ตอนที่ 5 : พรหมลิขิตผิดเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 พ.ค. 60

เสียงเพลงดังเป็นจังหวะเหล่าผีเสื้อราตรีก็พากันโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามเพลง ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ผมได้แต่มองภาพนั้นอย่างเซงๆเมื่อไอ้เพื่อนตัวดีที่เป็นคนนัดมาร้านไอ้เฉินยังไม่โผล่หัวมันมา

อยากกินอะไรสั่งให้เต็มที่เลยนะเว้ยไอ้แบค

ผมยิ้มให้ร่างสูงที่เดินมานั่งข้างๆพร้อมยกน้ำสีสวยขึ้นมาจิบก่อนจะส่งสายตาให้สาวๆที่เดินผ่านไปมา

ร้านมึงคนเยอะนะ

แน่นอนสิ ขนาดเปิดได้ไม่นานนะเว้ยกระแสตอบรับจากนักศึกษาที่ชอบเที่ยวนี่ดีชิบหาย ทุนที่ลงไปกูได้คืนหมดแล้ว ตอนนี้ก็หอบเอาแต่กำไลว่ะ

ผมมองไอ้เฉินอย่างทึ่งๆในการบริหารงานของมัน มันเป็นคนที่ไม่ค่อยจะมีสมองทางด้านการเรียนสักเท่าไหร่ พ่อมันแต่งงานใหม่ มันเลยมีแม่เลี้ยงที่ไม่ถูกกันจนวันหนึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรกันแน่ รู้แค่ว่ามันทะเลาะกับแม่เลี้ยงอย่างหนัก จนพ่อไล่มันออกจากบ้าน ผสมกับที่มันป็นคนหัวรั้นที่ไม่ยอมให้ใครมาข่มเลยออกมาอยู่คนเดียวและต่อมาไม่รู้มันคิดอะไรอยู่ๆก็เอาเงินที่เหลืออยู่ไม่มากมาลงทุนเปิดร้านนี้  ตอนนี้ก็ดูเหมือนกิจการมันจะไปได้สวยซะด้วย ผมเคยบอกให้มันกลับมาเรียน มันบอกว่าชอบทำงานมากกว่า ผมก็เข้าใจมันนะครับ..

ที่เล่าเรื่องของมันเนี่ยก็ไม่ได้ต้องการอะไรหรอก ผมแค่จะเปรียบเทียบให้ฟังว่าคนเราทุกคนเก่งกันคนละด้าน ถ้าเพื่อนคุณไม่รู้สิ่งที่คุณเก่งไม่ใช่ว่าเขาโง่ และถ้าเราไม่รู้ในสิ่งที่เพื่อนรู้ก็ไม่ได้แปลว่าเราโง่ เราจะเอาสิ่งนี้มาตัดสินคนอื่นว่าเขาโง่ไม่ได้ ก็อย่างเช่นไอ้เฉินที่มันเรียนไม่เก่ง แต่กับบริหารร้านของมันได้อย่างดี นี่แหละครับที่ผมจะบอกว่าคนเรามันเก่งกันคนละด้าน ใช่ว่าคนที่ไม่รู้อะไรจะไม่มีโอกาสประสบความสำเร็จ คนที่ประสบความสำเร็จจริงๆคือคนที่ทำงานเป็นต่างหากไม่ใช่คนที่เก่งผมรู้จักมันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะ แต่ว่าไอ้ฮุนมันรู้จักต้องไหนผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน คงจะเป็นช่วงซัมเมอร์มั้ง

ไอ้ฮุนมันจะมาไหมเนี่ยเฉิน กูรอมานานแล้วนะเนี่ย

มึงรีบกลับหรอว่ะ กูนึกว่าไม่มีเรียนซะอีกพรุ่งนี้เห็นมาเที่ยวกัน

มีเรียนบ่ายน่ะ เพราะงั้นแดกได้

ผมเอ่ยจบก็กระดกน้ำสีสวยเข้าปากรวดเดียวหมดจนได้เฉินชี้หน้าผมก่อนจะเตือน

แดกอย่างนั้นเดี๋ยวก็เมาหรอกห่า

แหมเมาเดี๋ยวไอ้ฮุนก็พากูกลับเองแหละน่า

ผมเถียงร่างสูงก่อนจะกระดกเหล้าหลายต่อหลายแก้วก็ไม่มีวี่แววว่าไอ้เพื่อนเลวนั่นจะโผล่หัวมา ผมเริ่มจะมึนๆแล้วล่ะทีนี้

