REST ; Produce101 High School [โรงเรียนมัธยมปลาย101]

ตอนที่ 8 : บทเรียนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ส.ค. 60


Chapter 6
----


ไลความลินสะดุ้งตื่นขึ้นมาในกลางดึก เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย พลางครุ่นคิดว่าตนมาอยู่ที่ห้องนอนได้อย่างสวัสดิภาพได้อย่างไร


อ่อ..ตอนนั้น..


มือเรียวยกขึ้นมากุมหัวใจตัวเองที่เต้นแรง ไม่ใช่เพราะความเขินอายแต่อย่างใด

แต่เพราะตกใจและเจ็บ..เจ็บจนหน่วงไปหมด


ทำไมกัน..


เพราะน้ำขวดนั้นแท้ๆ เขาไม่นึกว่าจะมียาปลุกใส่อยู่ และเขาไม่แน่ใจว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง


"บ้าเอ๊ย!!!! ฮ..เฮ้ย!!!!"


แอ๊ดด


ในขณะที่เขากำลังจะสถบคำด่า ประตูห้องน้ำในห้องเขาถูกเปิดออก พร้อมกับร่างกำยำของ คังดงโฮ เดินออกมาพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำ


แต่เดี๋ยวนะ..บ้านเขาไม่มีห้องน้ำในห้องนอนนะ


เฮ้ย!!!นี่ไม่ใช่ห้องเขานี่!


พรึ่บ!


"ตกใจซะดังเลยนะ ตื่นเเล้ว?" คนถามเลิกคิ้ว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเด็กหนุ่มบนเตียง มือหนายื่นไปใกล้ๆ ทำเอาควานลินผละตัวออกแทบไม่ทัน


"แค่จะวัดไข้เอง เห็นตัวร้อนๆ ไอ้เด็กนี่ ป่วยมาไม่รู้ด้วยนะเว้ย" ดงโฮว่าเสียงเเข็ง แล้วเอามือไปทาบลงบนหน้าผากเล็กเพื่อวัดอุณหภูมิ


ก็ป..ปกติ ในหนังเขาวัดไข้กันแบบเอาหน้าผากเเตะหน้าผากกันไม่ใช่รึไง..


"ผมไม่เป็นอะไร" ควานลินปัดมือคนพี่ออกแล้วล้มตัวนินบนเตียงดังเดิม อ่อ ที่เขาสังเกตเพิ่มเติมคือชุดนอนของเขาเป็นบ็อกเซอร์กับเสื้อยืดตัวใหญ่ที่น่าจะเป็นของคนที่กำลังล้มตัวนอนข้างๆเขานี่แหละ


"งั้นก็นอนได้แล้ว จะตื่นขึ้นมาทำไมไม่รู้" ดงโฮบ่น ก่อนจะขยับตัวรวบเจ้าเด็กมีปัญหาเข้ามาในอ้อมกอด


"เฮ้ย.." จะว่าก็ว่าไม่ออก เพราะเขาเองก็ง่วงเต็มทีแล้วน่ะนะ


ราตรีสวัสดิ์ครับ zzZZ


*** เผื่อใครถามถึงฉาก CUT เชิญที่ไบโอทวิตนะคะ <3**


--------


เช้านี้ อี แดฮวี กำลังรู้สึกหงุดหงิดเป็นพิเศษ


ทำไมน่ะหรอ?


"นั่นไง รุ่นพี่เเดฮวี แฟนของปริ้นซ์ไง"


"ไม่นะปริ้นซ์ของฉัน ㅠㅠ"


"เธอเห็นเมื่อคืนรึเปล่า ที่ปริ้นซ์โพสต์ใน sns อ่ะ ฉันว่าต้องเกี่ยวกับรุ่นพี่แดฮวีเเน่ๆ"


เสียงซุบซิบนินทาดังมาตามสายลมเข้าหูเขาทั้งเช้าเย็น หรือทุกครั้งที่เดินผ่านกลุ่มนักเรียนหญิงจากโรงเรียนหญิงล้วนในเครือเดียวกัน ทำเอาแดฮวีต้องกุมขมับ อยากจะตัดหูตัวเองทิ้งไปซะจริงๆ จะได้ไม่ต้องมาได้ยินอะไรน่ารำคาญแบบนี้ทุกวัน


"รุ่นพี่แดฮวีคะ"


สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม ตัวเล็กๆบางๆ สวมเครื่องแบบนักเรียนสีเทาชมพูซึ่งเป็นของโรงเรียนหญิงล้วนข้างเคียง เดินเข้ามาหาแดฮวีในจังหวะที่กำลังจะก้าวพ้นผ่านรั้วโรงเรียนหญิงไปแล้ว ร่างบางหันมามองด้วยหน้าตึงๆอย่างหงุดหงิด เด็กสาวเห็นแบบนั้นก็ทำเอาหน้าเสียไปเล็กหน่อย


"รุ่นพี่คบกับปริ้นซ์อยู่ใช่มั้ยคะ" เธอถามขึ้นอย่างไม่ลังเล


และมันทำให้เเดฮวีหงุดหงิดขึ้นเป็นเท่าตัว!!


