God's child and the guardian (Yaoi,BL)

ตอนที่ 5 : เรื่องเล่าบทที่4: นอกจากเป็นผู้พิทักษ์แล้วยังมีหน้าที่กิติมาศักดิ์เป็นยันต์กันปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,077 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62


เขียนเสือให้วัวกลัว สุภาษิตโบราณคร่ำครึเด็กสมัยใหม่นึกภาพไม่ออกหรอก
ต้องบอกว่า ฉายภาพ
เอลิออล เคียร์ให้ปีศาจกลัวต่างหาก


เอวา เอดิสัน(ผู้พิทักษ์อันดับ2แห่งแพนโดร่า)



หลังจากช่วย ปัดกองทัพปีศาจทางทิศใต้ของทวีปเคียร์ให้เสร็จสรรพเรียบร้อย ผมก็เดินคล้ำทางไปรอบๆ บาเรียที่คลอบคลุมทวีปเคียร์ทั้งเหนือ ใต้ ออก ตก เจอกองทัพปีศาจกองใหม่ก็ทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์ที่ดีช่วย ปัด ให้ทุกครั้ง



อย่างเช่นมังกรกระดูกตัวเท่าน้องๆ ภูเขาเบื้องหน้าผมตอนนี้



 “วันนี้แหละคือวันล่มสลายของทวีปเคียร์!” มังกรกระดูกผู้นำทัพอันเดทนับแสนตนกู่ร้องคำรามพร้อมสคริปปลุกใจเหล่าอันเดทที่คล้ายกับบาโฟเมตเหมือนลอกกันมา



“เอลิออล เคียร์เอ๋ย เจ้าจงมองดูความพินาศของบ้านเกิดจากบนฟากฟ้าให้เต็มตาเสียเถิด!”



อืม ผมมองอยู่ถึงได้รู้ว่าพวกปีศาจใช้สคริปอันเดียวกันไงล่ะ ว่าแล้วก็คลี่พัดออกสะบัดออกไปเบาๆ จนมังกรกระดูกและอันเดทนับแสนหายวับกลายเป็นผุยผง



พวกอันเดทเก่าแก่ก็อย่างงี้แหละครับ เก่าจนพัดเบาๆก็สลายกลายเป็นฝุ่นไปเสียได้



“ข้าจะทำลายทวีปบ้านเกิดของเจ้าให้พินาศ ฉุดคร่าหญิงงามมาย่ำยี จับผู้ชายมาเป็นทาส และจะค้นหาศพของเจ้าให้เจอแล้วนำมาทำชาบูแจกจ่ายให้แก่ราชาแห่งโซโลมอนกิน!” เดินไปอีกนิดก็เห็นยมฑูตตนหนึ่งที่คล้ายเป็นหัวหน้ากำลังกล่าวประโยคตัวร้ายสุดคลาสสิกออกมา พร้อมกองทัพวิญญาณนับล้านด้านหลัง



จะทำสงครามทั้งทียังลากวิญญาณคนตายมาลำบากอีก ในฐานะผู้พิทักษ์ที่ดีผมควรยื่นมือเข้าไปส่วนเหลือ



Holy Gate” เช่นการเปิดประตูสวรรค์ อัญเชิญวิญญาณทั้งหลายไปต่อแถวรอเกิดใหม่ โดนไม่สนว่าสวรรค์หรือยมโลกจะแออัดขนาดไหน



ฉับพลันท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆสีเทาหม่นเบื้องบนทวีปเคียร์พลันปรากฏแสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องลงมาบนพื้นดินก่อนกองทัพวิญญาณทั้งหมดจะหายไปพร้อมความสับสนงงงวยของยมฑูตที่ค่อยๆ จางหายไปเช่นกัน



“ต้นไม้ต้นนี้ยิ่งดูก็ยิ่งขัดตา”



เดินไปอีกนิดก็บังเอิญเจอต้นไม้หน้าตาประหลาด ใบสีแดงฉานราวกับหยาดโลหิตแถมแผ่ละอองเกสรไม่น่าไว้ใจออกมาจึงใช้หลุมดำดูดไปทิ้งไว้นอกโลกเสียเลย



เพียงพริบตาไม่ถึง1ชั่วโมงกองทัพปีศาจนับล้านที่รายล้อมทวีปเคียร์พลันหายสาบสูญไปจนสิ้นราวกับไม่เคยมีมาก่อน



จัดการเรียบร้อย ฉับไว และสะอาดหมดจรดสมกับเป็นผู้พิทักษ์อันดับ1!



