ตอนที่ 8 : แกล้งหรือจริงจัง =.,=

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 พ.ค. 60

ไม่ใช่เมียก็เอาเกียร์ของกูไม่ได้ ว่าไงล่ะมึงยังจะเอาไหมเกียร์…”

ไม่พูดเปล่าร่างสูงยังก้มลงมามองหน้าผมอีก ลมหายใจพี่มันเป่ารดแก้มผมเบาๆ และพี่มันยังกระซิบประโยคเดิมซ้ำๆจนผมเริ่มรู้สึกร้อนๆเหมือนแก้มจะระเบิด

ถอยออกไปห่างๆกูเลยนะ

ผมดันหน้าอีกคนออกห่าง แต่ไอ้พี่ชานมันงับมือผมจนต้องสะบัดออกอย่างเร็ว สายตาคมจ้องหน้าหวานไม่ละสายตา ผมได้แต่เม้มปากแน่นทำอะไรไม่ถูก

หึหึกูไม่รีบเอาคำตอบจากมึงหรอกแบค กูรอได้สำหรับมึง นานแค่ไหนกูก็จะรอเอาคำตอบ แต่ถ้านานเกินไปกูนี่แหละจะยัดเยียดให้มึงเอง

ร่างสูงเอ่ยก่อนจะขับรถต่อ ทั้งๆที่สองแขนอ้อมมาโอบผมพร้อมขับรถ ผมนั่งตัวแข็งทื่อเมื่อทำอะไรไม่ถูก

ปล่อยกูก่อนไหม

ไม่ มึงก็นั่งไปสิ กูไม่ได้ไปขับรถบนหัวมึงสักหน่อย อย่าบ่นมาก หนวกหู

ผมได้แต่เบะปากให้เมื่อได้ยินคำพูดของร่างสูง นี่มันตั้งใจจะขับรถเฉยๆหรือว่าจะอยากกอดผมเฉยๆเนี่ย ชักจะไม่แน่ใจแล้วแฮะ

 

หลังจากที่นั่งเงียบๆตลอดทางก็มาถึงหอผมสักที เหนื่อยจะแย่ครับ นั่งก็ได้ไม่เต็มอิ่ม ใจจริงผมกะว่าจะนั่งตักพี่มันแรงๆไปเลย นั่งให้ขาหักกันไปข้างจะได้จำว่าไม่ควรเอาผมขึ้นมานั่งตัก

อ้าว จะลงมาทำไม ไม่ต้องมาส่งขนาดนี้ก็ได้

ผมเอ่ยเมื่อเห็นอีกคนเดินตามลงมา ไม่ได้บอกให้ลงมาส่งพี่แกยังจะลงมาอีก จะบริการถึงห้องเลยหรือไงครับ

ไม่ได้มาส่ง ก็จะขึ้นห้องกับมึง

ใครชวนไม่มีบ้านรึไง

มี แต่ฝนมันตกหนักไง มึงนี่มันขี้เหร่แล้วยังจะใจร้ายใจดำอีกนะ ฝนตกขนาดนี้ยังจะให้กูขับแข่งไปอีก อันตรายชัดๆ

แต่เมื่อกี้มึงยังบอกว่าขับได้ไง

นั่นมันเมื่อกี้ ตอนนี้กูเหนื่อย กูเมื่อย รอให้ฝนมันหยุดก่อนแล้วกัน

ผมมองอีกคนตาปริบๆเมื่อไอ้พี่ชานมันเดินนำหน้าไปแล้ว สรุปผมหรือพี่มันเป็นเจ้าของหอกันแน่ จะทำตัวสบายเกินไปแล้วนะไอ้บ้านี่

 

ถ้าฝนหยุดกลับไปเลยนะ

ผมมองร่างสูงที่นั่งดูทีวีเหมือนกับเป็นบ้านของตัวเองอย่างเอือมๆก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆอีกคน

กูรู้แล้วน่า หนวกหู จะอาบน้ำก็ไปอาบ ไม่ต้องมานั่งเฝ้ากูเหมือนกลัวจะขโมยของงั้นแหละ

อ้อ รู้ตัวนี่

ผมยักไหล่พรางเดินชนขาไอ้พี่ชานที่เหยียดยาวขว้างทาง ที่จริงมันก็ไม่ได้ขว้างอะไรมากมายหรอก แต่ผมหมั่นไส้มากกว่า

ครืน ครืน ครืน~

 

ผมหันไปมองโทรศัพท์เครื่องสวยที่สั่นไหวไปมา ก็ไม่อยากจะรู้เรื่องของมันหรอกนะ แต่พอจะรู้ตัวอีกทีมือก็กดรับสายไปแล้ว

“……..”

