God's child and the guardian (Yaoi,BL)

ตอนที่ 25 : ตอนพิเศษครบรอบ 2 ปีGod's Child: ไม่อาจปล่อยมือ [ อดีตของจอมมาร ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 825 ครั้ง
    14 ส.ค. 62


‘หากเจ้ากระทำความดีแม้ผู้อื่นไม่เห็นแต่ปวงเทพต้องเห็นแน่นอน’


‘หากเจ้ากระทำความดี ปวงเทพต้องช่วยเหลือเจ้าแน่นอน’


ตั้งแต่ที่จำความได้มารดาก็พร่ำสอนข้าเช่นนี้เสมอมา นางบอกเพียงว่าหากข้ากระทำความดี คอยช่วยเหลือผู้อื่นย่อมได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทน


ทว่าข้ากลับไม่เคยได้พบกับ ‘สิ่งดีๆ’ ที่ว่า


แม้แต่นางเองที่กระทำแต่ความดี รับใช้ปวงเทพมาครึ่งชีวิตก็ยังไม่เคยได้สัมผัสกับ ‘สิ่งดีๆ’ ที่ตนเองพร่ำสอน


ในอดีตนางเคยเป็นแม่ชีในอารามของเทพแห่งแสงสว่าง ถือศีลภาวนา รับใช้ปวงเทพที่นางเทิดทูนอยู่เกือบครึ่งชีวิต ทว่าสิ่งตอบแทนที่นางได้กลับกลายเป็นถูกคนโฉดผู้หนึ่งฉุดคร่าย่ำยี ถูกขับไล่ออกมาจากวิหารของเทพแห่งแสงสว่าง ร่อนเร่มาอยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกล


ใช้ชีวิตอย่างยากจนข้นแค้น จากแม่ชีผู้สูงส่งกลับกลายเป็นหญิงทอผ้าผอมซูบ อดมื้อกินมื้อ


และข้าก็คือผลผลิตจาก ‘สิ่งดีๆ’ ที่มารดากล่าวถึง 


ใช้ชีวิตอยู่ในกระท่อมร้างผุพังกับมารดาเพียงสองคน กระทำความดีช่วยเหลือผู้อื่นตามที่มารดาสั่งสอน แม้คนผู้นั้นจะไม่ต้องการ…


“ออกไป อย่าเอามือสกปรกของเจ้ามาแตะต้องของของข้า!” บางครั้งความช่วยเหลือจากข้าก็เป็นสิ่งที่ผู้คนในหมู่บ้านรังเกียจ…


ลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านปัดมือหยาบกร้านที่กำลังก้มเก็บลูกแอปเปิ้ลสีแดงสดอย่างรังเกียจ ก่อนจะตวาดเสียงกร้าวออกมา 


ระหว่างทางกลับบ้านเมื่อครู่ จู่ๆ เธอก็สะดุดก้อนหินจนทำแอปเปิ้ลในตะกร้าหล่นกระจายเต็มพื้นจนกระวีกระวาดวิ่งตามเก็บลูกแอปเปิ้ลสีแดงสดเหล่านั้นอย่างรีบร้อน ในใจคิดเพียงว่าหากท่านพ่อรู้ว่าเธอทำแอปเปิ้ลราคาแพงเหล่านี้ตกพื้นคงโดนเฆี่ยนจนหลังลายเป็นแน่!


แต่ความคิดทุกอย่างก็หยุดชะงักลงเมื่อมือหยาบกร้านคู่หนึ่งจะปรากฎขึ้นเบื้องหน้า หยิบลูกแอปเปิ้ลเหล่านั้นขึ้นมา เธอกำลังจะอ้าปากขอบคุณเขา แต่ทันทีที่เห็นใบหน้าเจ้าของมือคู่นั้นสีหน้าของเธอก็พลันแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว


“อย่าเข้ามาใกล้ข้า!” ลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านตวาด มองเด็กหนุ่มร่างผอมสูงตรงหน้าด้วยนัยน์ตาวาวโรจน์ แอปเปิ้ลที่ถูกอีกฝ่ายสัมผัสไปแล้วเธอล้วนขว้างลงพื้นจนหมดสิ้นก่อนจะหมุนตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว


ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองแอปเปิ้ลเหล่านั้นที่เกลื่อนกระจายเต็มพื้น


ข้าก้มลงเก็บแอปเปิ้ลเหล่านั้นขึ้นมา หากนางไม่เอาแล้วข้าจะขอรับไว้เอง อย่างไรก็ดีกว่ากินน้ำเปล่าเป็นมื้อเย็น 


นี่อาจจะเป็น ‘สิ่งดีๆ’ จากการทำความดีที่มารดากว่ากระมัง…







‘หากเจ้ากระทำความดีแม้ผู้อื่นไม่เห็นแต่ปวงเทพต้องเห็นแน่นอน’


มารดาคลอดข้าในคืนที่มืดมิด ดวงจันทร์เป็นสีแดงฉาน เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขตแดนของโลกปีศาจพังทลายลง กองทัพปีศาจระลอกแรกบุกเข้ามายังโลกมนุษย์ กวาดต้อนทำลายทุกอย่างจนราบเป็นหน้ากอง


อาจจะเพราะถือกำเนิดในฤกษ์อัปมงคล ผู้คนจึงได้กล่าวว่าข้าเป็นผู้นำพาความโชคร้ายมายังหมู่บ้านแห่งนี้


ตั้งแต่ที่ข้าถือกำเนิดขึ้นมามารดาก็เจ็บป่วยด้วยโรคแปลกประหลาด เกิดโรคระบาดคร่าชีวิตผู้คนในหมู่บ้านไปมากกว่าครึ่ง

เพราะแบบนั้นถึงข้าจะทำความดีไปมากเท่าไหร่ก็ยังไม่มีผู้ใดต้องการ จะมีก็แต่สายตาชิงชังและโกรธเกรี้ยว


ในตอนนั้นข้ายังคงเชื่อว่าหากตนเองทำ ‘สิ่งดีๆ’ ดั่งที่มารดาพร่ำสอนสักวันคงจะได้รับ ‘สิ่งดีๆ’ ตอบกลับมาเช่นกัน






‘หากเจ้ากระทำความดีแม้ผู้อื่นไม่เห็นแต่ปวงเทพต้องเห็นแน่นอน’

‘หากเจ้ากระทำความดี ปวงเทพต้องช่วยเหลือเจ้าแน่นอน’


ข้าคิดเช่นนั้นจนกระทั่งวันเกิดครบรอบ 15 ปีมาถึง ทุกปีมารดาจะทำขนมปังอบชิ้นเล็กๆ ที่ทำมาจากธัญพืชให้ข้า วันเกิดที่ฉลองกับมารดาเพียงสองคนในกระท่อมด้วยขนมปังและนม 


ในคืนนั้นข้าหลับตาลง เฝ้ารอการมาถึงของเช้าวันใหม่อย่างใจจดใจจ่อ ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งสิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงความมืดมิด ร่างกายถูกอะไรบางอย่างรัดเอาไว้แน่นแม้แต่การขยับกายลุกขึ้นนั่งยังทำไม่ได้


แม้แต่จะส่งเสียงร้องตะโกนยังทำไม่ได้ คล้ายถูกจับมัดมือมัดเท้า ปิดปากปิดตา


รอบกายถูกโอบล้อมด้วยบรรยากาศความเย็นเยียบเสียดแทงไปถึงกระดูก เมื่อมองไม่เห็นสัมผัสอื่นๆ ก็ยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับเสียงของอะไรบางอย่างที่ทำให้ข้าสังหรณ์ใจไม่ดี


...คล้ายกับเสียงคลื่นกระทบฝั่ง และกลิ่นไอของทะเล


“เจ้าคงตกใจสินะ” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของใครบางคนที่คล้ายกับเสียงของหัวหน้าหมู่บ้านดังขึ้นข้างหูข้า


แต่นั่นไม่ได้ทำให้ข้าตกใจเท่าประโยคต่อมา…


“แม่ของเจ้าขายเจ้าให้พวกข้าแล้ว” จู่ๆ ร่างของข้าก็ลอยขึ้นจากพื้น ถูกใครบางคนยกขึ้นไปวางบนแท่นอะไรสักอย่างที่แข็งทื่อและเย็นเยียบ


แว่วได้ยินเสียงสาบเสื้อของตนเองถูกแหวกออก สัมผัสเย็นเยียบของโลหะไล้ไปตามแผ่นอก


‘มีด!?’


