SHAPE SHIFTER #MARKBAM

ตอนที่ 9 : SHAPE SHIFTER l 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 387 ครั้ง
    8 ม.ค. 61


07

แบมแบมตื่นขึ้นมาวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า เพราะเมืองถูกล้อมไปด้วยป่าเเละภูเขา บรรยากาศตอนเช้าเลยสดชื่นมากๆ เเดดอ่อนๆกับหมอกบางๆช่วยทำให้จิตใจเขาสงบ 


ตั้งแต่วันนั้น ผ่านมาสี่วันแล้วเขาก็ไม่เจอมาร์คัสอีกเลย รวมถึงมาร์ค เจ้าหมาป่าตัวยักษ์แสนเชื่องนั่นด้วย


มันแปลก มีบางครั้งที่แอบคิดว่าทั้งสองช่างคล้ายกัน


แบมแบมส่ายหัวไล่ความคิด เตรียมก้าวขาข้ามทางม้าลายเพื่อตรงกลับบ้าน


ปี๊นนนนน!


เสียงบีบแตรดังลั่นถนน เรียกให้ร่างเล็กหันไปมอง ก่อนจะต้องตัวแข็งทื่อเมื่อพบว่ารถยนต์คันหนึ่งกำลังพุ่งมาทางนี้ด้วยความเร็ว 


หลบไม่ทันเเน่!


วินาทีนั้นทำได้เพียงแค่หลับตาปี๋รอรับแรงกระแทกเท่านั้น


พรึ่บ!


แบมแบมรับรู้ได้ถึงแรงเหวี่ยง ศีรษะเล็กกระแทกกับบางอย่างที่แข็งราวกับกำแพงแต่กลับอุ่นร้อน


ความรู้สึกแบบนี้มัน


พอลืมตาขึ้นก็พบกับอกแกร่งของใครสักคน ปลายคางมนและใบหน้าของคนที่เขาพึ่งนึกถึงเมื่อหลายนาทีก่อน


มาร์คัส..” ร่างสูงไม่ได้ตอบรับ เอาแต่จ้องท้ายรถคันนั้นที่ค่อยๆห่างออกไป แบมแบมหน้าเหยเกเมื่อรับรู้ถึงแรงบีบที่แขน


เจ็บ มาร์คัส ร่างสูงพอรู้สึกตัวก็รีบคลายแรงออกจากแขนเล็กทันที 


โทษที” เสียงทุ้มเอ่ยนิ่งๆ แบมแบมรีบส่ายหน้าหวือแล้วยิ้มเเหย 


“ไม่เป็นไร นายช่วยฉันไว้อีกเเล้ว ขอบใจนะ แบมแบมเอ่ยตอบ ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่มาร์คัสอยู่ได้ถูกที่ถูกเวลา จนบ่อยเข้าก็ชักจะเกรงใจ 


ว่าเเล้วก็ถอนหายใจ เขาควรจะใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังกว่านี้ ไม่งั้นคงไม่แก่ตายเเน่ๆ 


พอหายตกใจ ตากลมก็ไล่มองสภาพของอีกคนที่เหงื่อชุ่มตัวทั้งที่อากาศหนาว กับเสื้อผ้าที่คิดว่าน่าจะเป็นชุดนอน เพราะตอนนี้ยังเช้ามากๆอยู่ กระทั่งรองเท้าก็ยังเป็นรองเท้าสลิปเปอร์สำหรับใส่ในบ้าน แถมเขายังดูงัวเงียอยู่เลยด้วย


เอ่อ แล้วนายมาทำอะไรแถวนี้เหรอ อดไม่ได้ที่จะถาม สภาพเขาไม่พร้อมที่จะออกมาเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกเลยจริงๆ


ธุระน่ะ มาร์คัสตอบพร้อมกับยกกำปั้นขึ้นปิดปากหาว ก่อนจะเก็บมือเข้าไปในกระเป๋าเเสื้อคลุมเเล้วมองมาอย่างง่วงงุน 


นะ นายคงอยากกลับไปนอนแล้ว ไว้เจอกันนะ ฉันจะตอบแทนทีหลัง แบมแบมบอกอ้อมแอ้ม เพราะดูเหมือนว่าอีกคนยังยืนอยู่ไม่ยอมจากไปไหนเพราะเขาไม่ยอมเอ่ยลา


อือ มาร์คัสพยักหน้า เท่านั้นแบมแบมจึงหันหลังกลับและตรงกลับบ้าน


แต่พอหันกลับไปมองด้านหลังก็พบว่าอีกฝ่ายเดินตามมา


นายก็กลับทางนี้เหรอ?


