God's child and the guardian (Yaoi,BL)

ตอนที่ 17 : เรื่องเล่าบทที่16: ไคม์ ราชาปีศาจแห่งโซโลมอนตนที่53

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,550
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,223 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62


แรกพบสบตาเมื่อเจอหน้าท่าน ข้าก็ได้เตรียมใจยอมรับผลกรรมเอาไว้แล้ว!


ไคม์ ราชาปีศาจลำดับที่53 แห่งโซโลมอน


ร่างของเด็กน้อยผมขาวตัวขาวโดนอีกาสีดำตัวโตโฉบหายไปต่อหน้าต่อตายังไม่ทำให้เซเรน่า แกรแฮมตกใจเท่าประโยคคำถามของผู้มาใหม่ที่กำลังส่งสายตาเย็นเยียบมาทางเธอในขณะนี้


“เอลิออลอยู่ไหน?” แม้แต่น้ำเสียงก็ยังเย็นเยียบไม่แพ้กัน เซเรน่ารีบดีดตัวลุกขึ้นจากตักของเอวาทันที อาการเวียนหัวหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมเมื่อครู่พลันดีขึ้นทันตา ก่อนจะรีบหันซ้ายหันขวาแสร้งโวยวายออกไปว่า


“เพ้ย! เจ้าพวกปีศาจสามหาว กล้าดียังไงบุกมาถึงพระราชวังทิวากาลแบบนี้!” เสียงหวานตวาดแว้ด ชี้นิ้วสั่งการทหารรอบด้านอย่างดุเดือด


“มัวมุงอะไรอยู่ รีบไปตามเจ้าชายเอลากลับมาเร็วเข้า!” กล่าวจบก็หันกลับมากวาดสายตาไปยังร่างของเรเชลและบรรดาผู้นำจากต่างแดน


“ท่านเรเชล ดูเหมือนว่าท่านจะรู้จัก...” ขณะที่กำลังพ่นคำถามออกมาด้วยสายตาคลืบแคลงสงสัยใส่บรรดาผู้นำจากต่างแดน ทว่าพื้นที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่าไร้ร่างของผู้คนที่ควรจะอยู่ ก่อนจะได้สงสัยไปมากกว่านั้นหางตาก็พลันเหลือบไปเห็นดอกไม้สีแดงสดห้ากลีบดอกหนึ่ง


...ดอกไม้สีแดงกล่ำราวหยาดโลหิตที่กำลังชูชันปล่อยละอองเกสรสีแดงเลือดลอยล่องขึ้นมาเหนือพื้นดิน


“เชี่ย!” เซเรน่ากรีดร้อง ตกใจแทบสิ้นสติ ไม่เพียงแค่เธอที่เห็นเจ้าดอกไม้นั่นแล้วตกใจ แม้แต่บรรดาทหารกับผู้พิทักษ์โดยรอบยังสะดุ้งโหยงกระโดดถอยหลังหนีไปเป็นแถบ


ดอกไม้โลหิต 1ใน5 หายนะของทวีปมู หากใครสัมผัสกับละอองเลือดที่มันปล่อยออกมาต่อให้เป็นผู้พิทักษ์ระดับS ก็มีสิทธิ์ติดเชื้อกลายเป็นซอมบี้แถมปัจจุบันยังไม่มียารักษา!


เธอจ้องมองละอองเกสรสีเลือดที่ถูกแผ่ออกมาอย่างเคร่งเครียด พอตั้งสติได้ก็หมายจะจัดการร่ายเวทเผาทำลายดอกไม้เจ้าปัญหานั่นทิ้งไป ทว่าช้ากว่าไอเซน เคียร์ ไปก้าวหนึ่ง


Black hole” สิ้นคำก็บังเกิดหลุมดำขนาดเล็กเท่าลูกฟุตบอลดูดอกไม้โลหิตบนพื้นเข้าไป


เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและจบลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน นัยน์ตาสีฟ้าเย็นชาเบนกลับมาสบตาเธออีกครั้งพร้อมเอ่ยคำถามเดิมออกมาราวหายนะเมื่อครู่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับความสนใจทั้งหมดในชีวิตเขาคือคนเพียงคนเดียว