หัวใจข้าเต้นรัว ในที่สุดก็รู้แล้วว่าตนถูกพามาที่แห่งนี้เพื่อสิ่งใด


“จงดีใจเสียเถอะที่จะได้กลายเป็นเครื่องบูชาของปวงเทพ” เสียงของหัวหน้าหมู่บ้านดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนปลายมีดแหลมคมนั่นจะกรีดลึกลงมา ผ่านชั้นผิวหนังอ่อนนุ่มที่สุดบนหน้าท้องกรีดยาวขึ้นมายังซี่โครง


ข้าอยากกรีดร้องแต่ไม่สามารถทำได้ ปากถูกผ้าผืนหนาอุดเอาไว้สิ่งที่ออกมาจึงมีเพียงเสียงอืออาไม่ได้ศัพท์


ยามคมมีดกรีดผ่านลงไปใต้ชั้นผิวหนัง ทะลุเข้าไปในร่างก็ยิ่งเจ็บปวดจนทั้งร่างสั่นสะท้าน ของเหลวอุ่นร้อนค่อยๆ ไหลทะลักออกมาจากร่างของข้า อาบย้อมแท่นหินจนกายเป็นสีแดงฉาน ชโลมอาภรณ์สีขาวกลายเป็นสีแดงเข้ม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว


ร่างของข้าสั่นกระตุก ลมหายใจถี่กระชั้น โลหิตพวยพุ่งออกมาจากรอยกรีดบนร่างไม่ขาดสาย และถึงข้าเจ็บปวดเจียนตายอย่างไรพวกมันก็คล้ายจะไม่รับรู้ ยังคงใช้มีดชำแหละร่างข้าต่อไป


ราวกับสิ่งที่ถูกเขาทำอยู่ตอนนี้ไม่ใช่การสังหารมนุษย์แต่เป็นเพียงการชำแหละสุกรโง่ๆ ตัวหนึ่งบนเขียงเท่านั้น


ข้ากำลังจะตาย


ซ้ำยังตายด้วยเงื้อมมือของผู้คนที่ข้ากระทำดีด้วยมาตลอด…


นี่คือ ‘สิ่งดีๆ’ ที่มารดากล่าวถึงงั้นเหรอ?


ในช่วงที่ความตายอยู่ใกล้เพียงเอื้อม คล้ายว่ามือของใครบางคนล้วงเข้ามาในร่างกายข้า จับเข้ากับอวัยวะบางอย่างภายในอก 


ท่ามกลางสติที่เลือนลางของข้า ประโยคของมารดากลับแจ่มชัดขึ้นในความทรงจำ


‘หากเจ้ากระทำความดีแม้ผู้อื่นไม่เห็นแต่ปวงเทพต้องเห็นแน่นอน’


‘หากเจ้ากระทำความดี ปวงเทพต้องช่วยเหลือเจ้าแน่นอน’


จวบจนก้อนเนื้อสีแดงในอกชิ้นนั้นถูกระชากออกไปจากร่างอย่างไร้ปราณี โลหิตสีแดงสดพวยพุ่งออกมารินรดใบหน้าของข้า ชโลมทั้งร่างด้วยโลหิตสีแดงฉานของตนเอง


ประโยคสุดท้ายที่ข้าได้ยินก็ยังคงเป็นคำพร่ำสอนของมารดา


‘หากเจ้ากระทำความดี ปวงเทพต้องช่วยเหลือเจ้าแน่นอน’


นี่น่ะหรือ ‘สิ่งดีๆ’ ที่ข้าควรได้รับ?


