ตอนที่ 6 : หวั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 พ.ค. 60

ไอ้ชานอธิบายมาเลยมึง เมื่อวานก็หายหัว สรุปมึงไปอยู่กับน้องมันมาใช่ไหม

ทันทีที่ไอ้แสบออกไป หมาในปากเพื่อนรักของผมก็เผือกทันทีครับ และไม่ใช่แค่มันตัวเดียวด้วยสิ ทุกสายตาของเพื่อนๆผมมองมาที่ผมเป็นตาเดียว ผมได้แต่ถอนหายใจก่อนจะลุกเดินหนี

เฮ้ รอกูด้วย เล่ามาเลยมึง!!”

ไอ้ไคยังไม่ปล่อยครับ วิ่งตามผมมาไม่ห่าง นี่มันจะอยากรู้อะไรนักหนา

อะไรของมึงไค

เรื่องมึงกับน้องแบคไง เป็นไงกันแน่

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลากมันไปที่ลับตาคนมากว่านี้ แหมพอรู้ว่าผมจะเล่านี่ตาเป็นประกายเชียว

ก็ไม่ได้มีอะไร กูเมาน้องมันเลยพากลับด้วย แต่กูลืมเสื้อช็อปไว้ที่ห้อง ไอ้แบคก็แค่เอามาคืน

แล้วที่มึงบอกว่าจัดหนักน้องมันล่ะ แน่ะๆๆ

ผมปักมือที่ชี้หน้าออกอย่างรำคาญ ก่อนจะดีดหน้าผากมันไปหลายทีด้วยความหมั่นไส้

กูตัวหนักไง น้องมันพยุงกูกว่าจะถึงห้องคงปวดแขน ก็เลยบอกไปแบบนั้น แล้วอย่าเที่ยวเอาไปพูดที่ไหนว่ากูจัดหนักน้องมัน กูแค่พูดว่ากูดันหนักไปหน่อย ข่าวจะผิดๆเพราะปากมึงเนี่ยแหละ

กูว่าไม่ใช่เพราะกูมั่ง มึงก็รู้ดีนี่ว่าเด็กวิศวะจะไม่ให้ใครถือเสื้อช็อปหรือเอาไว้กับคนอื่นไม่ให้แม้แต่คนอื่นใส่ถ้าคนนั้นไม่ใช่แฟน

แล้วไง

แต่น้องมันเอาเสื้อมาให้มึงถึงที่ มึงคิดว่าคนอื่นจะไม่เอาไปพูดหรอชาน ทุกคนเห็นกับตา ไหนจะคำพูดชวนคิดของมึงอีก ป่านนี้คนเขาคิดไปไกลแล้ว

นั่นสิ ป่านนี้คนคงเอาไปพูดสนุกปากทั่วคณะแล้ว

แล้วมึงคิดหรอว่าข่าวมันจะรั่วแค่ในคณะ คึคึ

ผมเงยหน้ามองไอ้ไคทันทีที่มันพูดจบ ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะผุดที่มุมปากของมัน ผมชี้หน้ามันทันที

ไอ้ไค มึงอย่าคิดเชียวนะ!”                 

ไม่ทันแล้วครับ พอผมขู่มัน มันก็ออกวิ่งทันทีพรางหันมายิ้มเย้ยผมอีก ไอ้เพื่อนเลวเอ๊ย กูจับมึงได้มึงตายแน่ไอ้ไค!

 

หลังจากที่ผมมาส่งงานวิจัยแต่เช้าก็ว่าจะเข้าคณะซะก่อนถ้าไม่เจอร่างเล็กที่คุ้นตาเดินใส่เสื้อช็อปเข้าคณะวิศวะ….คำถามต่างๆตีกันวุ่นในหัวของผมว่าแบคฮยอนได้เสื้อช็อปตอนไหน? ถ้ายังไม่ได้เสื้อแล้วมันเป็นของใคร?

ผมเดินตามร่างเล็กมาเรื่อยๆแต่อีกคนก็เอาแต่สนใจเสื้อช็อปที่ใส่อยู่พรางหมุนตัวไปมาตลอดเวลาที่เดินไปตึกคณะก่อนที่จะหยุดถอดเสื้อแล้วเอามาถือแทน แบคฮยอนจัดเสื้อให้เรียบเหมือนว่าตัวเองไม่เคยใส่มัน

ผมยืนรอร่างเล็กที่เข้าไปในตึกคณะไม่นานก็เห็นเดินออกมา มือเล็กยกขึ้นปิดแก้มตัวเองจนผมที่มองอดขำไม่ได้ แต่คงจะแรงไปหน่อยเมื่ออีกคนเริ่มจะเห็นผมที่ยืนอยู่ข้างต้นไม้หน้าคณะ