ผมพยักหน้าให้กับตัวเองเบาๆ ก่อนจะออกเดินทางอีกครั้ง เพื่อไปช่วยกำจัดปีศาจที่เหลือต่อ




 

 “รายงานข่าวด่วนจากชายแดนทวีปเคียร์ พบกองทัพปีศาจจำนวนมหาศาลบุกถล่มคาดว่าอีกไม่เกิน5ชั่วโมงเขตแดนจะถูกทำลาย ไร้พันธมิตรช่วยเหลือ ผู้นำแต่ละประเทศหายสาบสูญไร้การติดต่อ มีเพียงผู้พิทักษ์จากแพนโดร่าไม่ถึงพันคนยืดหยัดเคียงข้างหรือว่านี่จะเป็นจุดจบของทวีปเคียร์จริงๆ



คนรายงานข่าวช่างใช้คำได้นุ่มนวล คำว่าผู้นำแต่ละประเทศหายสาบสูญไร้การติดต่อ แปลง่ายๆ ก็คือ ผู้นำแต่ละประเทศกลัวจนต้องมุดหัวอยู่ในกระดอง ตัดญาติขาดมิตรกับเคียร์



ถึงจะเป็นวันสิ้นโลกแต่เครือข่ายดาวเทียมก็ยังใช้ได้ ทำให้ทุกคนสามารถรู้ข่าวสารทั่วโลกได้อย่างรวดเร็วแบบนาทีต่อนาที แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีความช่วยเหลือใดมาถึงทวีปเคียร์อยู่ดี แม้แต่การติดต่อสื่อสาร โทรมาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบก็ไม่มี



ผมมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ถูกฉายบนกำแพงของจัตุรัสกลางเมืองด้วยความเศร้าใจ



เพราะเดินมาตั้งนานก็ยังไม่เห็นสำนักงานใหญ่ของแพนโดร่าสักที



“ท่านเอวาครับ! เราพบเด็กหลงทาง1คนบริเวณจัตุรัสโฮรัส แถมยังโดนเด็กหนุ่มแปลกหน้าไม่ทราบที่มากล่าวหาว่าเป็นเด็กหลงทางอีก



“พาอพยพไปฐานหลบภัย!!” เสียงจากคริสตัลสื่อสารตอบกลับมา คลับคล้ายคลับคลามาเป็นเสียงของเอวา



เด็กหนุ่มผมฟ้าตาฟ้ารูปงามในชุดผู้พิทักษ์สีขาวของแพนโดร่าเบื้องหน้ากล่าวกับคริสตัลสื่อสารในมือจบก็โน้มตัวอุ้มผมขึ้นมาจากพื้น



“เราหลงกับพ่อแม่ใช่มั๊ย ไม่ต้องกลัวนะ” พูดเองเอาเองไม่พอ ยังเอื้อมมือมาลูบหัวลูบหลังปลอบใจผมเป็นของแถม ในขณะที่กำลังจะตอบปฏิเสธความหวังดีนั้นไป...



“เดี๋ยวพี่จะพาเราไปฐานหลบภัยที่แพนโดร่า ตอนนี้ผู้อพยพส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น พ่อแม่ของเราก็น่าจะอยู่ที่นั่นด้วย” พอได้ยินประโยคนี้ก็ทำให้ผมรีบหุบปากที่เตรียมปฏิเสธไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทำตัวเป็นเด็กดีว่าง่ายให้อีกฝ่ายพาไปแพนโดร่า



“ถ้างั้นก็รบกวนด้วย....นั่นแหละครับ เราไม่ควรปฏิเสธน้ำใจของคนอื่น



ทำตัวว่าง่าย เอามื้อคล้องคออีกฝ่าย แล้วให้เด็กหนุ่มอายุคราวหลานอุ้มต่อไป



“พี่ชื่อโฮเรซ นะ” จู่ๆ เด็กหนุ่มหัวฟ้าก็แนะนำตัว “เราชื่ออะไรเหรอ” ก่อนจะถามชื่อผมกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม



แพนโดร่าคัดผู้พิทักษ์รุ่นหลังได้ดีจริงๆ นอกจากหน้าตาดีแล้วยังอัธยาศัยดีอีกต่างหาก!