มาร์คัสไม่ได้ตอบคำถาม แบมแบมจึงตีความเอาเองว่าบ้านของเขาน่าจะไปทางเดียวกันจึงไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไร


จนกระทั่งเขาเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน  


เอ่อ มาร์คัส..”


ฉันง่วง..” มาร์คัสว่ามาแบบนั้น แบมแบมกระพริบตาอยู่สองสามทีเพื่อวิเคราะห์คำพูดของคนตัวสูง


ขอนอนสิบนาที” เสียงทุ้มเอ่ยไขข้อสงสัย พร้อมกับร่างกายที่เริ่มยืนไม่ติดที่ เห็นเเบบนั้นร่างเล็กจึงรีบเปิดประตูให้เขาเข้ามา


ก็อุตส่าห์ช่วยไว้นี่นา แค่ขอนอนแค่นี้ไม่มีปัญหาหรอก

 

มาร์คัสเดินไปทิ้งตัวที่โซฟาหน้าทีวีและผล็อยหลับไปทันที แต่เพราะขนาดตัวของมาร์คัสสวนทางกับขนาดของโซฟา แบมแบมกลัวว่าอีกคนจะหลับไม่สบายจึงตั้งใจจะปลุกให้ไปนอนในห้องว่างอีกห้อง


มาร์คัส


พรึ่บ!


มะ มาร์คัส!” แต่กลับถูกดึงลงมาทับร่างแกร่งและถูกพลิกเข้าหาพนักพิงอย่างรวดเร็ว แบมแบมเผลอกลั้นหายใจเพราะใบหน้าของมาร์คัสอยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ อ้อมแขนของมาร์คัสราวกับกรงเหล็กที่กักขังเขาไว้ไม่ให้หนี


ตึกตัก ตึกตัก


เสียงหัวใจที่ดังจนเหมือนจะวายตายในไม่ช้าทำให้แบมแบมดันอกแกร่งไว้เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกถึงมันแล้วตื่นขึ้นมา


ทำไงดี ทำไงดี


สามคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำๆ รู้สึกเกลียดความขี้ขลาดของตัวเองที่ไม่กล้าลุกออกไป


สถานการณ์มันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย



จนในที่สุดร่างเล็กก็ผล็อยหลับไป เมื่อรับรู้ถึงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ นัยน์ตาคมสีดำสนิทจึงค่อยๆลืมขึ้น 


นิ้วแกร่งเกลี่ยปอยผมที่ปรกกรอบหน้าเล็กออกเบาๆ พิจารณาตั้งแต่แพขนตาลงมาจนถึงริมฝีปากอิ่ม มาร์คัสเผลอนอนมองใบหน้าสวยอยู่นานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

 

ยอมรับว่าการปรากฏตัวของแบมแบมทำให้เขาสับสน หงุดหงิดเวลาที่รับรู้ถึงอันตรายแล้วต้องออกมาช่วย แต่พอยิ่งอยากตีตัวออกห่างหัวใจกลับยิ่งเรียกร้องที่จะเจออยู่เรื่อยๆจนต้องมาหาในสภาพหมาป่า

 

ผูกพันธ์ด้วยจิตวิญญาณจนไม่อาจฝืนความรู้สึก จนบ่อยๆเข้าก็รู้สึกขาดไม่ได้ 


อยากเห็นหน้า อยากให้จับ อยากอ้อน.. 

