ขาดไม่เกินตามปกติ ก็ออกมาในชุดนอนสีขาวแขนสั้นกางเกงขาสั้น...แจฮยอนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในห้องนอนเงยหน้าขึ้นมองเตนล์ที่เพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำมา...

 

 

            กลิ่นครีมอาบน้ำลอยฟุ้ง ดวงตาคมกวาดสายตามองคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเผลอยกมือลูบท้ายทอยตัวเอง อดไม่ได้ที่จะแอบเบนสายตามองไปทางอื่นแล้วลอบยิ้มด้วยความลืมตัว...

 

 

            ใส่ชุดนอนแล้วก็...น่ารักดี

 

 

            เตนล์มองแจฮยอนที่ทำท่าทางประหลาดๆ พอมองเค้าแล้วก้มหน้าแล้วก้มหน้าอีก...อะไรมันวะ เออ งงๆนิดหน่อย แต่ไม่เข้าใจมากๆ แต่ขี้เกียจสนใจ ตอนนี้อยากจะไล่ให้มันไปอาบน้ำเร็วๆ ตะกี้ตอนอาบน้ำพล็อตฟิคมันกำลังไหลมาเทมา ต้องรีบพิมก่อนอารมณ์จะหายไป

 

 

            "มึง...ไปอาบน้ำดิ" 

 

 

            "ยังอ่ะ กูอาบก่อนนอนทีเดียว"

 

 

            "อ่อออ หรอ..."

 

 

            ห้านาทีต่อมา...

 

 

            "มึงไม่อาบน้ำหรอ? ไม่ร้อนหรอ?"

 

 

            "อีกแปบ"

 

 

            สิบนาทีต่อมา...

 

 

            "มึง...อาบน้ำแล้วสบายตัวมากเลยนะ มึงไม่อาบ..."

 

 

            "แปลกๆนะมึงอ่ะ ทำไมอยากให้กูอาบน้ำจัง" แจฮยอนวางชีทเรียนในมือลงบนตัก แล้วหันมามองหน้าเตนล์ที่นั่งจุ้มปุ้กอยู่ที่โต๊ะทำงานของมัน

 

 

            "งือออ ก็...เอ่อ อากาศมันร้อนไง ถ้าอาบน้ำก็จะเย็นสบายดี แหะๆ" เตนล์กวาดสายตาล่อกแล่กรีบหาข้ออ้าง 

 

 

            "เออๆ กูอาบก็ได้"

 

 

            "ไม่ต้องรีบอาบนะ อาบนานๆเลย จะได้สะอาดๆ" 

 

 

            แจฮยอนหรี่ตามอง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรต่อ เดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไปแต่โดยดี

 

 

            ฟู่ววว เกือบไปแล้ว ดีนะที่เนียน ไม่ได้แสดงพิรุธอะไรออกไปเลยใช่ม้าาา...

 

 

            ว่าแล้วก็วิ่งสี่คูณร้อยไปคว้าแมคบุ้คคู่ใจขึ้นมา แล้วกระโดดขึ้นเตียง...เอาล่ะ ถ้าพิมบนเตียง แจฮยอนเดินออกจากห้องน้ำมา เตนล์ก็จะเห็นพอดี แล้วปิดไฟล์ได้ทัน โหหห สุดยอด รอบคอบจริงๆเลยนะเราเนี่ยยย

 

 

 

            .

            .

            .

 

 

 

 

            เพี้ยะ

 

 

            มือบางตบลงบนหน้าน่ารักของแจฮยอน...หญิงสาวยืนมองด้วยความสะใจที่เห็นใบหน้าเนียนของคนตรงหน้าเธอกำลังขึ้นเป็นริ้วแดง รอยมือของเธอกำลังปรากฎขึ้นอย่างช้าๆ

 

 

            "อย่ามายุ่งกับยองโฮอีก!"

 

 

            "เธอเป็นใคร?"

 

 

            "ฉันคือคู่หมั้นของยองโฮ เราสองคนหมั้นกันตั้งแต่ยังเด็ก...จำไว้นะ ยองโฮเค้าคู่ควรกับฉันมากกว่านาย จองแจฮยอน!!"

