ตอนที่ 1 : กวนตีนหรือกวนใจ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 เม.ย. 60

บทนำ

 

"เงยหน้าขึ้นครับ!รหัส0030 ก้มหน้าหางูในชักโครกหรอครับ รุ่นพี่ถามไม่ได้ยินหรือไง!!"

อ่าได้ยินไม่ผิดหรอกครับทุกท่าน เสียงที่ดังจนขี้หูผมเต้นระบำนี่เป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ว๊ากเสียงแปดหลอด จะว่ายังไงดีล่ะผมชักจะหนวกหูเสียงตาลุงนี่ซะแล้ว ผมจ้องหน้าพี่ว้ากก่อนจะยักไหล่เบาๆ

รหัส0030 แบคฮยอน ได้ยินครับ ครับครับ ครับคล้ายครับครา ว่าจะมีแฟนเป็นเธอ ฮิ้วว

สิ้นประโยคอันชวนสยิวหูของผมก็เกิดเสียงฮือฮาดังลั่น ก็แหมใครจะกล้ายืนแหกปากเถียงพี่ว้ากแบบนี้กันล่ะครับ ก็มีแค่ผมนี่ไง ไอ้แบคสุดหล่อว่าที่เดือนวิศวะคนต่อไป ฮ่าๆๆๆ

ผมเป็นเพื่อนเล่นคุณหรอ!”

ร่างสูงเดินเข้ามาหาผมก่อนจะจ้องหน้า ผมลอบกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่เมื่อสบตาพี่แกนานไป

ผมถามคุณไม่ได้ยินหรอรหัส0030 หรือหูหนวก

เปล่าครับ!”

เปล่าแล้วทำไมไม่ตอบ รุ่นพี่ถามให้ตอบ!”

แค่ไม่อยากตอบครับ

ผมจ้องหน้าพี่ว้ากไม่ละสายตา แต่ก่อนที่พี่ว้ากจะแหกปากพ่นน้ำลายใส่หน้าผมอีกรอบ พี่สันทนาสุดสวยก็เดินมากระซิบข้างหูแก ผมพยายามผึ่งหูฟังเต็มที่แต่ก็ไม่ได้ยินอะไรเลย = =

ผมจะปล่อยคุณไปก่อนวันนี้ถือว่าเป็นวันแรก แต่ถ้ามีครั้งที่สอง พวกคุณอย่าหวังว่าจะได้รุ่นเลย

ผมนั่งลงหลังจากที่พี่ว้ากหน้าหล่อคนนั้นเดินไปข้างหน้า ก่อนจะหันมามอง

หน้าผมและเพื่อนคนอื่นๆ

ผมชื่อชานยอล เป็นพี่ว้ากปีสาม ต่อไปนี้ พวกคุณต้องเชื่อฟังผม จะทำอะไรให้มีมารยาท อย่าลืมว่าพวกคุณยังไม่ใช่น้องของพวกผม!”

แหมแค่ชื่อแสลงแล้วครับ คิดว่าเท่ตายแหละผมคิดในใจพรางขยับปากล้อเลียนคำพูดของอีกคน

มาก่อนเป็นพี่ มาหลังเป็นน้อง! จำเอาไว้ด้วย เจอใครก็ให้ไหว้ ไม่ว่าจะเป็นพี่หรือเพื่อนก็ตาม พวกคุณเข้าใจใช่ไหม

ครับ/คะ!!!”

ดี ผมจะถือว่าพวกคุณรับรู้กฎระเบียบกันแล้ว จะทำอะไรก็คิดด้วย พวกคุณยังไม่ได้รุ่นถ้าผมไม่ให้!”

ทุกคนเงียบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจ นี่ถ้าผมตดคงได้ยินกันทั้งหอประชุม แน่ๆ เอิ้กๆ ไม่คิดเปล่าผมยังอดที่จะขำกับความคิดตัวเองไม่ได้

คุณขำอะไรครับ!! คำพูดของผมมันตลกหรอ!”

นั่นไง ความซวยมาเยือนมึงแล้วไอ้แบค..สายตานับพันหันมาจ้องผมเป็นตาเดียวเหมือนกับโทษว่าผมเป็นตัวปัญญาที่ทำให้ชั่วโมงพี่ว้ากไม่หมดสักที

ผมเปล่าขำครับ!”

