God's child and the guardian (Yaoi,BL)

ตอนที่ 23 : เรื่องเล่าบทที่22: ยามมังกรออโรร่ากู่ร้องคำราม จอมมารปรากฎตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,676 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62

นอกจากการผนึกราชาปีศาจทั้ง72ตนในครั้งนั้น

ผมก็ไม่เคยใช้พลังของเทพเจ้าสีขาวอีกเลย

เอลิออล เคียร์(ผู้พิทักษ์อันดับ1 แห่งแพนโดร่า)


“ท่านจอมมาร!” เหล่าปีศาจทั่วทั้งเมืองไคม์พร้อมใจกันคุกเข่าลงพึ่บพั่บก่อนจะจรดศีรษะลงแนบพื้น 


วินาทีที่มังกรออโรร่าปรากฎตัวขึ้นพร้อมชายหนุ่มนัยน์ตาสีทองผู้นั้น แรงกดดันมหาศาลพลันแผ่กระจายไปทั่ว ราวกับแรงโน้มถ่วงบนโลกเพิ่มขึ้นร้อยเท่าพันทวี ปราการสวรรค์เก้าชั้นฟ้าพลันสั่นสะเทือนจนเกิดรอยปริร้าว


กร๊าซซซซซ


มังกรออโรร่ากู่ร้องอีกครั้ง เพียงพริบตาร่างมังกรสีขาวก็สยายปีกร่อนลงจากฟ้า ปรากฎตัวขึ้นเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับร่างของชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีทองเรืองรองคู่นั้น


ผมกำพัดในมือแน่น สายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มบนหลังมังกรผู้นั้น อีกฝ่ายอยู่ในชุดจอมเวทย์สีขาวสะอาดตัดกับเรือนผมสีดำสยายดุจหมึก ผิวขาวซีดราวไม่เคยต้องแสง 


ผมใช้นัยน์ตาสีทองกลมโตของตนสบเข้ากับนัยน์ตาสีทองเรืองรองของจอมมารอย่างตื่นตระหนก


เป็นร่างมนุษย์ที่มีเนื้อหนังไม่ใช่หมอกควันสีเทาขะมุกขะมัวดั่งวันวาน


ไม่คิดเลยว่าร่างมนุษย์ของจอมมารจะรูปงามจนระบุเพศไม่ได้เช่นนี้!


ไม่ใช่สิ!


ไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์! จอมมารได้ร่างมนุษย์นี้มาได้อย่างไร!?


ผมคิดในใจอย่างตื่นตระหนก รู้ตัวอีกทีร่างของจอมมารตรงหน้าก็หายลับไปจากครรลองสายตา ก่อนข้างแก้มจะสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบสายหนึ่งที่พุ่งตรงมา


เพียงพริบตาใบหน้างดงามนั่นก็อยู่ห่างจากใบหน้าของตนไม่ขึ้นหนึ่งช่วงแขน เช่นเดียวกับแขนขาวซีดข้างหนึ่งที่พุ่งตรงมายังใบหน้าของผม!


“!?” ผมรีบเบนตัวไปด้านข้างก่อนจะใช้มือของตนคว้าแขนขาวซีดข้างนั้นของจอมมารแล้วบีบแน่น มองอีกฝ่ายกลับไปด้วยสายตาวาวโรจน์


“ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกันเร็วเพียงนี้” จอมมารคลี่ยิ้มเบาบางออกมาขณะกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวาน ยิ่งขับเน้นใบหน้างดงามนั่นให้ดูราวกับเทพยดาจากสรวงสวรรค์ ก่อนจะเบนนัยน์ตาสีทองพราวระยับคู่นั้นจับจ้องมายังมือของผมที่กำลังกำแขนของตนแน่น


แม้อีกฝ่ายจะมีใบหน้างดงามคล้ายอิสตรี ผิวขาวซีดราวหิมะ ทว่าร่างกายกลับเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรง

และมือของผมไม่สามารถกำรอบข้อมืออีกฝ่ายได้…


ผมเหลือบตามองฝ่ามือลงจ้อยของตนเมื่อเทียบกับข้อแขนของจอมมารด้วยนัยน์ตาดำมืดก่อนจะเพิ่มแรงบีบขึ้นไปอีกหนึ่งระดับ หมายไม่ให้อีกฝ่ายหลุดรอดการจับกุม


“จับไว้แน่นเพียงนี้ คงจะคิดถึงข้ามากสินะ?” น้ำเสียงกังวานนุ่มนวลดังขึ้นข้างใบหูผิดแผกไปจากเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าในโลกกลับด้านราวฟ้ากับเหว


และยามที่เงยหน้าขึ้นหมายสบตากับอีกฝ่ายจึงได้พบว่าร่างของจอมมารตรงหน้าสูงใหญ่กว่าตาเห็น ศีรษะของจอมมารอยู่สูงกว่าระดับสายตาของผมเกือบสองช่วงศีรษะ!


“มาให้จับถึงที่ก็ดีแล้ว” ผมมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาก่อนจะถามกลับไป “หาร่างจำแลงได้ดีนี่ ส่วนร่างจริงยังอยู่ในโลกกลับด้านสินะ?”


แม้จะถามไปแบบนั้นแต่ก็รู้ดีว่าจอมมารโผล่มาที่ร้านไนท์แมร์ที่กลายเป็นซากไปแล้วแห่งนี้ทำไม


คล้ายว่าที่แห่งนี้มีเพียงผมกับจอมมาร


“ท่านโฟเซน…” ราชินีมารทำท่าจะหยัดกายลุกขึ้น กล่าวเรียกชื่อของใครบางคนออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดี แต่แล้วก็ต้องก้มหน้าลงตามเดิมอย่างรวดเร็วเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีทองทรงอำนาจคู่นั้น


คล้ายว่าจอมมารจะไม่พอใจที่ถูกราชินีมารเรียกชื่อเสียเท่าไหร่


“โอ้ ที่แท้ก็ชื่อโฟเซนนี่เอง” ผมแสร้งทวนชื่อนั้นขณะเหลือบตามองปฏิกิริยาของปีศาจรอบด้านไปด้วย


“เจ้าจะเรียกเช่นนั้นก็ได้” จอมมารยิ้มรับ ไม่ปฏิเสธ

ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันเขม็ง คล้ายว่าหากใครละสายตาออกไปก่อนจะกลายเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ


ราชินีมารและปีศาจตนอื่นๆ ยังคงคุกเข่าก้มหน้าลงกับพื้นอย่างเงียบงัน ส่วนไอเซนกับคนอื่นๆ ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ในปราการอย่างสงบ


เพิ่มเติมก็คือเสียงกระซิบกระซาบทุกๆ สองวิของคามิล…


“ท่านไอเซนใจเย็นก่อน!” คามิลพูดพลางกอดขาทั้งสองข้างของไอเซนแน่น “เอลิออลจัดการได้! อย่าบุ่มบ่ามออกไปเช่นนี้เลย”


ฟังเสียงกระซิบกระซาบของคามิลแล้วเชื่อเถอะว่าผมมองไม่เห็นนัยน์ตาสีฟ้าที่จ้องมาอย่างคลุ้มคลั่งปานจะฆ่าให้ตายของน้องชายที่อยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย…


จอมมารคลี่ยิ้มบาง ไล้สายตาไปยังใบหน้าและร่างกายของผมก่อนจะเหลือบสายตามองเลยไปด้านหลัง ปะทะกับนัยน์ตาสีฟ้าคลุ้มคลั่งและใบหน้าถมึงทึงของไอเซน ไม่นานรอยยิ้มเบาบางนั่นก็กดลึกขึ้น


“อยากเห็นร่างจริงของข้างั้นหรือ” จอมมารกล่าวขณะเอื้อมมือซ้ายที่ไม่ถูกจับกุมขึ้นมาสัมผัสข้างแก้มของผม นัยน์ตาสีทอง คลี่ยิ้มกว้างจนตาทั้งสองกลายเป็นเส้นโค้ง


“ถ้าเช่นนั้นก็มอบศิลานักปราชญ์มาให้ข้า”


ตูม!!!