บอสครับ ลูกค้าท่านนั้นเมาแล้วไม่ยอมกลับบ้านครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ถามว่าบ้านอยู่แถวไหนก็คุยไม่รู้เรื่อง

ผมหันไปมองเด็กเสริฟที่เดินเข้ามาคุยกับไอ้เฉิน ร่างสูงขมวดคิ้วก่อนจะหันมามองหน้าผม

มึงรออยู่นี่นะ เดี๋ยวไอ้ฮุนก็มา มันส่งข้อความมาหากูว่ามีเรื่องด่วนเลยทำให้มาช้า เดี๋ยวกูออกไปจัดการลูกค้าก่อน

ผมมองตามร่างสูงที่เดินออกไปทางที่ลูกน้องบอก ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับแผ่นหลังที่ใส่เสื้อช็อปคุ้นๆ มือเล็กของผมเลื่อนขึ้นมาจับตาตัวเองออกกว้างเพื่อมองภาพนั้นชัดๆ

 

คุณครับๆ ไหวหรือเปล่าครับ ทางร้านเรามีบริการส่งลูกค้าถึงบ้านนะครับ ไม่ทราบว่าบ้านคุณอยู่แถวไหนหรอครับ

เฉินสะกิดร่างสูงที่นอนฟุบหน้ากับโต๊ะ ก่อนจะมองเหล้าหลายชนิดที่คนตรงหน้าสั่งมากิน

ห่าเอ๊ย จะให้ไม่เมาได้ไง แดกเหล้าหลายยี่ห้อขนาดนี้

“……………………….”

ผมพยายามปลุกลูกค้าหลายครั้งแล้วครับบอส ผลก็เป็นแบบที่บอสเห็นแหละครับ

มีอะไรกันว่ะเฉิน

ผมเดินตามแผนหลังที่คุ้นตาจนมาหยุดอยู่ข้างไอ้เฉินที่ยืนทำหน้าเหมือนหมาโดนยาเบื่อ

ลูกค้าเมาก็เลยไม่รู้ว่าบ้านอยู่ไหน

ผมมองแผ่นหลังที่คุ้นฟุบหน้ากับโต๊ะอย่างสงสัยก่อนจะเดินไปใกล้พรางสะกิดร่างสูงที่เมาไม่รู้เรื่อง

คุณครับ คุณ

ผมสะกิดไหล่หนาเบาๆร่างที่เคยฟุบหน้าค่อยๆขยับ ผมกับไอ้เฉินมองหน้ากันอย่าง งงๆ เมื่ออีกคนตื่นง่ายๆเพียงเพราะผมปลุก

แบค…”

0 0!!

ผมนี่อ้าปากค้างเลยครับ เมื่อไอ้คนที่นอนอยู่เมื่อกี้คือพี่ชาน ถึงว่าทำไมเสื้อช็อปมันคุ้นๆตาของผมนัก ที่แท้ก็ไอ้คนที่มันคอยแกล้งผมนี่เอง

อ้าวแบค มึงรู้จักด้วยหรอ

ไม่ๆๆ กูไม่รู้จักเลยจริงๆนะเฉิน

ผมส่ายหน้าไปมาก่อนจะรีบเดินออกจากตรงนั้น แต่ก็ช้ากว่าไอ้เฉินที่คว้าคอเสื้อผมไว้ได้ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด

อย่ามาเนียน มึงรู้จักไอ้แบค พามันออกไปจากร้านกูเลยนะ เมาขนาดนี้มึงคิดจะทิ้งเพื่อนมึงไว้ที่นี้หรอ มึงนี่มันใจร้าย ใจดำ ใจหม…”

หุบปากไปเลย กูพาไปก็ได้

ผมเบะปากทำใจก่อนจะมองร่างสูงที่ฟุบหน้ากับโต๊ะอย่างหมดสภาพทำไมกูต้องช่วยด้วยเนี่ย TT

 