อ้าวพี่ซูโฮ มาทำอะไรหรอครับ

พี่กำลังจะไปกินข้าวน่ะ แต่เห็นเราเดินออกมาพอดีเลยหยุดมองเพราะเห็นทำท่าทางแปลกๆ ถามจริงไปก่อเรื่องอะไรไว้แน่

พี่ก็ ว่าผมซะเสียหายเลย ไปๆๆไปกินข้าวดีกว่าผมหิวพอดี

ไม่พูดเปล่าร่างเล็กก็ดึงแขนผมออกไป พอผมรั้นไว้ก็ทำให้แบคเซเข้ามาใกล้จนหน้าชนกับอกผมพอดี

อ๊ะ!”

ผมก้มลงมองร่างเล็กที่หน้าซุกอก ก่อนที่แบคจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองผมที่จ้องอยู่ก่อนหน้านี้ ผมยิ้มให้ร่างเล็กก่อนที่จะจิ้มหน้าผากอีกคนเบาๆไปมา

เตี้ยยยย

ใบหน้าเล็กขึ้นสีแดงจัดเมื่อผมจิ้มหน้าผากไม่พอยังเอ่ยล้อเลียนความสูงอีก ผมจ้องใบหน้าขาวที่เงยขึ้นมามองผมเหมือนกันก่อนจะยิ้มและก้มลงไปใกล้อีกคนก่อนจะกระซิบเบาๆ

อ่า ใครกันเนี่ยขี้เหร่ชะมัด

นิ้วเรียวของผมดีดหน้าผากอีกคน ก่อนจะกอดคอแบคฮยอนแล้วลากไปโรงอาหาร ไม่วายร่างเล็กยังบ่นเสียงดังตลอดทางที่เดินผ่าน

 

ผมจ้องมองภาพคนสองคนที่ยืนหยอกล้อกันอยู่หน้าตึกวิศวะ ทั้งๆที่ผมจะเข้าไปขัดมันสองคนก็ได้ แต่แปลกที่ผมเลือกที่จะยืนมองมันเฉยๆพรางกำมือแน่น ผมไม่ได้อยากจะมาหาเรื่องน้องมันหรอกครับ ก็แค่จะเอาข้าวที่ซื้อมาให้มันไปกิน เห็นรีบเอาเสื้อมาคืนผมมันคงจะยังไม่ได้กินอะไรมา เพราะที่ห้องมันมีแต่ซากมาม่าที่หมดแล้ว เรียกง่ายๆเลยก็คือที่เก็บขยะดีๆนี่เองแต่มันคงไม่จำเป็นแล้วมั้งข้าวกล่องนี้

ผมมองข้าวในมือแต่ก่อนที่จะทิ้งมันลงขยะสายตาก็เหลือบไปเห็นลูกหมาสีขาวน้ำตาลน่ารัก มันเหมือนหมาจิ้งจอกเลยครับ แต่ติดจะตัวเล็ก ตามันโตน่ารักเชียว มันมองมือผมที่ถือข้าวสลับกับจ้องหน้าพรางกระดิกหาง

อย่ามาทำหน้าตาอย่างนี้สิ ไม่ให้กินหรอกเฮ้อ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดี

ผมพูดใส่มันเสียงดังจนหมาน้อยสะดุ้ง ก่อนที่ผมจะพูดเสียงอ่อนลงมาเมื่อสบตาที่จ้องแป๋ว

ก็บอกว่าอย่าทำหน้าอย่างนั้นไง

ถึงปากจะบ่นแต่ผมก็นั่งลงข้างๆมันก่อนจะแกะข้าวที่ซื้อมาวางไว้หน้าเจ้าขนปุย มันวิ่งเข้ามานั่งพิงขาผมอ้อนๆก่อนจะก้มลงกินข้าว ผมลูบหัวมันเบาๆ

อร่อยสินะ เจ้าของแกไปไหนเนี่ย ทำไมปล่อยให้แกมาเดินแถวนี้ได้ ดูสิมอมแมมเชียว

อ้าวพ่อหนุ่มให้อาหารมันหรอจ๊ะ ป้าก็นึกว่ามันหายไปไหนยิ่งไม่มีเจ้าของอยู่ด้วย มันน่าสงสารมากเลย

ผมละสายตาจากเจ้าขนปุยมองป้าแม่บ้านที่เอ่ยยิ้มๆเมื่อเห็นผมให้อาหารมัน ผมยิ้มให้ป้าก่อนจะลุกขึ้นยืน

มันไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เลยนะ ป้าก็ตกใจที่มันยอมให้เราเข้าใกล้