สิ้นคำ พลังสายหนึ่งก็พรุ่งตรงไปยังปราการด้านหลังจนบังเกิดเสียงระเบิดดังกึ่งก้อง


คล้ายเสียงระเบิดนั่นเป็นสัญญาณเปิดศึก ราชินีมารและปีศาจทุกตนในเมืองไคม์พร้อมใจกันหยัดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมเรียกอาวุธและพลังเวทย์ของตนมาไว้ในมือ นัยน์ตาสีเลือดนับล้านคู่จากทั้งบนฟากฟ้าและผืนดินล้วนจับจ้องมายังร่างของผม รังสีฆ่าฟันแผ่ขยายไปทั่ว


หากแต่ยังหยุดยืนอยู่บนพื้นและท้องนภาอย่างเงียบงัน คล้ายรอคำสั่งจากใครบางคน


ผมละสายตาจากปีศาจเหล่านั้นจับจ้องใบหน้าของจอมมารด้วยสีหน้าเย็นชา ขณะที่จอมมารยังคงคลี่ยิ้มมองมาที่ผมอย่างอ่อนโยน


“ศิลาก้อนนั้นเป็นของอันตรายยิ่ง ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปสมควรแตะต้อง” จอมมารกล่าว “ส่งมันกลับมาให้ข้าจะดีกว่า”


“ปีศาจทั่วไปก็ไม่สมควรถูกผนึกอยู่ในมิติทับซ้อนหลายชั้นแบบนั้นเช่นกัน” ผมโต้กลับ “ไปทำอะไรไว้ถึงโดนผนึกกันล่ะ?”


สิ้นคำ รอยยิ้มบนใบหน้าของจอมมารก็ค่อยๆ มลายหายไป


“นั่นสิ” จอมมารหัวเราะ ก่อนจะกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลหากแต่นัยน์ตาที่จับจ้องมายังใบหน้าของผมกลับฉายแววโศกเศร้า “ข้าก็สงสัยเช่นกันว่าเหตุใดถึงโดนจองจำไว้เช่นนั้น”


นัยน์ตาสีทองคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าเย็นชาของผมออกมา จู่ๆ ความรู้สึกบางอย่างก็กดทับเข้ากลางอก


แต่สุดท้ายผมก็สลัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไปแล้วเพิ่มแรงบีบข้อมือของอีกฝ่ายขึ้นไปอีกระดับ เอ่ยถามจอมมารออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง


 “แล้วถ้าผนึกทั้งหมดคลายออก แกจะทำอะไรต่อไป? จะยึดครองโลกใบนี้งั้นเหรอ?”


สิ้นคำ สายตาที่จ้องมองมาของจอมมารก็คล้ายนุ่มนวลขึ้น


ก่อนจะกล่าวประโยคสะท้านฟ้าสะเทือนดินออกมา


“ข้าจะต้องการโลกมนุษย์เล็กๆ แห่งนี้ไปทำไมกัน” จอมมารกล่าว ขณะใช้มืออีกข้างลูบไล้ไปตามกรอบหน้าของผม นัยน์ตาสีทองคู่นั้นพลันฉายแววหลงใหลบ้าคลั่งออกมาฉับพลัน


“จะโลกกี่ใบข้าล้วนไม่ต้องการ แต่ถ้าเจ้าอยากได้ล่ะก็ข้าจะหามาให้”


ยิ่งฟังคำพูดของจอมมาร สีหน้าของผมยิ่งตึงเครียด 


ด้านหน้าคือสายตาหลงใหลคลุ้มคลั่งของจอมมาร ส่วนด้านหลังคือสายตาถมึงทึงคลุ้มคลั่งปานจะกลืนกินของน้องชายและสายตาหวาดระแวงสงสัยของคามิล


จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตนเองกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด


จอมมารคงไม่ได้เอาผมมาเป็นเหตุผลในการทำลายล้างโลกหรอกใช่มั้ย?


ทว่าความหวังกลับพังทลายลงในพริบตาเมื่อจอมมารกล่าวประโยคต่อไปออกมา


“สิ่งที่ยึดข้าไว้กับโลกแห่งนี้…” จอมมารเว้นช่วงไปก่อนจะก้มหน้าลงมา 


ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเยียบสายหนึ่ง เรือนผมสีดำสลายดุจหมึกของเขาร่วงหล่นคลอเคลียไปกับใบหน้าของผม ขณะที่นัยน์ตาคู่นั้นยังคงสะท้อนภาพใบหน้าของเด็กหนุ่มผมขาวตาทองผู้หนึ่งออกมา


ใบหน้าของจอมมารเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน เช่นเดียวกับพัดในมือของผมที่ถูกกำแน่น...


“...มีเพียงเจ้าเท่านั้น”


>>> เริ่มรีไรท์เปลี่ยนเนื้อหาตั้งแต่ตรงนี้ครับ <<<



กร๊าซซซซซซ!!!


สิ้นคำ มังกรออโรร่าที่สงบนิ่งอยู่ด้านหลังก็พลันกู่ร้องด้วยเสียงแหลมสูงออกมา บรรยากาศรอบด้านทั่วทั้งเมืองพลันสั่นสะเทือนราวแก้วที่กำลังแตกร้าว ก่อนจะร่วงกราวลงมา ท้องฟ้าครึ่งหนึ่งของเมืองไคม์แปรเปลี่ยนเป็นกลางคืนในฉับพลันขณะที่อีกครึ่งหนึ่งคือกลางวันที่กำลังปริราว


ไม่นานความมืดก็แผ่กระจายไปทั่ว…


แย่แล้ว!


มันกำลังเคลื่อนย้ายมิติ!


“จงพังทลาย!!!” ผมหุบพัดในมือลงดังฉับ ก่อนจะเอ่ยวาจาสิทธิ์ออกมาด้วยเสียงดังกึ่งก้อง


สิ้นคำ ความมืดรอบด้านพลันแตกกระจายร่วงกราวลงมาราวแก้วที่แตกร้าว ปรากฎแสงสว่างเจิดจ้าจากดวงตะวันสาดส่องลงมาอีกครั้งเช่นเดียวกับภาพซากปรักหักพังของเมืองไคม์และกองทัพปีศาจมากมายที่รออยู่


ผมถลามาหยุดอยู่หน้าปราการ จ้องมองจอมมารด้วยสายตาเดือดดาล


หากเมื่อครู่ร่ายเวททลายมิติไม่ทัน น่ากลัวว่าจะเป็นผมคนเดียวที่ถูกส่งมิติแยกไปที่อื่น!


“โอ้...ไม่เลวนี่” มังกรออโรร่ากล่าวขณะหดร่างมังกรของตนลงมากลายเป็นมนุษย์ผู้หนึ่งที่มีเรือนผมสีขาวโพลนและนัยน์ตาแดงก่ำ


มังกรออโรร่า นอกจากความสามารถผ่ามิติโผล่ไปไหนก็ได้ทั่วทุกโลกก็ไม่น่ากลัวหรอก แต่สำหรับคนที่ติดคำสาปหลงทิศระยะสุดท้ายถือว่าเป็นปัญหาใหญ่มากๆ


“ถ้าแบบนี้ล่ะ…”


ตูม!!!