 

สี่วันที่หายไปมันเป็นเพราะเรื่องที่มีคนตายในอาณาเขต สมาคมฮันเตอร์ที่คอยปกป้องมนุษย์เลยส่งหมายเรียกให้เขาไปคุยเพื่อถามถึงความหละหลวมแล้วปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น

 

ฮันเตอร์คือกลุ่มคนส่วนน้อยที่รับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา สองฝ่ายได้ทำพันธะสัญญากันเพื่อปกป้องเผ่าพันธ์ตัวเอง สัญญาที่ว่าคือการที่วาลูฟต้องคอยปกป้องพลเมืองจากหมาป่ากลุ่มอื่นเพื่อแลกกับอิสระภาพที่จะใช้ชีวิตในเมืองได้เหมือนคนปกติ คนที่เข้าร่วมทำพันธะสัญญานี้มีอยู่หลายกลุ่ม กระจายไปตามเมืองต่างๆ และคนที่ไม่เข้าร่วมก็มีไม่น้อยเหมือนกัน


แต่พวกฮันเตอร์ก็มักจะตั้งตนเป็นศาลเตี้ยหาเรื่องกำจัดพวกเขาอยู่เสมอ เพราะเเต่เดิมมีความเชื่อว่าสองเผ่าพันธ์ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ 


ถ้าไม่ใช่ว่าเขาเป็นสายเลือดบริสุทธิ์และเป็นถึงราชวงศ์คงถูกกระสุนเงินปักอกตั้งแต่เท้าเหยียบเข้าไปในสมาคมแล้ว  


ปากหยักประทับจูบที่ริมฝีปากอิ่มเบาๆอย่างคิดถึง ก่อนจะผละออกช้าๆและทิ้งเเจ็กเก็ตคลุมร่างเล็กเอาไว้


แบมแบมตื่นขึ้นอีกครั้งในตอนเที่ยงวัน ตาใสปรือปรอยมองซ้ายมองขวาก็ไม่พบร่างของมาร์คัส มีเพียงเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ถูกทิ้งเอาไว้เท่านั้น

 

อา ให้ตายเถอะ

 

หน้าหวานใสขึ้นสีเรื่อทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ก้อนเนื้อในอกเต้นตุบๆจนต้องทุบหัวตัวเองให้หยุดเพ้อเจ้อ

 

เขาต้องรีบไปที่มหาลัยให้ทันเรียนคาบบ่าย คิดได้แบบนั้นจึงขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟา

 

ทว่า

 

วัตถุสะท้อนแสงที่ไม่เคยเห็นมาก่อนกลับหล่นลงที่พื้นใกล้ๆกับฝ่าเท้าเขา

 

สร้อย?

 

มือบางหยิบมันขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นสร้อยแสตนเลสเก่าๆ ตัวจี้คือแผ่นเหล็กบางๆที่ด้านหน้ามีตัวอักษรสลักไว้ว่า

 

The spirit of Lupine

Marcus Edmund Fourth of York

September 4, 1823

 

คิ้วเรียวขมวดติดกันทันทีที่อ่านจนจบ อย่างเดียวที่รู้คือสร้อยเส้นนี้เป็นของมาร์คัส แต่นอกนั้นเขาไม่เข้าใจ

 

เมื่อความสงสัยก่อตัวขึ้นจนอดรนทนไม่ไหว แบมแบมก็พุ่งไปที่ห้องแล้วเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อค้นหาข้อมูลตามที่อยากรู้ทันที

 

จิตวิญญาณของลูแปง

 

มนุษย์หมาป่า

 

เชื้อพระวงศ์

 

ตายในสงครามเมื่อร้อยปีก่อน

 

ประโยคเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวมาตลอดหลายชั่วโมง

 

จิตวิญญาณของลูแปง เผ่าพันธุ์ของมนุษย์หมาป่า คืออีกเรื่องที่เขาไม่สามารถสลัดมันออกจากหัวได้ ทั้งที่มันเป็นพียงข้อความสั้นๆที่ถูกสลักอยู่บนสร้อย มาร์คัสอาจจะสลักไว้เพราะชอบรูปประโยคของมันเฉยๆก็ได้ แถมมนุษย์หมาป่าก็เป็นแค่นิทานปรัมปราที่ถูกเล่าต่อๆกันมาเท่านั้น

 

แต่เรื่องแปลกประหลาดมากมายที่เกิดขึ้นบ่อยๆและมาร์คัสมักจะอยู่ในเหตุการณ์เสมอมันทำให้อดคิดไม่ได้ 

 

เรื่องเมื่อเช้าก็เหมือนกัน ตอนที่กำลังจะถูกรถชน มาร์คัสมาถึงตัวเขาได้ยังไงในระยะเวลาสั้นๆ สาบานว่าตอนนั้นเขาไม่เห็นใครยืนอยู่แถวนั้นเพราะถนนมันโล่งมาก มาร์คัสโผล่มาได้ยังไง?