ภาพสุดท้ายที่ข้าเห็นคือภาพของมารดาที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างแท่นหิน จ้องมองมายังร่างของข้าที่ถูกพวกคนในหมู่บ้านชำแหละด้วยสีหน้าเฉยชา


มองหัวใจที่ถูกควักออกมาจากร่างข้าทั้งเป็นโดยไม่คิดห้ามปรามกลุ่มคนเหล่านั้น จวบจนก้อนเนื้อสีแดงก้อนนั้นถูกบรรจุลงกล่อง ร่างของข้าที่ถูกพวกเขาชำแหละจนพอใจก็ถูกโยนทิ้งลงทะเลราวขยะชิ้นหนึ่ง


หัวใจของข้าถูกมารดารับมาถือ ในเสี้ยวหนึ่งข้ายังคงคิดว่ามารดาจะรู้สึกผิดหรืออาลัยอาวรณ์ ทว่าความหวังนั่นกลับพังทลายลงอย่างรวดเร็ว


นางนำกล่องบรรจุหัวใจของข้าไปส่งมอบให้แก่วิหารเทพแห่งแสงสว่าง...


“เครื่องบูชายัญสำหรับปีนี้ค่ะ” 


นางส่งมอบหัวใจของข้าให้วิหารเทพแห่งแสงสว่าง


...เพื่อแลกกลับการหวนคืนสู่ตำแหน่งของตนเอง


ที่แท้สำหรับนาง ข้าก็เป็นเพียงแค่ของชิ้นหนึ่งเท่านั้น


ที่แท้สำหรับนาง การสังหารข้าก็คือการทำ ‘สิ่งดีๆ’ เพื่อปวงเทพที่นางรักเทิดทูน


ที่แท้ข้าก็เป็นเพียงแค่คนโง่คนหนึ่ง…


ในใจเต็มไปด้วยความผิดหวังและโศกเศร้าก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นคลั่งแค้นและโกรธเกรี้ยว 


เหตุใดต้องเป็นข้าที่ถูกกระทำเช่นนี้! เหตุใดต้องเป็นข้าที่ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมทารุณ! เหตุใดปวงเทพลำเอียงกับข้าถึงเพียงนี้!


หากข้าต้องตาย ข้าจะลากพวกมันไปด้วย!


นั่นคือสิ่งที่ข้าคิดยามจ้องมองผู้คนในหมู่บ้านและมารดาที่ยังคงใช้ชีวิตอย่างรื่นเริง ราวกับเหตุการณ์โหดเหี้ยมนั่นไม่เคยเกิดขึ้น ยามนั้นข้าคิดเพียงว่าจะยอมกลายเป็นวิญญาณร้ายเพื่อลากคนเหล่านั้นให้ตกตายตามตน


แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิด…


แค่คิดว่าจะฆ่าคนเหล่านั้น วิญญาณของข้าก็ถูกอะไรบางอย่างดึงไปกักขังไว้ในกล่องสี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งหนึ่ง


“ดูเหมือนจะกลายเป็นวิญญาณร้ายไปแล้ว” น้ำเสียงนุ่มนวลของใครบางคนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด คล้ายว่ามีคนกำลังเดินเข้ามา เบื้องหน้าของข้าปรากฎแสงสว่างเลือนราง 


ทว่าเป็นแสงสว่างที่น่าชิงชังเหนืออื่นใด…


“รอบนี้ก็ใช้เจ้านี่เป็นผนึกรองรับไอมารในแดนเทพก็แล้วกัน” สิ้นคำ ร่างของข้าก็ถูกใครบางคนยกขึ้นมา


ใครบางคนที่มีเรือนผมสีทองนัยน์ตาสีฟ้า 


และมีรูปลักษ์คล้ายกับเทพเจ้าในวิหารแห่งแสงสว่าง


วิญญาณของข้าถูกบรรจุลงในกล่องสีเหลี่ยมสีดำขนาดเล็ก ก่อนจะถูกฝังลงใต้ดินที่มืดมิดอย่างโดดเดี่ยว ถูกฝังอยู่เช่นนับนับพันนับหมื่นปี


ไม่รู้วันเวลา ไม่รู้ว่าเวลาภายนอกผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ทว่าความแค้นในใจข้ากลับยิ่งเข้มข้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังและดำมืด

 

ในใจยังคงเต็มไปด้วยความแค้น แม้ผู้คนที่สังหารข้าเหล่านั้นตายไปแล้วแต่หากข้าหลุดไปจากผนึกได้ ถึงมันจะตายไปแล้วข้าก็จะตามฉุดกระชากวิญญาณของมันกลับมา


