REST ; Produce101 High School [โรงเรียนมัธยมปลาย101]

ตอนที่ 2 : บทเรียนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ต.ค. 60




Chapter 1



LEEWOOJIN Part

        ตึก ตึก ตึก


มือเล็กๆที่ชื้นเหงื่อกำสายสะพายกระเป๋าไว้แน่นด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตมองไปรอบๆสถานที่ใหม่ด้วยความตื่นเต้นปนสับสน


            อ่า..ผมชื่ออีอูจิน ชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง และวันนี้ก็เป็นวันเปิดเทอมวันแรก มันน่าตื่นเต้นนะครับ ใครๆก็ตื่นเต้นใช่มั้ยล่ะครับในวันแบบนี้ ยิ่งถ้าย้ายโรงเรียนด้วย พอมองดูรอบๆ บางทีผมก็รู้สึกคุ้มค่ากับการนั่งท่องตำราเตรียมสอบเข้ามาตั้งแต่ม.ต้นปีสอง มัวแต่นั่งท่องจนไม่ได้ดูเเลตัวเองเลยด้วยซ้ำ จนทุกวันนี้ก็ชอบโดนล้อว่าเหมือนลูกหมีด้วยล่ะ TT แถมยังเป็นพวกไม่ค่อยเข้าสังคมอีก


แต่ผมไม่คิดว่าตัวเองจะต้องอยู่โดดเดี่ยวในที่นี่จนถึงปีสามโดยไม่มีเพื่อนหรอกนะครับ… ʕᴥ· ʔ ʕ ·ᴥʔ

อ๊ะ!

ตุ้บ!

“ขอโทษนะครับ” ร่างโปร่งวิ่งเข้ามาชนผมอย่างจังด้วยความเร่งรีบ เขาก้มเก็บของที่ตกก่อนจะเอ่ยขอโทษผมด้วยเสียงติดทุ้มๆหน่อย

‘ไล ควานลิน’

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ?” เจ้าของชื่อไลควานลินที่ติดตรงปกเสื้อเอ่ยถามผม จึงได้เป็นโอกาสที่มองหน้าเขาชัดๆ เขาดูหล่อมากเลยล่ะครับ หล่อจนผมอิจฉาเลย ผมส่ายหน้าเบาๆให้เขา ก่อนจะโค้งตัวน้อยๆ


“ไม่ครับ ขอโทษด้วยนะครับ..” เขาพยักหน้าตอบก่อนจะวิ่งออกไปด้วยความรีบร้อน


อ่ะ…อ้าว.. จังหวะแบบนี้เขาควรจะเข้ามาทักแล้วก็กลายเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอครับ.. /แอบเปิดบท


( ขอโทษค่ะลูก..เดี๋ยวหาเพื่อนให้นะ..)


“น้องครับ! น้อง!! ปีหนึ่งใช่มั้ยเรา มานี่มาๆ”


เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ผมติ้องหันไปมอง รุ่นพี่ร่างใหญ่คนนึงกำลังกวักมือเรียกผมอยู่ นักเรียนที่ยืนอยู่รอบๆที่คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนๆปีหนึ่ง ยืนอยู่รอบๆตัวพี่เขา

“ครับ” ผมเอ่ยตอบเขาพลางวิ่งเข้าไปหา

“โอเค ไปยืนกับเพื่อนๆเลย” พี่เขาชี้นิ้วไปยังกลุ่มเพื่อนที่ว่า ผมพยักหน้าอีกทีแล้วเดินเข้าไปยืนข้างๆเพื่อนกลุ่มนั้น

“อีอูจิน…นายชื่ออีอูจินใช่มั้ย” เสียงข้างๆผมดังขึ้น มือใครก็ไม่รู้สะกิดเบาๆให้ผมหันไปมอง แล้วพยักหน้าตอบ


“อือใช่..”