 

คนนึงกับอีกหนึ่งตัวที่โผล่เข้ามาในวงจรความคิดที่แสนยุ่งเหยิงของเขาคือไค ผู้ชายท่าทางแปลกๆพอๆกับมาร์คัสแถมทั้งคู่ยังดูไม่ถูกกันอีก และมาร์ค เจ้าหมาป่าปริศนาที่ไม่รู้ที่มาที่ไป  

 

เรื่องขนสีเงินที่ติดอยู่ตรงเสื้อของมาร์คัสที่เขาเคยเห็น ไหนจะเรื่องเสียงที่เคยได้ยินในหัวอีก มันเป็นเสียงของมาร์คัสแน่ๆแต่เขาไม่รู้ว่ามาร์คัสทำได้ยังไง

 

และทำไมเขาถึงได้ยินมันได้..

 

แบมแบม!”

 

ฮะ! ” ร่างเล็กสะดุ้งโหยงทันทีที่วายเจพรุ่งเข้ามาตบที่โต๊ะหลังจากจบคาบเรียน

 

ตกใจเหรอ ซอรี่ พอดีฉันตื่นเต้นไปหน่อยน่ะ อีกฝ่ายยกฝ่ามือขึ้นเป็นการขอโทษ แบมแบมยู่หน้าใส่เพราะตกใจจริงๆนั่นแหละ 

 

คืนนี้เราจะไปปาร์ตี้วันเกิดลูกชายของอธิการบดีกันน่ะ นายอยากไปด้วยมั้ย? เห็นบอกว่างานฟรี ไม่ได้มีบ่อยๆนะขอบอก เป็นลิซ่าที่เอ่ยขึ้นหลังจากเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ วายเจพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน

 

ไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีนะ นายน่ะชอบอยู่แต่ในบ้านตลอด ไม่เบื่อรึไง โรเซ่เข้ามาเสริมพร้อมกับหยิกแก้มของเขาเบาๆหนึ่งที

 

อื้อ

 

เห็นว่าพวกภาคพิเศษก็ไปด้วยนะ เร็นดึงอมยิ้มออกจากปากแล้วพูดขึ้นบ้าง พอแบมแบมได้ยินประโยคนั้นหัวใจก็เต้นโครมครามขึ้นมาอีกทันที

 

พวกมาร์คัสเหรอ?

 

ใช่

 

จริงดิ หายากนะที่พวกนั้นจะมาสุงสิงกับมักเกิลอย่างเราน่ะ โจชัวลูบคางตัวเองไปมาอย่างคิดวิเคราะห์

 

แบมแบมไม่ได้ฟังอะไรอีก ร่างเล็กกำลังใช้ความคิดว่าเขาจะไปดีหรือไม่ เพราะปกติแล้วเขาไม่ค่อยสันทัดกับเรื่องปาร์ตี้ กลัวจะไปเป็นภาระของเพื่อนเปล่าๆ แต่อีกใจก็อยากจะคืนสร้อยให้มาร์คัสเพราะกลัวว่าจะเป็นของสำคัญ

 

เอาไงแบมแบม ฉันจะได้เข้าไปรับ วายเจเอ่ยถาม แบมแบมจึงเม้มปากแล้วพยักหน้าเบาๆหลังจากคิดดีแล้ว

 

อื้อ ไปสิ

 


Roketown Pub 

 