“เอลิออลอยู่ไหน?” ชื่อของเอลิออล เคียร์ถูกเอ่ยออกมาอีกครั้ง เพิ่มเติมคือน้ำเสียงที่ไม่สามารถเย็นชาไปได้มากกว่านี้แล้ว เซเรน่าเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่คล้ายแข็งกระด้างขึ้นสามส่วนพลันรู้สึกเหงื่อแตกพลั่กจนแผ่นหลังเปียกชุ่ม


ลืมครั้งแรกยังพอให้อภัยเพราะยุ่งเรื่องฟีลอส ลืมครั้งที่สองก็ตอนที่เอลิออลกลับมาเมื่อคืน ลืมครั้งที่สามก็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่ หากเธอไม่มีศักดิ์เป็นอาจารย์ของเขามาก่อนละก็ น่ากลัวว่าจะโดนบีบคอให้ตายอยู่ตรงนี้แล้ว!


คิดแล้วก็ยิ่งกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ เซเรน่าหันไปสบตาเอวาพลางส่งซิกขอความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน ทว่าสีหน้าของเอวายามก้มลงมองข้อมูลบนหน้าจอโฮโลแกรมจากเวทย์สอดแนมของตนเองก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน


“ท่านเซเรน่าแย่แล้ว!” เสียงร่ำร้องอย่างตกใจของเอวาทำให้คิ้วขวาของเธอกระตุกยิก หันไปทางซ้ายก็พบว่าไอเซนกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ พอหันไปทางขวาก็พบสีหน้าไม่สู้ดีของเอวา


“ไม่หรอกมั้ง...” พอก้มลงมองจอโฮโลแกรมของเอวาก็คล้ายเกิดอาการเดจาวูบางอย่าง จุดสีเขียวที่กำลังกระพริบถี่คล้ายจะเป็นจุดที่เอลิออลอยู่ ส่วนสถานที่จุดปรากฏก็คล้ายว่าจะเป็นอดีตทวีปเพื่อนบ้านที่อยู่คนละฝั่งฟาก ทวีปเก่าแก่สมัยยุคแห่งการพิพากษาที่ถูกแพนโดร่าปิดตายไปแล้ว...


 “เอลิออลไปโผล่ที่ทวีปมูแล้ว!” สิ้นคำให้การของเอวา เธอก็แทบเป็นลมล้มตึงลงตรงนั้นให้รู้แล้วรูรอด


ทวีปมู... ทวีปที่โดนแพนโดร่าปิดตายไปแล้ว และยังเป็นสถานที่ปิดตำนาน เทพแห่งสายลมถือพัดเล่มเดียวบุกถล่ม72ปีศาจแห่งโซโลมอน’


แล้วยังเป็นที่ตายของผู้พิทักษ์อันดับ1 ของแพนโดร่าเมื่อ 50ปีก่อนอีกด้วย!


“เอวา! พวกนายด้วย! ตอนนี้มีภารกิจอะไรยกเลิกให้หมดแล้วไปพาตัวเจ้าโง่นั่นกลับมาแพนโดร่าเดี๋ยวนี้!” เซเรน่ากรีดร้อง  ประโยคเดิมเมื่อ 50ปีก่อนถูกยกกลับมาใช้อีกครั้ง


นี่มันยิ่งกว่าเดจาวูแล้ว! ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย!


ถึงไม่มี 72ปีศาจแห่งโซโลมอนแล้วแต่ตอนนี้ทวีปมูเต็มไปด้วยปีศาจแห่งหายนะยั้วเยี้ยเต็มไปหมด แถมยังเป็นแหล่งกลบดานของบุตรแห่งเคออสอีก


อย่าคิดว่าโลกใบนี้มีแค่ปีศาจแห่งโซโลมอนอาศัยอยู่เชียว! จอมมารที่เอลิออลเจอในโลกกลับด้านก็ดี ปีศาจระดับตำนานที่เก่งกาจไม่แพ้ปีศาจแห่งโซโลมอนที่อยู่เบื้องหลังองค์กรเคออสก็ดี


ถ้าเอลิออลบุกเดี่ยวปะทะกับพวกนั้น ร้อยทั้งร้อยต้องวินาศสันตะโรหมดแน่!