“เราชื่อจัสตินนะ ยินดีที่ได้รู้จัก” เด็กหนุ่มตัวพอๆกับผมว่า ใบหน้าขาวนั่นยิ้มกว้างอย่างน่ารัก นั่นน่าจะใช้บรรยายลักษณะของเขาได้ล่ะครับ


“อือ ยินดีที่ได้รู้จักนะจัสติน เรียกเราว่าอูจินก็ได้” พวกเรายิ้มบางๆให้กันก่อนเสียงหนึ่งจะขัดขึ้น


“น้องครับ เดี๋ยวเดินตามพี่มานะ” รุ่นพี่คนหนึ่งเดินมาอยู่ข้างๆผมแล้วบอกให้พวกเราเดินตาม พี่คนแรกหายไปไหนไม่รู้ แต่สุดท้ายผมก็ต้องเดินไปพร้อมกับพี่คนนั้น

โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าถูกสายตาของเขาเอาแต่จ้องมองไปตลอดทาง..

“เอาล่ะครับ เดี๋ยวพวกน้องเข้าไปหาที่นั่งตรงเก้าอี้ด้านหน้าเลยนะ นั่งให้เต็มแล้วก็เรียงแถวขึ้นมาเรื่อยๆ อ๊ะ..” แล้วพวกเราก็มาหยุดตรงหน้าโดมปิดขนาดใหญ่มากๆและดูทันสมัย มองคร่าวๆก็รู้ว่าน่าจะจุได้สักสามสี่พันคนเลยทีเดียว พอพี่เขาบอกเสร็จคนอื่นก็เริ่มเดินเข้าไป ผมที่กำลังจะเดินตามจัสตินเข้าไปก็ถูกสะกิดเบาๆอีกครั้งที่ไหล่พี่คนที่พาพวกเรามายิ้มให้ผมก่อนจะกระซิบเบาๆ



“พี่ชื่อจีฮุนนะ อ่อ เราน่ารักมากเลยรู้ตัวมั้ย J”


พระเจ้า!

ผมควรจะทำยังไงดีครับสังคม ถ้ามีผู้ชายมาชมว่าน่ารัก มองจากสายตาแล้ว พี่เขาก็แค่คงเอ็นดูผมล่ะมั้ง..หลายๆคนก็พูดแบบนั้น

(ความจริงแล้ว สายตาที่พี่จีฮุนมองน้องมันแพรวพราวมากเลยค่ะ..อ่า เจ้าตัวเขาคงไม่รู้หรอก..)

หลังจากพี่จีฮุนว่าแค่นั้นเขาก็ อ่า..วิ้งค์ ให้ผมทีหนึ่ง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการวิ้งค์ของพี่เขามันทำให้รู้สึก จะว่ายังไงดีล่ะครับ ใจสั่นหรอ? มันก็ไม่ขนาดนั้นน่ะครับ มันดูน่ารักเล็กๆแล้วยังเท่มากๆเลยด้วย

ตอนนี้เราแยกกันแล้ว โชคดีที่จัสตินจองที่นั่งข้างๆไว้สำหรับผม ทำให้ไม่ต้องไปหาที่นั่งให้ยุ่งยาก ดูเหมือนตอนนี้โดมเริ่มมีรุ่นพี่ปีอื่นๆเข้ามาแล้วครับ ให้ตายเถอะ.. พวกรุ่นพี่มีแต่คนเท่ๆเลยล่ะครับ..