(ฮัลโหล แบคหรอนี่พี่ซูโฮนะ จำได้ใช่ไหมครับ)

ซูโฮไหนครับ พอดีว่าผมไม่ค่อยแน่ใจ

ผมกรอกเสียงตอบไอ้โฮเพื่อนรักทันที แหมมีแลกเบอร์กันด้วย ไปถึงไหนต่อไหนแล้วพวกมันสองคน

(อ่า โทษทีครับ ผมคิดว่าโทรผิด)

ไม่ผิดหรอกครับ โทรถูกแล้ว ดึกๆแบบนี้ควรนอนได้แล้วนะครับ ไม่ใช่เอาเวลาโทรมาจีบเมียคนอื่น

ย๊าส์ ใครใช้ให้รับโทรศัพท์ของกูห๊ะ เอามาเลยนะ

ร่างเล็กที่พึ่งออกจากห้องน้ำชะงักเมื่อเห็นผมรับโทรศัพท์ของมัน มันก็พุ่งตัวมาหวังจะคว้าคืน ผมไวกว่าเลยยกโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัว มันก็พยายามกระโดดแย่ง แต่ก็ได้แค่เกือบๆได้นะ เพราะมันเตี้ยผมเลยคว้าเอวเล็กเข้ามากอดเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

หื้ม ก็บอกว่าเดี๋ยวรีบตามเข้าไปในห้องไง ทำไมใจร้อนแบบนี้เนี่ยแบค

ไม่พูดเปล่ามือผมดันเลื้อยเข้าบีบเค้นสะโพกขาวจนน้องมันสะดุ้งและเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว

อ๊ะ! ปล่อยกูนะไอ้พี่บ้า

ผมเหลือบมองโทรศัพท์ก็เห็นว่าอีกคนยังถือสายอยู่ ก่อนจะดันร่างเล็กติดกำแพง พร้อมพูดเสียงดังให้มั่นใจว่าทุกคำพูดคนปลายสายได้ยิน

อย่ารุนแรงกับกูสิแบคไม่อยากได้เกียร์หรอ หื้ม…”

ผมก้มลงใกล้ร่างเล็กที่ยืนตัวแข็งทื่อ กลิ่นหอมอ่อนๆลอยแตะจมูกของผม ผมเผลอสูดดมมันเข้าเต็มปอด

มึงหอม

ไอ้โรคจิต เอาหน้าไปห่างๆเลย

ร่างเล็กหน้าแดงครับเมื่อผมชมว่ามันหอม ซึ่งมันหอมจริงๆครับ ยิ่งมันห้ามผมยิ่งอยากจะแกล้งมันและคนในสาย

ผมซุกหน้าลงกับไหล่ของมันก่อนจะค่อยๆใช้จมูกโด่งสวยไล่ขึ้นเรื่อยๆตามคอขาว ยิ่งปลายจมูกโด่งโดนเนื้อขาวยิ่งทำให้ผมอย่างกัดให้มันเป็นรอย

งับ!

อ๊ะ! เจ็บนะ อื้ออ!”

ผมงับคอขาวทันที พร้อมกับเสียงโวยวายของคนใต้ร่าง ผมปิดปากเล็กไว้ไม่ให้ส่งเสียงโวยวาย ก่อนจะเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวเมื่อกลิ่นมันยั่วยวน ไม่ได้ก็ขอแค่ชิมว่ะ

ตุบ!

โทรศัพท์เครื่องสวยหล่นจากมือผม เมื่อสิ่งที่ผมสนใจตอนนี้คือไอ้คนใต้ร่างไม่ใช่โทรศัพท์อีกแล้ว ก่อนจะเอามือออกจากปากเล็กเมื่ออีกคนดูจะหายใจไม่ออก ผมเลียคอขาวพรางขบกัดจนเป็นรอย น้องมันดิ้นครับ หน้านี่แดงไปหมด

อื้อ ปล่อยกูก่อนชานยอล

อื้ม..”