 

 

            "ขอโทษนะ แต่พอดีว่ายองโฮเขาเลือกผม..." ใบหน้าน่ารักแสยะยิ้ม

 

 

            "กรี้ดดด! ไม่มีทางย่ะ ยองโฮก็แค่เห็นนายเป็นคู่นอนเท่านั้นแหละ เพราะถึงยังไงครอบครัวเราสองคนก็ต้องให้แต่งงานกันอยู่ดี!"

 

 

            "ไม่รู้สิ แต่ยองโฮก็บอกรักผมทุกคืนนะ...เอ ไม่รู้ว่าเขาเคยพูดแบบนี้กับคุณรึเปล่า?"

 

 

            "กะ แก! จะอวดดีเกินไปแล้วนะ" หญิงสาวปรี่เข้าไปทุบตี จนแจฮยอนต้องรวบสองมือของหล่อนไว้

 

 

            "ผมให้เกียรติเพราะเห็นว่าคุณเป็นผู้หญิงหรอกนะ เลยไม่อยากทำอะไร แต่ถ้าคุณยังงี่เง่าอยู่แบบนี้ล่ะก็...คุณจะต้องเจ็บตัวกว่านี้เป็นสองเท่า" ว่าแล้วก็ปล่อยมือสองข้างของเธอออก ไม่จำเป็นต้องใช้แรงใดๆ หญิงสาวก็ถึงกับเซตั้งตัวไม่ถูก

 

 

            จอง แจฮยอนอาศัยจังหวะนี้ปิดประตูห้องกระแทกใส่...ปล่อยให้ว่าที่คู่หมั้นของคนรักยืนกรีดร้องอยู่หน้าห้องอย่างไม่ใยดี...

 

 

            ถึงแม้จะพูดกับผู้หญิงคนนั้นไปแบบนั้น แต่เปล่าเลย ลึกๆแล้วแจฮยอนไม่ได้คิดอย่างที่พูดเลยสักนิด...หัวใจดวงน้อยของเขามันกำลังร้องไห้

 

            

            "ฉันคือคู่หมั้นของยองโฮ เราสองคนหมั้นกันตั้งแต่ยังเด็ก...จำไว้นะ ยองโฮเค้าคู่ควรกับฉันมากกว่านาย จองแจฮยอน!!"

 

 

            "ขอโทษนะ แต่พอดีว่ายองโฮเขาเลือกผม..." 

 

 

            "กรี้ดดด! ไม่มีทางย่ะ ยองโฮก็แค่เห็นนายเป็นคู่นอนเท่านั้นแหละ เพราะถึงยังไงครอบครัวเราสองคนก็ต้องให้แต่งงานกันอยู่ดี!"

 

 

 

            ทำไมนายไม่เห็นเคยบอกเลยว่ามีคู่หมั้นแล้ว...

 

 

            .

            .

            .

 

 

 

            "แจฮยอน...หน้าไปโดนอะไรมา?" มือหนาคว้าหมับเข้าที่ใบหน้าน่ารัก ทันทีที่กลับมาคอนโด ก็เห็นแจฮยอนพยายามหลบหน้าตลอด กระทั่งเห็นรอยแดงบนหน้านี่แหละ

 

 

            "เปล่า"

 

 

            "เปล่าอะไร นี่มันรอยนิ้วมือชัดๆ...ใครทำอะไรนายบอกฉันมา! ฉันจะไปจัดการมันเอง!"

 

 

            "อย่าเลย นายทำอะไรเธอไม่ได้หรอก" แจฮยอนหลบสายตาอีกครั้ง และพยายามจะเดินหนีไปทางอื่น ทว่าสุดท้ายแล้วร่างสูงกว่าก็สาวเท้าเข้ามาดักหน้าได้ทัน

 

 

            "ฉันจัดการให้ได้ทุกอย่าง...ขอแค่นายบอกมา"

 

 

            "ปล่อยเราอยู่คนเดียวได้มั้ยซอ ยะ ยองโฮ...ฮึ่ก..."

 

 

            "แจฮยอนเป็นอะไร? แค่บอกฉันเองว่าใครตบนาย" มือหนาประคองใบหน้าน่ารัก แล้วใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียนที่เป็นรอยแดง

 

 

            "คู่หมั้นนายไงยองโฮ ฮึ่ก...ฮะ ฮือ...คู่หมั้นของนายไงล่ะ!" เสียงแจฮยอนสั่นเครือ ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะเข้มแข็งแล้วแท้ๆ ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะไม่ร้องไห้แล้วแท้ๆ

 

 

            แต่ทำไมต้องอ่อนแอทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้

 

 

            "ซอลฮยอนกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" ยองโฮเอ่ยเสียงเบาหวิว

 

 

            "เราสองคน..."