ผมนึกชื่อชมเจ๊เซเรน่าใจในก่อนจะตอบไปว่า



“ผมชื่อเอลิออล” สิ้นคำ เท้าของอีกฝ่ายก็เหมือนจะหยุดชะงักไปก่อนก้มลงมองหน้าผมแบบอึ้งๆ



“พ่อแม่เราน่าจะชอบท่านเอลิออล เคียร์น่าดูถึงได้ตั้งชื่อเราแบบนี้” เหมือนผมไปเปิดสวิตซ์อะไรบางอย่างของอีกฝ่าย จู่ๆ โฮเรซก็เข้าโหลดดราม่า



ได้ข่าวว่าการที่ปีศาจบุกทวีปเคียร์ครั้งนี้เพราะมีหนอนบ่อนไส้ในแพนโดร่า” กล่าวบางอย่างที่ไม่ควรเปิดเผยต่อคนนอกออกมา



“พันธมิตรของทวีปเคียร์ก็พร้อมใจกันเงียบหาย มีเพียงท่านอนากับท่านเซเรน่าที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ” ยิ่งกล่าว น้ำเสียงของโฮเรซก็ยิ่งคับแค้น



“พอท่านเอลิออลจากไป ผู้พิทักษ์ระดับสูงก็กระจัดกระจายหายไป จนทุกคนมองแพนโดร่าเป็นแค่เสือกระดาษ” ผมเกยคางบนไหล่อีกฝ่าย ฟังโฮเรซปรับทุกข์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย



“และคงมองทวีปเคียร์ไม่ต่างจากเนื้อปลามันที่แย่งชิงได้อย่างง่ายดาย” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาทั้งคับแค้นทั้งอมทุกข์



“ถ้าท่านเอลิออลยังอยู่ละก็...” กล่าวถึงตรงนี้สีหน้าของผมยิ่งเฉยชา



หลับไปแค่50ปี แพนโดร่าหย่อนหยานขนาดนี้เชียว



“อา...หอมเหลือเกิน”



!?”



อีกไม่ถึง500เมตรก็จะถึงแพนโดร่า ทว่ากลับมีร่างของปีศาจเข้ามาขัดขวาง



“คิดว่าเขตแดนพรรค์นั้นจะขวางทางปีศาจระดับสูงได้งั้นเหรอ” ปีกค้างคาวสีดำสนิทโบกสะบัด ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทในชุดสูทสีดำหรี่นัยน์ตาสีแดงเลือดจ้องมองมายังพวกผมอย่างเหยียดหยาม



“ปีศาจ!?” โฮเรซร้องอย่างตื่นตะหนก



รู้สึกตัวช้าจริงๆ ถ้าปีศาจบนฟ้าคิดจะเอาชีวิตเขาป่านนี้คงได้จองสุสานแทนแล้ว



“ดีใจเสียเถอะที่เจ้าจะได้กลายเป็นอาหารมื้อแรกของราชาแวมไพร์ผู้นี้” ปีศาจหนุ่มแสยะยิ้มกว้างก่อนจะบินมาหยุดเบื้องหลังของโฮเรซ



ผมเงยหน้าสบนัยน์ตาสีเลือดของอีกฝ่าย ในขณะทีอีกฝ่ายกำลังเอื้อมมือมายังลำคอของโฮเรซ มือขวาที่เคยโอบรอบคอโฮเรซอยู่พลันปรากฎพัดสีขาว



นัยน์ตาสีทองวาววับ



ลองเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิดละก็...



