P4 รักอันตรายของคุณชายสายเถื่อน

ตอนที่ 11 : ตอน ผู้ชายคนนั้นไล่ต้อน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61




ความรักก็เหมือนสงคราม....ง่ายที่จะเริ่มต้น แต่ยากที่หยุดลง



            ก๊อก ก๊อก....


เสียงเคาะจากอีกฟากของประตูดังขึ้น  ทำให้ชายหนุ่มที่เพิ่งจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จหมาดๆขมวดคิ้วก่อนจะคว้าแว่นตาประจำตัวขึ้นมาสวมใส่  ดึกดื่นขนาดนี้ใครมาเคาะประตูยามวิกาลกัน  อีริกนึก พลางเดินจ้ำๆไปที่ประตูห้องบานใหญ่ของตนเอง แต่ทว่าลำตัวยังไม่ทันได้เฉียดเข้าไปใกล้  บานประตูหนาก็ดีดกลับมาด้วยแรงถีบของคนที่ถือวิสาสะ

 


ปังงงงงงง!!!!!

 

                “ ………………” หนุ่มแว่นมาดนิ่งถึงกับผงะตกใจ  ดีแค่ไหนที่อย่างน้อยประสาทสัมผัสของเขาก็ไวพอที่จะตอบสนองต่อสิงเร้าที่จู่โจมเข้ามาอย่างกระทันหันได้เท่าทัน  ไม่ยังงั้นป่านนี้หน้าคงได้ฟาดกับประตูหนาที่ทำจากเนื้อไม้ชั้นดีไปจนยู่ไปหมดแล้ว   สายตาคมตวัดมองไปยังต้นทาง  ใบหน้าคมของคนหน้านิ่งขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าคนที่มารบกวนผู้อื่นจนค่ำมืด แถมยังบังอาจถีบประตูเข้ามาอีกคือใคร


                โทษที แบบนี้มันทันใจกว่า...เจ้าของเรือนผมสีบลอนต์ทองเอยพรอมกับเดินลิ่วเข้ามาในตัวห้องโดยที่คนเป็นเจ้าของยังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาต  ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ด้วยทีท่าสุดชิลล์


                คนหน้าขรึมถึงกับพ่นลมหายใจด้วยความหัวร้อนนิดๆ ไอ้ทีท่าที่เดินฉับๆเข้ามาพร้อมเอนตัวลงบนโซฟาตัวโปรดของเขานี้มันอะไรกัน  ถึงจะเป็นP4 หรือนักเรียนที่เพอร์เฟ็กต์ของโรงเรียนก็เถอะ  แต่ไอ้ถีบประตูโครมครามแล้วยังหน้าชื่นมื่นเข้ามานั่งเล่นห้องคนอื่นนี้มันออกจะมากไปหน่อย


                  ถ้าไม่มีธระสำคัญก็ออกไปสะ...ฉันต้องการพักผ่อน คนสุขุมกล่าวตักเตือนด้วยถ้อยคำที่ยังถือว่ารักษามารยาท แต่ทว่าเจ้าประธานหอหมาป่าจะยกนิ้วขึ้นมาทำเสียงจุ๊ๆพลางโยนซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มขนาด A4ที่มีชื่อเขาอยู่บนจ่าหน้าซองแทนคำตอบ  ร่างสูงเหลือบสายตามองก่อนจะขมวดคิ้วจนเป็นปมน้อยๆ แต่ยังไม่ได้สวนคำอะไรออกไปชายตรงหน้าก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาสะก่อน


                นายลืมเซ็นชื่อรับรองเอกสารส่วนตัว....ฉันเลยต้องถ่อมาถึงที่เรื่องก็เท่านี้แหละ คนสมองกลพยักหน้ารับอย่างเข้าใจถึงเหตุผลที่อ้างอิง  เอื้อมมือหยิบซองเอกสารขึ้นมาเซ็นต์รับรองตามคำเรียกร้องของอีกฝ่ายเพื่อที่จะได้หมดธุระเร็วๆสักที  ทันทีที่เอกสารครบถ้วนร่างสูงรับมาแล้วตรวจทานอีกครั้งเพื่อเช็คความเรียบร้อยจะได้ไม่ต้องลำบากเขาในภายหลังอีก 

 

พรึ่บ....

