ตอนที่ 4 : แกล้งหรือเป็นห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 เม.ย. 60

ผมเดินวนไปรอบๆคณะก็ไม่เห็นเงาหัวของไอ้แสบนั่น นี่มันหายหัวไปไหนเนี่ย อย่าให้หาเจอนะ จะลงโทษให้มันหนักกว่านี้โทษฐานที่มันบังอาจขัดคำสั่งในครั้งนี้

อย่าให้เจอนะมึง…”

 

ผมวิ่งรอบตึกคณะหลายต่อหลายรอบ ทั้งเจ็บคอ เสียงแหบอย่าให้เอาคืนแล้วกัน ผมจะทำให้สาสมกับสิ่งที่ไอ้พี่บ้านั่นมันทำให้ผมอับอายไม่พูดเปล่าผมก็ทิ้งตัวลงนอนบนพื้นหญ้า พรางหลับตาเคลิ้ม ไม่วิ่งมันแล้ว เหนื่อยก็เหนื่อย วิ่งต่อไปก็โง่แล้วล่ะ

จึกๆ จึกๆ

อื้ม

ผมครางเบาๆเมื่อมีสิ่งที่ก่อกวนการพักผ่อน นี่ผมยังล้มตัวลงนอนไม่ถึงห้านาทีก็มีคนมาก่อกวนแล้วหรอเนี่ย

จึกๆๆ

ก็บอกว่าเหนื่อย ใจคอจะไม่ให้พักเลยรึไ…”

ผมชะงักทันทีเมื่อลืมตาขึ้นมาคนที่คิดว่าใช่ดันไม่ใช่ซะนี่ ผมรีบกลืนคำพูดลงคออย่างไวเมื่อคนที่สะกิดผมมองมายิ้มๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงมามองผมที่นอนแผ่บนพื้นหญ้า

มานอนทำอะไรที่นี่ครับ หนีเชียร์มารึไง หรือว่าโดนแกล้งอีก

เออคือว่า…”

ร่างสูงที่ใส่เสื้อกาวน์นั่งลงข้างๆผมที่นอนอยู่ ผมนี่รีบเด้งตัวขึ้นนั่งเลยครับ อากาศก็เริ่มแปลกๆ

ร้อนจังเลยนะ

ผมเอ่ยพรางเกาท้ายซอยก่อนจะสะบัดคอเสื้อตัวเองให้ลมเข้าจะได้คลายความร้อนได้

หื้ม พี่ว่าเย็นออกนะ

เออพี่ไม่รีบไปเข้าเชียร์หรอครับ ไปช้าได้ยังไง

อ๋อ พี่บอกเพื่อนไปแล้วว่าวันนี้จะเข้าช้าเพราะต้องทำวิจัย จะเข้าช้าอีกหน่อยจะเป็นไรไป

ผมชะงักเมื่อเจอรอยยิ้มของคนข้างๆก่อนที่จะหันหน้าไปมองอีกทาง ทั้งๆที่มันก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด

เป็นสิ เข้าช้าทำไมมันจะไม่เป็น!”

ผมหันขวับไปมองตามเสียงที่คุ้นหูเป็นอย่างดี ก็เจอร่างสูงในเสื้อช็อปที่ผมจำได้ติดตาจนวันตาย - - พี่มันยืนกอดอกและทำหน้านิ่งๆ สายตานี่พร้อมที่จะฆ่าผมได้ทุกเมื่อ เหมือนตัวผมจะหดลงเหลือไม่กี่เซน

อ้าว ชานมึงยังไม่เข้าเชียร์อีกหรอ นึกว่ากูจะสายคนเดียวซะอีก

ผมหันไปมองพี่ซูโฮหรือพี่โฮที่ทุกคนรู้จักกันอย่างดีนั่นแหละครับ พี่แกนี่ยิ้มไปทั่วไม่ได้ดูเวลาที่ควรหรือไม่ควรเลยจริงๆ

ถ้ากูเข้าแล้วมึงจะเห็นกูยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้หรอ

นั่นสินะ ฮะๆ กูก็ลืมนึกไป

ร่างสูงของพี่โฮสะพายกระเป๋าพยาบาลก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับไอ้พี่ว้ากตัวร้ายที่กำลังจะระเบิด