ไม่รอให้อีกฝ่ายได้กล่าวจบผมก็รีบสะบัดพัดใส่ร่างของมังกรออโรร่ากับจอมมารทันที ก่อนจะหยิบพัดสำรองออกมาแล้วขว้างขึ้นไปบนฟ้า


“ถอยไปตั้งหลักก่อน!” ผมว่าพลางแบกไอเซน คามิล และอัลเกลพาดบ่าก่อนจะกระโจนขึ้นพัดที่รออยู่กลางอากาศ กางปราการลมคลุมทับร่างของคนทั้งหมดแล้วพุ่งทะยานไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับจอมมารอย่างรวดเร็ว


เร่งสปีดพัดให้พุ่งไปข้างหน้าไม่หยุดพักจนคล้ายดาวหางลูกหนึ่ง


ราชาปีศาจใดๆ เอลิออล เคียร์ล้วนไม่เกรงกลัว หากแต่มังกรออโรร่าตนนี้คล้ายถูกสร้างขึ้นมาเพื่อต่อกรกับเขาโดยเฉพาะ


ความสามารถในการผ่ามิติ แม้จะดูเป็นแค่เวทวาร์ปประเภทหนึ่งที่ศักยภาพในการต่อสู้ไม่สูงมาก แต่เมื่อรวมกับคำสาปหลงทิศของเอลิออล เคียร์ กลับยิ่งร้ายแรงกว่าการฉายเดี่ยวสู้กับ 72 ปีศาจแห่งโซโลมอนเป็นเท่าตัว


ถ้าเกิดโดนเจ้ามังกรตนนี้จับไปปล่อยทิ้งไว้ในโลกต่างมิติล่ะก็ น่ากลัวว่าการหลับในสุสานไป 50 ปียังนับว่าน้อยไป! กลับมาอีกทีโลกเคียร์แห่งนี้คงจะหายสาบสูญไปแล้วกระมัง!


ยิ่งคิดผมก็ยิ่งเหงื่อแตกพลั่ก ก่อนจะเร่งสปีดไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดพัก จนคล้ายดาวหางลูกหนึ่ง


“ท่านจอมมาร…” ทั้งราชินีมารครางเสียงแผ่ว มองร่างจอมมารกับมังกรออโรร่าที่ถูกอะไรบางอย่างซัดปลิวหายลับไปสุดขอบฟ้าอย่างมึนงง


ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววิ กองทัพปีศาจล้วนมองเหตุการณ์เมื่อครู่อย่างตกตะลึง 


เมื่อรู้สึกตัวอีกทีทั้งจอมมารและมนุษย์จากทวีปเคียร์ล้วนหายสาบสูญไปแล้ว!


+++++



“เอลิออล แพนโดร่าไม่ได้ไปทางนั้น!” หลังบังคับพัดหนีออกมาจากทวีปมูร่วมสิบนาที คามิลจึงค่อยได้สติเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาเมื่อพบว่ารอบด้านกลายเป็นมหาสมุทรสีน้ำเงินเข้มเวิ้งว้าง เต็มไปด้วยเกาะน้อยใหญ่หน้าตาแปลกประหลาดมากมาย


ด้านล่างยังมีเสียงกรีดร้องโหยหวนไม่น่าไว้ใจดังรอดออกมาจากโขดหินด้านล่าง


ปล่อยให้เอลิออล บังคับพัดเองสิบนาที ไหนเลยจะคิดว่าจะโผล่มาสุดขอบโลกได้แบบนี้!


“นี่มันทวีปมืด…” ไอเซนชะโงกหน้าลงมองรอบๆ ก่อนจะขมวดคิ้วยุ่ง


หากกล่าวว่าทวีปมูคือดินแดนของเหล่าปีศาจที่ถูกปิดตายไม่ให้ผู้ใดได้เข้าออก ทวีปมืดก็เป็นสิ่งอันตรายยิ่งกว่านั้น เพราะมันถูกปิดตายจากทวีปมูอีกที

ที่เรียกว่าทวีปมืดส่วนหนึ่งก็เพราะเป็นดินแดนปริศนา มืดบอด ไร้ข้อมูล ไม่มีมนุษย์ผู้ใดเคยเข้ามาเหยียบย่ำ แม้แต่ปีศาจชั้นสูงยังไม่อยากย่างกรายเข้ามา


ยกเว้นเอลิออล เคียร์…


“ทวีปเคียร์อยู่ทางซ้าย! ถ้านายยังพุ่งไปข้างหน้าแบบนี้ก็เข้าเขตทวีปมืดแล้ว!” คามิลถลาเข้ามาเขย่าไหล่ผม

แรงเขย่านั่นทำให้ผมได้สติกลับมาในที่สุด


“โทษที” ผมขอโทษเสียงอ่อย “เมื่อกี้ฉันตกใจมากไปหน่อย” กล่าวจบก็รีบหันหัวพัดกลับไปทางซ้ายตามทิศทางที่คามิลชี้นิ้ว


“มังกรนั่นอันตรายขนาดนั้นเชียว” ไอเซนขมวดคิ้วถาม

ผมฟังคำถามของไอเซนแล้วก็อยากร่ำไห้แต่ไม่มีน้ำตา ถามว่าอันตรายมั้ย? แน่นอนว่าด้านพลังการต่อสู้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่เรื่องการก่อกวน วางหลุมกับดักถือว่าเป็นปัญหาใหญ่มาก


ประมวลผลอย่างถี่ถ้วนแล้วจึงกล่าวรวบรัดออกมาประโยคหนึ่ง


“ถ้าโดนมังกรออโรร่าจับไปปล่อยโลกต่างมิติ พี่คงจะหาทางกลับมาไม่ได้อีกเลย…”


“ฉันจะไปฆ่ามัน” ไอเซนกล่าว สีหน้าพลันเหี้ยมเกรียมขึ้นในฉับพลัน


“ถ้าฆ่าง่ายแบบนั้นพี่คงจัดการไปแล้ว!” ผมตอบ

จากตำราว่าด้วยสัตว์ในตำนานของเคียร์ที่เคยเรียนในคลาสสัตว์วิเศษของแพนโดร่ากล่าวไว้ว่า มังกรออโรร่ามักแอบซ่อนร่างที่แท้จริงของตนไว้ในมิติพิเศษที่ลึกลับและห่างไกลจากร่างจำแลง


มังกรออโรร่าสามารถสร้างจำแลงที่มีความสามารถเสมือนร่างจริงถึง 9 ส่วน ได้ครั้งละหนึ่งร่าง อายุขัยร่างจำแลงแต่ละร่างไม่ต่ำกว่า 1,000 ปี และเมื่อร่างจำแลงตายไปร่างจริงก็จะสร้างร่างจำแลงได้ใหม่เรื่อยๆ คล้ายนกฟีนิกซ์


แต่เดิมถูกสร้างมาจากเลือดและเนื้อของเทพเจ้าแห่งแสงสว่าง รับใช้เทพแห่งแสงสว่างอยู่ในมิติของเหล่าทวยเทพ แต่ความจริงกลับมารับใช้จอมมาร


ไม่คิดเลยว่าตำราที่เคยเรียนเหล่านั้นจะโกหกมดเท็จแบบนี้!


เรื่องนี้ต้องถึงหูเจ๊เซเรน่า! กระทรวงศึกษาธิการ วิชาสัตว์วิเศษถึงคราวต้องปฏิวัติหลักสูตรใหม่แล้ว!


“ตอนนี้รีบกลับแพนโดร่าก่อนดีกว่า” ผมว่า ยิ่งคิดก็ยิ่งเร่งสปีดพัดตรงกลับแพนโดร่าไม่หยุดพัก ระหว่างทางก็สร้างหลุมดำไว้ตามท้องฟ้าประปราย หมายถ่วงเวลาของจอมมารที่อาจจะตามมา


กร๊าซซซซซซ


เสียงคำรามแหลมสูงดังขึ้นสั่นสะเทือนปราการลมของผมจะแทบแตกร้าวก่อนร่างมังกรสีขาวเรืองรองจะปรากฎตัวขึ้นเบื้องหน้า


เช่นเดียวกับชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีทองเรืองรองผู้หนึ่ง...