“ทุกคนอยู่ในความสงบนะครับ” เสียงจากไมค์ดังก้องไปทำให้เสียงจอแจจากการคุยกันของนักเรียนทั้งโรงเรียนหยุดลง แล้วตั้งใจฟัง


“ก่อนที่จะเริ่มพิธี เราจะทวนกำหนดการให้นักเรียนทุกคนทราบนะครับ…หลังจากที่ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนพูดจบ เราจะเริ่มพิธีแต่งตั้ง ปริ้นซ์ และ คิง  ทันทีนะครับ..” ร่างเล็กเจ้าของเรือนผมสีอ่อนที่เป็นพิธีกรอ่านกำหนดการในกระดาษให้นักเรียนทุกคนในที่นี้ทราบ ทันทีที่คำว่าริ้นซ์และคิงออกมาจากปากพี่เขา ผมก็เลิกคิ้วเอียงคองงๆ ผิดกับจัสตินที่มีท่าทีตื่นเต้นแปลกๆ แล้วเจ้าตัวก็หันขวับมาหาผม

“อูจินอ่า นายรู้จักคิงกับปริ้นซ์โรงเรียนนี้มั้ย”


“ไม่อ่ะ ไม่เคยรู้มาก่อนเลย..” ผมไม่รู้จริงๆไม่ติงนัง เห็นว่ามีระบบอะไรสักอย่างที่จะแต่งตั้งผู้ดูแลนักเรียนอะไรประมาณนี้ คงคล้ายๆกับประธานนักเรียนอะไรประมาณนี้มั้งครับ


“โห นายนี่นะ” จัสตินยู่ปากสีสดของเขานิดๆ  “คิงกับปริ้นซ์ก็คือคนที่ถูกแต่งตั้งมาเพื่อดูแลโรงเรียนนี้ยังไงล่ะ โดยเลือกจากหน้าตา ผลการเรียน ง่ายๆคือต้องเพอร์เฟ็คสมกับเป็นหน้าตาของโรงเรียน แล้วเขาว่าปริ้นซ์กับคิงปีนี้หล่อมากเลยล่ะ”

รู้ครับว่าหล่อ..แต่นายไม่เห็นต้องหวีดขนาดนั้นเลยนะจัสติน..

ก็ตอนนี้เพื่อนของผมจิกมือกับตักตัวเองแน่น หืม ใจเย็นนะ

“โอเคครับ ตอนนี้ก็ได้เวลาอันสมควรแล้ว..” พี่พิธีกรตัวเล็กที่เดินออกมาหลังจากผู้อำนวยการพูดจบ นี่ผมคุยกับจัสตินนานไปหรือผอ.เขาพูดเร็วไปนะ “ขอเริ่มพิธีการเลยนะครับ..เชิญปริ้นซ์คนก่อนและว่าที่ปริ้นซ์คนปัจจุบันออกมาด้านหน้าด้วยครับ..”


หลังจากพิธีกรพูดจบ ไฟในโดมก็เริ่มลดความสว่างลงจนดูสลัวๆ แต่ตรงหน้าเวทียังคงสว่างอยู่ เสียงฝีเท้าแต่ละก้าวที่มั่นคงดังมาจากเวที ก่อนจะปรากฏร่างชายหนุ่มสองคนตรงกลางเวที


“สวัสดีครับ..ผมอดีตปริ้นซ์ โอเซฮุนครับ” ร่างสูงกว่ากล่าวใส่ไมค์ เสียงทุ้มนั่นดูมีพลังมากจนน่าเหลือเชื่อ ผมได้ยินเสียงชื่นชมเบาๆจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างจัสติน


“ผมรู้สึกขอบคุณอะไรหลายๆอย่างที่เคยทำให้ผมอยู่ในจุดนั้น และตอนนี้ ผมต้องส่งต่อหน้าที่นี้ให้ปริ้นซ์คนใหม่ต่อไป จนกว่าเขาจะจบการศึกษา” รุ่นพี่โอเซฮุนว่า ก่อนจะรับช่อดอกไม้ช่อโตและบางอย่างที่ดูเหมือนแหวนเงินลายเรียบๆแต่ดูหรูหรามีอำนาจอย่างประหลาด และเขามีแหวนลักษณะแบบนี้อยู่ในนิ้วด้านขวาเสียด้วย