 

                เรียบร้อย...เจ้าตัวจะพยักหน้าลงอำลาประธานหอบลูอีเกลฯแบบเรียบง่าย คนตาคมประสานตากับคนหลากอารมณ์คล้ายกับมีประกายไฟปะทะกันอยู่ภายในห้องดังเปรี๊ยะไปหมด ความอึดอัดบางอย่างกำลังก่อตัวจากความรู้สึกไม่ถูกชะตาของคนทั้งคู่  ก่อนที่เอกสารทุกอย่างกลับเข้าที่เข้าไปในซองเหมือนเก่า  แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำของหนุ่มหน้าขรึมก็ดังขึ้นจนเขาต้องชะงักฝีเท้าลง

 

                “ 6 ปีที่รู้จักยัยนั่นมา.....ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเข้ามาป้วนเปี้ยนเลยสักคนเดียว ” คำพูดสองแง่สามง่ามที่เอ่ยขึ้นลอยๆทำให้ชายหนุ่มถึงบางอ้อในที่สุด....หมายถึงพี่ฮันน่า เกรย์ยังงั้นหรอกหรือนี้
เทอร์เนอร์ครุ่นคิดพร้อมยกยิ้มที่มุมปาก

 

                “…………..” คำพูดของอีกฝ่ายแม้จะดูคล้ายกับกำลังประกาศศึกกางปีกปกป้อง  แต่นั้นกลับยิ่งทำให้หมาป่าอย่างเขาฉีกยิ้มกว้างโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกต  อะไรกัน...ยังงี้พี่สาวก็ไม่เคยถูกใครจีบน่ะสิ

 

                “  คิดจะทำอะไรกันแน่....คำพูดของอีริกนิ่งเรียบและมองดูทีท่าที่นิ่งงันคล้ายชะงักไปชั่วขณะของอีกฝ่ายด้วยสายตาที่จับผิด  แต่ทว่าชายผมบลอนต์ทองกลับเบือนหน้าหันมายกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาพูดกลับเขาด้วยแววตาที่แน่วแน่นและจริงจังเขายังนึกประหลาดใจ

               
ผมคงไม่จำเป็นต้องบอก  ว่าแล้วอีกฝ่ายก็ออกไปโดยง่าย  เสียงประตูบานใหญ่ปิดผนึกลงพร้อมคำถามที่กู่ก้องเข้ามาในหัวของชายที่ฉลาดเป็นกรด  ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมกับครุ่นคิดถึงความเป็นไปในการกระทำอันน่าประหลาดของอีกฝ่ายที่เขาเองก็รู้อะไรต่อมิอะไรมาได้สักพัก 

ร่างแกร่งเดินวกไปมาจนไปหยุดยืนอยู่ริมระเบียงด้านอกเพื่อรับสายลมที่หอบความชื้นของน้ำค้างเข้ามาหาตัว  การพบกันของเทอร์เนอร์ตั้งแต่รับตำแหน่ง ในแต่ละครั้งมีฮันน่าอยู่ด้วยตลอด...แถมเจ้านี้ยังคล้ายจะคุกคามเพื่อสนิทเขาก็ไม่ใช่  


ถ้าไม่ใช่เพื่อแก้แค้นหรือกลั่นแกล้งเอาสนุก....แล้วมันเพราะอะไรกัน ”  รึว่าเจ้านั้นจะชอบเพื่อนเขางั้นเหรอ?  ความคิดของคนฉลาดวกกลับมาที่ข้อสงสัยนี้อีกครั้ง ก่อนจะสะบัดหน้าไปมาเพื่อไล่ความคิดบ้าๆนี้ออกไป   หมอนั้นเป็นถึงทายาทคนเดียวของตระกูลเทอร์เนอร์ นักธุรกิจโรงแรมชื่อดัง  สมบูรณ์แบบรอบด้านทั้งหน้าตา ฐานะ กีฬา แถมยังเป็นหนุ่มฮอตที่ยังไม่มีสาวใดพิชิตได้สะด้วย

          .....คงไม่มั้ง


หมอนั้นจะไปรู้จักฮันน่าตอนไหนกัน....