“ตามมาเร็วขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?” ผมผุดตัวลุกขึ้นสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ กำพัดในมือแน่น


“เอลิออล…” คามิลเรียกผมออกมาคำหนึ่ง “จอมมารไม่ได้ตามมาเร็วหรอก”


สิ้นคำ ผมก็คล้ายได้สติกลับคืน เหลือบสายตาไปมองรอบด้านทันที คงไม่ใช่ว่า…


“แต่นายวนกลับมาที่เดิม…” คามิลกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ


“ถึงกลับใช้ค่ายกลล่อพวกเรากลับมาเลยงั้นเหรอ!?” ผมเอ่ยอย่างตกตะลึง เบื้องล่างตอนนี้กลับกลายเป็นทะเลสีน้ำเงินเวิ้งว้างไม่ไกลไปจากชายแดนทวีปมู จู่ๆ ความอันตรายของจอมมารในใจผมถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าเดิมสิบเท่าตัว


ถึงกับใช้ค่ายกลล่อลวงให้ผมวกกลับมาที่เดิมได้โดยไม่รู้ตัว ร้ายกาจยิ่งนัก!


ผมคิดแบบนั้นจนกระทั่ง...


“เปล่า นายแค่หลงทาง” คามิลกล่าวด้วยสีหน้าคล้ายจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา “ฉันแค่ละสายตาไปเกาก้นแปปเดียวนายก็ตีพัดกลับมาที่เดิมแล้ว!”


“...”


สิ้นคำ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความกระอั่กกระอวนในฉับพลัน


อ้อ ที่แท้ก็หลงทาง…


ไม่ใช่สิ!


“ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า” จอมมารลอยมาหยุดลงเบื้องหน้าผมพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ส่งศิลานักปราชญ์แห่งโซลาริสคืนมาให้ข้าแต่โดยดี”


กล่าวจบบรรยากาศกดดันก็แผ่กระจายไปทั่วจนอากาศรอบด้านพลันสั่นสะเทือน มังกรออโร่ากลับคืนร่างเป็นมังกรสีขาวตัวโตพลันอ้าปากร้องคำราม


เพล้ง!!!


เพียงพริบตาภาพท้องฟ้าสีครามและทะเลสีน้ำเงินเบื้องล่างพลันปริร้าว แตกกระจายร่วงกราวลงมาคล้ายเศษแก้ว ความมืดมิดแผ่ขยายออกจากรอยร้าวเหล่านั้นก่อนจะลามไปทั่ว…


“จงพังทลาย!” ผมเปล่งวาจาสิทธิ์ออกมาอีกครั้ง ขัดขวางการร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายมิติของมังกรออโรร่า ก่อนจะวาดวงเวทย์ขึ้นกลางอากาศ


“ค่ายกล 7 ดารา!”


สิ้นคำ วงเวทย์สีทองขนาดใหญ่ 7 วงก็ปรากฎขึ้นกลางอากาศ อักขระเวทสีทองนับล้านพลันลอยขึ้นจากวงเวทเหล่านั้นก่อนจะพุ่งตรงไปพันธนาการร่างของมังกรออโรร่ากับจอมมารจนคล้ายโซ่นับพันเส้น


“ไป!!!” คามิลตะโกนลั่น ไม่ต้องรอให้จอมมารตัดริบบิ้น พัดสีขาวก็แล่นฉิวออกไปทันที


คิดว่าค่ายกลเมื่อครู่คงจะสามารถถ่วงเวลาองจอมมารได้สักพัก


ทว่าวางใจได้ไม่ถึงเสี้ยววิ ท้องฟ้าสีครามเบื้องบนก็ปรากฎรอยแตกร้าว


ก่อนจะ…


เพล้ง!!!


ร่วงหล่นลงมาราวเศษแก้ว!


ทันทีที่รอยร้าวปรากฎ ความมืดมิดอนัตกาลไล่ตามมาติดๆ ผมรีบเบี่ยงพัดหลบไปอีกฝากทันที


“คิดว่าข้าจะตามเจ้าไม่ทันงั้นเหรอ?” ร่างของมังกรออโรร่าพลันปรากฎตัวขึ้นเบื้องหน้าอีกครั้ง บรรยากาศรอบด้านพลันตึงเครียดถึงขีดสุด


ผมเหลือบมองรอบด้านด้วยสายตาเคร่งเครียด ตอนนี้โลกครึ่งหนึ่งกลายเป็นสีดำสนิท ส่วนอีกครึ่งยังคงเป็นท้องฟ้าสีครามและทะเลสีน้ำเงินดุจเดิม หากเมื่อครู่เบี่ยงพัดหลบไม่ทันน่ากลัวว่าจะตกลงสู่มิติของมังกรออโรร่าไปแล้ว


“จอมมารไม่ให้ข้าทำร้ายเจ้าก็จริง แต่นั่นไม่นับรวมคนอื่นด้วย” มังกรออโรร่ากล่าว นัยน์ตาสีแดงดุจเลือดจับจ้องไปยังร่างของอัลเกลที่อยู่ด้านหลัง


“ลองแตะต้องพวกเขาดูสิ” ผมจ้องมังกรออโรร่ากลับไปด้วยนัยน์ตาวาวโรจน์ “ฉันไม่ยั้งมือไว้ไมตรีแน่!”

สิ้นคำ ความมืดมิดบนท้องฟ้าพลันแตกกระจายกลับคืนสู่ภาพท้องฟ้าสีครามดังเดิม


มังกรออโรร่าสบตาผมอย่างนิ่งงันครู่หนึ่งก่อนจะเปล่งเสียงร้องคำรามออกมา


กร๊าซซซซ


เพียงพริบตาบรรยากาศรอบด้านก็กลับมาปริร้าวสั่นไหว


“ถอย!!!” ผมกัดฟันกรอดรีบคุมพัดหนีไปด้านข้างทันที ตลอดทางที่แล่นฟ้าท้องฟ้าล้วนปริร้าวร่วงหล่นลงมาเช่นเดียวกับความมืดมิดที่แผ่กระจายไล่หลังตามมาเรื่อย


ตามแรกความมืดนั่นไล่หลังตามมาเป็นเส้นตรง

ก่อนจะเริ่มซิกแซก โผล่มาจากทั้งซ้าย ขวา หน้า หลัง…


ซ้ายคือโลกจริง ส่วนขวาคือความมืดที่ไล่ตามหลังมา


“จงพังทลาย!!!” ผมเปล่งวาจาสิทธิ์จนเสียงแหบแห้ง แต่ทุกครั้งที่มิติถูกทลายลงมังกรออโรร่าก็สร้างใหม่ขึ้นมาอย่างรวดเร็วทุกครั้งเช่นกัน! มิติมืดมิดยังคงไล่หลังตามมาอย่างไม่ลดละ


“เอลิออลทางนั้น! ไปทางนั้น!” คามิลกรีดร้องดังลั่นขณะชี้ไม้ชี้มือไปตามทิศทางที่ว่า


“เอลิออลตรงไป!” ไอเซนกล่าวเสียงเครียดขณะชี้มือไปยังช่องว่างสีฟ้าน้อยนิดที่ยังไม่ถูกความมืดกลืนกิน


“...” จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่ามือไม้ตนเองเย็นเฉียบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน


โชคดีที่คามิลกับไอเซนไม่พูดซ้ายขวาออกมา! ไม่งั้นสมองของผมคงประมวลผลต่อไปไม่ได้แน่ๆ!