ขณะที่เซเรน่า แกรแฮมกำลังจำลองเหตุการณ์ในหัวอย่างเคร่งเครียดนั้นเอง จู่ๆ ภาพบนหน้าจอโฮโลแกรมของเอวาพลันแปรเปลี่ยนเป็นรูปภาพผืนดินสีดำแห้งกรัง เหนือผืนดินใจกลางทวีปมูเต็มไปด้วยร่างของปีศาจน้อยใหญ่ที่เดินขวั่กไขว่ไปมาด้วยสีหน้าหิวกระหาย


แต่ไม่นานสีหน้าของปีศาจเหล่านั้นก็แปรเปลี่ยนตกใจ หวาดผวา ก่อนจะวิ่งหนีแตกกระจายกันออกไปราวผึ้งแตกรังเมื่อจู่ๆ เหนือฝากฟ้าปรากฏร่างของวัตถุสีขาวกำลังร่วงหล่นลงมา...


ตุ๊บ...


ร่างของเด็กน้อยผมขาวตัวขาวคล้ายถูกอีกาสีดำหย่อนทิ้งลงมาอย่างไม่ไยดี ใบหน้าน่ารักมองไปรอบๆ อย่างสับสนมึนงงคล้ายเด็กหลงทาง ก่อนนัยน์ตาสีทองกลมโตนั่นจะเหลือบไปเห็นปีศาจมากมายที่รายล้อมตนเองอยู่...


“อา...” เอลิออลครางออกมาแผ่วเบาก่อนจะเสกพัดสีขาวคู่ใจมาไว้ในมือพร้อมส่งรอยยิ้มหวานไปให้แก่บรรดาปีศาจน้อยใหญ่รอบๆ


“ที่แท้ก็ทวีปมูนี่เอง ไม่ได้มาตั้งนาน น่าคิดถึงจริง...” ไม่ทันจบประโยค ฝูงปีศาจรอบด้านพลันแตกกระจาย วิ่งหนีตายไปคนละทิศละทางอย่างรวดเร็วพร้อมด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจ...


‘อ้ากกกกกก เอลิออลบุก!’


มันยังไม่ตาย! เอลิออล เคียร์ยังไม่ตาย!?’


‘ท่านราชินีมารช่วยพวกเราด้วย!’


และภาพเหตุการณ์ทั้งหมดก็ตกอยู่ในสายตาของผู้คนหน้าพระราชวังทิวากาลเช่นกัน เซเรน่ามองภาพฝูงปีศาจที่แสนเก่งกาจเป็นไม้เบื่อไม้เบากับแพนโดร่ามาตลอด50ปีแล้วก็รู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก


พวกแกเป็นปีศาจชั้นสูงไม่ใช่เรอะ! อย่างน้อยก็ทำตัวให้มันมีศักดิ์ศรีมากกว่านี้เซ่!


“ท่านเซเรน่า!” ในขณะที่เธอกำลังคิดมากจนหัวหมุนไม่ทราบว่าจะจัดสิ่งใดก่อน เสียงร้องตะโกนของเอวาก็ดังขึ้น เมื่อเธอหันหน้ากลับไปจึงพบว่า...


“ท่านไอเซนไปแล้ว!”


ร่างของไอเซน เคียร์ได้หายลับไปจากหน้าพระราชวังทิวากาลแล้ว!?


“ไปแล้ว...” เซเรน่าทวนคำเสียงสูงก่อนจะตะโกนถามต่อไปว่า “ไอเซนหายไปไหน!?”


เอวาทำหน้าคล้ายโดนบังคับให้กลืนยาขม ก่อนจะตอบกลับไปด้วยประโยคที่ทำให้เธอแทบเป็นลมอยู่ตรงนั้นอีกรอบ


“ท่านไอเซนไปทวีปมูแล้วครับ”


“ว่าไงนะ!?”