ปาร์ตี้วันเกิดจัดขึ้นในผับสไตล์ไอริสที่ใกล้กับป่าสน แขกในงานล้วนแต่เป็นนักศึกษาของเอฟยูแต่ในจำนวนเหล่านั้นแบมแบมกลับไม่เห็นร่างของกลุ่มมาร์คัสเลยสักคนเดียว

 

นั่นใช่ไครึเปล่าอ่ะ ลิซ่าใช้ศอกสะกิดโรเซ่ให้หันไปมองที่โต๊ะอีกโต๊ะนึงไม่ใกล้ไม่ไกล ได้ยินแบบนั้นแบมแบมจึงมองตามไปด้วยและพบว่าใช่ใคจริงๆ

 

อ่อ นักศึกษาที่มาแลกเปลี่ยนน่ะนะ

 

ใช่ เหมือนจะมีเรื่องทะเลาะวิวาทเลยถูกส่งตัวกลับ

 

อ่า ที่เคยสงสัยตอนนี้แบมแบมเข้าใจแล้ว ไคเป็นนักศึกษาที่มาแลกเปลี่ยนนี่เอง ตอนที่เห็นครั้งสุดท้ายคงย้ายกลับไปที่มหาลัยตัวเองแล้ว

 

แล้วนั่นจะไปไหนน่ะ เหล้ายังไม่หมดเลยแท้ๆ

 

ออกไปมีเรื่องอีกชัวร์ เหมือนว่ากลุ่มของไคไม่ถูกกับพวกมาร์คัสนะ วันนี้พวกนั้นก็มาหนิ

 

แบมแบมหูผึ่งทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ตากลมมองตามหลังไคกับพวกที่กำลังเดินออกไปจนสุดสายตา

 

ฉันไปเข้าห้องน้ำนะ

 

ฉันไปเป็นเพื่อนมั้ย?วายเจถามและทำท่าจะวางแก้วแต่คนตัวเล็กรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเสียก่อน

 

ไม่เป็นไร ฉันจะรีบไปรีบมา ว่าก่อนจะรีบลุกแล้วเดินออกมา

 

แบมแบมตามกลุ่มของไคอยู่ห่างๆจนกระทั่งพวกเขาเดินหายเข้าไปในป่าที่อยู่ด้านหลังผับ ร่างเล็กหันรีหันขวางอยู่ร่วมนาที เพราะความกลัวมีอยู่ไม่น้อยแต่ความอยากรู้ก็มีอยู่มาก จนในที่สุดจึงทำใจแข็งเดินตามเข้าไป    

   

 

เดินเข้ามาไม่ลึกมาก ยังพอมีแสงไฟจากด้านนอกส่องมาถึง เดินเข้ามาเรื่อยๆจนในที่สุดก็พบ แบมแบมหยุดยืนที่หลังต้นไม้ต้นหนึ่งที่ไกลจากกลุ่มของไคที่ยืนอยู่ตรงลานกว้าง พวกเขายืนรออะไรบางอย่าง และไม่นานกลุ่มคนอีกกลุ่มนึงก็เดินออกมามาจากในป่าอีกฟาก

 

กลุ่มของมาร์คัส

 

หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกขึ้นมาอีกที พวกเขาดูท่าทางเหมือนกำลังจะมีเรื่องกัน เพราะอยู่ไกลพอสมควรจึงไม่ได้ยินบทสนทนาใดๆ แต่ในนาทีต่อมา ตากลมใสก็เป็นอันต้องเบิกค้าง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกหยุด

 

จากร่างคนแปรเปลี่ยนเป็นร่างของหมาป่าอย่างรวดเร็วและเข้าตะลุมบอนกัน หนึ่งนั้นเขาจำมันได้ดี

 

มาร์ค เจ้าหมาป่าสีเงินตัวนั้น

         

แบมแบมรู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังสั่นกลัวกับสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ จิตวิญญาณของลูแปง เรื่องราวของมนุษย์หมาป่ามีอยู่จริงหรือว่าเขากำลังฝัน

         

ฟรึ่บ!

         

อยู่ดีๆก็รู้สึกว่ายืนไม่ไหว ขาสองข้างอ่อนแรงจนต้องทรุดลงนั่งที่พื้น แต่เหมือนว่าเสียงจะดังไปถึงพวกนั้นจนทำให้หมาป่าตัวหนึ่งหันมาทางนี้

         

และกำลังวิ่งตรงมาที่นี่!

