ตอนที่ 11 : เป็นห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 พ.ค. 60

    ผมมองร่างเล็กที่นอนหันหลังให้ยิ้มๆ ผมไม่เข้าใจว่าอีกคนจะงอนอะไรก็แค่ผมเผลอปล่อยใส่หน้า อันที่จริงไม่ได้เผลอหรอกครับ ผมจงใจปล่อยเองแหละก็มันอยากน่ารักเองทำไมช่วยไม่ได้

    ผมนั่งมองอีกคนที่นอนหลับ เสียงหายใจสม่ำเสมอทำให้ผมรู้ว่าน้องมันหลับแล้วจริงๆ ผมยกโทรศัพท์ขึ้นมากดดูเวลาก็ปาไป 02.00กว่าๆแล้ว ผมมองร่างเล็กสลับกับโทรศัพท์ก่อนจะถ่ายรูปคนที่หลับเก็บไว้ซะหน่อย พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้น้องดีๆ

    ฝันดีนะครับ

    ผมลูบหัวร่างเล็กก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ ไม่ลืมที่จะดึงอีกคนมากอดไว้หลวมๆ

 

    ครืน ครืน ครืน~

ร่างเล็กขยับตัวเบาๆก่อนจะคลานหาโทรศัพท์เครื่องสวยข้างเตียงพรางกดรับสายทั้งๆที่ไม่ดูว่าใครโทรมา

    อืม

    (ห่าแบค หายหัวไปไหน มันสายแล้วนะเว้ย มึงจะมาเรียนไหม วันนี้มีสอบนะ)

    ผมลืมตาขึ้นทันทีเมื่อพึ่งนึกได้ว่าวันนี้มีสอบก่อนจะลุกพลวดขึ้นอย่างตกใจ แล้วกลิ้งตกเตียง

    โอ๊ยย!!”

    ผมกุมก้นตัวเองเมื่อลืมตัวลุกขึ้นเหมือนแต่ก่อน สายตาดันสบเข้ากับร่างสูงที่นอนหลับเคลิ้มอยู่บนเตียง แสงแดดส่องเข้ามากระทบยิ่งทำให้อีกคนดูขาวมาก

    ไอ้พี่บ้าเอ๊ย ฝากไว้ก่อนเถอะ กูจะมาคิดต้นคิดดอกด้วย

    ผมบ่นพรางมองร่างสูงที่หลับไม่รู้เรื่องอย่างแค้นๆก่อนจะค่อยๆลากร่างกายตัวเองเข้าไปอาบน้ำเพื่อที่จะได้รีบไปสอบ

 

    ผมล้มตัวลงนั่งอย่างคนหมดอะไรตายอยาก หลังจากที่เจอข้อสอบเข้าไปทำให้มึนเลยทีเดียว ไหนจะไอ้ตัวข้างๆที่บ่นจนรำคาญหู

    ว่าแต่มึงเดินแปลกๆนะแบค เป็นห่าไร ไหนมาดูสิ

    ไม่พูดเปล่ามันอาศัยจังหวะที่เผลอจับตัวผมพลิกคว่ำทันที ผมได้แต่ดิ้นไปมาพรางถีบไอ้ฮุนที่บังอาจมาจับก้นผม

    ม่ายยยยยย!! ออกไปเลยนะ

    ตุบ!

    “โอ้ยย

    ร่างสูงโดนถีบเต็มๆก่อนจะลงไปนั่งกองกับพื้น มันจ้องหน้าผมแค้นๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาใกล้

    กูลื่นห้องน้ำ มึงจะมาดูห่าไร จับกูก็แรง มันเจ็บ

    “อ้อหรา…”

    ไอ้ฮุนกอดอกพรางจ้องผมตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจับผิด ผมได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่

    แบค นั่นอะไรว่ะ

    มือหนาชี้เกียร์ที่ห้อยคอผมอย่างสงสัย มือผมไวกว่าความคิดรีบยัดมันเข้าไปในเสื้อเพื่อหลบสายตามัน แต่สายตาดันไปเห็นร่างหนาที่คุ้นตากำลังเดินมาทางนี้ ผมรีบหันหน้าหนีทันที