+++++


หลังจากเหม่อมองท้องฟ้าสีดำยามราตรีกับดวงจันทร์สีเหลืองกลมโตทอประกายล้อแสงดาวบนฟากฟ้ามาร่วมครึ่งชั่วโมง ผมก็คล้ายจะตระหนักได้ถึงความจริงบางอย่าง


ยิ่งมองแผ่นดินทวีปบ้านเกิดที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ จนบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยท้องทะเลสีดำ และดูเหมือนกำลังจะถูกแทนที่ด้วยแผ่นดินปริศนาที่มีเขตแดนขนาดใหญ่คล้ายโดมครอบคลุมเอาไว้ในไม่ช้า


จากสภาพการณ์แล้วผมก็ตระหนักได้ว่าตัวเองแปรสารจากเอวากับเจ๊เซเรน่าผิดเสียแล้ว


เดี๋ยวก่อน! ฉันไม่ได้ให้นายยอมโดนจับแบบนั้น!’ แว่วเสียงกรีดร้องประโยคสุดท้ายของเจ๊เซเรน่ายังดังก้องในหัวผม แต่มาคิดได้ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้ว...


“สวัสดีเอลิออล เคียร์” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นท่ามกลางเสียหวีดหวิวของสายลม


“นายจำฉันได้ด้วย?” ว่าแล้วผมก็เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที ทั้งๆ ที่โดนหิ้วคอเสื้อเหมือนหิ้วลูกแมวนั่นแหละครับ


“ไม่ได้พบกัน 50ปี ดูเหมือนว่าตัวจะหดไปเยอะเลยนะ” ไคม์กล่าวจบก็เปลี่ยนจากหิ้วคอมาเป็นท่าอุ้มเด็ก ให้ผมนั่งอยู่บนแขนโดยหันหน้ามาสบตากับเขา นัยน์ตาสีแดงเลือดกวาดมองผมอย่างพินิจ ส่วนผมก็มองเขากลับไปอย่างสงสัยเช่นกัน


“ไม่หนีเหรอ?” ผมถามพลางนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เจอบาเอลครั้งแรก


ภาพปิดโลงเองนักเลงพอของบาเอลยังคงตราตรึงใจของผมมาจนถึงทุกวันนี้


“ทำไมต้องหนี?” ไคม์ถามผมกลับด้วยสีหน้างงงวยคล้ายไม่เข้าใจ “พวกข้าแพ้พนันแล้วก็ต้องยอมรับผลตามนั้น” คำตอบของอีกฝ่ายทำให้ผมได้แต่กระพริบตาปริบๆ


“แค่เห็นหน้าเจ้าแวบแรกขอก็รู้ชะตากรรมตนเองแล้ว!” ไคม์กล่าว


“อา... ถ้าปีศาจทุกตนเป็นแบบนี้ก็ดีสิ” ผมแทบจะทำท่าปาดน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง เป็นปีศาจแห่งโซโลมอนเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมถึงได้ต่างกับบาเอลราวฟ้ากับนรกแบบนี้!


“แล้วทำไมตอนแรกถึงทำเหมือนจำฉันไม่ได้ล่ะ?” ว่าแล้วก็ถามข้อสงสัยต่อไปออกมา


“ข้าได้รับคำสั่งให้ลักพาตัวเจ้ามาจากเรเชล ชามาย่า” ทว่าคำตอบของไคม์กลับทำให้ผมชะงักไป


ราชาปีศาจแห่งโซโลมอนรับคำสั่งจากมนุษย์งั้นเหรอ?


“เพราะโดนศิลาโลหิตควบคุมเอาไว้จึงต้องทำตามน่ะสิ” คล้ายว่าไคม์รับรู้คำถามในใจผมจึงกล่าวออกมา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย แล้วอธิบายต่อไปว่า


“ที่จริงคนที่ควรตื่นจากผนึกเป็นคนที่2 คืออากาเรส” ยิ่งฟังอีกฝ่ายเล่าก็คล้ายสัมผัสได้ถึงข้อมูลที่ไม่ชอบมาพากลบางอย่าง “แต่จู่ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็ทำพิธีอัญเชิญวิญญาณข้าออกมา แล้วใช้ศิลาโลหิตควบคุม”


“ศิลาโลหิต?” ผมทวนคำอย่างสงสัย


เท่าที่เรียนจากแพนโดร่ามาก็ไม่เคยได้ยินชื่อเรียกศิลาประเภทนี้มาก่อน จะรู้จักก็แต่ศิลานักปราชญ์บนโลงผนึกจอมมารเท่านั้น


แต่การที่เอามาควบคุมราชาปีศาจแห่งโซโลมอนได้ก็คงไม่ใช่ของอันตรายระดับพื้นๆ แล้ว!