แค่ชี้นิ้วบอกก็พอแล้ว!


สถานการณ์ตรึงเครียดถึงขีดสุด ไม่อาจละสายตาจากมิติมืดเหล่านั้นได้แม้แต่เสี้ยววินาที


ไม่งั้นล่ะก็...


“อ๊ะ ผีเสื้อ…” อัลเกลอุทาน เสียงของเด็กคนนั้นทำให้ผมหันขวับไปด้านหลังทันที ก่อนจะพบร่างของผีเสื้อสีเลือดขนาดเท่าฝ่ามือกำลังบินมาเกาะผมของอัลเกล

นั่นมันผีเสื้อโลหิตไม่ใช่เรอะ!?


“อย่าจับ!!!” ผมตกใจจนตาเหลือก สะบัดพัดปัดผีเสื้อตัวนั้นแทบไม่ทัน ก่อนจะพบว่าด้านหลังยังมีผีเสื้อโลหิตฝูงใหญ่ตามมาจนมืดฟ้ามัวดิน!


ผีเสื้อโลหิต ความอันตรายพอๆ กับแมลงหน้าคนที่เพิ่งพบเจอในโลกกลับด้าน หากผู้ใดโดนผีเสื้อโลหิตสัมผัสจะติดคำสาปเลือดทันที เลือดจะไหลออกจากทวารทั้ง 5 ภายใน 5 วินาที และภายใน 10 วินาทีต่อมาร่างของผู้ถูกสัมผัสจะแหกเหลวสลายกลายเป็นก้อนเลือด


“เอลิอลลข้างหน้า!” คามิลร้องลั่น เมื่อหันกลับไปอีกทีก็พบว่าความมืดมิดนั่นห่างจากร่างของผมเพียงแค่เอื้อม!


“ชิบ!” ผมกัดฟันกรอด หักพัดหลบลงด้านล่างอย่างรวดเร็วคล้ายดาวตกลูกหนึ่ง ขณะที่ไอเซนซัดเวทย์ไฟลูกใหญ่ใส่ฝูงผีเสื้อโลหิตเหล่านั้น


หลบมิติมืดของมังกรออโรร่ากับฝูงผีเสื้อโลหิตได้ไม่ทันพักหายใจเสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังขึ้น…


“ว้ากกกกกก” เสียงร้องดังห่างไกลออกไปทุกที เช่นเดียวกับร่างของเด็กหนุ่มผมดำตาฟ้าที่กำลังพัดกลิ้งตกจากพัดลงไปยังมิติมืดเบื้องล่าง!


“ชิบหาย!” คามิลร้องลั่น ลืมสนิทว่าอัลเกลไม่มีพลังเวท!

เมื่อครู่ตอนหักพัดตีลังกาหลบมิติมืด ร่างของอัลเกลก็หล่นกลิ้งจากพัดลงไปแล้ว!


“อัลเกล!?” ผมตกใจจนตาเหลือก รีบพุ่งตัวลงไปด้านล่างทันที


มิติมืดเหล่านั้นแผ่ขยายไปทั่วจนเกือบฉุดรั้งร่างของอัลเกลเข้าไปแล้ว!


“จงพังทลาย!” ผมเปล่งวาจาสิทธิ์ออกมาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนความมืดทั้งหมดจะแตกสลายไปจนหมด


ผมกระโจนลงจากพัดลงไปโอบอุ้มร่างของอัลเกลมาไว้ในอ้อมอกทันที ก่อนความมืดจะแผ่เข้ามาปกคลุมรอบด้านอีกครั้ง…


“เอลิออล! ทางนี้!” คามิลตะโกนลั่นขณะแล่นพัดเข้ามาใกล้


มิติมืดพลันแผ่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็วจนกลืนกินท้องฟ้าสีครามจนแทบหมดสิ้น ผมหันรีหันขวางก็ยังหาคามิลไม่เจอ


คามิลที่เห็นเอลิออลกระโดดหลบมิติมืดไปมาก็ได้แต่ร้อนรนจนลืมตัว ตะโกนออกมาประโยคหนึ่งว่า


“เอลิออล! ฉันอยู่ทางซ้าย!”


สิ้นคำ ร่างของผมก็หันขวับไปทางช่องว่างสีฟ้าครามที่เหลือน้อยนิดแล้วกระโดดเข้าไปทันที


“...” ท่ามกลางตกตะลึงของคามิลกับไอเซนที่ยืนอึ้งอยู่บนพัดทางซ้าย ร่างของเอลิออลเคียร์ก็กระโจนหายไปในช่องว่างมิติอีกฝั่ง...


ชั่วพริบตาที่ร่างของเอลิออล เคียร์กระโจนหายไป ‘ทางซ้าย’ ตามที่คามิลบอก


คามิลกับไอเซนพลันหน้าซีดเผือดฉับพลัน


“เชี่ย! นั่นมันทางขวา!” คามิลร้องเสียงหลง


“เอลิออล!!!”


+++++


เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินกลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องของคามิลก่อนเบื้องหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นซากปรักหักพังของเมืองร้างแห่งหนึ่ง ด้านล่างคือพื้นทรายแห้งกรัง ขณะที่ด้านบนคือท้องฟ้าสีครามและพระอาทิตย์เจิดจ้า

ผมมองรอบด้านตาปริบๆ 


ไร้ร่างของไอเซนกับคามิล มิติมืดของมังกรออโรร่า และไร้ซึ่งร่างของอัลเกล เป็นเพียงเมืองร้างวังเวงเงียบเหงาแห่งหนึ่ง คลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นเมืองบลีฟ...


“จงพังทลาย” ผมลองเปล่งวาจาสิทธิ์ออกมา ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น


เบื้องหน้ายังคงเป็นเมืองร้างแห่งนั้นเฉกเช่นเดิม

เพิ่มเติมคือร่างของชายหนุ่มผมดำนัยน์ตาสีทองงดงามผู้หนึ่งที่ปรากฎขึ้นเบื้องหน้า


“ในที่สุดก็แยกเจ้าออกมาได้เสียที” จอมมารกล่าวด้วยรอยยิ้มขณะอุ้มร่างของเด็กหนุ่มผมดำนัยน์ตาฟ้าที่กำลังสลบไสลไม่ได้สติไว้ในอ้อมแขน


มือซ้ายของจอมมารช้อนอยู่ที่บั้นท้ายของอัลเกลในท่าอุ้มเด็ก ขณะที่มือขวาเชยคางของอัลเกลขึ้นมา


เล็บแหลมคมของมือข้างนั้นพลันลูบไล้ไปตามเส้นเลือดใหญ่บนลำคอของอัลเกลอยากอุกอาจ


“อัลเกล!?” ผมเบิกตาโพล่ง มองร่างหลานชายตัวเองในอ้อมแขนของจอมมารอย่างตื่นตระหนก


“ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้านั่นคือเรื่องจริง” จอมมารกล่าว “แต่ไม่นับรวมคนอื่นด้วยหรอกนะ” ขณะลูบไล้ฝ่ามือไปตามลำตัวของอัลเกลอย่างหยาบโลน ตะโบมจับไปทั่วตั้งแต่ข้างแก้ม แผ่นอก จนถึงบั้นท้ายกลมกลึงทั้งสองข้าง


ผมมองจอมมารด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ยิ่งเห็นฝ่ามือหนาบีบขย้ำบั้นท้ายกลมกลึงของหลานชายตนเองยิ่งมืดครึ้มเข้าไปอีกระดับ มือกำเครื่องรางเป็นตายในอกเสื้อพลันสั่นระริก


“ถ้าเจ้าไม่ส่งศิลานักปราชญ์คืนมา ข้าจะทำอะไรกับเด็กคนนี้ดีนะ…” จอมมารกล่าวจบก็แลบลิ้นสีแดงสดของตนเองออกมาไล้เลียไปตามข้างแก้มขาวนวลของอัลเกล


คล้ายความอดทนสุดท้ายสิ้นสุดลง…


ผมบีบคริสตัลสีฟ้าในอกเสื้อดังกร็อบ เปิดใช้งานเครื่องลางเป็นตายทันที


ก่อนจะเรียกชื่อหลานชายออกมาคำหนึ่ง


อัลเกล เคียร์


สิ้นคำ ร่างของอัลเกลในอ้อมกอดจอมมารก็หายวับไปทันทีก่อนจะแทนที่ด้วยร่างของเด็กหนุ่มผมขาวตาทองผู้หนึ่ง


ใช่ครับ แทนที่ด้วยร่างของผมเอง!