    หนีเสือปะจระเข้จริงๆ

    ผมพึมพำเบาๆเมื่อเห็นร่างสูงในเสื้อช็อปกำลังมองหาบางอย่าง ซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าหาอะไรนอกจากผมที่นั่งอยู่ตรงนี้ แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะเห็นใจคนหล่อแบบผม จึงส่งเทพบุตรสุดหล่อกว่ามาช่วย ผมรีบเดินไปหาเทพบุตรของผมทันที

    อ้าวไอ้แบค ไปไหนว่ะ

    ผมไม่สนใจเสียงไอ้ตัวข้างหลังที่กำลังจะลากผมไปลงนรกอีกครั้ง แต่หันไปหาคนที่กำลังเดินมาทางนี้แทน

    พี่โฮ

    “อ้าวแบค จะไปไหนหรอ

    ร่างสูงในเสื้อกาวน์ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ผมนี่แทบละลายไปกองตรงหน้า อร๊ายย>< เออว่าแต่ช่วงนี้ผมเป็นอะไรทำไมต้องทำตัวระริกระรี้เวลาเจอคนหล่อด้วย

    ผมไม่สบายน่ะพี่ ปวดขา

    ไม่พูดเปล่าผมก็เดินกระโพกกระเพกเข้าไปหาอีกคน พี่โฮรีบมาพยุงตัวผมทันทีเมื่อเห็นท่าว่าจะเดินไม่ไหว

    เจ็บมากไหม ไปห้องพยาบาลก่อนดีกว่า เดี๋ยวพี่ทายาให้

    “ขอบคุณครับพี่

    พี่โฮพยุงผมไปห้องพยาบาล ผมก็เนียนซบอกร่างสูงซะหน่อย >< อื้มหื้มกลิ่นที่หอมฟรุ้งเลย

    “ค่อยๆเดินนะครับ

    “ครับพี่

 

    “เฮ้ มานี่ดิ

    “ครับพี่? ผมหรอ

    เซฮุนชี้ที่ตัวเองอย่างแปลกใจเมื่ออยู่ๆพี่ชานก็เรียกตนเข้าไปหา ร่างสูงได้แต่คิดว่าตนทำอะไรผิดพี่ว้ากถึงเรียก

    คุณเป็นเพื่อนรหัส0030ใช่ไหม

    “ครับ

    “ตอนนี้เพื่อนคุณอยู่ไหน ผมมีเรื่องจะคุยด้วย

    “สงสัยไปห้องน้ำครับ พึ่งออกไปเอง ให้ผมไปตามให้ไหมครับพี่

    ชานยอลมองทางที่เพื่อนไอ้เด็กนั่นมันบอกก่อนจะส่ายหน้าไปมาเชิงว่าไม่ต้องไปตาม ก่อนจะยื่นถุงยาให้คนตรงหน้า

    ฝากนี่ให้มันด้วยนะ

    ผมยัดถุงยาที่ซื้อตอนออกจากหอให้เพื่อนมัน เพราะกลัวอีกคนจะเจ็บแผลถ้าไม่กินยาไว้ไม่นานไข้ได้ตามแดกมันแน่

 

    ผมก้มลงมองถุงยาในมืออย่างไม่เข้าใจ ทำไมพี่ชานต้องเอายามาให้ไอ้แบคด้วยนะ แบคมันไม่สบายหรือไงกัน ไม่คิดเปล่าผมก็เปิดดูของในถุงก็มียาแก้อักเสบ แก้ปวด และก็นมกับขนมปัง ยังมีขนมอื่นๆอีกมากมายที่ทำให้ผมชะงักทันที

    หรือว่า…”

    มุมปากผมกระตุกเมื่อความคิดแว๊บเข้ามาในหัวเรื่องเกียร์ที่ห้อยคอไอ้พายมันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ  ผมไม่ได้ชอบเผือกเรื่องมันนะครับ ก็แค่เป็นคนที่ถ้าสงสัยอะไรก็ต้องได้รู้ทันที ไม่งั้นมันค้างคาใจแล้วนอนไม่หลับ

 

    เจ็บตรงไหน หื้ม พี่จะได้ทายาให้ถูก

   ผมมองหน้าพี่โฮที่ดูจะตั้งใจบีบยาใส่มือเตรียมพร้อมทาให้ผม ใบหน้าหล่อเหลายิ้มให้ผมอย่างน่ารัก ทำไมผมมองเห็นไออุ่นแพร่กระจายรอบตัวพี่โฮนะ นี่ผมคงไม่โรคจิตไปใช่ไหม