         

พรึ่บ!

 

จู่ๆแขนเล็กก็ถูกฉุดด้วยมือของใครบางคน

 

ค คริสตัล เสียงเล็กสั่นเครือเมื่อหันมองแล้วพบว่าเจ้าของมือคือใคร

 

ขึ้นมา เธอสั่งเสียงเรียบก่อนที่ร่างจะค่อยๆกลายเป็นหมาป่าสีน้ำตาลอ่อน คราวนี้เขาเห็นมันชัดเต็มสองตาจนมั่นใจว่าไม่ได้ฝันไป และขณะที่กำลังสติหลุดอยู่นั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

 

รีบไป

 

เสียงของมาร์คัส

 

ร่างเล็กหันกลับไปตรงลานกว้างก็พบว่าหมาป่าที่ตอนแรกจะพุ่งมาหาถูกหมาป่าสีเงินตัวโตขวางเอาไว้ มาร์ค ไม่สิ มาร์คัสกำลังมองทางนี้ ตอนนี้เขาควรเชื่อแล้วรีบออกไปจากตรงนี้สินะ

 

เมื่อขึ้นมาอยู่บนหลังของหมาป่าสีน้ำตาลตัวสวยตัวนี้ได้แล้ว เสียงของมาร์คัสก็ดังขึ้นมาอีก

 

เกาะแน่นๆ เดี๋ยวตก

 

สองแขนเล็กรีบโอบรอบคอของคริสตัลทันที  

 

 

เรื่องมันเกิดขึ้นเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ทันทีที่คริสตัลมาส่งเขาที่บ้านก็รีบกลับไปทันที แบมแบมโทรศัพท์ไปบอกคนอื่นเรียบร้อยแล้วว่าเขาปวดหัวเลยกลับก่อน ไม่กล้าบอกความจริงว่าตัวเองไปเจออะไรเข้า

 

มาร์คัสกับมาร์คเป็นคนคนเดียวกัน

 

ไคก็เป็นหมาป่าเหมือนกัน

 

ทั้งคริสตัลและกลุ่มของมาร์คัสที่เคยเจอก็เป็นหมาป่า

 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่

 

          ในขณะที่กำลังสับสนวุ่นวายกับความคิดและเตรียมจะเข้านอน หน้าต่างที่ข้างเตียงก็ถูกเปิดออกพร้อมกับใครคนนึงที่กระโดดเข้ามา แบมแบมก้าวถอยหลังทันทีที่เห็นสภาพของมาร์คัส มันเต็มไปด้วยรอยแผล...

         

แต่ความเป็นจริงที่พึ่งได้รู้ก็กลบความห่วงใยของแบมแบมไปจนหมดและแทนที่ด้วยความกลัว

         

นาย.. เป็นตัวอะไรกันแน่” 

         

… ร่างเล็กถามเสียงเครือเเละก้าวถอยหลัง ร่างสูงรู้ดีว่ามันคือคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ 

         

          ตั้งเเต่เเรกที่มาร์คัสมีท่าทางผลักไส เเต่กลับเข้ามาช่วยทุกครั้งที่มีอันตราย เช่นเดียวกับหมาป่าตัวใหญ่ที่ชอบมาหาเวลากลางคืน ถึงจะอยากรู้เหตุผลของการกระทำพวกนั้น แต่ในตอนนี้เขารับอะไรไม่ไหวอีกเเล้ว 

 

ขอล่ะ ต่างคนต่างอยู่เถอะนะ” 


มาร์คัสเงียบไป ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาหนึ่งก้าว

         

อย่าไล่ดิ..”