สัมผัสเปียกชื้นปรากฎขึ้นข้างแก้ม ลิ้นที่ไล้เลียอัลเกลเมื่อครู่แปรเปลี่ยนมาไล้เลียผมแทน!


ผมฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียมขณะใช้มือขวาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางของจอมมารพลางบีบแน่น


“กล้ามากนะที่ลวนลามอัลเกลต่อหน้าฉัน” กล่าวจบก็ออกแรงสะบัดอีกฝ่ายลงพื้นทันที


ร่างของจอมมารพลันหงายหลัง แผ่สยายไปกองกับพื้นในพริบตา


ผมใช้เข่ายันอกอีกฝ่ายเอาไว้ขณะจ่อพัดไปที่ลำคอขาวผ่องของจอมมาร จ้องมองอีกฝ่ายด้วยนัยน์ตาวาวโรจน์


“จะกลับผนึกไปดีๆ หรือจะให้ฉันใช้กำลัง” ผมกล่าวพลางส่งแรงไปที่เข่า กดทับอกหนันแน่นของอีกฝ่ายหมายจะบีบให้ตาย ขณะเฉือนคมพัดไปที่ลำคอจอมมารจนโลหิตสีทองหลั่งริน


ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมากลับไม่ใช่การดิ้นรนขัดขืนของจอมมาร แต่เป็นรอยยิ้มเบาบางกับสายตาอ่อนโยนคู่หนึ่ง


“นั่นคงเป็นไปไม่ได้...” จอมมารกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบานุ่มนวล “จนกว่าจะได้ศิลานักปราชญ์ทั้งหมด…” ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกจากพื้น


“ศิลาที่เหลืออยู่ที่ไหน!?” ผมถามขณะออกแรงกดพัดในมือจนบาดลึก โลหิตสีทองของจอมมารยิ่งไหลทะลักลงมา


“เจ้ารู้มั้ยว่าการคลายผนึกในมิติทับซ้อนแห่งนั้นไม่ได้ใช้ศิลานักปราชญ์เพียงอย่างเดียว” จอมมารคล้ายไม่ได้ยินคำถามของผม กล่าวเบี่ยงประเด็นออกไป


ผมมองรอยยิ้มนั่นอย่างไม่ไว้ใจ แทนที่จะต่อสู้ขัดขืน จู่ๆ สายตาอ่อนโยนเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นหยาดเยิ้มเลื่อนลอยแปลกๆ พาลให้ขนลุกซู่ จนผมต้องถอยหลังออกห่าง


ขณะขยับตัวถอยหลังลงไป บั้นท้ายของตนก็ชนเข้ากับเนินเนื้อบางอย่างที่เด่นชัดขึ้นมาจากส่วนอื่น


ยิ่งขยับกายไปด้านหลังก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวสายหนึ่งที่ทะลุผ่านชั้นผ้าขึ้นมา


คิ้วขวาของผมกระตุกกึก จู่ๆ ร่างของจอมมารที่กำลังยันกายขึ้นจากพื้นก็ชะงักไป กลายเป็นกึ่งนั่งกึ่งนอน ร่างกระตุกเกร็งแปลกๆ เช่นเดียวกับนัยน์ตาสีทองเรืองรองที่จับจ้องมายังใบหน้าของผมและทอประกายฉ่ำเยิ้มขึ้นเรื่อยๆ


ผมมองอาการแปลกๆ ที่ว่าของจอมมารแล้วก็ยิ่งรู้สึกขนบนหลังคอลุกซู่ ไม่ทันเหลียวตามองไปด้านหลังว่ากำลังชนกับสิ่งใดอยู่ก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ผงกตัว ดุนดันบั้นท้ายของผมขึ้นมา…


สีหน้าของผมก็พลันมืดครึ้มลงฉับพลัน


“อยากรู้ว่าศิลาที่เหลืออยู่ไหนงั้นเหรอ?” จอมมารกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าประโยคหนึ่ง


ไม่ทันขยับกายหนี จอมมารก็ชะโงกหน้าเข้ามาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว


“ถ้ายอมให้ข้าลูบๆ คลำๆ จะยอมบอกก็ได้นะ…”


สิ้นคำ ฝ่ามือร้อนผ่าวก็คว้าหมับลงบนบั้นท้ายกลมกลึงทั้งสองข้างของผมก่อนจะออกแรงบีบขย้ำ


ตูม!!!


คล้ายความอดทนทั้งหมดของผมขาดสะบั้นลง…


รู้ตัวอีกทีก็ซัดร่างของจอมมารใต้ร่างจนโลหิตสีทองสาดกระเซ็น ใบหน้างดงามของจอมมารสะบัดพรืดไปด้านข้างหากแต่ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างกลับยังไม่ละไม่จากบั้นท้ายของผม


แถมยังออกแรงเค้นคลึงต่อไปอย่างไม่กลัวตาย


“อา…” จอมมารครางออกมาแผ่วเบา นัยน์ตาสีทองจับจ้องมายังใบหน้าของผมอย่างเลื่อนลอย


“ถึงตายก็ไม่เสียดายแล้ว…” กล่าวจบก็เลื่อนมือขึ้นมาลูบเอวผมในฉับพลัน สีหน้าสุขสมคล้ายพออกพอใจอย่างยิ่ง


เส้นเลือดบนขมับของผมเต้นตุบ จากตอนแรกที่คิดจะรีดข้อมูลจากอีกฝ่ายแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการฆ่าฟันในฉับพลัน


ผมกำข้อมือข้างนั้นของจอมมารก่อนจะกระชากออกไปให้พ้นเอวตัวเอง


แต่กระชากเท่าไหร่ก็ไม่หลุด…


“ปล่อย!” ผมกัดฟันกรอด ถลึงตามองจอมมารอย่างเดือดดาล


เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังไม่ยอมละมือออกไปก็เปลี่ยนมากำพัดในมือแน่น เสริมเวทสายฟ้าลงไปก่อนจะฟาดลงที่ใบหน้าจอมมารอีกครั้ง


ถ้ายังไม่ยอมปล่อย ผมก็จะฟาดมันให้ตาย!


แต่ก่อนตาย...


“ศิลาเม็ดอื่นอยู่ที่ไหน” ผมกัดฟันกรอด ไม่นานไฟฟ้าสีน้ำเงินก็แล่นไปทั่วร่างของจอมมารจนส่งกลิ่นไหม้ออกมา หากแต่ฝ่ามือคู่นั้นก็ยังไม่ละไปจากเอวของผมอยู่ดี!