มือเล็กขย้ำเสื้อผมแน่น แก้มแดงๆกับท่าทางตื่นตกใจของมันทำให้ผมอารมณ์ดีจริงๆ ก่อนจะยอมละปากออกจากซอกคอขาวที่มีรอยแดงเป็นจุดๆ ผมมองผลงานตัวเองแล้วยิ้มมุมปาก พรางก้มมองโทรศัพท์ที่พื้นก็เห็นว่าอีกคนวางสวยไปแล้ว

ทำเหี้ยอะไรของมึง กูจะไปเรียนได้ไง

ร่างเล็กโวยวายใส่ผมทั้งๆที่ไม่ยอมจะสบตา คอเสื้อเชิ้ตตัวยาวที่ใส่ก็ตกไปอีกข้าง ทำให้เห็นไหล่ขาวกับลำคอที่มีรอยของผมชัด มือเล็กถูไถรอยนั้นเผื่อมันจะหาย ผมจ้องก่อนจะเดินไปใกล้มัน

ยิ่งถูมันยิ่งชัด นี่มึงโง่หรือไม่รู้เนี่ย อยากลองใส่ดูไหมล่ะ

ผมจิ้มแก้มมันก่อนจะถอดเกียร์ออกพรางใส่ให้ร่างเล็กที่ทำหน้างงๆกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น น้องมันก้มลงมองเกียร์กับผมสลับกัน

ให้กูทำไม

ไม่ได้ให้ กูแค่ให้ยืมใส่เฉยๆ

ผมเอ่ยก่อนจะผละหัวมันเบาๆพร้อมเดินผิวปากเข้าห้องน้ำ ไม่ลืมที่จะตะโกนออกมาให้อีกคนอายเล่นๆ

หาชุดให้กูเปลี่ยนด้วย ไม่งั้นกูจะเดินแก้ผ้าในห้องมึงเนี่ยแหละ

 

ผมมองร่างเล็กที่นั่งเช็กไอจีพรางหัวเราะ หลังจากที่อาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จผมว่าจะกวนมันสักหน่อย แต่เจ้าตัวมัวแต่สนใจจอคอม ผมเหล่มองก็เห็นอีกคนกำลังคอมเม้นต์รูปของไอ้โฮที่อุ้มน้องหมาพรางยิ้มร่า

อ่ะแฮ่ม

น้องมันหันมามองผมแว๊บเดียวก็หันกลับไปสนใจจอคอมอีกครั้ง ผมเบะปากก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆ

ทำไมมึงยังไม่นอนอีก

ไม่ง่วง

ร่างเล็กตอบผมแต่ก็ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา เหอะ เอาเข้าไปดูอะไรนักหนาก็แค่คนถ่ายรูปกับหมา ทำยังกับไม่เคยพบเคยเห็น

มึงได้กี่ลายเซนแล้วแบค..

ผมยิ้มมุมปากทันทีเมื่อคำพูดผมทำให้อีกคนชะงักก่อนที่จะละสายตาจากจอคอมมามองหน้าผม

เออคือเรื่องนั้นมันก็…”

พรุ่งนี้กูจะเรียกตรวจสมุด มึงเตรียมตัวโดนได้เลยไอ้แบค เหอะ

มือเล็กเกาะหมับที่แขนแกร่ง ก่อนจะมองหน้าผมตาปริบๆอย่างน่าสงสาร ผมกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง

ชานยอลมึงอย่าทำอย่างนี้สิ กูจะไปหาทันได้ยังไง

ผมไล่สายตาตามมือเล็กที่นวดๆแขน พร้อมพูดกล่อมให้ผมไม่ลงโทษมัน

มึงก็ไปให้ไอ้โฮช่วยเซนให้สิ สนิทกันจนโทรหากันได้เลยนิ

มึงจะบ้าหรอ! พี่โฮไม่ใช่สายรหัสกูสักหน่อย

กูก็ไม่ใช่สายรหัสมึง เพราะงั้นกูช่วยมึงไม่ได้

ผมยิ้มมุมปากเมื่อร่างเล็กเบะปากเหมือนจะร้องไห้ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นจ้องผมอ้อนๆ

เห้ยๆ อย่ามองกูแบบนั้นนะ ไม่งั้นกูจะสั่งซ่อมมึง

    ช่วยกูหน่อยนะชาน นะๆนิดๆหน่อยๆเองไม่มีใครรู้หรอก

    ผมมองร่างเล็กที่ขยับมาใกล้ตาปริบๆ และดูเหมือนร่างเล็กจะได้ใจที่แกล้งผมได้ผล ยิ่งผมห้ามน้องมันก็ยิ่งแกล้งขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

    ไม่ กฎก็คือกฎ

    “นะชาน อย่าทำแบบนี้สิ

    มือเล็กจับแขนผมเบาๆพรางส่งสายตามาให้ ผมรู้ว่าน้องมันแกล้งคงคิดจะเอาคืนผมที่ทำรอยให้มันสิท่าอย่าทำให้ความอดทนกูหมดนะแบค

    มึงคงไม่อยากนอนสิท่า…”

    “อ๊ะ!....”

 

#อ่านแล้วฝากเม้นด้วยนะค้าาาาาา

15 ความคิดเห็น

  1. #13 Saaunsae (@seapanita) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:04
    ทำไมเราคิดอ่ะ
    #13
    0