เมื่อวานก็เรื่องนึง วันนี้ก็อีกเรื่องแล้วนะ


คิมซามูแอล!!!


ถึงเมื่อวานพวกเขาจะ"คุย"กันเรียบร้อยแล้ว แต่ตัวเขาเองก็ยังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี


"ครับ ใช่"


"ค..คือว่า.."


คนถามก้มหน้านิ่ง ถ้าตาไม่ฝาดเขาเห็นเเก้มขาวนั่นแดงปลั่ง

นี่มาหาเรื่องหรือจะมาสารภาพรักอ่ะ แดฮวีกลัวใจน้องจัง =_=


"ว่า...??"


"น..หนูชอบคู่พี่มากเลยค่ะ!!!!" เด็กสาวรวบรวมความกล้าแล้วตะโกนลั่น จนคนเเถวนั้นหันมามองเป็นเเถบๆ


"ห..ห๊ะ?!"


เขาไม่ได้หูฝาดช้ะ เด็กคนนี้..

อย่าบอกนะว่า..


"หนูน่ะ ชิปคู่พี่มาตั้งเเต่เกรด 10 แล้วค่ะ ติดตามทั้งไอจี ทวิตเตอร์ เฟส พวก SNS ของพวกพี่น่ะค่ะ คือหนูเเค่อยากมาบอกเฉยๆว่าขอให้โชคดี รักกันนานๆนะคะ!!! บายค่ะ!" เด็กน้อยว่าอย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งลับไปโดยที่แดฮวียังไม่ทันพูดอะไรตอบ


บางทีน้องเขาก็ไม่ได้มาร้ายซะทุกคนนี่เนอะ


เพราะพักนี้เขามักจะถูกใครต่อใครที่ไม่รู้จักทัก SNS เข้ามา ทั้งคำยินดี ว่าร้าย ด่าทอ ชนิดที่แดฮวีแทบไม่ได้ผุดได้เกิดเลยช่วงนี้ =_= มันเลยทำให้เขากังวลมากไปหน่อย


"แดฮวีครับ" เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยเรียกขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับมือที่ถูกวางบนไหล่ลาด แดฮวีหันไปมองต้นเสียง ก่อนจะยิ้มให้ แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อมีหญิงสาวอีกคนเดินเข้ามาพร้อมกับเเฟนหนุ่มของเขา


"อ่าว พี่โซมีไม่รีบไปโรงเรียนหรอ" คิมซามูแอลหันไปถามลูกพี่ลูกน้องของเขา 'จอน โซมี' ปริ้นเซสของโรงเรียนหญิงล้วน ใบหน้าลูกครึ่งคล้ายคลึงกับคนเป็นน้อง เพราะเป็นลูกสาวของพี่ชายคุณพ่อของซามูแอลเอง ซึ่งเป็นคนต่างชาติ ทำให้เธอมีใบหน้าลูกครึ่งเกาหลีตะวันตกที่ลงตัว ปากนิดจมูกหน่อย 


เรียกได้ว่าพอเทียบกับเขาแล้ว อี แดฮวี รู้สึกต่ำตมจังครับ.. /เบ้หน้า


"ไม่อ่ะ อยากมาเห็นเเฟนนายก่อน" เธอตอบ แล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ "แดฮวีใช่มั้ยคะ?" โซมีเอ่ยถาม ท่ามกลางเสียงซุบซิบของนักเรียนส่วนใหญ่ที่เห็นเหตุการณ์ 


'เฮ้ย นั่นปริ้นเซสโซมีนี่นา รุ่นพี่แดฮวีด้วย'


'รักสามเศร้ารึเปล่าแก' 


"ครับ.." แดฮวีเอ่ยตอบ อือหือ..พอมายืนใกล้ๆนี่เทียบส่วนสูงไม่ติดเลยแฮะ.. ฮือ เป็นผู้ชายแท้ๆ อี แดฮวี!!!