ที่ผ่านมาจะเรียกว่าจีบ...ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อีก  


ขนาดสาวๆที่มารุมล้อม ตามเอาใจถึงที่...


เจ้านี้ยังเมินสนิทชนิดที่ตัดบัวไม่เหลือใยเลยสักคน  ยิ่งใครที่ทอดสะพานแบบซึ่งๆหน้าก็หน้าแหกร้องไห้โฮกันเป็นแถว  ฉายาว่า หมาป่าไร้หัวใจอย่างนั้นน่ะหรือจะมาชอบเพื่อนเขา  เป็นไปไม่ได้

 

ถ้าอย่างนั้น....นายจะตีเนียนเข้ามาหาเพื่อนฉันทำไมกัน  นายเทอร์เนอร์ ร่างสูงเอ่ยผ่านไปกับสายลม ในขณะที่ดวงตาคมจดจ้องไปยังร่างของชายที่เพิ่งจะผ่านประตูใหญ่ที่มีรปภ.เป็นคนเปิดให้เข้าออกไปด้วยท่าทางทะมัดทะแมง  คนหน้านิ่งยกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับก้าวไปยังตัวห้องพร้อมกับความคิดที่ยังไม่ได้คำตอบ

 

[Kardos's Part]

 

เช้าวันอาทิตย์

 

          วันนี้เป็นอีกวันที่ทางโรงเรียนเรียกตัวประธานหอของแต่ละฝั่งมาจับฉลากเพื่อสุ่มลำดับการแข่งขันทั้งหมวดกีฬาและการแสดง แน่นอนว่าหอเรดฟอกซ์และกรีนเสน็คนั้นมาพร้อมกัน ดูพวกเขานั้นสมัครสมานสามัคคีกันมากทีเดียว  ประธานหอเกรดสิบสองสองคนเดินนวยหน้าอันหล่อเหลาเข้ามายังห้องกรรมการกลางพร้อมกับท่าทางที่ดูจะเข้าขากันได้ลงตัว

 

ตัดภาพฉับแบบกล้องเปลี่ยนมุมถ่ายทอดสดกะทันหัน  มีเพียงผมและสมาชิกหอแบล็ควูฟเท่านั้นที่มารออยู่ก่อนแล้ว  ผมและสมาชิกที่มาถึงอยู่ก่อนสักพัก เห็นสมาชิกของบลูอีเกลก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าที่วิตกกังวลจนถึงขีดสุด  หน่วยกล้าตายของฝั่งนั้นถีบสมาชิกหน้าเอ๋อคนหนึ่งที่น่าจะอยู่แค่มอต้นให้เข้ามามอบคำตอบของผมที่กำลังมองกลับไปอย่างตาขวาง   คำพูดเบาๆจากเจ้านั้นเอ่ยขึ้นเบาๆ....

 

ประธานไปหอสมุดเพื่อยืมหนังสือครับ....เลย เอ่อ มะ ไม่....ไม่สะดวกมา

 

ปากบอกว่า อยากชนะ  แต่ไม่สะดวกมา... สิ้นคำตอบที่ได้รับปุ๊บ เลือดในกายที่กำลังแล่นอยู่ในตอนนี้  ถึงกับเดือดพล่าน ผมเผลอบีบแก้วน้ำที่ทำจากกระดาษจนมันยับยู่ยี่คาฝ่ามือ  ไอ้ฟัคเอ๊ยยยยย!!! นี้มันจับคู่กันร่วมแข่งกีฬาสีน่ะโว๊ยยยยย!!!! มึงช่วยสนใจหน่อยเถอะ!! 