    ข้อเท้านี่ครับพี่

    “หื้ม ตรงนี้หรอ พี่นึกว่าเจ็บตรงสะโพกสะอีก สงสัยพี่จะใช้สายตาตรวจผิดไป แย่จริงเลยปกติพี่ไม่เคยพลาดเลยนะ

    ร่างสูงยิ้มพรางนั่งคุกเข่าตรงหน้าผม ก่อนที่นวดข้อเท้าผมเบาๆพร้อมบีบยาใส่ พี่ไม่ได้ตรวจผิดหรอกครับ พี่เป็นนักศึกษาแพทย์ที่มีคุณภาพมาก ผมเองที่(ตอแหล)หลอกพี่ได้ลงคอ TT ไอแอมซอรี่

แล้วนี่จะเข้าเชียร์ไหวหรอ พี่ว่าพักอยู่นี่ดีกว่าไหม เรื่องเข้าเชียร์พี่จะบอกรุ่นพี่พวกนั้นให้ว่าแบคไม่สบาย

ผมมองร่างสูงที่ยืนขึ้นหลังจากนวดข้อเท้าให้ผมเสร็จ มือหนายื่นมาลูบหัวของผมเบาๆแล้วยิ้มกว้าง

ไม่ตอบแบบนี้หมายความว่าไงหื้ม ได้ยินว่าวันนี้พี่ว้ากจะตรวจสมุดลายเซนนิ ว่าไงเรา ได้ครบยัง

ยังเลยครับ

ผมเอ่ยพรางยู่ปากก่อนจะก้มหน้าหงอยๆ แอบได้ยินเสียงขำเบาๆของอีกคน ร่างสูงนั่งลงตรงหน้าผมก่อนที่จะยื่นมือมาลูบหัวของผมอย่างเอ็นดู ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาพร้อมอมยิ้ม

พี่ช่วยไหม

แต่พี่ไม่ได้เรียนคณะเดียวกับผมนี่น่า ผมควรซิ่งออกดีไหมอ่า

ผมเริ่มทำหน้างอแงเมื่อนึกถึงสมุดลายเซนที่ต้องส่งวันนี้ ดูยังไงผมก็ต้องโดนเล่นงานแน่ๆเลย เพราะไอ้พี่บ้านั่นแท้ๆคิดแล้วเจ็บใจชะมัด

พูดยังกับพี่ไม่มีเพื่อนงั้นแหละ ว่าไง จะให้ช่วยไหมล่ะ

ครับ! ถ้าพี่ช่วยก็ดีครับ ขอบคุณน๊า หล่อแล้วยังมีน้ำใจอีก คริๆ

ผมขำเบาๆเมื่อเห็นพี่โฮเองก็อดที่จะหลุดหัวเราะกับคำพูดของผมไม่ได้ ถึงจะรู้ว่าผมแกล้งแซวก็เถอะ

 

หายหัวไหนมาไม่ทราบ

ทันทีที่ผมหย่อนก้นลงก็มีหมาวิ่งออกมาเห่าซะแล้ว เป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้ฮุนจอมปากมาก

ยุ่ง

เอาไป

ไอ้ฮุนโยนถุงอะไรไม่รู้มาให้ผม ซึ่งดูๆผมก็ดูออกว่ามันคือถุงยา ผมหยิบมันออกมาดูก่อนจะขมวดคิ้วแน่น ยานาๆชนิดที่อยู่ในถุงนั่นพร้อมกับนมและขนมปัง ไหนจะขนมอีกตั้งมากมาย

ผัวมึงเอามาให้

ห๊ะเออ

ผมสะดุ้งทันทีเมื่อไอ้ฮุนบอกว่าไอ้พี่ชานเอามาให้(เอ๊ะ ฮุนบอกตอนไหนเนี่ยว่าใครเป็นผัวนาง><)

ผัวบ้าผัวบออะไรกัน มั่วแล้วมึง

ผมเม้มปากแน่นเมื่อไอ้ฮุนเริ่มจะสแกนร่างกายของผมพร้อมลูบปากตัวเองเบาๆ ฮึ่กเหมือนโรคจิตชะมัด

เหอะ ใช่ไม่ใช่เดี๋ยวก็รู้ไอ้แบค

ผมเบะปากให้ไอ้ฮุนที่มันยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจว่าจะทำอะไรผมได้ เหอะๆกูจะรอดูมึงละกันเซฮุนเพื่อนรัก