ถึงวิญญาณมันจะดับสูญไปแล้วข้าก็จะจับลูกหลานของพวกมันมาทรมานให้อยู่ไม่สู้ตาย


และหากข้าหลุดออกไปได้…


เทพแห่งแสงสว่างองค์นั้น เทพที่มารดาของข้าเทิดทูนผู้นั้น เทพที่นำข้ามากักขังไว้ยังที่แห่งนี้ 


และแดนของเหล่าปวงเทพแห่งนี้


...ข้าจะทำลายให้สิ้น 


ขอแค่ข้าได้หลุดออกจากที่ขุมขังแห่งนี้ ข้าสาบานว่าจะทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากอง


ปรารถนาจะได้ออกจากที่คุมขังแห่งนี้อย่างแรงกล้า ปรารถเพียงใครบางคนที่จะช่วยฉุดรั้งข้าขึ้นจากความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดนี้ 


ใครก็ได้ เพียงแค่ปลดปล่อยข้าออกจากที่คุมขังแห่งนี้


ข้าสาบานว่าจะทำทุกอย่างตามที่คนผู้นั้นปรารถนา 


หรือขอแค่เพียงใครบางคน…


ใครก็ได้ที่รับรู้ว่าข้ายังมีตัวตนอยู่ใต้พื้นดินที่มืดมิดแห่งนี้






_________________________________________________________________________________________________________

และคนที่ว่าก็คือเอลิออล เคียร์ ผู้พิทักษ์สุดหล่อของเรานั่นเอง 555555 /โดนจอมมารบีบคอ

ตอนเห็นจอมมารชนะโหวตนี่คิดหนักเลยครับว่าจะแต่งยังไงไม่ให้สปอยเรื่องหลักเกินไป

แต่งไปแต่งมากลายเป็นอดีตของจอมมารแทน สาเหตุที่มาความเหี้ยม... /แค่ก

เป็นคนละผนึกกับในโลกกลับด้านนะครับ เป็นจุดเริ่มต้นก่อนที่จอมมารจะกลายเป็นเทพแล้วกลายมาเป็นจอมมารอีกที 555555

ในอดีตจอมมารก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาครับ จนกระทั่งโดนจนผนึกลงกล่องหลังจากนั้นก็อัพเลเวลขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งจะมีเล่ารายละเอียดเพิ่มเติมในท้ายๆ ภาค2



ช่วงนี้ไม่ได้อัพGod's Child เลยขอโทษด้วยนะครับ พอกลับมาจากต่างประเทศแล้วยังก๊องๆ งงๆ อาจจะเป็นเพราะหยุดแต่งเรื่องนี้นานไปเลยต่อไม่ค่อยติด /สไลด์ขอขมา

ช่วงนี้อาจจะหลายไปสักพัก เก็บตัวปั่นให้ได้หลายๆ ตอนแล้วจะกลับมาทยอยลงGod's Child นะครับ ขอโทษจริงๆ ครับที่ทำให้ทุกคนรอนาน TvT

ระหว่างนี้เลยงอกนิยายเรื่องใหม่มาลับนิ้วไปพลางๆ ถ้าใครสนใจแนวSlice of life วายแฟนตาซีแวะไปอ่านได้นะครับ ><

คุณพ่อของผมคือทรราชค่าหัว9,999ล้านเหรียญทอง



สามารถติดตามข่าวสารนิยายเรื่องต่างๆ ของผมได้ทาง

>>> FACEBOOK <<<

>>> Twitter <<<

#ผู้พิทักษ์ฉบับพกพา






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 825 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,363 ความคิดเห็น

  1. #3341 bllam1880 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 20:30
    เเหมมมม ไรต์เอ้ย! จอมมารท่านนั้นที่โห-เเค่กๆ!