ทว่าอีกฝ่ายกลับรีบชักมือกลับไป แถมกระโดดถอยหลังไปไกลลิบ



“จะ เจ้า! เจ้า!” สีหน้าที่เคยหยิ่งผยองอวดดีเมื่อครู่กลับกลายเป็นซีดเผือด เอาแต่ชี้ไม้ชี้มือมาที่ผมพร้อมพูดไม่เป็นภาษา



ท่ามกลางความงุนงงของโฮเรซ



“โฮเรซหลบไป!” ร่างของผู้พิทักษ์แห่งแพนโดร่านับสิบก็ปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบร่างของราชาแวมไพร์เอาไว้



หนึ่งในนั้นคือร่างของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองสว่างผู้มีใบหน้าแสนคุ้นเคย



ผมสีทองสว่าง ใบหน้าที่คุ้นเคย เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย ไม่นับไรหนวดรอบริมฝีปาก กับร่างกายที่ดูดิบเถื่อนบึกบึนขึ้น2เท่าละก็



“ท่านเอวา” โฮเรซร้องเรียกผู้ที่มาช่วยตนอย่างดีใจ



ผมคล้ายรู้สึกได้ยินเสียงอะไรบางอย่างในใจแตกกระจาย ภาพผู้พิทักษ์หนุ่มเอวบางร่างน้อย ที่สาวๆ และหนุ่มๆ อยากกอดมากที่สุดในอดีตพลันแตกกระจายเป็นผุยผง



ยิ่งมองเส้นสายกล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้ชุดผู้พิทักษ์สีขาวโดดเด่นนั่นแล้วก็พลันรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้กลืนยาขม



หลับไป50ปี หนุ่มน้อยรูปงามพลันเติบโตเป็นชายหนุ่มสุดดิบเถื่อนไปเสียแล้ว



เรื่องเล่าบทที่4: ผมคือผู้พิทักษ์อันดับ1 ที่มีหน้าที่กิติมาศักดิ์เป็นยันต์กันปีศาจ



“อ๊ากกกกกกกก” ระหว่างที่มัวแต่ตกตะลึงกับรูปลักษณ์ใหม่ของเอวา ราชาแวมไพร์ที่ถูกบรรดาผู้พิทักษ์แห่งแพนโดร่าล้อมก็พลันกรีดร้องออกมา



“เป็นไปไม่ได้!” แถมยังยกมือกุมหัวจ้องมองมายังผมที่ถูกโฮเรซอุ้มอยู่ด้วยสายตาหวาดผวา



“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!” เอ่ยคำนั้นซ้ำไปซ้ำมาคล้ายคนเสียสติ ท่ามกลางความสับสนและตึงเครียดของผู้พิทักษ์แห่งแพนโดร่า



เสียงกรีดร้องของราชาแวมไพร์คล้ายใกล้คลุ้มคลั่งทำให้ผู้พิทักษ์ที่ล้อมอยู่ต้องล่าถอยออกไป



“ระวังตัวให้ดี ราชาแวมไพร์ตนนี้แข็งแกร่งมาก” เอวากล่าวเตือนเสียงเครียด ขณะที่ผู้พิทักษ์ที่ล้อมรอบราชาแวมไพร์อยู่เริ่มร่ายค่ายกลดักจับ



“แกตายไปแล้วชัดๆ!” นัยน์ตาสีเลือดนั้นจ้องมองมายังผมราวเห็นผี



“โฮเรซถอยไป” เอวาคล้ายจะรู้ว่าปีศาจร้ายกำลังจับจ้องมายังโฮเรซจึงเข้ามากันอีกฝ่ายให้ถอยห่างไป ยิ่งเอวาเข้ามาใกล้ผมยิ่งเห็นเส้นสายกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าของอีกฝ่ายชัดขึ้น ขาผมสองข้างรวมกันยังไม่เท่าแขนข้างเดียวของเอวา



กาลเวลาช่างโหดร้ายจริงๆ หนุ่มน้อยร่างบางในวันวานไม่มีอีกแล้ว



“ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกลัว” ไม่รู้โฮเรซปลอบผมหรือพูดปลอบตัวเองกันแน่ มือที่ลูบหลังผมมันสั่นจนสัมผัสได้เลย



ผมหันกลับไปจ้องมองราชาแวมไพร์ต่อ สงสัยจริงๆ ว่าทำไมถึงทำหน้าหวาดผวาขนาดนั้น



“แกตายไปแล้วชัดๆ!” ราชาแวมไพร์คล้ายเสียสติ กรีดร้องประโยคเดิมซ้ำไปมาท่ามกลางความตื่นตะหนกของเหล่าผู้พิทักษ์ ค่ายกลพังทลายในพริบตา จุดที่พวกเราอยู่นั้นไม่ไกลจากแพนโดร่า ไม่นานก็มีผู้พิทักษ์เข้ามาสมทบมากยิ่งขึ้น ทำให้ได้ยินประโยคต่อมาของราชาแวมไพร์เข้า



“ไม่มีทาง” ราชาแวมไพร์ที่เคยหยิ่งผยองบุกเดี่ยวเข้ามาในทวีปเคียร์กรีดร้อง “ก็ข้าเห็นเองกับตาว่าแกโดนราชาแห่งโซโลมอนร่วมมือกันสังหารไปแล้ว!”