 

 

            "........."

 

 

            "ห่างกันส

 

 

 

            "ทำอะไรอยู่น่ะ?"

 

 

            เฮือก!!

 

 

            เตนล์สะดุ้งโหยง ประโยคที่พิมค้างไว้ ไม่ต้องรอให้พิมจนจบ มือเล็กพับหน้าจอแมคบุ้คลงเสียงกระแทกดังป้าบ ราวกับเป็นโปรแกรมที่ถูกตั้งค่าไว้ให้หยุดกิจกรรมทุกอย่างหากได้ยินเสียงแจฮยอน

 

 

            ว่าแต่มันออกจากห้องน้ำมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ!

 

 

            "หืมม...หวงไม่ใช่อ่อเครื่องนี้ ทำไมปิดเสียงดังขนาดนั้น?" มือหนาเช็ดผมพลางชี้มาที่แมคบุ้คบนตักเขา แล้วทำหน้าตาจ้องจับผิด

 

 

            อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าหนูยอดนักสืบแถวนี้ได้มั้ยฟระ!

 

 

            "เอ่อ...ก็มันหลุดมืออ่ะ ตกใจเสียงมึงไง มาไม่ให้สุ้มให้เสียง"

 

 

            "หรอ?" แจฮยอนกวาดสายตามองเตนล์ที่ลุกลี้ลุกลน...แล้วยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ "กูว่า...แมคบุ้คเครื่องนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ"

 

 

            แจฮยอนมองร่างเล็กตรงหน้าที่เบิกตากว้างแทบถลนออกจากเบ้า อยากจะหลุดขำออกมาให้เสียงดัง แต่ก็ต้องอดทนไว้...เขาไม่ได้อยากรู้หรอกนะว่าไอ้แมคบุ้คเครื่องนี้จะมีอะไร แต่อยากแหย่คนมากกว่าอ่ะ

 

 

            "มีอะไร ไม่มี้" ฝ่ายคนบนเตียงคว้าเครื่องในมือมากอดไว้แน่นแนบอก

 

 

            "ทำไมเสียงสูงจัง?"

 

 

            "เอ่อ ไม่มี" เตนล์พูดเสียงต่ำ "ละ แล้วนี่ออกจากห้องน้ำมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย?"

 

 

            "ก็...ออกมาตอนที่มึงพึมพำๆว่าให้คู่หมั้นชื่ออะไรดีนะ อะไรประมาณนี้...ทำอะไร แต่งนิยายหรอ?"

 

 

            เชี่ยยยย!! เดาแม่นชิบผายยยย...

 

 

            "บ้าหรอ หูฝาดแล้วมึงอ่ะ กู...ทำงานอยู่เถอะ เนี่ย กำลังเขียนข่าวที่ต้องส่งอาจารย์ ข่าวอาชญากรรม ปล้นจี้แทงฆ่าไล่เตะหมาปาหิน โอ้ยย สารพัด จะมามีคู่หมั้นได้ยังไง"

 

 

            "จริงอ่ะ ขอดูบ้างดิ"

 

 

            "เฮ้ย ไม่ได้!" เตนล์สวนกลับทันควัน แล้วพลิกตัวกลิ้งหนี และกอดแมคบุ้คในมือแน่นกว่าเดิม...อีกนิดกูจะม้วนหน้าแล้วอ่ะ ฮืออออ

 

 

            เจ้าของห้องมองผู้อาศัยชั่วคราวที่นั่งตัวเป็นก้อนอยู่ขอบเตียง ถ้ามันกลิ้งอีกทีคือตกอ่ะ เห็นแก่ความพยายามจะแก้ตัวให้เนียน ถึงแม้ว่าดูยังไงก็มีแต่พิรุธไม่เคยเนียนก็เถอะ จะยอมให้อีกครั้งก็ได้ "จะนอนยังห้าทุ่มแล้ว พรุ่งนี้กูมีเรียนเช้า"