“เป็นศิลาที่สร้างมาจากโลหิตเทพบรรพกาล เอาไว้ใช้ควบคุมปีศาจและอสูรระดับสูง” ไคม์กล่าวก่อนจะขยายความต่อไปว่า


“ที่เจ้าเห็นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ร่างที่แท้จริงของข้าหรอก” สิ้นคำ ผมก็เงยหน้ามองศีรษะอีกาของเขาอีกรอบ


ศีรษะเป็นอีกา ส่วนร่างกายเป็นมนุษย์ แม้จะมี6 ปีก แต่ก็ดูคล้ายลูกครึ่งนุษย์กับปีศาจมากกว่าจะเป็นราชาปีศาจระดับสูง


“ตอนแรกข้าคิดว่าต้องติดแหง่กเป็นปีศาจรับใช้ผู้หญิงคนนั้นอีกนานแล้ว” ว่าแล้วไคม์ก็สลายปีก เตรียมล่อนลงจอดบนทวีปปริศนาที่มีเขตแดนขนาดใหญ่ครอบคลุมเอาไว้


“ท่านจ้าวช่วยโดยแท้” สิ้นคำ ไคม์ก็บินทะลุเขตแดนเข้าไปยังทวีปปริศนาทันที ภาพเบื้องหน้าพลันถูกแทนที่ด้วนภาพพื้นดินแห้งกรังคล้ายทะเลทรายรกร้าง


“ตอนที่ได้รับคำสั่งไปลักพาตัวเจ้า ข้าไม่คิดเลยว่าคนคนนั้นคือเอลิออล เคียร์” กล่าวถึงตรงนี้ไคม์ก็สบตามองผมอย่างซาบซึ้งราวเห็นผู้มีพระคุณ


“ถ้าต้องกลายเป็นปีศาจรับใช้ของหญิงชั่วร้ายคนนั้น ข้ายอมรับผลกรรมที่แพ้พนันกับเจ้ายังดีกว่า!” เสียงทุ้มต่ำของอีกาเอ่ยเจื้อแจ้ว ขณะที่ผมมองอีกฝ่ายด้วยแววตาว่างเปล่า


ที่ยอมรับผมง่ายๆ แบบนี้ ที่แท้ก็หนีเรเชลมานี่เอง!


“พอเห็นหน้าเจ้าปุ๊บ พันธะจากศิลาโลหิตก็ขาดปั๊บ ช่างสมกับเป็นเอลิออล เคียร์จริงๆ!” กล่าวชื่นชมผมอีกหนึ่งกระบวนความก่อนจะเข้าเรื่องสำคัญ


“ไหนๆ ก็จะรับข้าเป็นปีศาจรับใช้แล้ว ก็ช่วยกอบกู้ร่างของข้ากลับมาให้หน่อยก็แล้วกัน!” กล่าวจบก็หย่อนผมลงพื้นดินทันที


ใช่แล้ว หย่อนผมลงจากความสูง 800เมตรครับ…


“ร่างของข้าถูกฝังอยู่ในผืนดินทวีปมู เจ้าเป็นคนฝังเองเมื่อ50ปีก่อนก็ช่วยหาให้หน่อยเถอะนะ!” สิ้นคำไคม์ก็บินไปนั่งรออยู่บนขอบโดม เห็นแล้วท่าทางปัดความรับผิดชอบของอีกฝ่ายแล้วผมก็ยิ้มหวาน


 “ไคม์” เหลือบตามองด้านล่างแล้วคาดว่าอีกไม่นานคงถึงพื้นจึงเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาอย่างนุ่มนวล


“มานี่


ตูม!


สิ้นคำ ร่างครึ่งมนุษย์ครึ่งอีกาของไคม์ก็ปรากฏขึ้นใต้ร่างของผม กลายเป็นเบาะกันกระแทกก่อนร่างของผมตกลงบนพื้นได้อย่างทันท่วงที


ผมหล่นตุ๊บลงบนหลังไคม์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้ามึนงง ก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัว แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ จึงพบว่าที่แห่งนี้ไม่ใช่แดนรกร้างอย่างที่เห็นภายนอก


แต่รายล้อมไปด้วยร่างของปีศาจน้อยใหญ่นับร้อยที่กำลังจับจ้องสายตามายังจุดที่ผมยืนอยู่อย่างตื่นตระหนก