หลังจากพี่ร่างเล็กพาเพื่อนที่เมาออกไปเฉินก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ร่างสูงขมวดคิ้วเมื่อเห็นโทรศัพท์เครื่องสวยวางอยู่บนโต๊ะ มือหนาหยิบขึ้นมาดูก่อนจะส่ายหน้าระอา

ห่าแบค ทำไมนิสัยไปไหนทิ้งของไว้ที่นั่นมันไม่หายไปสักทีนะ

เห้ย โทษๆที่มาสายมึง ยังไม่เริ่มแดกกันใช่ไหม แล้วไอ้เตี้ยนั่นหายหัวไปไหน

มันกลับไปแล้วครับคุณชาย กว่ามึงจะโผล่หัวมาได้นะ เอานี่ไปคืนมันด้วย

มันลืมไว้อีกตามเคย

ร่างสูงโยนโทรศัพท์เครื่องสวยให้เซฮุนที่พึ่งมาก่อนจะเดินไปทำงานต่อ

อ้าว ไอ้เฉินไปไหนว่ะ กูพึ่งมานะ มาคุยกันก่อน

 

ตุบ!

ผมโยนร่างสูงลงบนเตียง ดึกขนาดนี้ใครจะแบกพี่มันไปส่งบ้านครับ ผมเลยพามาหอของผมก่อนเพราะว่ามันอยู่ใกล้ๆกับร้านไอ้เฉิน

ก็ไม่ได้อยากจะช่วยหรอกนะ

ผมเอ่ยเสียงอู้อี้กับร่างสูงที่นอนนิ่ง กลิ่นเหล้านี่หึ่งเลยครับ ไม่ใช่แค่ของพี่มันหรอก คงจะรวมๆกับผมด้วย แต่ผมก็ไม่ได้เมาจนไม่ได้สติแบบไอ้พี่ชาน ผมจ้องหน้าที่หลับของอีกคนนิ่งๆ จะว่าไปตอนหลับนี่ดูไม่มีพิษมีภัยดีนะ เหมือนเด็กเลย แต่ถ้าตอนตื่นนี่ยังกับคนละคน

ไม่ๆๆๆ ไม่คิดไอ้แบค

ผมส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้พี่มัน แล้วถอดถุงเท้าและเสื้อช็อปออกไปซัก แต่จะให้ผมเช็ดตัวให้หมดล่ะก็ฝันไปเถอะ ตาผมก็จะปิดแล้วเนี่ย

 

แสงแดดส่องกระทบร่างเล็กที่นอนมุดหน้ากับอกอีกคน ขาขาวก่ายพาดเอวหนาเหมือนกับกอดหมอนข้าง

อื้อ…”

ร่างสูงขยับตัวเบาๆ ก่อนจะค่อยๆลืมตาพร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นมานวดขมับแต่ต้องชะงักเมื่อสายตาสะดุดกับขาเล็กที่พาดเอวตนก่อนจะค่อยๆไล่สายตาขึ้นไปมอง

ใบหน้าขาว ผมยุ้งๆที่มุดหน้ากับอกของผมเลยทำให้ตอนนี้ผมมองหน้ามันได้ชัด ไม่นานมันก็ค่อยๆขยับตัวก่อนจะลืมตา

O O!!

เห้ย!!!”

ร่างเล็กกลิ้งตัวออกห่างจากผมก่อนจะชี้หน้าคาดโทษที่พอตื่นขึ้นมาแล้วเจอผมจ้องมันอยู่

หนวกหู”                                              

ผมเอ่ยตัดรำคาญเมื่อไอ้แบคมันแหกปากแต่เช้า จะว่าไปผมก็พอรู้ตัวอยู่หรอกนะว่ามันเอาผมออกมาด้วยไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจก็ช่าง

กูมีเรียนเช้า ไปก่อนนะ ขอบใจด้วยเรื่องเมื่อคืน

ผมเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง เหล่มองร่างเล็กที่เอาแต่มองผมตาปริบๆไม่พูดไม่จาเหมือนคนยังตื่นไม่เต็มที่

 

หลังจากไอ้พี่ชานมันกลับไป ผมก็เข้าไปอาบน้ำพรางคิดเรื่องเมื่อคืน มันไม่ได้ทำอะไรผมใช่ไหมหรือว่าผมเผลอไปทำอะไรมัน โอ้ไม่นะคงไม่หรอกมั้ง