จะลืมอีกนานไหม คนอื่นเขารอมึงคนเดียวยังมีหน้ามานั่งกินลมชมวิวอยู่ได้

อืม งั้นกูไปก่อนนะจะไปพร้อมกันไหมล่ะ

พี่โฮหันมาถามผมที่ใบ้แดกพร้อมรอยยิ้ม ผมได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นสายตาไอ้พี่ชานจ้อง

เออคือว่าผม

มึงเข้าไปก่อนเลยโฮ กูมีเรื่องจะคุยกับน้องมัน

ซูโฮชะงักเมื่อได้ยินที่ชานยอลบอก ก่อนที่จะหันหน้าไปมองร่างเล็กที่กัดปากตัวเองแน่น

อืม รีบตามมานะแบค

ผมชะงักทันทีเมื่อได้ยินพี่โฮเรียกชื่อเล่นของผมทั้งๆที่ไม่ได้เขียนลงไปในป้ายชื่อ และตอนนี้ผมก็ทำป้ายชื่อหายเป็นที่เรียบร้อย และไม่ใช่แค่ผมที่ชะงัก แต่เป็นร่างสูงในเสื้อช็อปที่ยืนนิ่งเมื่อได้ยิน นิ่งจนผมขนลุกตามคำที่ไอ้ฮุนเคยเล่าไว้

ครับพี่

ผมตอบยิ้มๆพร้อมโค้งให้พี่โฮ ร่างสูงยิ้มตอบก่อนจะมองพี่ชานแล้วเดินออกจากจุดที่ผมกำลังยืนสยอง

 

กูสั่งให้ทำอะไร

ผมถามร่างเล็กทันทีที่ไอ้โฮออกไป จะไม่ให้โมโหได้ยังไงล่ะครับ ผมตามหามันแทบตายกลัวจะไปเป็นลมตายที่ไหน แต่กับมาเห็นมันนอนสบตากับไอ้ตัวเมื่อกี้ เห็นแล้วอารมณ์เสียครับ หมั่นไส้สายตาที่มันมองไอ้โฮแล้วไหนจะที่มันบอกว่าร้อนอีก เหอะ

ก็บอกให้วิ่ง

แล้วทำไมมึงมานั่งอ่อยมันแทนที่จะวิ่ง มึงจะเอายังไงห๊ะแบค! จะเอายังไงว่ะ! กูก็กลัวว่าจะเป็นลมตายห่า แต่ที่เห็นมึงก็สบายดีนี่ ดีกว่าที่กูคิดไว้ เหอะ!”

ผมตะโกนใส่ร่างเล็กที่ก้มหน้าก้มตา เมื่อเอ่ยจบประโยคน้องมันก็จ้องหน้าผมครับ ผมหันหน้าหนีก่อนจะเอ่ยต่อ

ถ้ากูเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง พวกมึงได้ซ่อมกันทั้งรุ่นแน่ และก็คงจะเป็นประวัติศาสตร์ของคณะที่รุ่นมึงจะติดคำว่า ว่าที่ไปจนจบ!”

ผมหันไปจ้องหน้ามันก่อนที่จะเดินหนีพรางโยนป้ายชื่อที่เก็บไว้ทิ้ง น้องมันมองป้ายสลับกับผม ก่อนที่จะตะโกนตามหลังมา คิดหรอว่าผมจะหยุดฟังคนแบบมันพูด ไม่มีทางอย่าหวังว่ามึงจะได้รุ่นเลยแบคฮยอน

 

หายหัวไปนานเลยนะมึง

ทันที่ที่ผมหย่อนก้นนั่งลงข้างๆไอ้ฮุนหมาในปากมันก็ออกมาหอนเลยครับ ผมได้แต่มองมันเอือมๆ

เสือก

อ้อ มึงได้ป้ายชื่อใหม่แล้วหรอ ทำไมกูเห็น..”

มึงเห็นพี่ชานไหม?”