"หูย น่ารักมากเลยอ่ะ ทำไงพี่จะได้เเฟนน่ารักเหมือนนายบ้างอ่ะมูแอลลล" พอได้คำตอบหญิงสาวไม่รอช้ารีบเข้าไปสำรวจร่างกาย(ภายนอก) ว่าที่น้องสะใภ้ทันที แดฮวีเองก็ได้แต่ยืนงงๆ ในขณะที่สาวเจ้าจับแก้มของเขาบีบๆไปมาอย่างเอ็นดู ส่วนเจ้าน้องชายของเธอก็ยืนหัวเราะในลำคอกับท่าทางงงๆของรุ่นพี่ที่รักของเขา


"พี่อย่าบีบแรงสิ แฟนผมช้ำหมด" ซามูแอลรีบคว้ำเเขนเรียวเข้ามาใกล้ตัว ก่อนจะกกกอดแฟนตัวเล็กของเขาด้วยความหวง นี่ถ้าปล้ำได้คงปล้ำไปแล้วล่ะ พี่สาวเขา =_=


"โห อะไรกัน.." โซมีบ่นอุบ "มูแอลนี่ใจร้ายนะคะ เราแค่อยากทักทายเอง" เธอรีบหันไปคุยกับแดฮวีอย่างหาเเนวร่วม


แล้วคิดหรอ เรื่องแบบนี้คนอย่าง อี แดฮวี จะพลาดเม้าท์?


"ใช่ครับ ใจร้ายมากเลย" เจ้าตัวรีบผสมโรงเเล้วแกล้งเบ้หน้าในอ้อมกอดคน(ที่กำลังจะ)ถูกนินทา


"ใช่ค่ะ เนี่ย เอาแต่ใจแล้วก็ทำตัวเหมือนเด็กด้วย"


"ใช่ครับเอาแต่ใจม๊ากมา.... "


ฟอดดด


"ก็บอกแล้วไง ผมไม่ได้เอาแต่ใจสักหน่อย ผมเอาแต่พี่ :) "


อือหือออ ไอ่ตอนที่เขากำลังจะนินทาแล้วเจ้าตัวก็ก้มลงมาหอมแก้ม แล้วพูดประโยคเสี่ยวๆนั่นมันอะไรกันครับ ฮื่อ.. ช่วยด้วย

 ไม่ดีต่อใจแดฮวีเลย TT  โซมีเหวอไปนิดหน่อยก่อนจะหัวเราะเสียงเดียวกันกับน้องชายแล้วขอตัวเดินเข้าโรงเรียนไป ทิ้งให้ปริ้นซ์จอมเจ้าเล่ห์อยู่กับคนที่เขินจนหน้าแดงทำอะไรไม่ถูกที่ถูกหอมแก้มท่ามกลางสายตาคนจำนวนไม่น้อยที่กำลังเดินเข้าโรงเรียนทั้งหญิงและชาย


"ย..ย่าห์!! ค...คิมซามูแอล ทำบ้าอะไรของนายน่ะ!!" แดฮวีโวยวายลั่น คนถูกว่าก็ได้แต่หัวเราะตามฉบับเจ้าตัว แล้วรีบจูงมือคนตัวเล็กที่เขินอายเข้าไปในโรงเรียนอย่างไม่สนใจสายตารอบข้างและคำซุบซิบของพวกนักเรียน


"ก็พี่พูดผิดนี่นา ผมก็แก้ให้น่ะสิ" ซามูแอลตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนเป็นเรื่องปกติ ให้ตายเถอะ! ช่วยสนใจคนตกเป็นเหยื่อด้วย หน้าแดงก่ำไปถึงไหนต่อไหนแล้ว!!!


"ไอ่ปริ้นซ์บ้า!!!!!"



-----------------


ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง


เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าไม่หยุดจากโทรศัพท์ราคาแพง ทำเอาเจ้าของโทรศัพท์ที่นั่งฟุบโต๊ะอยู่ด้วยความงัวเงียต้องหยิบมันออกมาดูพลางขมวดคิ้ว


kang daniel ได้เพิ่มคุณจากหมายเลขโทรศัพท์


kang daniel - นี่

kang daniel - ทำอะไรอยู่ครับลูกหมี

                                                                                                                                พี่แดเนียลหรอ?  - Leeeeee 

                                                                                                                                        นอนฮะ ;_;  - Leeeeee   

                                                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    

               

kang daniel - อ่า..