อ้าว ทำไมพี่มันไม่เอาเสื้อช็อปไปด้วย

ผมมองเสื้อที่ห้อยไว้หน้าตู้ หลังจากที่ส่งมันไปซักแห้งมา ขืนไม่ซักนี่ผมคงเมากลิ่นเหล้าที่ติดเสื้อแน่ๆผมหยิบเสื้อช็อปขึ้นมาก่อนจะมองซ้ายมองขวาว่าพี่มันออกไปแล้วแน่ๆ

เมื่อไหร่เราจะได้ใส่แบบนี้บ้างเนี่ย

ผมพึมพำกับตัวเองก่อนจะลองใส่เสื้อช็อปพี่ชานดู ถึงจะตัวใหญ่กว่าผมไปหน่อยแต่ก็โอเคเลยครับ หล่อครับหล่อ ><

ผมส่องกระจกพรางหมุนตัวไปมาในเสื้อช็อป จะว่าไปพอได้ใส่แล้วเหมือนผมจะมีออร่าขึ้นมาทันตาเห็นเลย ฮิฮิ หล่อจนมาริโอ้ยังอาย

 

หลังจากที่ชื่นชมความหล่อตัวเองจนพอใจ ก็ได้เวลาเรียนที่น่าเบื่อของผมแล้วครับ เรียนทีไรนี่ความดันขึ้นตาเลยครับผม(?)

สวัสดีครับพี่ฟ้า

ผมยกมือไหว้พี่ฟ้าเมื่อเดินเข้ามาในตึกวิศวะก็เห็นกลุ่มพี่ๆสตาฟที่นั่งคุยกันรอเรียน พี่ฟ้ายิ้มให้ผมก่อนจะชวนนั่งด้วย

มานั่งด้วยกันก่อนสิแบค

เออ ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีเรียนต่อ ว่าแต่พี่ชานไม่อยู่หรอ

ผมมองหาไอ้พี่ชานก็ไม่เห็นเงาหัวมันครับ รุ่นพี่คนอื่นๆพากันขมวดคิ้วก่อนจะชี้มาที่เสื้อช็อปที่ปักชื่อไอ้คนที่ผมพึ่งถามหา

เห้ย นั่นมันเสื้อไอ้ชานนิ ไปอยู่กับน้องได้ไงว่ะ

พี่ไคที่พึ่งเดินมาเอ่ยถามทันทีที่สังเกตเห็นเสื้อที่ผมถือมา ผมไหว้พี่ๆที่พึ่งมาก่อนจะยิ้มรับ

พี่ชานลืมไว้ห้องผม เลยเอามาให้

ฮือฮากันสิครับงานนี้พอประโยคที่ผมพูดจบ ทุกคนก็พากันยิ้มและซุบซิบๆกันใหญ่เลย

ฮิ้วววว ว่าแต่ทำท่าไหนจ๊ะถึงไปอยู่ด้วยกันได้

พี่ไคและคนอื่นๆต่างพากันแซวผมที่ยืนทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรยิ้มๆ แต่แล้วทุกคนต้องชะงักปากเมื่อคนที่ผมถามหาเดินมาพอดี

มาทำอะไร

ผมยื่นเสื้อช็อปไปให้ร่างสูง พี่ชานทำท่าคิดอะไรบางอย่างก่อนที่จะรับมาแล้วใส่

ขอตัวนะครับ ไปก่อนนะครับพี่

เดี๋ยวก่อน อย่าลืมแดกยาด้วยล่ะ โทษทีที่กูดันหนักไปหน่อย

แค่กๆๆ

พี่ไคที่กินน้ำอยู่ถึงกับสำลัก ทุกคนก็ไม่ต่างกันเมื่อจบประโยคไอ้พี่ชานก็พร้อมใจกันมองมาที่ผมไม่วางตา ผมกรอกตาไปมาก่อนจะรีบเดินออกจากจุดนั้น จุดที่ทุกสายตาจับจ้องผมอย่างกับไปฆ่าข่มขืนใครมา


#อ่านแล้วเม้นกันเยอะๆล้าคนล่ะเม้นสองเม้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #5 Aunchittha_1234 (@Aunchittha_1234) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:07
    เราคิดลึกนะตัวเธอ
    #5
    0