 

ฝากบอกประธานมึงด้วยนะ...ว่าตั้งแต่จันทร์ พุธ ศุกร์ นี้  ห้ามเบี้ยวซ้อม ผมดึงคอเสื้อที่เรียบตึงของอีกฝ่ายเข้ามา พลางพูดย้ำแบบเน้นๆด้วยสายตาที่จ้องเจ้าคนที่คาบข่าวแบบกินเลือดกินเนื้อ ถ้ากินหัวมันได้คงจะกินไปแล้ว

 

ชาลปล่อยให้ผมนั่งสักพัก  ก่อนที่จะสะกิดให้ผมลุกไปจับฉลากต่อหน้ากรรมการกลางด้วยตัวของตัวเอง  ผลการจับคู่การแข่งขันทั้งหมดพร้อมเวลาและกิจกรรมที่ต้องเปิดพิธีอย่างเป็นทางการถูกลิสต์ลงมาใบกระดาษโง่ๆสามสี่ใบ   พี่เกรลเลขาคนสวยประจำหอเราอาสาเป็นคนไปจัดการซีรอกซ์แล้วจะนำมาแจกจ่ายเฮดและเมมเบอร์ที่รับผิดชอบกันทีหลัง 


ผม ชาล พี่เกรล กรีเซล และราฟาเอลเท่านั้นที่เป็นตัวแทนของหอแบล็ควูฟมารับฟังกฏกติกาและรายละเอียดยิบย่อยในวันนี้  ส่วนไดน่าเมมเบอร์อีกคนไปจัดการธุระส่วนตัวข้างนอก  ขณะที่เราทั้งห้ากำลังเดินกลับพากันถกเถียงและพูดคุยเรื่องหยอกเย้าทะลึ่งตึงตังเล็กน้อย  พลางเดินทางไปยังหอพักและโรงยิมโดยใช้ทางลัดที่เราใช้ประจำ  แต่ทว่าจู่ๆกลับมีชายร่างใหญ่ห้าถึงหกคนได้ดักทางขวางด้านหน้าเอาไว้  จนผมที่เดินหัวเราะร่ามาหยก ๆ กลับต้องชะงักพร้อมหันมามองชายหน้าเหมือนจิ๊กโก๋โลคลาสด้วยสายตานิ่งๆ

 

ขวับ...ขวับ?

 

          “...ระวังด้วยครับนายน้อย ชาลหันมากระซิบกับผมเบาๆ ในขณะที่เราทั้งสี่หันหลังชนกันเพื่อให้พี่เกรลที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวอยู่วงในสุด

 

ไม่นานด้านหลังก็มีมาเสริมอีกสามถึงสี่คนล้อมตามที่ชาลบอกจริงๆ   พวกมันกำลังล้อมพวกเราไว้จากด้านหลังอีกทางเพื่อดักไม่ให้หนี ขนาบทั้งหน้าและหลังแบบนี้คล้ายกับเราทั้งห้ากำลังถูกล้อมก็มิปาน   ชายหน้าคมรูปร่างสันทัดแหวกวงนอกเข้ามาพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ  ท่าทางนักเลงหัวไม้ นิสัยอันธพาลแถมยังเป็นถึงหัวหน้าโจก  มีอยู่ไม่กี่คนในแบล็ควูฟหรอก....