 

 

            "อ้อ อื้อ นอนๆๆ"

 

 

            เตนล์ลุกจากเตียง ง้างหน้าจอแมคบุ้คในมือขึ้น แล้วรีบเซฟไฟล์ฟิคทั้งหมด ก่อนจะปิดเครื่อง...ถึงแม้มือจะเลื่อนทัชแพดยิ๊กๆ แต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากแจฮยอนเลยแม้แต่น้อย...บอกเลยว่า ถ้าแจฮยอนก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เตนล์ก็จะถอยหลังหนีสองก้าว...ฮือออออ 

 

 

            เฮ้อออ เกือบไปแล้ว... 

 

 

            ไฟทุกดวงถูกปิดลง...ความมืดถูกเข้ามาแทนที่ เพราะสายตายังปรับกับความมืดไม่ได้ ทำให้เตนล์ได้แต่ควานมือสะเปะสะปะ เพื่อจะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนใหญ่...ทว่ากลับไปสัมผัสเข้ากับมือของคนข้างๆแทน

 

 

            "อ้ะ โทษที" 

 

 

            หมับ

 

 

            ไม่ทันจะได้ชักมือกลับ...อีกฝ่ายก็คว้ามือเขาไว้ก่อน

 

 

            แจฮยอนสัมผัสมือเตนล์อย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆเลื่อนมายังนิ้วทีละนิ้วของเตนล์ด้วยความเชื่องช้า

 

 

            "นิ้วที่พองหายรึยัง?"

 

 

            "อะ อื้อ ก็ดีขึ้นแล้ว..."

 

 

            "เตนล์..."

 

 

            "........."

 

 

            "ฝันดี"

 

 

            "อะ อื้อ"

 

 

            ดีนะที่ปิดไฟหมดแล้ว...เพราะหน้าเตนล์ตอนนี้ รู้เลยว่ามันต้องแดงเถือกยันหู

 

 

 

 

            ว่าแต่...จะนอนจับมือกันทั้งคืนเลยจริงดิ?

 

            งืออออออออ -//////////-

 

 

 

            *

            *

            *

 

 

 

            แสงสว่างลอดเข้ามาใต้ผ้าม่าน ทำให้คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัวตื่นตามเวลาปกติทุกเช้า...ทว่าเช้าวันนี้กลับต่างไปจากทุกครั้ง เมื่อเตนล์กำลังรู้สึก...หายใจไม่ออก ราวกับกำลังโดนบางอย่างทับ...

 

 

            อ่า...หันไปเท่านั้นแหละ

 

 

            เตียงก็กว้างนะ กว้างมากด้วย ไปเอาแจฮยอนอีกสองคนมานอนด้วยยังมีที่เหลืออ่ะ...แต่แม่ง พอตื่นมา ทำไมถึงได้มานอนเกยกูแบบนี้วะ?

 

 

            แขนเขินนี่รัดซะ...เออ กูไม่ใช่หมอนข้างนะเว้ยยยย แล้วคือปวดฉี่ไง จะลุกไปก็ไม่ได้ พยายามยกแขนขาที่ปีนป่ายนี่ออกแล้ว แต่หนักเหลือเกิน ฮือออ TT________TT จะนอนฉี่ตรงนี้แล้วนะ

 

 

            "แจฮยอนนน มึงงง ขยับไปหน่อยสิ"

 

 

            "อื้ออออออ" มันครางข้างหู 

 

 

            "มึงงงง กูจะลุกไปเข้าห้องน้ำ" 

 

 

            ซึ่งเสียงของเตนล์ไม่ได้มีผลต่อคนที่หลับอยู่เอาซะเลย...แถมกลับกลายเป็นว่าคว้าเขาไปกอดแน่นกว่าเดิมด้วยซ้ำ ว่อยยยยย!

 

 

            บอกเลยว่าแจฮยอนตอนหลับนี่โคตรเด็กน้อยเลยอ่ะ ดูสิ้นฤทธิ์ ไม่มีพิษมีภัย ไร้เดียงสา หู้ยยย น่าเอาไปบรรยายในฟิค

 

 

            เฮ้ยย นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้แต่งฟิคต่อ!