 

ผมกวาดสายตามองหาไอ้เตี้ยกว่าจะหาเจอก็ยากอยู่พอตัว ตั้งแต่เกิดเรื่องผม

ยังไม่ได้คุยกับมันเลย หวังว่ามันจะยอมกินขนมที่ผมซื้อไปให้นะ ผมรีบออกมาไปหน่อยเลยไม่ได้ซื้อข้าวให้มันกินกลัวมันจะโมโหหิวก่อนเลยได้แต่นมกับขนมปังและขนมอีกสองสามอย่าง

    วันนี้พวกคุณคงเตรียมพร้อมที่จะให้ผมตรวจสมุดลายเซนแล้วนะครับ ใครที่ได้ไม่ครบผมจะถือว่าพวกคุณไม่มีความรับผิดชอบ…”

    ผมเอ่ยพรางไล่สายตามองรุ่นน้องแต่ละคน ซึ่งน้องๆก็เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตา และนั่นก็ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าได้ไม่ครบ

    ใครที่ได้ครบบ้างครับ แยกออกมาต่อแถวทางพี่ฟ้าได้เลย

    ผมจ้องร่างเล็กที่คุยกับเพื่อนอย่างสนุก ก่อนจะเห็นมันลุกขึ้นไปรวมกับเพื่อนกลุ่มที่ได้ครบ ซึ่งทำให้ผมแปลกใจมาก เมื่อคืนมันยังอ้อนวอนผมอยู่เลย

    เดี๋ยว!! รหัส0030ไม่ทราบว่าคุณได้ครบแล้วหรือ ถึงได้ไปรวมกับคนอื่น

    ได้ครบแล้วครับ

    “มานี่ดิ

    ผมกอดอกมองอีกคนที่เดินเข้ามาหา ร่างเล็กเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยขึ้นมามองผม ผมดึงสมุดลายเซนในมือน้องมันออกมาเปิดดูก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อไอ้แสบมันมีครบ เป็นไปได้ยังไง

    ผมละสายตาจากสมุดก่อนจะหันไปเห็นไอ้โฮมันกำลังยิ้มให้ร่างเล็กตรงหน้าผม และไอ้แสบนี่ก็ยังขยิบตาให้มันอีก ผมกำสมุดในมือแน่นก่อนจะข่มอารมณ์พรางดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้พร้อมกระซิบข้างหูมันเบาๆ

    เลิกเรียนรอกูด้วย กลับพร้อมกัน ถ้าไม่เจอนะมึงโดนแน่แบค

    “อ่ะ ไอ้พี่บ้า…”

    ผมสังเกตเห็นร่างเล็กหน้าแดงก่อนจะรีบหันหนีผมแล้ววิ่งไปรวมกลุ่มกับเพื่อน

    เอาล่ะครับ ผมจะถือว่าพวกที่หาลายเซนไม่ครบไม่มีความรับผิดชอบ! พวกคุณใส่ใจรุ่นพี่บ้างหรือเปล่า หรือว่าจะทำยังไงก็ได้ตามใจตัวเอง ห๊ะ!”

    ผมตะคอกออกไป ทำให้น้องบางคนร้องไห้บ้าง สะอึ้นบ้าง ผมได้แต่ถอนหายใจก่อนจะกวาดสายตาไล่มองทีละคน

    ลุกขึ้นกอดคอกัน แล้วลุกนั่งพร้อมกัน50ครั้ง!”

    สิ้นเสียงผมรุ่นน้องก็พากันลุกขึ้นพรางกอดคอกัน ก่อนจะพร้อมใจกันลุกนั่งอย่างพร้อมเพียง

    เขาไม่ใช่เพื่อนพวกคุณหรอ! ยืนมองทำไม!”