    ม..หมายถึง ที่ร้ายน่ะ เพราะเขามีคนรักที่เป็นถึงร- // สัญญาณขาดหาย
    #3,341
    0
  2. #3219 biewl2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 20:50
    อย่านะไรต์ เอลิออลของจอมมารนะ เขาหวงของเขาเดี๋ยวไรต์ก็โดนดีหรอก 555555
    #3,219
    0
  3. #3198 sommah7777 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 23:20
    คุนจอมมาร T T เดี๋ยวน้องก็มาช่วยแล้วนะ!
    #3,198
    0
  4. #3170 hinahimeeee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 11:26
    พวกเทพดูน่ารังเกียจขึ้นมาเลย...
    #3,170
    0
  5. #3169 SabiZie (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 11:17
    สารคุณจอมมาร เดี๋ยวให้เอลิออลมาหอมหัวนะ
    #3,169
    1
    • #3169-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 25)
      15 สิงหาคม 2562 / 22:49
      เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้จอมมารได้ตำแหน่งนายเอก(?)ครับ /เดว
      #3169-1
  6. #3168 donble (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:03
    ฮืออออ คุณจอมมารมาให้เรากอดปลอบนะๆ
    #3,168
    1
    • #3168-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 25)
      14 สิงหาคม 2562 / 20:30
      ล้างแค้นหมื่นปีไม่สายครับ! /จอมมารไม่ได้กล่าวไว้
      #3168-1
  7. #3167 nyde (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 18:25
    จอมมารก็น่าสงสารเหมือนกันนะ
    #3,167
    1
  8. #3166 Ray RZ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 18:12
    ง่า จอมมารน่าสงสารอ่า
    #3,166
    1
  9. #3165 kittip589 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 18:04
    เดี๋ยวนะ...อีกเรื่องนี่ตามอ่านมาสักพักแล้วแต่ไม่รู้ว่าคนแต่งคนเดียวกัน555555555555555
    #3,165
    1
  10. #3164 tooktik0857 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 16:46

    ทีมจอมมารถาวรละเรา ฆ่าเทพจอมปลอมที่มีแต่เปลือกพวกนั้นเลยยยยยยยยยย
    #3,164
    2
  11. #3163 BLOODY BABY (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 14:32

    อืม....งั้นไปฆ่าเจ้าเทพนั้นเลย!! เราเอาใจช่วย
    #3,163
    1
  12. #3162 Zinezynner (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 09:43
    เขินปนเศร้า งงใจตัวเองแง่~ ><
    #3,162
    1
  13. #3161 Almondpark (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 09:19
    อื้อหือ หนักหน่วงหัวใจจริงค่ะ
    #3,161
    1
  14. #3160 chanbaek_forever (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 09:05
    ชอบเรื่องนี้แล้วก็เรื่องทรราชมากค่ะ พึ่งรู้ว่าเป็นคนแต่งเดียวกัน ตกใจมากๆค่ะ5555 เรื่องสนุก ภาษาสวยมากค่ะ รอติดตามนะคะ
    #3,160
    1
  15. #3159 Say. (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 08:40
    นึกว่าจอมมารชอบน้องก่อนจะโดนปล่อยจากผนึกซะอีกกก
    #3,159
    1
  16. #3158 nuang1 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 07:49
    ฮือ...จะแค้นก็ไม่แปลก เศร้าหดหู่มาก
    #3,158
    1
  17. #3157 NoeynoeyEiei (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 07:44
    ทีมจอมมารแร้วแม่
    #3,157
    1
  18. #3156 Mind-MMM (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 07:41
    สฃสารจอมมารอ่า ปูเสื่อรอภาค2น้าไรท์ยากรู้แล้วว
    #3,156
    1
  19. #3155 pizze (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 07:38
    จอมมารน่าสงสารมากคะ...
    #3,155
    1
  20. #3153 Sairattz (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 07:30
    สงสารจอมมาร ;—;
    #3,153
    1
  21. #3152 kaew--555 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 06:36
    เปิดเรื่องใหม่อีกแล้วเรอะ...
    #3,152
    1
  22. #3151 Aimarea (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 06:15
    พอเอลิออลมาช่วยก็เลยตามติดสินะ?
    #3,151
    1
  23. #3150 shino13 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 06:07

    น่าสงสารจัง
    #3,150
    1
  24. #2979 Am_BigBear (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 08:50
    2,8 บาเรลเป็นปีศาจตลก
    #2,979
    0
  25. #2977 minmin :3 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 12:19
    3 4 อิ_อิ
    #2,977
    0