!?”



สิ้นประโยคทุกคนพลันเบิกตาโพล่งอย่างตื่นตะหนก มองตามสายตาที่หวาดผวาของราชาแวมไพร์มาหยุดอยู่ที่ร่างของโฮเรซ



ผมคลี่ยิ้มหวานหยดส่งให้ราชาแวมไพร์ปากมาก



ถ้าอยู่ในเหตุการณ์จริงก็ต้องรู้สิว่าผมขาดสารอาหารตาย ไม่ใช่โดนฆ่าตาย



“อ๊ากกกกกกกกกก” พอผมยิ้มหวานส่งไปให้อีกฝ่ายก็ยิ่งแหกปากกรีดร้องโวยวายราวหมูโดนเชือด ไม่มีใครทำอะไรราชาแวมไพร์ก็ทรุดตัวล้มลงกับพื้น



ผมเลยแสร้งสะบัดพัดในมือเบาๆ



“ม่ายยยยยยยยยยยย” ราชาแวมไพร์กรีดร้องเสียงดังราวพสุธากัมปนาท ดังจนกองทัพปีศาจที่กำลังโจมตีเขตแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง



ผมเลยโบกพัดในมือเบาๆ เพิ่ม



“ข้าขอโทษ! ข้าผิดไปแล้ว!” ราชาแวมไพร์พลันฝ่าวงล้อมของผู้พิทักษ์แห่งแพนโดร่าเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าผมที่โดนโฮเรซอุ้มอยู่



“ข้าจะรีบถอนทัพออกไปเดี๋ยวนี้!” จู่ๆ ราชาแวมไพร์ก็โขกหัวลงกับพื้นจนเลือดอาบท่ามกลางความสับสนของเหล่าผู้พิทักษ์แห่งแพนโดร่า



อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ผมเองก็ยังงงว่าเขามาคุกเข่าโขกหัวให้ทำไม



จึงส่งยิ้มหวานไปให้แทน



“ว๊ากกกกกกกกกกก” ราชาแวมไพร์เห็นรอยยิ้มของผมสีหน้ายิ่งตื่นตะหนก กรีดร้องเสียงดังลั่น แล้วรีบบินหนีออกจากเขตแดนไปทันที เช่นเดียวกับกองทัพปีศาจที่เคยโจมตีทวีปเคียร์อย่างมืดฟ้ามัวดินพลันหายวับไปภายในเสี้ยววินาทีราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์นั้นมาก่อน



“...”



ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเหล่าผู้พิทักษ์แห่งแพนโดร่าตั้งตัวไม่ทัน จับต้นชนปลายไม่ถูกได้แต่ยืนอึ้งอยู่ที่เดิมร่วมครึ่งชั่วโมง ก่อนจะระลึกได้ว่าเหตุการณ์แบบนี้คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเกิดขึ้นมาก่อน



เคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วประมาณ 50ปีก่อนที่ เอลิออล เคียร์ ยังมีชีวิตอยู่



ราวกับอดีตได้หวนกลับมา



เอวาที่รู้สึกตัวคนแรกขยับกายมาหยุดอยู่เบื้องหน้าผม นัยน์ตาสีฟ้าครามราวท้องนภาจับจ้องมายังใบหน้าของผมด้วยนัยน์ตาเลื่อนลอย



“โฮเรซ เด็กคนนี้คือ?” รู้ตัวอีกทีผมก็ตกไปอยู่ในอ้อมแขนล่ำบึกของเอวาเสียแล้ว ถูกจับให้นั่งอยู่บนแขนข้างหนึ่งของเขาในท่าหันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย



กล้ามเนื้อแขนไม่ธรรมดาจริงๆ ครับ จากกัน 50ปี หนุ่มน้อยรูปงามกลายเป็นหนุ่มหน้าเถื่อนสุดล่ำไปเสียแล้ว



มือหยาบกร้านเพราะจับดาบต่อสู้มาตลอดหลายสิบปีคู่นั้นไล้สัมผัสใบหน้าของผมอย่างแผ่วเบา คล้ายทะนุถนอม คล้ายคะนึงหา ยิ่งคิดถึงคำพูดของราชาแวมไพร์เมื่อครู่ นัยน์ตาสีฟ้าที่จับจ้องมายังใบหน้าของผมก็แปรเปลี่ยนเป็นแดงกล่ำ



ยิ่งนึกถึงคำพูดของราชาแวมไพร์เมื่อครู่ มือที่โอบอุ้มร่างของเด็กชายผมขาวโพลนเบื้องหน้าก็คล้ายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้



แม้ร่างกายหรือใบหน้าจะต่างออกไป สีผมสีตาไม่คล้ายคนในความทรงจำแม้เศษเสี้ยว



ทว่าจิตใต้สำนึกของเขากับกู่ร้องว่าอีกฝ่ายคือคนคนนั้นแน่ๆ



“เด็กคนนี้ชื่อเอลิออล ไม่สิ” นัยน์ตาสีฟ้าของโฮเรซที่จับจ้องมายังผมเองก็คล้ายจะแดงกล่ำ ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายคุกเข่าลงไป มือซ้ายแนบออก ก้มหัวลงแทบจรดพื้น



ตามมาด้วยเสียงคุกเข่าลงพรึ่บพรั่บของเหล่าผู้พิทักษ์แห่งแพนโดร่าทั้งหมด



“ท่านเอลิออล เคียร์!” เหล่าผู้พิทักษ์แห่งแพนโดร่านับพันคนปรากฎตัวขึ้นรายล้อมผมกับเอวาเอาไว้พลันคุกเข่าลงเบื้องหน้า กู่ร้องตะโกนเรียกชื่อเอลิออล เคียร์ดังกึ่งก้อง



“ยินดีต้อนรับกลับครับ/ค่ะ!”



หลับไป 50ปี ดูเหมือนว่าเด็กๆ รุ่นหลังจะชอบเล่นใหญ่กันเหลือเกิน



ผมเหลือบตามองเอวาที่ยังคงจ้องผมตาไม่กระพริบเหมือนกลัวว่าหากกระพริบตาแล้วผมจะหายไปอย่างไรอย่างนั้น



จนใจให้กล่าวประโยคหนึ่งออกมา



“ฉันกลับมาแล้ว”





____________________________________________________________________________________________

เอลิออลกลับมาแล้ว ผมเองก็(เหมือน)กลับมาแล้วเช่นกันครับ #แค่กๆ

เนื่องจากตอนนี้ผมขึ้นปี4 แล้ว งานที่มหาลัยเยอะมาก(มากๆ) ลง6วิชามีโปรเจคทุกวิชา Orz

จึงไม่ค่อยมีเวลาแต่งนิยาย ทำให้ไม่ได้ลงทุกเดือน ต้องขออภัยด้วยนะครับที่หายหน้าหายตาไปนาน

ในอนาคตเรื่องนี้ผมอาจจะย้ายไปลงที่Fictionlogเพิ่มเติมนะครับ 

อาจจะเป็นภาค2เพื่อหารายได้เล็กๆ น้อยๆ หรืออาจจะทำเป็นรวมเล่มขาย 

แต่คงต้องสอบถามความคิดเห็นของนักอ่านก่อน


ปล.ตอนนี้ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะครับ จะมาแก้ไขภายหลัง

ขอบคุณที่ติดตามครับ

11/11/2561


แก้คำผิด

เปลี่ยนชื่อ 'เอลิออท' เป็น 'เอลิออล'

31/12/2561

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.077K ครั้ง

3,345 ความคิดเห็น

  1. #3300 Choco'l Pis (@nekoy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 17:16
    น่าร้ากกกกก 55555
    #3300
    0
  2. #3268 rubyna (@rubyna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:16
    น้อนนนน
    #3268
    0
  3. #3208 อ..อะ..อ่ะ..อ๋ออ (@NinZO) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:21