โคลด์.....?? พี่เกรล ชาโตคริฟพรึมพรำเมื่อเห็นเพื่อร่วมรุ่นที่เป็นอดีต P4 นำชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมทั้งหมดมาล้อมพวกเธอเอาไว้ด้วยตัวเอง

 

วันนี้กูจะขยี้มึง....ไอ้คาร์ดอส!  ” ผมหัวเราะรวน  ขณะที่มันยังคงยืนเท้าเอวเต๊ะท่าถลึงลูกตาใส่ ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆผมถึงหัวเราะร่าได้หน้าตาเฉยขณะที่กำลังกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

 

โคลด์...มึงนี้มันแพ้แล้วพาลทันทีร่างสูงเอ่ยปากตอกย้ำร่างโปร่งของชายผู้เป็นคนนำพรรคพวกหัวอกเดียวกันมาก็ออกปากตวาดลั่น

 

ทำปากดีนะไอ้สัส  จัดการ!!!!

 



ตุบ!!! หมับ ตุบตับ!!!

 

ไม่นานเสียงแห่งการแลกหมัดแลกบาทาก็เริ่มขึ้นฝ่ายที่มาหาเรื่อก่อนเป็นฝ่ายเปิดฉาก  เกรลเลขาสาวไม่แหกปากหวีดร้อง แต่ทำหน้าที่ป้องกันตัวเองไม่ให้ตกเป็นเหยื่อและคอยช่วยรุ่นน้องเมื่อเห็นว่ากำลังถูกรุมสกรัมบ้างประปรายเพราะแรงผู้หญิง ยังไงก็สู้พละกำลังของผู้ชายที่เก่งศิลปะการต่อสู้เหมือนๆกันได้อยู่ดี  น่าแปลกที่จำนวนของพวกนังเลงในคราบนักเรียนมีมากกว่าถึงสองเท่า  แต่กลับสู้เหล่าเมมเบอร์และซัดเจ้าP4คนใหม่ไม่ลงสักทีหนึ่ง!! ฝ่ายที่กำลังถูกเตะต่อยจนกลายเป็นคนสะบัดสะบอมดูเหมือนจะเป็นพรรคพวกของโคลด์ วอกเกอร์เสียมากกว่าที่ไม่รู้จักการทำงานโดยใช้ความเป็นทีมเวิร์ค


ผ่านไปกว่าเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะซัดจนหมอบราบลงพื้น  เสียงโอดโอยดังระงมพร้อมกับรอยฟกช้ำตามเนื้อตัวที่แดงปูดผสมสีม่วงอมเขียว  หมัดของP4หนักไม่ใช่เล่น ๆ แถมจุดที่ถูกโจมตี เป็นจุดของคาง กราม จมูก กกหู ลูกกระเดือก สีข้าง โหนกแก้ม จุดเหล่านี้ทำให้ล้มพับเอาได้ง่าย ๆ หากโดนเต็มแรง  ยิ่งต่อสู้ผสานกับฝีมือเมมเบอร์ ยิ่งทำให้การโจมตีถูกสวนกลับเกือบทั้งหมด!?  โคลด์ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นคู่กรณียังคงยืนอยู่ครบถ้วนทุกสัดส่วน   ยามที่ร่างของชายผมบลอนต์ย่างเท้าเข้ามาใกล้  ก็ยิ่งทำให้ขาทั้งสองข้างสั่นพรึบพรับจนคุมไม่อยู่


อะ...ไอ้เด็กนี้  มันสู้เก่งขนาดนี้เลยหรอวะ  โคลด์คิดพลางนึกหวาดหวั่น  ยิ่งมาเห็นท่าทีคล่องแคล่วว่องไวในการหลบหลีกและจ่ายหมัดและเท้าโจมตี  ยิ่งทำให้ของเหลวที่หนืดอยู่ที่คอถึงกับจุกจนพูดไม่ออก


ทีนี้ก็ตามึงแล้ว....สิ้นเสียงสองเท้าก็ก้าวฉับๆไปยังที่ตัวการยืนเก้ๆกังๆอยู่ทันที

 


หมับ!!!!

 

“…….!!!!!?” ชายผู้เป็นหัวโจกยังไม่ทันได้ตั้งสติ ก็ถูกอีกฝ่ายคว้าคอเสื้อกระชากไปจนหน้าประชิดตัวเสียแล้ว!!  ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองด้วยความเด็ดขาดจนรู้สึกเสียวสันหลังวาบก่อนที่คาร์ดอสจะเหวี่ยงสันหมัดกระแทกลงบนข้างแก้มได้รูปของอีกฝ่ายแบบไม่ออมฝีมือ 

 


ผัวะ!!? ตุบ...!!!