 

อยากเจอ

 


-----------------------------------------------------------




รับรู้ได้ถึงความเว้าวอนในประโยค ฮือ พิมาร์คต้องสู้นะคะ

ปล. 1เม้น = 1กำลังใจ

ติชมได้ที่ทวิตเตอร์ > #SSTMB


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 387 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,491 ความคิดเห็น

  1. #3479 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 10:19
    อย่าไล่เขาเลยยย
    #3,479
    0
  2. #3456 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 11:59
    อื้อหือออ
    #3,456
    0
  3. #3438 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:03
    โง้ยยยย เจ้าหมาหน้ามึน พอความแตก ก็รุกน้องแรงเลยนะ งือออ เขินเว้ยยยย เขินกับแค่คำที่ว่า...อย่าไล่ดิ อยากเจอ สั้นๆแค่นี้ แต่ใจเต้นตามเลยอ่ะ หูยยยยย
    #3,438
    0
  4. #3417 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 16:44
    ง่อวววว
    #3,417
    0
  5. #3400 khimmark (@khimmark) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 21:09
    คร้าาาา อยากเจอเหมือนกัน
    #3,400
    0
  6. #3376 lovemarkbam_got7 (@lovemarkbam_got7) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:14
    อุ้ยๆๆๆ "อยากเจอ..." อ๊ากกกกกกกกก กรี๊ดกร๊าดดดด
    #3,376
    0
  7. #3353 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:34
    พี่อ้อนน้องหรอคะ? งื้ออออออ กล้าพูดกับน้องหน่อยนะ
    #3,353
    0
  8. #3327 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 01:05
    ชอบคำว่าอยากเจอของพี่เค้ามากแงงงงงง
    #3,327
    0
  9. #3317 Jja (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 18:48

    กรี๊ดเทพบุตรหมาป่าอยสกเจอ ต้องทำไง อย่าไล่นะ

    #3,317
    0
  10. #3306 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 09:36

    ฟินค่ะ
    #3,306
    0
  11. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 19:54
    ฮื่อสหฟสสหฟรหสห่หา///
    #3,287
    0
  12. #3257 A'Ice JiJa (@icezy1jaypark2) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 12:22
    งือออออออแพ้แล้วววววว อ้อนเยอะๆๆๆๆๆ
    #3,257
    0
  13. #3251 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 18:11

    ฮือออออย่าไล่พี่เขานะลูก~
    #3,251
    0
  14. #3238 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 14:54
    ฮืออออออ อย่าไล่ดิ~~~~
    #3,238
    0
  15. #3205 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 07:43
    อ้อนขนาดนี้จะกลัวได้ไง
    #3,205
    0
  16. #3190 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 18:11

    อ้อนหน่อยดิ่มาร์ค แบมจะได้หายกลัว

    #3,190
    0
  17. #3166 verynan (@verynan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 20:13
    เนี่ยมาร์คคคคคค มาร์คก็อ่อยแบมในร่างคนได้เว้ยยย ไม่ใช่จะเย็นชาอย่างเดียว
    #3,166
    0
  18. #3157 nounaaz (@nounaaz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 21:21
    ยอมๆพี่เค้าเหอะ อ้อนขนาดนี้ละ
    #3,157
    0
  19. #3142 ฺBeau (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:07
    โง้ยยยยยยย พี่มาร์คคคคค (ขอเรียกมาร์คนะยังไงตะหนูก็ตั้งชื่อให้ใหม่อยู่) รู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่เว้าวอนนนเลยอ่ะ ตะหนูจะสงสารไหมน้ออออ
    #3,142
    0
  20. #3025 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:50
    โอ้ยยยย ใจบางเลยกูเจอประโยคนี้
    #3,025
    0
  21. #2899 Alinda (@Giftfee_MB) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 00:08

    ''อย่าไล่ดิ อยากเจอ'' โว้ยยยย ตายย ประโยตนี้ทำให้เขินรุนแรงมาก ฮือออ

    #2,899
    0
  22. #2831 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 10:06
    เขินว้อยยยยย><
    #2,831
    0
  23. #2821 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 22:57
    กรี๊ดดดเขินช่วยด้วยยย
    #2,821
    0
  24. #2756 ju_juff (@ju_juff) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 22:45
    ความอ้อนด็มานะคะ คุณหมาป่าขี้อ้อน
    #2,756
    0
  25. #2725 Zerice Mn (@zerser_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 22:30
    อื้อหือออออ ไหนมาร์คัสคนซึนของน้องงงงง
    #2,725
    0