ผมหันซ้ายหันขวา กวาดนัยน์ตาสีทองกลมโตมองปีศาจฝูงใหญ่รอบๆ อย่างมึนงง พลันรู้สึกว่าเคยพบเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนบนทวีปไหนสักแห่งก่อนถูกเพื่อนเข้าใจผิดจับฝังลงสุสาน


พื้นดินแห้งกรังราวทะเลทราย ทุกย่อมหญ้าเต็มไปด้วยกลิ่นไอความตายและปีศาจ


“อา...” ผมคิดแล้วก็เสกพัดสีขาวคู่ใจขึ้นมาถือไว้ในมือ กวาดสายตามองฝูงปีศาจรอบๆ พลางคลี่ยิ้มบาง


“ที่แท้ก็ทวีปมูนี่เอง ไม่ได้มาตั้งนาน น่าคิดถึงจริง...” สิ้นคำปีศาจรอบด้านพลันแตกฮือ กรีดร้อง วิ่งหนีกระจัดกระจายออกไปราวหนีตาย


‘อ้ากกกกกก เอลิออลบุก!’


มันยังไม่ตาย! เอลิออล เคียร์ยังไม่ตาย!?’


‘ท่านราชินีมารช่วยพวกเราด้วย!’


เพียงแค่คลี่ยิ้มทักทายออกไป ปีศาจน้อยใหญ่ที่รายล้อมคุมเชิงอยู่เมื่อครู่พลันตกใจตาเหลือก บ้างตกใจจนน้ำลายฟูมปากบ้างกรีดร้องระงมก่อนสาวเท้าวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตราวผึ้งแตกรัง


เชื่อเถอะว่าเมื่อครู่ผมแค่ส่งยิ้มทักทาย ปีศาจพวกนี้โอเวอร์กันไปเองทั้งนั้น!


เพียงพริบตาจากฝูงปีศาจนับร้อยที่ทำหน้ากระเหี้ยนกระหือรือออกล่าสัตว์บนดินแดนรกร้างพลันมลายหายสิ้นไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว จะเหลือก็แต่เสียงหวีดหวิวของสายลมที่พัดผ่านผมไปกับร่างของไคม์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นด้านหลังเท่านั้น


‘เอลิออลบุก! เอลิออลบุก! รีบอพยพเร็วเข้า!’ แว่วได้ยินเสียงประกาศจากเครื่องกระจายเสียงดังออกมา


พอหันหน้าไปมองตามทิศทางเสียงดังกล่าวจึงพบกับกำแพงเมืองสีเงินตระการตา ห่างออกไปไม่ถึง5กิโลเมตร


“เมืองงั้นเหรอ?” ผมจับจ้องสายตาไปยังกำแพงสีเงินยาวเหยียดเบื้องหน้าด้วยแววตาสงสัย ด้านหน้ากำแพงทิศตะวันตกคล้ายจะมีประตูไม้ขนาดใหญ่อยู่ ข้างๆ ประตูคือยักษ์ 2ตนร่างสูงใหญ่ร่วม 10 เมตรกำลังทำหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง


ทว่าพอฟังประกาศอพยพฉุกเฉินจบ จู่ๆ ยักษ์สองตนนั้นก็ตาเหลือกรีบร้อนปิดประตูเมืองดังปังทันที จนปีศาจที่หลบเข้าเมืองไม่ทันร้องไห้ทุบประตูเมืองประท้วงกันระงม


“แม้แต่ปีศาจด้วยกันยังไม่มีน้ำใจให้เข้าเมือง ปีศาจสมัยนี้ไม่ไหวเลยจริงๆ” ผมจุ๊ปากกล่าวติเตียนพลางสาวเท้าไปข้างหน้า หวังจะเดินไปยังกำแพงเมืองสีเงินที่ทอดยาวเบื้องหน้า แต่แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อจู่ๆ สัมผัสได้ถึงแรงฉุดรั้งบางอย่างบริเวณข้อเท้า


ก่อนผมจะก้มหน้าลงมองแล้วพบกับมือขาวซีดของไคม์


“ท่านจะไปไหน?” ไคม์เอ่ยถามเสียงแหบแห้งขณะหยัดตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีแดงฉานบนศีรษะอีกาจับจ้องมาที่ผมด้วยสายตาสงสัย


