ตอนที่ 3 : ไข่วิดวะ1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 เม.ย. 60

ตอบกูมาสิ กูผิดงั้นหรอ

ผมเอ่ยถามพรางก้มหน้าลงไปใกล้มัน ร่างเล็กกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ทีก่อนหน้านี้ทำเป็นเก่งนักหนาที่แท้ก็พวกเก่งแต่ปากนี่เองคิดจะปีนเกียวรุ่นพี่ก็ให้มันกล้าๆกว่านี้หน่อยนะน้อง

เออคือ…”

ตอบมาสิ กูผิดงั้นหรอ มึงก็มีปากนี่

ผมจ้องร่างเล็กที่เอาแต่เงียบ น้องมันเตี้ยกว่าผมมากครับ หน้าเลยอยู่ประมานอกของผมเห็นจะได้ ผมก็ไม่ได้สูงไปนะครับ มันน่ะเกิดมาเตี้ยผิดมนุษย์เองเลยทำให้ผมสูงเกิน เมื่อร่างเล็กไม่ยอมเอ่ยปาก ผมจึงก้มลงไปกระซิบข้างหูมันก่อนจะเอ่ยประโยคสั้นๆแล้วเดินหนี

มีปากเอาไว้ทำไม เอาไว้อมไข่วิศวะหรอมึงหึ

 

มีปากเอาไว้ทำไม เอาไว้อมไข่วิศวะหรอมึง

ผมยืนตัวแข็งทื่อเมื่อไอ้พี่ชานมันทิ้งประโยคนี้ไว้ ประโยคที่ทำเอาผมนี่พูดอะไรไม่ออก ประโยคนี้ที่ทำให้ผมหวนคิดถึงเพลงที่แหกปากร้องกับไอ้ฮุนเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ประโยคนี้ทำให้ผมหน้าชา  ประโยคนี้ทำเหมือนผมโดนพี่มันล้อเรื่องเพลงที่แหกปากร้องและประโยคนี้คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้หัวใจผมมันกระตุกแปลกๆ

 

วันนี้ ผมคิดว่าพวกคุณจะมีระเบียบวินัยมากกว่านี้ แต่ผมคิดผิด เมื่อยังเห็นเพื่อนของพวกคุณบางคนทำผิดกฎระเบียบไม่พอ ยังกินแรงเพื่อนอีก ผมควรทำยังไงกับพวกคุณดีครับ!!”

ลอยมากระแทกหน้าผมเต็มๆครับคำว่าบางคน ดูเหมือนพี่มันจะเน้นเป็นพิเศษพรางหันมาจ้องหน้าผมอีก ก่อนจะยกยิ้ม

รหัส0030 ป้ายชื่อคุณหายไปไหนครับ

ผมสะดุ้งเมื่ออีกคนสังเกตว่าผมไม่ได้ห้อยป้ายชื่อไว้ ซวยแล้วไหมล่ะกู ซวยแน่ๆทำไมวันนี้มันมีแต่เรื่องซวยๆ

เชี้ยแบค ป้ายชื่อมึงหายไปไหน

ไอ้ฮุนกระซิบถามผมที่ทำหน้าอมทุกข์อยู่เมื่อทำป้ายชื่อหาย ร่างสูงของไอ้พี่ชานเดินเข้ามาใกล้

รุ่นพี่ถามทำไมคุณไม่ตอบ!!”

เออผมทำหายครับ…”

ผมเคยบอกพวกคุณว่ายังไง ก่อนจะพูดกับผมให้พูดรหัสและชื่อตัวเองทุกครั้งค่อยพูด ผมจะตรัสรู้ไหมว่าคุณชื่ออะไรแล้วเป็นใครห๊ะ!”

ผมได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าที่จะเงยขึ้นไปสบตาพี่มันเพราะเรื่องเมื่อกี้ยังทำให้ผมเบลอๆกับประโยคที่ร่างสูงกระซิบ

ดี! ถามแล้วไม่พูด! คุณวิ่งรอบตึกวิศวะ100รอบ พร้อมทั้งร้องเพลงที่คุณเอาไปแซวคณะอื่นดังๆด้วย

ผมตัวแข็งทื่อที่อีกคนเอ่ยประโยคที่ทำเอาขนหัวลุก คิดว่าเคยแกล้งได้ครั้งหนึ่งแล้วผมจะยอมหรอครับ เอาว่ะสู้พี่มันสักตั้งแล้วกัน

รหัส0030แบคฮยอน รับทราบครับ!”

ผมรับคำก่อนที่จะออกวิ่งตามคำสั่งไอ้พี่กัณฐ์พรางแหกปากร้องเพลงวิศวะที่เคยร้องแซวคณะอื่นไปเรื่อยๆเรียกสายตาจากเพื่อนร่วมคณะและต่างคณะที่ผิวปากแซวผมที่วิ่ง

"ไชโยไชโยไชโย วิศวะหรรมโต วิศวะหรรมใหญ่ คณะอื่นหรรมเล็กเกินไป คณะอื่นหรรมเล็กเกินไป วิศวะหรรมใหญ่ วิศวะหรรมโต

 

มองทำไมครับ!! ก้มหน้า ผมบอกพวกคุณเงยหน้ารึไงห๊ะ!”