หื้ม จริงหรอครับผมว่ามันออกจะขี้อ้อน

จริงจ้า ไม่มีใครเข้าใกล้มันได้เลย มันวิ่งหนี ไม่ก็ขู่ คนเลยกลัวมันจะกัดเลยไม่มีใครเข้าใกล้หรือแม้แต่จะเอามันไปเลี้ยง

ผมก้มลงมองมันกินข้าวอย่างกับอดมาหลายวัน แล้วก็อยู่คุยกับป้าแม่บ้านจนแกขอตัวกลับบ้านไปก่อน

ผมมองเจ้าขนปุยก่อนจะเดินเข้าตึกไปเรียน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมันเดินตามผมมาพรางจ้องตาแป๋ว พอผมจะเดินไปอีก มันก็เดินตาม

นี่ แกจะเดินตามทำไม ฉันจะไปเรียนนะ กลับไปได้แล้ว ข้าวก็กินอิ่มแล้วนี่น่า ยังจะตามมาทำไมอีก

ผมนั่งลงบ่นกับมัน มันจ้องหน้าผมแว๊บเดียวที่ผมเห็นตากลมๆนั่นคลอด้วยน้ำใสๆ

โหหมาบีบน้ำตาได้ด้วยแฮะ

ผมส่ายหน้าไปมายิ้มๆก่อนจะชี้หน้ามัน มันก็ดูจะตั้งใจมองหน้าผมซะเหลือเกิน =  =

ถ้าเรียนเสร็จฉันออกมาแล้วเจอแกจะให้ไปด้วยก็ได้ แต่ถ้าไม่เห็นแกล่ะก็อย่าหวังว่าจะให้ไปด้วยนะ

ไม่พูดเปล่าผมก็ชี้หน้ามันด้วย เจ้าปุยกระดิกหางก่อนจะเลียนิ้วผมที่ชี้มัน ผมนี่รีบชักออกเลยครับ

เดี๋ยวโดน! แกนี่มัน…”                        

โฮ่งๆๆ

เสียงเห่าเล็กๆดังออกมาพรางกระดิกหางไปมาก่อนจะเอียงคอมองผมอย่างน่ารัก ผมมองมันอย่างหมั่นไส้ก่อนจะเดินเข้าตึกเรียน

 

ซ่า ซ่า ซ่า!

อยู่ๆฝนก็ตกอย่างหนัก ผมที่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างถึงกับสะดุ้งเมื่อนึกได้ว่าก่อนจะเข้าเรียนผมเอ่ยอะไรไว้

เห้ย!!!”

เห้ยห่าอะไรของมึงไอ้ชาน กูยิ่งเรียนไม่รู้เรื่อง พอได้ยินเสียงมึงความรู้ที่จำได้น้อยนิดดันหายหมด

ไอ้ไคโวยผมทันทีเมื่ออยู่ๆก็ทำให้มันตกใจ ผมมองหน้ามันเอือมๆก่อนจะวิ่งออกนอกห้องตรงไปยังจุดที่ผมให้ข้าวเจ้าปุยแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของมันเลยครับ ฝนยิ่งตกหนักยิ่งทำให้ผมมองหามันยากไปอีก

หายไปไหนของมันนะ ฝนยิ่งตก…”

ผมนั่งลงข้างๆกล่องข้าวเปล่าที่ผมให้มันกินนั่นสินะ มันเป็นหมา มันคงฟังที่ผมพูดไม่รู้เรื่อง ป่านนี้คงไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง

หงิกๆๆ~~

ผมค่อยๆหันไปมองตามเสียงก็สะดุดกับเจ้าปุยที่นอนตัวสั่นเทาอยู่ใต้โต๊ะที่ตอนนี้ฝนสาดจนจะท่วมแล้ว มันมองมาที่ผมอย่างน่าสงสาร

ออกมานี่มา เร็วๆ

ผมเอ่ยเรียกมัน แต่มันก็ยังนิ่งจนผมเดินไปอุ้มมันออกมาเอง ตัวมันสั่นมากเลยครับ ผมว่ามันต้องไม่สบายแน่ๆโดนฝนซะขนาดนี้ก่อนจะถอดเสื้อช็อปออกมาห่อตัวมันไว้เพราะกลัวมันหนาว


#อ่านแล้วเม้นด้วยนะตัวเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #11 Saaunsae (@seapanita) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:59
    ฏทเฟ่นป่าว
    #11
    1
    • #11-1 Saaunsae (@seapanita) (จากตอนที่ 6)
      18 มิถุนายน 2560 / 12:59
      โทเฟ่น
      #11-1
  2. #6 ้้cbsp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 11:15
    ชอบน่าาาาา รีบมาต่อนะคะ
    #6
    0