“ไปเมืองนั้นไง” ผมว่าพลางชี้ไปยังกำแพงเมืองสีเงินเบื้องหลัง ไคม์มองตามทิศทางที่ผมชี้นิ้วไปสลับกับทิศทางที่เท้าของผมก้าวเดินออกไปแล้วทำสีหน้าแปลกๆ ออกมา


“ประตูเมืองอยู่ทิศเหนือ” คำกล่าวของไคม์ทำให้ผมชะงักไปชั่วครู่


ที่แท้ประตูเมืองก็อยู่ทิศเหนือนี่เอง แค่ผมเรียกชื่อทิศผิดแต่เดินทางไปถูกก็ไม่เป็นไรหรอก!


ว่าแล้วก็ทำท่าจะสาวเท้าก้าวเดินต่อไปจนไคม์ต้องเปลี่ยนจากการจับข้อเท้ามาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กๆ ของผม


นัยน์ตาสีแดงเลือดจับจ้องผมด้วยความมึนงงอีกครั้ง


“ประตูเมืองอยู่ทิศเหนือ แล้วท่านเดินไปทิศตะวันออกทำไม!?” สิ้นคำผมก็ชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดินแล้วหมุนตัวกลับมามองไคม์


“อา...ฉันรู้อยู่แล้ว”ก่อนจะแสร้งแถออกไปด้วยสีหน้าจริงจัง ท่ามกลางสายตาคลืบแคลงสงสัยของไคม์


“เมื่อกี้แค่วอมขาน่ะ!”




____________________________________________________________________________________________

เดจาวูมั๊ยครับ เอลิออลหลงทางมาทวีปเคียร์อีกแล้ว #ซับน้ำตา

ปุจฉา: เอลิออลจะกลับแพนโดร่าถูกมั๊ย?

A: เตรียมออกไปแตะขอบฟ้า เปิดตำนานบทใหม่เพิ่ม

B: กลับไม่ถูกเพราะไคม์พาไปได้แต่กลับไม่ได้

C: บาเอลหิ้วโลหิตมารมาสมทบ ออกเดินทางสร้างตำนานบทใหม่

D: คุณน้องชายออกโรงมาตามกลับเองเนื่องจากรอนานเกิน


กลับมาอัพแล้วครับ ตอนแรกว่าจะอัพพรุ่งนี้ช่วงเย็นๆ แต่เพิ่งแต่งจบเมื่อกี้เลยรีบอัพ TvT

ทุกคนสามารถติดตามข่าวสาร/สปอย/ตอนพิเศษ นิยายเรื่องต่างๆ ของผมได้ทาง

>>> Twitter <<<

>>> Facebook <<<

เรื่องนี้มี #ผู้พิทักษ์ฉบับพกพา ด้วยนะครับ เข้าไปเล่นกันได้น้า 

คือผมอยากเข้าไปส่อง 5555555

ขอบคุณที่ติดตามครับ ヾ(>▽<)o 




 

 


 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.223K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,364 ความคิดเห็น

  1. #3328 jinhaana (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 18:28
    สิ่งที่น้องต้องแลกก็ยังเป็นการหลงทิศเหมือนเดิม55555
    #3,328
    0
  2. #3299 primkhenchin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 00:33
    D แน่นอน
    #3,299
    0
  3. #3234 ♣hotchoc♣ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 19:58
    Dddddd
    #3,234
    0
  4. #3230 -BeView- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 15:09
    อา.. เมื่อไหร่พวกราชาปีศาจจะรู้สักทีว่าน้องเป็นคนหลงทิศ!?
    #3,230
    0
  5. #3191 Mihr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 20:59
    อยากอ่านทั้ง c ทั้ง d เลย
    #3,191
    0
  6. #3182 Beam-_- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 16:24