    อ่านวนกี่รอบก็อินกับเรื่องนี้ ฮือ มันดีมากกกกกกกก

    ใครชอบแนวนี้หรือเปิดใจอ่านคือมีสิทธิ์หลงตัวละครอ่ะ

    รักกกกกกกกกก

    #3208
    0
  4. #3200 Lay_ya (@Lay_ya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 12:43

    โอ้ยมันดีมากเลย ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะ เพิ่งเคยอ่าน มันดีมากจริงๆ
    #3200
    0
  5. #2962 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 12:00
    กลับมาแล้วววววว
    #2962
    0
  6. #2948 Drizzleinwinter (@Drizzleinwinter) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:43
    omg น้องกลับมาเเล้ววว
    #2948
    0
  7. #2692 arainaka (@babyll) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 22:01
    โอ้ยยย วงวารอิราชาแวมไพร์ ยังไม่ทันได้แด่กเลือดสักหยด หนีไปแร้ว 55555556
    #2692
    0
  8. #2608 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:29
    น้ำตาไหลพราก น้องกลับมาแล้ว
    #2608
    0
  9. #2456 PCYB614 (@PCYB614) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 19:54
    5555555 ใจเย็นกันก่อนราชาปีศาจทั้งหลาย55555 ตลกอะ นึกภาพการหายวับไปของกองทัพยิ่งตลก55555
    #2456
    0
  10. #2149 neooooo (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 10:31
    ราชาแวมไพรส์ใจเย็น5555555
    #2149
    0
  11. #2000 ChompunutEksuk (@ChompunutEksuk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 18:11
    55555ราชาแวมไพร์ไปหมดละจ้าาา555
    #2000
    0
  12. #1816 No ซีเรียส (@warare6976) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 18:00
    ลงใน fictionlong น้าาาา
    #1816
    0
  13. #1815 No ซีเรียส (@warare6976) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 17:59
    ลงใน fictionlong น้าาาา
    #1815
    0
  14. #1798 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 01:58

    โอ๊ยย คือว่าขำมากกก ท่านราชาแวมไพร์สติหลุดไปแล้วค่าา

    เศร้าที่สุดคือทุกคนตอนนั้นตัวบึ๊กเป็นยักษ์ตัวล่ำกันหมดสินะ

    #1798
    0
  15. #1562 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 09:06
    หนุ่มน้อยสุดงดงามกลายเป็นหนุ่มเถื่อนสุดล่ำ5555
    #1562
    0
  16. #1561 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 09:06
    หนุ่มน้อยสุดงดงามกลายเป็นหนุ่มเถื่อนสุดล่ำ5555
    #1561
    0
  17. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:26
    อ่านได้ทุกเว็บค่ะ555
    #1241
    0
  18. #1012 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:44
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆ
    #1012
    0
  19. #1001 Nakks199817 (@Nakks199817) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:17
    กรี๊ดดดดดดดดดด ชอบๆๆๆ
    #1001
    1
  20. #922 Molli Phynyou (@devil-nonay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 11:37
    เปิดขายแบบเหรียญในเด็กดีก็ได้นะคะ
    #922
    0
  21. #749 A T O M Y (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 09:07
    เอ็นดูอะ เด็กตัวเล็กๆแต่พลีงควา---
    #749
    0
  22. #741 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 06:13
    น้องกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ค่ะ!!
    #741
    0
  23. #733 NoeynoeyEiei (@NoeynoeyEiei) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 19:59
    ขำปนเอ็นดู5555
    #733
    0
  24. #725 ความตายสีขาว (@tsuyoko-1827) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 11:42
    บอกตรงๆว่าเราชอบเรื่องนี้มากกกกกกค่ะ​ ดังนั้นต่อให้รวมเล่มลงfictionlong หรือว่าติดเหรียญก็พร้อมเปย์เสมอ​ ขอแค่คุณนักเขียนอย่าทิ้งน้องเอลิออลก็พอค่ะฮือออ
    #725
    0
  25. #681 defosw25 (@defosw25) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 11:04
    ราชาแวมไพร์ เอ็งเว่ออะ แค่น้องยิ้มให้เองโว้ย555555555555555555555
    #681
    0