 

 

            ว่าแล้วก็รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักร่างอ้วนๆอย่างแจฮยอนออกไปจนได้ ก่อนจะวิ่งไปเข้าห้องน้ำ แล้วไม่ลืมที่จะคว้าแมคบุ้คเข้าไปด้วย

 

 

            เพราะว่ารีบร้อน เลยไม่ทันได้สังเกตว่าทุกการกระทำอยู่ในสายตาของเจ้าของห้องทั้งหมดนั่นแหละ...หนึ่งข้อที่เตนล์ไม่รู้คือ แจฮยอนไม่ใช่คนนอนขี้เซา...ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ แล้วยกแขนสอดเข้าที่ท้ายทอย มองคนตัวเล็กที่วิ่งดุ๊กๆหายไปในห้องน้ำ

 

 

            แมคบุ้คเครื่องนั้น...มันต้องมีอะไรแน่ๆ

 

 

 

            *

            *

            *

 



 

            ชีวิตประจำวันของเตนล์ก็เปลี่ยนไป จากคนที่สามารถเลิกเรียนแล้วเดินกลับหอได้เอง แต่ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว เมื่อเตนล์ต้องรอให้สารถีเฉพาะกิจอย่างแจฮยอนมาคอยรอรับรอส่ง แล้วตอนนี้เตนล์ก็เหมือนคนที่อยู่ท่ามกลางความหวาดระแวงไปทุกอย่าง

 

 

            สายโรคจิตก็กลัว แจฮยอนก็กลัว ไอ้เพจที่เชียร์เรือแจเตนล์บ้าบอนั่นก็กลัวจะแอบถ่ายรูปไปลง ฮืออออ นี่มันเวรกรรมอะไรของกูวะเนี่ย

 

 

            จะว่าไปช่วงนี้ไม่ค่อยเจอหน้าฮันซลเลยตั้งแต่สอบถ่ายรายการเสร็จ...เจอกันก็แค่ตอนเรียน ซึ่งเทอมนี้ก็มีเรียนด้วยกันอยู่สามตัวเห็นจะได้

 

 

            ครืด...

 

            :: Jaehyun ::

 

 

            "ฮัลโหล"

 

 

            (เลิกเรียนยัง?)

 

 

            "อื้อ เลิกแล้ว กำลังเดินลงไป"

 

 

            (พอดีมีธุระนิดหน่อย ให้ยูตะกับโดยองไปรับนะ)

 

 

            "อ้อ โอเคเลย ที่เดิมนะ"

 

 

            เขาตัดสายแล้วเดินลงจากตึกคณะ ไปยังจุดนัด...ทว่าตอนนั้นเองที่รู้สึก เหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องอยู่...เตนล์รีบหันขวับไปทางด้านหลัง ทว่าก็ไม่ได้พบใครที่มีพิรุธหรือน่าสงสัยเลยสักนิด

 

 

            ครืด...

 

 

            เบอร์แปลกๆ นั้นอีกแล้ว! ขาลังเลเล็กน้อย แต่ก็สไลด์หน้าจอรับสาย...ใจหนึ่งอยากจะถามออกไปให้รู้แล้วรู้รอด ว่าต้องการอะไรกันแน่

 

 

            "ฮะ ฮัลโหล" 

 

 

            (มองหาผมอยู่หรอ?)

 

 

            "!!!" มันรู้

 

 

            (ตัวจริงเตนล์นี่...น่ารักกว่าในรูปอีกนะ)

 

 

            ".........." 

 

 

            (อยากสัมผัสจังเลย...)

 

 

 

            *

            *

            *

 

 

 

            ครืด ครืด

 

 

            :: Yuta ::

 

 

            "ฮัลโหล" แจฮยอนขมวดคิ้วก่อนรับสาย

 

 

            (เตนล์อยู่กับมึงรึเปล่า?)

 

 

            "ไม่นี่...ก็กูให้พวกมึงไปรับไม่ใช่หรอ"

 

 

            (ชิบผายแล้วมึงงง!!)

 

 

            "............"

 

 

            (เตนล์หายไปไหนไม่รู้!!)

 

 

            !!!!!!!