ผมเลี่ยงที่จะตอบคำถามไร้สาระของมัน เลยเลือกที่จะถามในสิ่งที่อยากรู้มากกว่า ไอ้ฮุนจ้องหน้าผมอย่างแปลกใจ

มาถึงก็ถามหาผัวเลยนะมึง กูก็เห็นพี่ชานครั้งสุดท้ายตอนที่มึงโดนลงโทษอ่ะ แล้วพี่แกก็เดินตามมึงไปมั้ง ไม่ได้เจอกันหรอ อ้อ และในมือเห็นถือป้ายชื่อมึงด้วยนิ

ผมฟังไอ้ฮุนเล่าเงียบๆ หายหัวไปไหนของพี่มันนะ ก็นึกว่าจะกลับมาเชียร์แล้วซะอีกก็ดีเหมือนกันจะได้สบายตาหน่อย

อ้าว น้องแบคกลับมาตอนไหนคะเนี่ย

พี่ฟ้าเดินมาหาผมพรางยิ้มให้ ก่อนจะยื่นน้ำให้ผมที่พึ่งนั่งลงข้างๆไอ้ฮุนได้ไม่นาน

เมื่อกี้เองครับพี่ ขอบคุณนะครับ

โหยพี่ฟ้า พี่ว้ากโคตรใจร้ายอ่ะ จ้องแต่จะหาเรื่องพวกผม

ผมชะงักมือที่ยกน้ำขึ้นกินเมื่อไอ้ฮุนมันเอ่ย แต่สายตาแม่งก็จ้องไปยังพี่ไคที่เอาแต่นั่งเงียบๆ

อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะ ไม่มีใครเป็นห่วงพวกน้องเท่าพวกพี่ว้ากหรอกนะ น้องต้องเข้าใจพวกพี่ๆว่าที่เขาทำไปเพราะหน้าที่

ผมกับไอ้ฮุนเงียบทันทีที่พี่ฟ้าพูดจบ อยู่ๆสายตาผมก็มองป้ายชื่อตัวเองที่พี่ชานโยนมันใส่ต่อหน้าต่อตา พี่ฟ้ามองผมยิ้มๆก่อนที่จะเดินออกไปยืนหน้าแถวพร้อมกับพูดคุยนัดแนะวันเวลาประชุมเชียร์คณะก่อนที่จะปล่อยให้น้องๆกลับบ้านได้

ไปไหนต่อว่ะ

หาไรแดกดิ ถามได้

ไปตลาดน้อยป่ะ

ไม่พูดเปล่ามันยังกอดคอผมไว้แน่นอีกครับไอ้ห่านี่ ผมผลักหัวมันออกอย่างหมั่นไส้ก่อนจะเอ่ย

คนเยอะจะตาย กูร้อนอ่ะ

งั้นไปร้านไอ้เฉินไหมล่ะ อยู่แถวๆม.เรานี่เอง ถึงคนจะเยอะแต่ถ้าเป็นกูกับมึงไปรับรองได้โต๊ะนั่งVIP”

เลี้ยง

เออๆ กูยอมเลี้ยงก็ได้ห่านิ อ่านกินกูตลอด

ผมยิ้มให้ไอ้ฮุนก่อนที่มันจะชะงักเมื่อมองหน้าผม มือหนายื่นมาจิ้มแก้มผมก่อนจะเอ่ยเบาๆ

มึงมีลักยิ้ม

แล้วไงล่ะกูมีตั้งนานพึ่งสังเกตหรอ กูป็นเพื่อนมึงนะห่า

เปล่า ไม่ใช่ไม่สังเกตแต่มึงทำแต่หน้าบึ้งตลอดเวลา เคยยิ้มให้กูบ้างไหมล่ะจะได้ตรัสรู้ว่ามีลักยิ้มกูว่ามึงควรยิ้มบ่อยๆนะ มันโอเคกว่าทำหน้าบึ้ง

นี่มึงชมกูว่าหล่อใช่ไหมล้า

ผมยิ้มขำไอ้ฮุนก่อนที่จะผลักอีกคนแก้เขิน แต่มันหันมาแยกเขี้ยวใส่ก่อนที่จะเอ่ยตอบอย่างกวนๆ

กูบอกตอนไหนไม่ทราบว่าหล่อ ก็แค่โอเคกว่าตอนทำหน้าบึ้ง นิดๆ

ไม่พูดเปล่ามันยังทำท่าทางประกอบ ผมได้แต่กำมือแน่นก่อนจะไล่เตะมันตลอดทางไปร้านไอ้เฉิน

 

#อ่านแล้วเม้นด้วยน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #4 Maymy-eiei (@Maymy-eiei) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 17:45
    รีบมาต่อน้าเค้ารออยู่ หนุกๆ ????
    #4
    0