kang daniel - คาบบ่ายว่างใช่มั้ย ขึ้นมาหาพี่หน่อยสิ


                                                                                                            พี่รู้ได้ยังไงว่าคาบบ่ายผมว่าง  - Leeeeee 


อูจินถึงกับขมวดคิ้วที่อีกฝ่ายรู้ว่าคาบบ่ายของเขาเป็นกิจกรรมชมรมซึ่งเขายังไม่มี และจะได้เรียนในอาทิตย์หน้าตอนที่ได้เลือกชมรม

แล้ว สัปดาห์นี้เขาจึงไม่มีตารางเรียนในคาบบ่าย แต่พออีกฝ่ายตอบกลับมาก็ทำให้อูจินหายสงสัยมีแต่ความหมั่นไส้เข้ามาแทน


kang daniel - พี่เป็นใครล่ะครับ :)

  จ้าาาา พ่อคิงโรงเรียน!!



                                                                                                                 ครับๆ Leeeeee


               อูจินพิมพ์ตอบไปแค่นั้น ก่อนจะฟุบโต๊ะนอนอีกรอบด้วยความเบื่อหน่าย วันนี้จัสตินที่ปกติจะมาทำเสียงเจี๊ยวจ๊าวให้ฟังบ่อยๆก็ไม่อยู่ เพราะดูเหมือนว่าต้องกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่จีนด่วน ความจริงแล้วจัสตินเป็นชาวจีน

 แต่มาเรียนที่เกาหลีเพราะเหตุผลบางอย่างที่เจ้าตัวไม่ได้เล่าให้ฟัง ซึ่งอูจินเองก็ไม่ได้คิดจะไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเพื่อนอยู่แล้วด้วยเหตุนั้น ทำให้โต๊ะข้างๆเขาว่าง

เป็นเวลา1สัปดาห์เต็ม และชีวิตเขาเองก็เงียบสงบและโดดเดี่ยวที่สุดตั้งแต่เปิดเทอมมา เลยเป็นสาเหตุที่เขาหวังพึ่งใครไม่ได้นอกจาก

คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคิงของโรงเรียนและเป็นพี่รหัสของเขาซึ่งตอนนี้พวงอีกตำแหน่งคือคนที่ต้องไปกินข้าวด้วยตอนเที่ยงๆ ตั้งแต่เกิดอะไรหลายๆอย่างขึ้น 

เขาก็ลดระยะห่างจากคิงคังแดเนียลมากขึ้น แต่ก็ยังระวังตัวอยู่ดี เพราะคนคนนั้นน่ะ เจ้าเล่ห์กว่าที่คุณคิดเสียอีก คิดๆไปแล้วเขาเองก็

พลันหน้าร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ กว่าจะคิดอะไรฟุ้งซ่านต่อ อาจารย์คิมผู้สอนวิชาสังคมก็เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส อูจินรีบเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะแล้วทำหน้าที่หัวหน้าห้องทันที


"นักเรียน! ทำความเคารพ!!"  


"สวัสดีครับนักเรียน วันนี้เราจะเรียนเรื่องทวีปอเมริกากัน...."


.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.



และแล้วคาบเช้าทั้งสามคาบก็หมดลง อูจินเก็บของเข้ากระเป๋า หลังจากบอกทำความเคารพอาจารย์โบอาที่สอนชม.สุดท้ายไปแล้วเรียบร้อย

เจ้าตัวก็เดินมาที่ตึกสภานักเรียนอย่างคุ้นเคย ไม่เหมือนตอนที่มาครั้งแรก มือเรียวกดปุ่มลิฟต์เพื่อขึ้นไปชั้นบนสุด 


แกร๊ก


"ใครอนุญาตให้เข้ามา"


"คิงคังแดเนียล"


เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าจากการเซ็นเอกสารบนโต๊ะ อูจินตอบพลางยักไหล่กวนๆ เจ้าลูกหมีคนเดิมที่เงียบๆขี้อาย

กลายเป็นลูกหมีจอมกวนไปเสียแล้ว


"ตอบแบบนี้อยากเจอฟัดหรอครับ"


"ไม่ฮะ" คนตัวเล็กว่าแล้วนั่งลงบนโซฟากลางห้องที่เคยมานั่งกินรามยอนเมื่อตอนนั้น คิดๆไปแล้ว ตอนนั้นเขายังประหม่าๆอยู่เลย

ที่ได้เข้ามาในห้องนี้ ตอนนี้เขาทำเป็นเหมือนห้องตัวเองได้ยังไงนะ มนุษย์แห่งการปรับตัวจริงๆ


หรือเพราะสถานะที่เปลี่ยนไปหว่า


ก็สถานะการเป็นพี่รหัสน้องรหัสไง เอ้อ!!