 

ละ  ลุกไม่ขึ้น....  เสียงร้องท้วงดังอยู่ในหัว  ในขณะที่ร่างกายได้แต่ล้มพับไม่ยอมทำตามคำสั่ง

 


ผัวะ!!!!


ชายผู้แพ้หมดรูปทรุดกลับทรุดกายล้มลุกไม่ขึ้น  กลิ่นคาวคละคลุ้งทั่วถ้วนทั้งปากจนสาบเหม็นต้องถ่มถุยคายเหมือกที่ไหลกระอักให้ออกมาจากปาก  ยังไม่ทันได้ตั้งตัวร่างสูงก็เตะซ้ำอีกครั้งจนคนที่ล้มถึงกับจุกไปยังลิ้นปี่  หน้าแข้งแข็งๆกระแทกเข้าที่ช่องท้องอย่างจังจนร่างแกร่งสั่นเทาไปทั่วร่าง  สภาพของกลุ่มที่มาหาเรื่องหมดสภาพทุกผู้  ดีแค่ไหนที่ตรงนี้เป็นทางลัดลับที่เป็นมุมอับจึงไม่มีกล้องวงจรปิดหรือคนใช้สัญจรผ่านไปมา


ร่างสูงสะบัดลำคอด้วยความเมื่อยล้า  มีคนมาให้รองมือรองตีนถึงที่....นานๆทีก็ดีเหมือนกัน คนยิ่งหงุดหงิดๆอยู่ เป็นการระบายอารมณ์และฝึกฝีมือไปในคราวเดียว  สายตาคมเหม่อมองคนของตนเองว่ามีใครเป็นอะไรตรงไหนบ้าง  ก็พบว่าพี่เกรลปลอดภัยดีแต่ดูเหมือนจะเจ็บที่เท้านิดหน่อย  ส่วนไอ้กรีเซลข้อศอกเลือดไหล  เจ้าราฟก็กำลังสะบัดนิ้วด้วยสีหน้าเจ็บปวดท่าทางน่าจะนิ้วซ้น  สงสัยไม่ค่อยได้ออกหมัดชกต่อยกับใครเท่าไหร่  ชาลเองก็คิ้วแตก  ส่วนผมคุณคงคิดว่าคงจะยืนสมาร์ทๆเท่ๆไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนล่ะซิ  นี้ไม่ใช่ละครหรือซีรีย์นะ  ผมน่ะเหรอ....ปากแตก แถมยังน่าจะมีรอยช้ำอยู่ใต้เสื้อเหมือนกัน

 

ไปเถอะ....ผมเอ่ยปากพร้อมกับเดินผ่านเลยไม่แยแสคู่อริอีกต่อไป  ไม่ใช่ว่าไม่สนใจพรรคพวกหรอกนะว่าเจ็บตัวกันเพราะผมเอง  แต่เเจ้าพวกนั้นน่ะยังไงก็ชายชาตรีป่ะล่ะ  พวกมันดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว  แต่พี่เกรลนี้สิผู้หญิงจะปล่อยพี่เขาให้เดินกะเผลกๆไปได้ไง  ชาลให้รุ่นพี่ขี่หลังเพื่อบรรเทาความเจ็บก่อนจะเดินไล่หลังผมมา  พร้อมกับไอ้กรีเซลที่เอาแต่ร้องอูยๆจนหนวกหู

 

กระจอกชะมัด....ราฟาเอลเอ่ยกระซิบกับโคลด์ที่แพ้หมดรูป  ก่อนจะเดินตามหลังเหล่าเพื่อนชายไปด้วยความปวดร้าวที่เกิดบนเรียวนิ้ว

 

 
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น