แถมอะไรบางอย่างบนหว่างขาของจอมมารกลับยิ่งชูชันขึ้นกว่าเดิม


รอยยิ้มของจอมมารยิ่งกดลึก ก่อนจะเปิดปากเอื้อนเอ่ยออกมาในที่สุด “ศิลานักปราชญ์แต่เดิมก็ถูกสร้างขึ้นมาจากการสังเวยเลือดและวิญญาณของผู้คน”


กล่าวไปก็เลื่อนมือจากเอวกลับมาที่บั้นท้ายของผมอีกรอบ ผมจึงฟาดอีกฝ่ายไปอีกรอบอย่างไม่ออมแรง ก่อนจะเอื้อมมือคว้าหมับเข้าที่ลำคอชุ่มเลือดของจอมมาร


“อยากตายจริงๆ ใช่มั้ย?” ผมถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาทอประกายวาวโรจน์


“ในบรรดาศิลาทั้ง 5 ชิ้น ยังมีศิลา 2 ชิ้นที่ยังไม่ถูกสร้าง…” จอมมารกล่าวต่อไปอย่างไม่ยี่หระ คลี่ยิ้มโง่งมส่งมาให้ผม ลากปลายนิ้วจากบั้นท้ายของผมมาจรดที่ขาอ่อนด้านในคล้ายท้าทาย

ได้

คล้ายความโกรธถูกเร่งเร้าไปจนถึงขีดสุด ผมเพิ่มแรงบีบคอจอมมารขึ้นไปอีกระดับ หากแต่ใบหน้าของจอมมารกลับยังคงรอยยิ้มไว้ไม่เปลี่ยนแปลง


ชั่ววินาทีเป็นตายที่ผมจะลงมือหักคออีกฝ่ายนั้นเอง จอมมารก็กล่าวประโยคต่อไปออกมาในที่สุด


“ศิลานักปราชญ์แห่งเคียร์ก็เช่นกัน”


“!?”


สิ้นคำ ร่างของจอมมารใต้ร่างก็โน้มตัวขึ้นมาแนบจมูกลงข้างแก้มผมอย่างรวดเร็วก่อนจะสลายกลายเป็นทราย ร่วงหล่นลงพื้นอย่างรวดเร็ว


‘ดีจริงๆ ที่ได้ตายคาอกคนงาม’ แว่วเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังยั่วยุขึ้นข้างหูส่งท้าย ก่อนทุกอย่างจะหายไป

เหลือไว้เพียงกระดาษสีดำสนิทแผ่นหนึ่ง


ศิลานักปราชญ์แห่งเคียร์?


เสียงของจอมมารคล้ายถูกหยุดไว้ที่ ‘ศิลานักปราชญ์แห่งเคียร์’


ผมหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ยามที่ไล้สายตาไปตามตัวอักษรในกระดาษ เลือดในกายพลันเย็นเยียบลงฉับพลัน


ถ้าไม่อยากให้ไอเซน เคียร์ ตาย เที่ยงคืนของวันที่ 6 เดือน 6 นำศิลานักปราชญ์แห่งโซลาริสมาให้ข้าที่เกาะจันทร์เสี้ยว

_______________________________________________________________________________________

ปุจฉา: เอลิออลเหยียบอะไร?

วิสัชนา: เหยียบโรคจิตคนหนึ่ง...


ขออนุญาตรีไรท์เนื้อหาบทที่22 ใหม่นะครับ พอดีกลับไปอ่านทวน+มีนักอ่านแนะนำเข้ามารู้สึกว่าทำเอลิออลหลุดOOCไปหน่อย TvT ถ้าเอลิออลจะพลาดขึ้นมาก็น่าจะพลาดเพราะโรคหลงทิศของตัวเองเนี่ยแหละครับ 5555555 // สไลด์ขอขมา


ศิลานักปราชญ์แห่งเคียร์คือ 1ในเงื่อนไขปลดผนึกโลงศพในโลกกลับด้าน ไอเซนโดนขโมยหัวใจ— แค่ก! ลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่(?)แล้ว // ยืนยันคำเดิมครับว่าไอเซนไม่ใช่ตัวประกอบใช้แล้วทิ้งแน่นอน! (´∀`)


ส่วนจอมมารก็เป็นโรคจิตเหมือนเดิม—- แค่ก!

ปล. บทที่22 แก้ไปแก้มางอกมา 5 เวอร์ชั่นเป็น parallels world ที่เอามาลงใหม่เป็นเวอร์ชั่น 3 (;´Д`)

ปล2. ส่งไอเซนกับจอมมารเข้าชิงตำแหน่งพระเอกครับเป็นตัวเต็งพระเอก 5555555 

ปล3. ภาคแรกยังไม่มีมาม่านะครับ! มีอีกทีก็ท้ายๆ ภาค2 เลย (ಡ艸ಡ)


อีกไม่เกินสิบตอนก็จะจบภาคแรกแล้ววววว // จะทำลายอาถรรพ์ภาคแรกสำเร็จแล้วครับ ʕ≧㉨≦ʔ


ทุกคนสามารถติดตามข่าวสาร/สปอย/ตอนพิเศษ/แฟนอาร์ต/ทวงนิยาย(?)

นิยายเรื่องต่างๆ ของผมได้ตามช่องทางด้านล่างนะครับ ><

>>> FACEBOOK <<<

>>> Twitter <<<

ขอบคุณที่ติดตามครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.676K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,363 ความคิดเห็น

  1. #3361 ยัยเด็กน่ารัก! (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:45
    จะจะจะจะจะจะจอมมารสายM อมกกรี้ด
    #3,361
    0
  2. #3342 teate (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 21:42
    สาธุ~~~~ขอให้จอมมารเป็นพระเอกเทิ้ดดด เพี้ยง!!
    #3,342
    0
  3. #3340 bllam1880 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 20:16
    (-! )ท่านจอมมาร (จังไร) !!!
    #3,340
    0
  4. #3297 marionette202 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 16:21
    จอมมารจังไร ตั้งเป็นฉายาได้หรือป่าวคะ5555555555
    #3,297
    0
  5. #3195 Mihr (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 22:20
    จอมมารมีความจังไรนะคะ 55555555555555 แถมเป็นเอ็มอีก
    #3,195
    0
  6. #2974 Xialyu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 16:46
    น้องหลงทิศหนักมากนะลูก
    #2,974
    0
  7. #2902 No ซีเรียส (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 10:25
    พึ่งกลับมาอ่าน เปลี่ยนชื่อจาก เอลิออส เป็น เอลิออล แล้วเหรอคะ
    #2,902
    1
    • #2902-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      29 มิถุนายน 2562 / 11:02

      ใช่ครับ เปลี่ยนชื่อจากเอลิออท เป็นเอลิออลครับ ><
      #2902-1
  8. #2729 KuppaKP (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 08:57
    บางทีก้คิดว่า ถ้าน้องสับสนทิศ ก้แค่หาอะไรมาผูกข้อมือสักข้าง แล้วแทนที่จะบอกว่าเลี้ยวขวา ก็ให้บอกว่าเลี้ยวไปทางข้างที่มีที่ผูกข้อมืออะไรแบบนี้ รู้สึกอิน....
    #2,729
    0
  9. #2712 Parkjimin19 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 02:30
    จอมมารนี่บับโรคจิต​ถูก​ใจเดี๊ยนจริง ๆ 555555555
    #2,712
    0
  10. #2711 Shomei (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 05:08
    จอมมารเทอมันคลโรคจิตตต น้องหนีปายยย //คะแนนติดลบสำหรับจอมมารที่ลวนลามอัลเกล ชิชะ
    #2,711
    0
  11. #2710 arainaka (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 02:28
    อิจอมมารนังโรคจิต อิบ้า 5555555
    #2,710
    0
  12. #2686 -Parntami- (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:19
    งงอะ คือไอเซนโดนลักพาตัวไปใช่มะ แล้วโดนไปยังไงอะ ไม่ใช่ตอนแรกไอเซนอยู่กับคามิลเหรอ แล้วหลานชายนี่คือปลอดภัยใช่มะ แบบเอริออลช่วยไว้ได้ก่อนโดนลวนลามโดยเครื่องรางใช่ป้ะ แล้วหลานชายอยู่ไหนอะ เอ้ะ พูดเอง งงเอง
    #2,686
    2
    • #2686-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      16 มิถุนายน 2562 / 17:32