    D คุณน้องชายจะออกจากสถานะถูกลบตัวตนสักที

    #3,182
    0
  7. #2972 Xialyu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 15:45
    หลงตลอดอย่าได้ปิด555
    #2,972
    0
  8. #2704 arainaka (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 01:02
    โว้ยยย ความลับเรื่องโรคหลงทิศไม่แตกก็ให้มันรู้ไป!
    #2,704
    0
  9. #2682 KuppaKP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 05:43
    หลงบ่อยยย55555555
    #2,682
    0
  10. #2670 Maneerat Sangthong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 01:41
    มีถูกทุกข้อมั้ย5555
    #2,670
    0
  11. #2323 defosw25 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 15:29
    หลงทางอีกแล้ว55555555555555
    #2,323
    1
  12. #2034 peace_in_apple (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:34
    dค่า น้องชายผู้โกรธแค้นเจ้าพี่ชายงั่ง
    #2,034
    1
    • #2034-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 17)
      6 เมษายน 2562 / 23:38
      พะ พี่ชายงั่ง แต่ก็งั่งจริงๆ ครับ 555555 // ไอเซนไม่ได้กล่าวไว้
      #2034-1
  13. #1989 secret (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:37
    คราวนี้เลือกข้อไม่ถูกเลยจริงๆ เอาเป็นว่าเอาทุกข้อเลยแล้วกัน ก็อย่างที่บอก เรื่องหลงทางไว้ใจเอลิออ...แค่กๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,989
    0
  14. #1937 โคมวิเศษ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:48
    Dแน่ๆ น้องชายรอนานแล้ว!
    #1,937
    1
    • #1937-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 17)
      3 เมษายน 2562 / 23:08
      คุณน้องชายค่าตัวแพงแข่งกับจอมมารเลยครับ ใครค่าตัวแพงกว่าคนนั้นเป็นพระเอ—- แค่ก!
      #1937-1
  15. #1846 pettes (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 11:04

    ลงเรือน้องชายหนักมาก แบบ หนักมากๆ ไม่ไหวแล้ว สเปคเหลือเกินจ้ะพี่จ๋า ชอบ!!!เอลิออลยุไหนบอกมา! ขำค้างกับประโยคปิดโลงเองนักเลงพอมาก55555

    อีปีศาจไคม์ จริงๆมันแค้นอะไรเอลิออลหรือเปล่าฟระ 55555555555

    เอลิออล...ผัวมาก....ผัวจังโว้ย55555555555 ไคม์เหมือนผี เอลิออลยังหลงทิศไม่หยุดยั้ง ไม่เข้ากับมาดความน่ากลัวเลยพี่จ๋า

    #1,846
    0
  16. #1821 jkooktaev (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 11:13
    สงสารไอเซนไม่ได้เจอพี่ซะที5555
    #1,821
    0
  17. #1820 lcelovemom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 10:48
    โรคหลงทิตช่างหน้ากลัวววววว555
    #1,820
    0
  18. #1818 Wicthery (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:01
    ดูแล้ว เราน่าจะได้เปิดตำนานบทใหม่ที่มีคุณน้องชายมาเสริมทัพ
    #1,818
    0
  19. #1817 So-say (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 14:14

    ของอย่างนี้ดูๆก็รู้เเล้วเฟ้ย!!/กดD อย่างเกรี้ยวกราด

    #1,817
    0
  20. #1814 Djeldh (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 01:02
    แถได้โล่555น่ารัก
    #1,814
    0
  21. #1811 NTWwkn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 11:42

    น่ารักไปหมดด
    #1,811
    0
  22. #1810 minggg- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 03:33

    อยากจะบอกทั้ง A-B-C-D จริงๆ ค่าา 5555555

    #1,810
    1
  23. #1793 WRINSE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 20:31
    ฮืออ ตะหนุกก
    ไม่ได้กลับมาวงการนิยายนาน กลับมาอ่านใหม่ ก็ยังตกหลุกรักอยู่ดี~
    #1,793
    1
    • #1793-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 17)
      24 มีนาคม 2562 / 21:16

      ดีใจมากเลยครับ 😍 จะพยายามมาอัพอย่างสม่ำเสมอนะครับ ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #1793-1
  24. #1792 SHIKAMADOJI (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 13:55
    DDDD~ ปั่นต่อไปนะไรท์
    #1,792
    1
    • #1792-1 kiriyu_kura(จากตอนที่ 17)
      24 มีนาคม 2562 / 21:16

      เจอกันไม่เกินอาทิตย์หน้านะครับ
      #1792-1
  25. #1791 SHIKAMADOJI (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 13:55
    DDDD~ ปั่นต่อไปนะไรท์
    #1,791
    0