 

 

 

 

 

ขี้เกียจเม้นท์ แท็ก #ฟิคไรเตอร์เตนล์ ได้นะค้าา

 

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ทุกแท็ก และทุกกำลังใจเช่นเคยนะค้าาา

ไรเตอร์เตนล์ยังคงทำหน้าที่ไรเตอร์ที่ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อยู่กับแจฮยอนสองต่อสอง5555 แจฮยอนก็...บอกๆชอบเค้าไปซะทีไป๊ รำคาญญญ5555555 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 381 ครั้ง

1,245 ความคิดเห็น

  1. #1171 amsprite (@amsprite) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:09

    กลัวแทนเตนล์เลยอะ สงสารความพยายามในการแต่งฟิคด้วย

    #1171
    0
  2. #1126 แมวน้อนจัง (@sosicesos) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 05:31
    #ฟิคไรเตอร์เตนล์
    #1126
    0
  3. #1063 sai suju&tvxq5 (@yusai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 17:02
    เห้ย!!! ยัยหนูเตนล์
    #1063
    0
  4. #1038 phanuchn (@phanuchn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 06:45
    กลัวแทนน้องงงง
    #1038
    0
  5. #1010 Thxxt (@nam_petchnp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 08:21
    เตนนนนนนนล์
    #1010
    0
  6. #985 Fairy wings (@justnewly) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 06:41
    หูยยยย น่ากลัวอะ ฮือ น้องจะไม่เป็นไรใช่ไหม
    #985
    0
  7. #965 เมย์ต๋าาาาาา (@meyoung402) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 11:41
    น้องเตนล์ๆๆๆๆๆๆ ไม่นะ
    #965
    0
  8. #937 เจ๊ข้าว (@b_inft) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 08:09
    แงงง น้องเตนนนนนนนนล์
    #937
    0
  9. #886 // Mr.SiMBA // (@kevin-satyr) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 02:17
    จะเครียดหรือจะตลกก่อนดีปวดหัว
    #886
    0
  10. #835 กระต่ายหมวกเขียว (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 23:08
    มาอยู่กับแจแล้วไม่เป็นอันแต่งนิยายเลยสิเตนล์ หุหุ

    ว่าแต่โรคจิตที่ไหนตามเตนล์อยู่นะ
    #835
    0
  11. #811 aOunie J. (@weremain) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:06
    ใครอ่ะ โรคจิตเหรอ มีใครวางแผนอะไรมั้ย ฮือออ เป็นห่วงลูกก
    #811
    0
  12. #778 ~~แมวน้ำ งุงิ>w<~~ (@SoOhee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:14
    อะ ระหว่างคนโรคจิตกับไรเตอร์เตนล์ แจฮยอนจะจับใครได้ก่อนกัน 555555555

    ว่าแต่น้องโดนลักพาตัวเหรอเนี่ย!
    #778
    0
  13. #762 แง้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:38
    !!!!!! โรคจิตตตตตตตตค
    #762
    0
  14. #741 ninggdestiny (@Angelikajang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 06:51
    น่ากลัวอ่ะ
    #741
    0
  15. #714 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 15:50
    อ้ากกกก อย่าทำเตนล์นะไอเวรรร
    #714
    0
  16. #703 krislayxingfan (@krislayxingfan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 10:38
    ใครน่ะะ
    #703
    0
  17. #671 BamBamBiggalo (@bambambiggalo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 17:25
    เตนล์คนไม่มีพิรุธแห่งปี
    #671
    0
  18. #652 Moment'Milk (@momentmilk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 23:45
    โอ๊ย น่ากลัว ??
    #652
    0
  19. #553 whatupnan (@whatup_nan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 11:41
    อือหือตอนเลิกไม่อยากรู้ว่าในนั้นคืออะไร
    ตอนนี้อยากมากสินะ ตลกกกกอะ
    ทำไมชอบบบบฟิคนี้จังเลยอะ

    ใครรรรรร บังอาจมาหื่นใส่ตะหนูของเก๊า
    #553
    0
  20. #160 prwo3x (@prwo3x) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 15:15
    แจฮยอนเนียนอะ เนียนเบอแลง ฮื่อออออออ
    #160
    0
  21. #113 BM_SL (@Bomee_SPJ) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 16:32
    ต่อเถิดไรท์ พลีสสสสสส
    #113
    0
  22. #53 Cervidae (@uyoume) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 07:03
    มาต่อนะคะไรท์ สนุกมากเลยยย เพิ่งได้มาอ่าน
    #53
    0