"หิวยัง อยากกินอะไรมั้ย"


"บิบิมบับฮะ!" อูจินตอบออกมาอย่างไม่คิด บิบิมบับหรือข้าวยำเกาหลีของโรงอาหารโรงเรียนเขาอร่อยที่สุดในสามโลกเลย 

อูจินเอาหัวเป็นประกันเลย เขาจำได้ว่าเคยได้รีวิวลงเว็บโรงเรียนด้วย รู้สึกจะเป็นบล็อกของคุณยูซอนโฮอะไรนี่แหละ คนเป็นพี่พยักหน้า

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปที่โรงอาหาร แล้วก็เหมือนเดิม มีคนมาส่ง สะดวกเว่อร์


"พี่ยังไม่กินหรอฮะ" อูจินเอ่ยถาม ตั้งแต่ชามข้าวถูกวางลงบนโต๊ะ เจ้าตัวก็รีบหยิบมันไปเปิดฝาแล้วคลุกตักกินอย่างรวดเร็วด้วยความหิว ต่างจากอีกชามที่ยังไม่ได้รับการเเตะต้องจากเจ้าของมัน


"งานสุดท้ายแล้วครับ" แดเนียลตอบ ก่อนจะอมยิ้มบางๆ เขาเก็บความดีใจไม่อยู่ตอนที่น้องเป็นห่วงว่าทำไมเขายังไม่ทานข้าว 


ให้ตายเถอะ ดาเมจเเรงจริงๆเลยนะอีอูจิน


"อือ พี่ก็รีบกินนะ หิวตายมาอูจินไม่รู้ด้วยนะ" เด็กน้อยว่า แล้วลงมือทานข้าวของตัวเองจนหมดถ้วยแล้วก็นั่งตีพุงอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ 

มองคนเป็นพี่ที่ยังทำงานไม่เสร็จเสียที จนอูจินนึกในใจว่าอีกฝ่ายไม่หิวบ้างรึไงนะ สุดท้ายก็ถามออกไป


"พี่ไม่หิวหรอ"


"หิวครับ แต่งานพี่ยังไม่เสร็จเลย" แดเนียลตอบ เพราะตั้งแต่รับตำแหน่งนี้มาเขาได้เข้าเรียนแค่สัปดาห์เดียวคือตอนเปิดเทอมเท่านั้น

 พอเปิดมาเกือบครึ่งเทอมแล้ว จู่ๆงานมันก็ไหลมาเทมาจนเขาต้องมานั่งสะสางให้เสร็จ อูจินมองอย่างใช้ความคิด ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับชามบิบิมบับของอีกฝ่าย

แล้วเดินเข้าไปหา มือเรียวเเกะฝาพลาสติกที่ปิดอยู่ออก ก่อนจะบีบโคซูจังกับน้ำมันงาลงไปแล้วคลุก แดเนียลมองตามมือเรียว

ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก


"ทำอะไรหรอครับ หืม" คนเจ้าเล่ห์เเกล้งถามออกไป อูจินเม้มปากเเน่น ก่อนจะตักข้าวขึ้นมา 1 คำ แล้วยื่นช้อนไปจ่อที่ปากหยัก


"เอ้า ผมป้อนก็ได้ เดี๋ยวหิวขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ" เจ้าลูกหมีหลับตาพูดด้วยความเขิน 


ฮื่อ กล้าทำไปได้ยังไงนะ ผีตัวไหนมันดลใจเขาวะ!!


แดเนียลยกยิ้มมุมปากแบบไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว ก็เจ้าตัวก้มหน้างุดๆขนาดนั้นคงไม่เห็นหรอก มือหนาจึงจับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วดึงให้

เข้ามาใกล้ๆก่อนจะอ้าปากงับอาหารเข้าไป ท่ามกลางสายตาเบิกกว้างของเจ้าลูกหมีที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว


"พี่ก็กินเองได้นี่ งั้นไม่ช่วยละ" อูจินว่า พลางจะดึงมืออก แต่อีกฝ่ายกลับจับมันแน่นกว่าเดิม


"บิบิมบับอร่อยดีเนอะ" คนตัวโตทำเปลี่ยนเรื่อง อูจินมองค้อนใส่ ก่อนจะตักข้าวป้อนอีกฝ่ายต่อจนหมดชาม