ผมรีบว้ากปีหนึ่งทันทีเมื่อไอ้เด็กจอมวุ่นวายเริ่มแหกปากร้องเพลง เพื่อนร่วม

คณะก็ให้ความสนใจหันไปมองมันที่วิ่งอย่างมีความสุข(?)ก่อนที่ผมจะก้มลงมองป้ายชื่อที่อยู่ในมือพรางยิ้มมุมปาก รหัส0030 แบคฮยอนช่วยไม่ได้ มึงอยากทำตกเอง หึหึ ผมคิดในใจพรางยักไหล่ ก่อนที่จะเดินไปหาไอ้ไค

เดี๋ยวกูมานะ

อืม อย่าแกล้งน้องมันเยอะล่ะ

แกล้งห่าไร กูจะไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวได้แดกตีน

อ้อหรา

ผมจ้องหน้าไอ้ไคก่อนที่จะเดินเลี่ยงออกมาจากกลุ่มประชุมเชียร์ ก่อนจะกวาดสายตาหาร่างเล็กที่วิ่งรอบตึกแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาหัวมัน

 

อ้าวเห้ย พี่มันไปไหนว่ะ

เซฮุนมองตามหลังทศกัณฐ์ที่อยู่ๆก็เดินไปกระซิบอะไรกับเพื่อนก่อนจะออกไป จะไม่สงสัยเลยถ้าสายตาคมไม่ไปสะดุดกับป้ายชื่อที่คุ้นตาและลายมือที่เหมือนเด็กอนุบาลฝึกเขียนหนังสือ

เห้ย ไอ้น้องคนนั้นน่ะ คุณมึงคุยไรว่ะ ทำไมไม่ฟังที่ผมพูด!!”

ร่างสูงสะดุ้งเมื่อทุกสายตาหันมาจ้องตนก่อนที่สติจะกลับคืนสู่ร่างกาย เซฮุนยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองเมื่อเผลอเผือกเรื่องผัวว้ากเมียจนทำให้ตนซวย

รหัส0066 เซฮุนครับ ผมตั้งใจฟังอยู่ครับ

แต่ที่ผมเห็นคุณไม่ได้มองหน้าผมด้วยซ้ำ จะบอกว่าตั้งใจฟังได้ยังไงครับ

ถึงผมจะไม่ได้มองหน้าพี่ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่สนใจนิครับ หัวใจผมได้ยินทุกคำพูดของพี่ ฮิ้ววว

ว๊าวววว/ฮิ้ววววว

เสียงฮือฮาดังเมื่อจบประโยคของเซฮุน ไม่พอร่างสูงยังทำหัวใจดวงน้อยๆส่งให้พี่ว้ากไค

มึงกวนกูหรอห๊ะ!”

ไคจ้องหน้าเซฮุนอย่างเอาเรื่องก่อนที่จะเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูงพรางยืนเท้าสะเอว เงยหน้ามองเซฮุนที่สูงกว่า(มาก)

ผมอยากกวนหัวใจพี่มากกว่า

ฮิ้วววววว

เสียงฮือฮาดังอีกรอบ ไคกำมือแน่นก่อนจะกระชากคอเสื้อร่างสูงลงมาใกล้พรางจ้องตาอีกคนอย่างเอาเรื่อง

ผมเพื่อนเล่นคุณหรอ!!! อยากซ่อมกันทั้งรุ่นไหมห๊ะ! ยังไม่เงียบอีกพวกคุณคงไม่อยากได้แล้วใช่ไหมรุ่น ดี!งั้นก็ติดว่าที่ไปจนเรียนจบแล้วกัน!!”

เห้ยไค พอๆ ปล่อยน้องมันไค!กูบอกว่าให้ปล่อยน้องไง

พี่ว้ากคนอื่นๆเข้ามาดึงร่างสูงออกจากเซฮุน ก่อนที่จะลากไคให้ออกห่าง แต่อีกคนก็ไม่วายหันไปด่าทางสายตา

ปล่อยกูสิไอ้คริส กูบอกให้ปล่อยกูไง! จะลากทำเหี้ยอะไรว่ะ

หุบปากมึงแล้วไปสงบสติอารมณ์ตัวเองซะไค ก่อนที่กูจะเด็ดหัวมึงตอนนี้

ปล่อยกู!”

ไคสะบัดแขนออกจากมือหนาของเพื่อนก่อนที่จะนั่งหันหลังให้พรางกุมขมับ คริสได้แต่มองก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างระอา

 

อ่า เอาล่ะจ๊ะ พี่จะมาสอนเพลงของคณะเราเนอะ ยิ้มได้นะคะ ชั่วโมงร้องเพลงไม่ใช่เฮดว้าก

พี่ร้องเพลงเอ่ยก่อนจะยิ้ม เซฮุนมองร่างสูงของมิกที่นั่งหันหลังให้ทุกคนก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่


  #อ่านแล้วรบกวนเม้นให้ไรท์หน่อยนะ ไรท์จะได้รีบมาต่อเพราะรู้ว่ามีคนอ่าน ถ้าอ่านแบบไร้เงาไม่เม้นรอนานนะคะไรท์จะเข้าใจว่ายังไม่มีใครเข้ามาอ่าน

15 ความคิดเห็น

  1. #3 littlemod (@manatsanan_bb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:13
    ชอบค่าาา ยัยแบคน่ารักกกกก รีบๆมาน่าาา
    #3
    0