    ผมหันไปว้ากกลุ่มพวกที่ได้ลายเซนครบ น้องๆรีบวิ่งไปรวมกลุ่มกับเพื่อนที่โดนทำโทษทันที แว๊บหนึ่งผมเห็นร่างเล็กจ้องผมเหมือนแช่งอะไรสักอย่าง แต่มีหรือผมจะสนใจ

    หลังจากลุกนั่งครบ50ครั้งน้องๆต่างหายใจหอบอย่างหมดแรง ผมได้แต่จ้องหน้านิ่งๆ

    ผมหวังว่าคราวหน้าพวกคุณจะมีสมุดลายเซนที่ครบมาส่งให้ผมนะครับ วันนี้พอแค่นี้ ขอเชิญพี่ๆสันทนาการมาต่อครับ แต่ถ้าพวกคุณไม่ตั้งใจทำกิจกรรมพวกผมจะเข้ามาจัดระเบียบให้พวกคุณเอง และพวกพี่สันทนาการจะไม่มีหน้าที่อีกต่อไป เข้าใจไหม

    “ครับ!/คะ

    “ดี ผมจะถือว่าพวกคุณเข้าใจกันทุกคน เชิญพี่สันทนาการครับ

    ผมเอ่ยก่อนจะเดินออกมานั่งดูน้องๆทำกิจกรรม ผมอยากให้ทุกคนเก็บเกี่ยวเอาความทรงจำและกิจกรรมดีๆอย่างนี้ไว้ ไม่อย่างให้มาทำกันเล่นๆ อยากให้รู้ว่ากว่าที่จะได้รุ่นมานี่มันยากแค่ไหน อยากให้รุ่นน้องมีความภูมิใจที่ได้รุ่นมาด้วยความยากรำบาก อยากให้เห็นคุณค่า ไม่ใช่ว่าจะทำยังไงก็ได้รุ่น! ผมหวังว่าน้องๆปี1จะเข้าใจพี่ๆทุกคนและเก็บเกี่ยวประสบการณ์ตรงนี้ไว้ใช้กับรุ่นต่อไป

    เอาล่ะจ๊ะน้องๆ ยิ้มได้น๊า ไม่ใช่ช่วงพี่ว้ากเนอะ พี่จะมาแจ้งกำหนดการของการรับน้องนะคะ เราจะมีกิจกรรมบางกิจกรรมที่ต้องออกไปรับน้องนอกสถานที่ ซึ่งปีนี้คงหนีไม่พ้นทะเล พี่จะแจกใบรายละเอียดให้เนอะ เอาให้ผู้ปกครองเซนด้วยนะคะ

    ผมอ่านใบรายละเอียดพรางแสยะยิ้มเมื่อแผนการแกล้งไอ้แสบนั่นผุดเข้ามาในหัว ผมหันไปมองร่างเล็กที่ตาโตอย่างดีใจที่จะได้ออกไปเที่ยวหึๆสนุกแน่งานนี้แบคฮยอน งานนี้สนุกจนทำให้ไม่มีวันลืมเลยล่ะ

    “ยิ้มห่าไรว่ะชาน มีแผนชั่วๆใช่ไหมมึง

    “พ่อง! เดะกูต่อยเลยนิ พูดห่าไรของมึงไค

    “แน่ใจ๊ กูก็นึกว่ามีอะไรดีๆเกิดขึ้นซะอีก ก็นะ…”

    ผมจ้องหน้าไอ้ไคที่ยิ้มกว้าง รู้สึกขนลุกแปลกๆแฮะที่เห็นมันยิ้มแบบนี้ ผมชักจะไม่ไว้ใจมันแล้วล่ะ

    เกียร์มึงหายไปไหนเพื่อน

    “กูลืมใส่

    ผมตอบพรางกรอกตาไปมา ก่อนจะขยับหนีแต่มันก็ตามมาอีกจนได้ ผมได้แต่นั่งนิ่งๆให้มันสอบสวน

    อ้อหรามึงลืมไว้ไหนน๊า ติ๊กต๊อง ติ๊กต๊อง ติ๊กต๊อง!”

    รอยยิ้มเจ้าเล่ห์น่าสยองค่อยๆเผยจากปากสวยของเพื่อนรักผม มันสแกนหน้าผมก่อนจะส่ายหัวไปมาเบาๆ

    ชู่ววโกหกไม่เนียนเหมือนเดิมนะมึง กูไม่ถามก็ได้

    ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อตัวปัญหาเดินออกไปคุยอะไรบ้างอย่างกับเพื่อนๆที่กำลังคุยชี้แจงกับน้องๆพร้อมกับดึงสติตัวเองกลับมาคิดแผนแกล้งไอ้แสบนั่น

 

#อ่านแล้วเม้นด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #14 Saaunsae (@seapanita) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:10
    แกล้งไรเมียอีกอ่ะชาน
    #14
    0