      เอลิออลโดนจับแยกมาไว้อีกที่นึงทำให้มังกรออโรร่าฉวยโอกาสไปลักพาตัวไอเซนมาครับ ส่วนอัลเกลถูกดึงกลับมาในเครื่องรางอีกชิ้นที่อยู่กับเอลิออล ตรงฉากนี้จะอยู่ในตอนถัดไปนะครับ >< บทที่23กำลังแต่งอยู่น่าจะได้ลงตอนถัดไปไม่เกินอาทิตย์หน้า ถ้ามีจุดไหนงงบอกได้นะครับ ; ; ขอบคุณที่ติดตามครับ
      #2686-1
  13. #2685 KuppaKP (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 09:03
    มาลวนลามจับก็อัลเกลทำไมมมม
    #2,685
    0
  14. #2680 J'Sun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 18:34
    กรี๊ดดกด เวลคัมแบคค่าจอมมารหื่นขึ้นเยอะเรยนะยะ! ไอเซนฟื้นแล้ว กรี๊ดดด พระเอกตัวจริง(?)ไม่ตายง่ายๆหรอกนะคะ หึหึ
    #2,680
    0
  15. #2679 Lizzy_Lizz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 00:57
    อนุมัติให้เป็นพระเอกทั้งสองคนค่ะ อิอิ
    #2,679
    0
  16. #2678 Mnkuko (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 22:04
    แกจะลวนลามอัลเกลทำไมฟร้ะ!ลวนลามน้องคนเดียวพอสิ!!!...แค่กๆ
    #2,678
    0
  17. #2677 After_TeaTime (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 18:46
    ไม่ทันก่อนรีไรท์ แต่ทำไมมีแต่คนสปอยล์ว่าไอเซนจะตาย ไม่น้าาาาา นางพึ่งมีบทเองนะคะ พูดยังไม่ถึง 20 ประโยคเองเนี่ย สงสาร5555
    #2,677
    0
  18. #2675 Eheh072 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 07:04
    รีไรท์ครั้งนี้ไอเซนยังไม่ตาย ฮรืออ จอมมารลวนลามเก่งจัง55555
    #2,675
    1
    • #2675-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      14 มิถุนายน 2562 / 18:22
      ไอเซนลูกรักผมเองครับ ตายอะไร ไม่มี๊!
      #2675-1
  19. #2674 Milk1212 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 05:02
    จอมมารโรคจิตจริง.แต่ไม่เป็นไรเราเชียร์ ถึงคะแนนยังติดลบอยู่ก็เถอะ//ร้องให้
    #2,674
    1
    • #2674-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      14 มิถุนายน 2562 / 18:22
      โดนตัดแต้มจิตพิสัยไปเยอะ แต่แต้มชั่วนี่พุ่งแรงแซงทุกโค้งแล้วครับ... // ปาดน้ำตา
      #2674-1
  20. #2673 nyde (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 02:20
    รออ่านตอนตอ่ไป........
    #2,673
    1
  21. #2672 จ้าวแมวน้อย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 01:53
    แก ไอจอมมารสารเลว แกบังอาจลวนลามอัลเกลน้อยของชั้น แกต้องลวนลามเอลลี่คนเดียวสิ แกมันไม่ใช่พระเอก!
    #2,672
    1
  22. #2667 nameicu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:39
    นึกว่ารีไรท์ จะไม่มีฉากเหยียบ-นั่นชะแล้ว ดีจริงๆที่ไม่มีสากกระชากอกเหมือนตอนก่อน นึกว่าไอเซนเป็นตัวประกอบใช้แล้วทิ้งอีก เมื่ออ่านตอนกระชากอก หรือแข่งอกอะไรทึกทักนั้นนะ ใจหายใจคว่ำหมด
    #2,667
    1
    • #2667-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      13 มิถุนายน 2562 / 23:49

      คีฟคาร์โรคจิตจอมมารเลยไม่ได้ตัดฉากนั้นออกครับ เพิ่มเติมคือ ติ้ด— กว่าเดิม // เดี๋ยว
      ส่วนไอเซนเป็นลูกรักนักเขียน ไม่ใช่ตัวประกอบใช้แล้วทิ้งแน่นอนครับ! แต่ถึงโดนทะลวงอกจริงๆ ก็ไม่เป็นไรแน่นอน... // โดนตบ
      #2667-1
  23. #2666 Ymber (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:24
    จอมมาร คะแนนพระเอกติดลบล่ะจ้า ลบภาพลวนลามอัลเกลไม่ได้ จะมาทำซ้ำกับเอลิออล ไม่ได้! ขอให้นางอดหัก หัก หักกก..
    #2,666
    1
    • #2666-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      13 มิถุนายน 2562 / 22:26
      ติดลบทะลุนรกไปแล้วครับ... // ยื่นทิชชู่ให้จอมมาร
      #2666-1
  24. #2665 tongma323 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:14
    I don't like a drama. YOU KNOW ? คือแบบว่า เหมือนตอนที่แล้ว(แล้วไหนจำไม่ได้แระ)ไม่ได้อ่านเจอจอมมารใช้มือทะลวงอกไอเซนอะ หรือเราตาฝาด รึไรท์แอบลงสปอย เราคงตาฝาดไปเองสินะ - v -
    #2,665
    9
    • #2665-7 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      13 มิถุนายน 2562 / 22:26
      ความจริงผมรักตัวละครทุกตัวเท่ากันนะครับ! // หันหัวเรือกลับทันที
      #2665-7
    • #2665-9 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      13 มิถุนายน 2562 / 22:57
      ยิ่งรักยิ่งแกล้งไงครับ! สังเกตได้จากวิบากกรรมน้องดอกไม้จากเรื่องหากเจ้าตายฯ ซวยทุกตอ—- แค่ก!
      #2665-9
  25. #2664 หมูหยองซองละห้าบาท (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:13
    ตายแบบโรคจิตด้วย=.,=
    #2,664
    0
  26. #2663 หมูหยองซองละห้าบาท (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:12
    reใหม่กับเรือที่พังไปหนึ่ง ดีใจที่ไอเซนไม่ตายแต่จอมมารกลายเป็นปุ๋ยไปแล้วว
    #2,663
    1
    • #2663-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      13 มิถุนายน 2562 / 22:14
      จอมมารจริงๆ ยังไม่ตายนะครับ ที่ตายไปเป็นแค่ร่างชั่วคราว จะกลับมาสานต่อความ(โรคจิต) ในเร็วๆ นี้! // โดนตบ
      #2663-1
  27. #2662 ท่านอากิระ ! (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:07
    ดองไว้อ่านจนกว่าจะ100% ดีนะเข้ามาอ่านตอนรีไรท์แล้ว

    จอมมารบังอาจลวมลามคนอื่นที่ไม่ให้เอลิออส เราขอตัดออกจากกองมรดกพระเอก ...

    เราเชื่อเหมือนรีดคนหนึ่งว่าเอลิออสไม่มีทางไปถึงเกาะที่นัดได้แน่ๆ เพราะหลงทาง ขนาดบอกซ้ายยังไปขวา บอกไปเกาะอาจเผลอขึ้นไปบนยอดภูเขาก็เป็นได้

    #เราเชื่อมั่นในเอลิออส..
    #2,662
    1
    • #2662-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 23)
      13 มิถุนายน 2562 / 22:15
      เรื่องทางเชื่อใจเอลิออล(?)ได้เลยครับ! แต่ตอนนี้คะแนนจอมมารดิ่งทะลุนรกไปแล้ว... // ปาดน้ำตา
      #2662-1