อ่อ เมื่อกี้จัสตินแอบมากระซิบผม ปริ้นซ์จะถูกเลือกตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปีสาม ขึ้นอยู่ว่าคุณสมบัติของคนคนที่จะถูกเลือกจะดีแค่ไหน ถ้าเข้าตาผู้อำนวยการหรือเหล่าสภา ก็จะถูกเลือกทันทีแม้จะอยู่ปีหนึ่งก็ตาม และอยู่ในตำแหน่งนี้จนจบการศึกษา

กลับมาที่กลางเวที รุ่นพี่เซฮุนยื่นแหวนสีเงินกับช่อดอกไม้นั่นให้ปริ้นซ์คนใหม่สวมและถือไว้เรียบร้อย ผมเพิ่งสังเกต หน้าตาของปริ้นซ์คนใหม่ดูเหมือนคนต่างชาติมากๆซึ่งมันเข้ากับผมสีทองของเขา ที่ทำให้ดูบุคลิกเหมือนเจ้าชายจริงๆ


“ปริ้นซ์ยังขนาดนี้แล้วคิงจะขนาดไหนวะ…”  ผมได้ยินเสียงคนที่นั่งด้านหลังว่าออกมาเบาๆ


“ก็รุ่นพี่แดเนียลไงมึง อิเหี้ย มึงว่าถ้า คิงรุ่นก่อนกับรุ่นนี้มายืนด้วยกันนี่แม่งโลกจะแตกป่ะวะ”


“อิเหี้ย แม่ง กูว่ากูหล่อแล้วนะ เจอคิงไปแล้วกูอยากมุดกลับท้องแม่ให้มันแล้วๆไป”


“แต่ว่านะ..มึงก็ทำได้เเค่ ถ้า เท่านั้นแหละ”

ผมว่าปกติผู้ชายจะไม่ค่อยมีโมเม้นท์ชมผู้ชายด้วยกันรึเปล่าครับ..ว่าแต่ ถ้า นี่มันหมายความว่ายังไงกัน แต่เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทันทีที่ปริ้นซ์คนใหม่รับไมค์มากมือพิธีกรตัวเล็กทำให้ผมหลุดจากข้อสงสัยแล้วหันไปสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าในปัจจุบัน


 อ๊ะ..ถ้าผมตาไม่ฝาด..สายตาที่ปริ้นซ์เขาใช้มองรุ่นพี่พิธีกรคนนั้นมันเหมือนที่พี่จีฮุนมองผมเลยแฮะ..

“สวัสดีครับ..” เสียงไม่ทุ้มมากมันติดแหลมนิดๆแต่กลับดูมีเสน่ห์น่าฟัง “ผมคิมซามูแอล ก็คงจะเหมือนกับพี่เซฮุนว่า ขอบคุณอะไรหลายๆอย่างและผมจะทำหน้าที่ปริ้นซ์ให้ดีที่สุดครับ”

แปะแปะแปะ

“ทุกคน ทำความเคารพปริ้นซ์!”

สิ้นเสียงพิธีกร ผมก็เห็นสัญญาณมือให้พวกเราลุกขึ้นแล้วโค้งตัว


“ครับ..ต่อไป..ขอเชิญคิงขึ้นมาต่อเลยนะครับ”


แล้วพิธีกรตัวเล็กคนนั้นก็เดินลงไป กลายเป็นอาจารย์คนหนึ่งที่ดูทรงคุณวุฒิเดินขึ้นมาแทน บรรยากาศโดยรอบเริ่มเงียบสงบลงอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกแปลกๆแผ่ปกคลุมไปทั่วโดมแห่งนี้


“ขอให้ทุกคนนั่งลงด้วยความสงบด้วยครับ”


“ขอเชิญคิงคนใหม่ขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ” เสียงอาจารย์คนนั้นว่า เขาผายมือไปทางบันไดขึ้น ซึ่งมีร่างสูงร่างหนึ่งกำลังเดินขึ้นมาด้วยท่าทางมั่นใจ


อ่า..จู่ๆทำไมรู้สึกใจเต้นขนาดนี้นะครับ..


เจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนดูสะดุดตา ดวงตาคมจ้องมองไปทั่วโดม ใบหน้าขาวผิวดูเนียนละเอียดริมฝีปากแดงหน่อยๆแบบคนดูแลตัวเอง ถึงจะสูงแต่ก็ไม่ได้ผอมมาก จะว่ายังไงล่ะครับ มันดูล่ำๆแบบคนออกกำลังกายดูแลสุขภาพอะไรประมาณนี้


ฮื่อ..แค่เห็นแล้วทำไมถึงควบคุมตัวเองไม่ได้เลย


“ทุกคน ทำความเคารพ!” สิ้นเสียง ทุกคนก็ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งตัวเหมือนทำความเคารพปริ้นซ์ แต่โค้งต่ำกว่านิดหน่อย


“สวัสดีครับ..”  เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยออกไมค์ ถึงจะหน้าดูดุแต่ความจริงแล้วเสียงเขาทุ้มแล้วยังละมุนน่าฟังมากเลยล่ะครับ


“ผมคิงคังเเดเนียล”  แค่เเว๊บเดียวที่เสียงเขาดูสั่นๆแปลกๆ แต่เเค่ชั่วคราวจนเเทบสัมผัสไม่ได้ ก่อนใบหน้าคมจะเงยขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพูดด้วยเสียงอันดัง


“ผมจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดครับ”



ผมได้แต่เอ่ยเบาๆอยู่ในใจเท่านั้น



“너무 멋있어요.”









TALKTALK


อันยองค่ะ ตอนนี้เพิ่งนั่งแก้คำสดๆร้อนๆหลังจากร้องไห้เรื่องอันดับน้องเเซมมา ฮึก ไรท์เมนน้องเเซมนะคะ แต่ว่าคุณแดนอันดับดีมากเลย ยินดีด้วยนะคะ ยินดีกับเด็กๆทุกคนด้วย ฮือ /กอดน้องคิมซาแนบแน่น

         ตอนมันดูกากๆไปรึเปล่าคะ บอกได้น้า พอดีไรท์เเต่งเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เรือคู่แดจินเพิ่งเเล่นใหม่ๆ แต่ยังไม่ได้ลงเล้ย เพราะป็อด55555 โอเคค่ะ ยอมรับว่าพล็อตอาจจะดูกากๆ แต่จะพยายามแต่งให้ดีกว่านี้เพื่อให้ทุกคนเสพได้อย่างมีความสุขค่ะ!!!! ♥(ˆ⌣ˆԅ)


          สำหรับคนสงสัย เฮ้ยยย พี่จีฮุนไม่ได้มาร้ายนะตะเองง พี่เขามาดีๆ แฮ่


          แล้วก็ไรท์เปิดเทอมแล้วนะคะ อาจจะลงขาดๆหายๆแล้วแต่กรณี เอาเป็นว่าจะพยายามต่อไปกับฟิคเรื่องแรกเรื่องนี้นะคะ จะพายไปให้ถึงฝั่งฝันนนน ฮ้าาา (灬♥ω♥灬)


     #โรงเรียนมัธยมปลาย101


     เม้นกันด้วยน้าาาา ฮือ กำลังใจอันดีของไรท์!!!

          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #3 I LoVe xs (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 22:31
    โง้ยยย อ่านเจอชื่อฮุนรู้สึกเหมือนโดนลากให้กลับด้อม55555 นี่เมนฮุนและแซม ปริ๊นเก่าและใหม่เลยค่ะ 
    #3
    1
    • #3-1 _Unhyon(จากตอนที่ 2)
      23 พฤษภาคม 2560 / 20:54
      แผนการลากอซอ.กลับด้อมค่ะ!!! ค่อกแค่ก---
      #3-1