ก๊อก ก๊อก 


แกร๊ก


หลังทานข้าวเสร็จเขาก็นั่งเล่นซักพักก่อนจะมีใครบางคนเปิดประตูเข้ามา ร่างสูงโปร่งที่เดินเข้ามาทำให้อูจินต้องเผลอมองตาม เขาคนนั้นหันมายิ้มให้ 

แล้วเดินไปที่โต๊ะของเจ้าของห้อง 


"ฮู่ว วันนี้มีกำลังใจมานั่งด้วยหรอครับคิง" มินฮยอนเอ่ยเเซวๆ แดเนียลยกยิ้มมุมปากก่อนจะปรายตาไปมองเด็กน้อยที่จ้องมองมาทางพวกเขาด้วยความสงสัย


อ่า แบบนี้ยิ่งเหมือนลูกหมีไปใหญ่!


"แล้วเข้ามามีอะไร" 


"นี่เอกสารเกี่ยวกับงานกีฬาสี ไว้ให้คิงตรวจสอบคร่าวๆ แล้วก็ทางโรงเรียนหญิงล้วนแจ้งมาว่าพรุ่งนี้สภาฝั่งนั้นจะส่งคนมาประชุมด้วย"

มินฮยอนว่าพลางยื่นเเฟ้มงานที่ภายในเป็นเอกสารเกี่ยวกับงานกีฬาสีที่กำลังใกล้จะมาถึงในอีกไม่กี่เดือน เพราะเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ของ

สองโรงเรียน ทำให้เขาจำเป็นต้องจัดเตรียมทุกอย่างไว้ก่อนเป็นเดือน ซึ่งตอนนี้ก็เหลืออีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น 

       ถ้าพูดถึงงานกีฬาสีของโรงเรียนในเครือ Produce ล่ะก็ ต้องนึกถึงงานกีฬาสีที่ยิ่งใหญ่ของนักเรียนโรงเรียนดังทั้งสองโรงเรียน เพื่อ

เปิดโอกาสพบปะให้ทำความรู้จักสนิทสนมและทำกิจกรรมร่วมกัน ถ้าพูดเเบบตรงๆตัวคือ เทศกาลส่องหนุ่มส่องสาวแบบใกล้ชิดนี่แหละ


ที่มินฮยอนพูด หมายความว่า เขากำลังจะได้เจอ คนนั้น สินะ

     

'แดเนียล..'


'เลิกกันเถอะ'




'อี ฮันยอน'


พี่สาวแท้ๆของ อี อูจิน



-----------------------------------------------------------------


30/7/2560


กลับมาแล้วค่ะ หายไปนานเเสนนาน ฮือ คิดถึงจังเลยค่ะ ;_;

ติดอะไรหลายๆอย่างทำให้ไม่ค่อยมีเวลา ขอโทษด้วยนะคะ

อ๊ะ เพิ่งเห็นว่าคน(หลง)เข้ามาอ่านในฟิคตั้ง 2000 กว่าคนแน่ะ ฮือ ปลื้ม

ยังไงก็ฝากฟิคของเด็กๆด้วยนะคะ!!!


อย่าลืมเม้นนะ!



Q1.1- คิดว่าตอนต่อไปโฮลินจะหยุดดราม่าได้ยัง5555555555555

Q1.2 - คิดว่าตัวละครใหม่จะดราม่ามั้ย




















                                                                                                                                                 




        






































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #45 tangmeos (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 00:17
    คิงยูจะทำเเบบเน้ไม่ได้นะTT
    #45
    0
  2. #44 linne (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 05:47
    อูจินมีพี่สาวววว

    แล้วไรคือแดนเคยคบหรอ รึมีหลายแดน #มุขแป้ก มุขปลอบใจกลัวม่า555555555
    #44
    0
  3. #43 yuriexo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 02:48
    ยังไงค่ะคุณแดนยังไงรีบเคลียร์ค่ะ จะน้องหรือพี่ค่ะ
    #43
    0
  4. #42 I LoVe xs (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 23:54
    อ้าวเฮ้ยยยยย อ้าวคุณแดน จะรวบทั้งพี่ทั้งน้องเลยหรอคะ
    #42
    0
  5. #41 pkoil2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 22:36
    อยากให้โฮหลินมีแบบน่ารักบ้างไรงี้-//-555 อยากอ่านต่อแล้วค่ะ
    #41
    0
  6. #40 kanteeraprarom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 20:53
    คิดถึงมากมาย
    #40
    0