แต่ผมเห็นคุณขำนะรหัส0030 คำพูดของผมมันคงตลกมากสินะ คุณถึงยังทำตัวแบบนี้ รู้ไหมเพื่อนคุณจะรำบากเพราะคุณ

เสียวสันหลังว๊าบเลยครับเมื่อผมเห็นไอ้พี่ชานนั่นยิ้มมุมปากก่อนที่จะโบกมือเรียกเพื่อนที่ถือสมุดสีขาวเข้ามา

ภายในสามวันพวกคุณต้องหาพี่สายรหัสให้เจอ แล้วเอาลายเซนมา

คำพูดของพี่ว้ากทำให้เกิดเสียงฮือฮากันอีกรอบ และเสียงส่วนมากก็เหมือนจะโทษผมว่าเป็นต้นเหตุ

เงียบ!! รหัส0030ไม่ใช่เพื่อนพวกคุณหรือไง!”

ใช่ครับ/ใช่คะ

ไม่ได้ยิน!”

ใช่ครับ/ใช่คะ!!”

ดี ถ้างั้นก็รับผิดชอบร่วมกัน!”

ร่างสูงเอ่ยจบก็ยิ้มเย้ยหน้าผมก่อนจะเดินออกไป ผมได้แต่กำมือแน่นเมื่อโดนเล่นงานทางอ้อมแบบนี้ ทำไมต้องเจ้าคิดเจ้าแค้นด้วยว่ะได้บ้านี่สงสัยล่ะสิว่าผมมีปัญหาอะไรกับไอ้พี่ว้ากชานนั่น วันนั้นผมก็แค่เมาแล้วดันเดินชนพี่มันที่ไปเที่ยว แต่ที่แย่ไปกว่านั้นผมอ้วกใส่เสื้อ ภาพใบหน้าหล่อๆที่พูดไม่ออกเมื่อเห็นสภาพเสื้อตัวเองยังติดตาผมอยู่ไม่หาย เหมือนฝันร้ายตามหลอกหลอน =..= ผมก็ขอโทษไปแล้วด้วย พี่มันดันบอกว่าให้เอากองไว้ตรงนั้นแหละ ไอ้ผมก็ปากไวไงเลยตอกกลับไปว่ากองไว้บนหัวพี่หรอเอิ่มนั่นแหละครับต้นตอของเรื่อง

ใครไม่ไหวไม่สบายบอกพี่ได้นะครับ เอายาดมไหมครับ

ผมหันไปมองหน้าพี่ที่เป็นพี่สุขภาพที่ถือกล่องพยาบาลถามรุ่นน้องที่ไม่ไหว จะว่าไปก็น่าตาดีแฮะ -.,- วุ้ยยเด็กแพทย์นี่หว่า ความคิดชั่วร้ายเริ่มก่อ ฮิฮิ

พี่ครับ ผมไม่สบาย

พี่สุขภาพยิ้มให้ผมก่อนจะถือกล่องพยาบาลมาใกล้พรางนั่งลงข้างๆผมที่(ตอแหล)ป่วย

ไม่สบายตรงไหนครับ

ตรงนี้ครับพี่ จับดูสิ

ไม่พูดเปล่าผมก็ยื่นแขนให้พี่สุขภาพจับ พรางแลบลิ้นอย่างพอใจ

โอ๊ย! อย่ากำแรง!”

หื้ม..?”

ถึงยังไงผมก็ยอมเป็นลูกไก่ในมือพี่แล้วน่า ฮิ้วว

ก่า ก่า ก่า~

เหมือนมีอีกาบินผ่านหัวผมเมื่อเอ่ยจบ พี่สุขภาพถึงกับนั่งนิ่งไม่ขยับ แหมอึ้งล่ะสิ เอิ้กๆๆ

เฮ้ ไอ้ซูโฮผู้แสนดี มานี่หน่อยสิ

ว๊าวแค่ชื่อก็พระเอกแล้ว ผมมองดูพี่สุขภาพส่ายหน้าไปมายิ้มๆก่อนที่จะเดินไปหาเพื่อนที่เรียกไม่วายพี่แกยังหันหน้ามาจ้องผมพรางยิ้มมุมปากแบบที่ทำให้ผมสะอึกเลยทีเดียวผมรีบหันหน้าหนีแต่ก็ไปสบตากับไอ้พี่ว้ากชานยอลที่จ้องผมแทบจะอยากเอามีดมาแทงให้ตาย

 

เฮ้ นาย นายนั่นแหละ

ผมหันขวับตามเสียงเข้มที่เอ่ยเรียกก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อสบตากับร่างสูงที่ยิ้มกว้างก่อนจะขยับเข้ามานั่งใกล้ๆจะว่าไปนายนี่มันก็หล่อนะ แต่ว่าน้อยกว่าเรา กร้ากกก

นายขำอะไรหรอ”                               

ผมหุบปากทันทีที่เผลออวยตัวเองในความคิด ก็มันคือความจริงนี่นะ ผมมันหล่อจริงๆ สาวๆนี่เรียงคิวยาว

อ้อ เปล๊า มีอะไรหรอ

นายชื่ออะไรหรอ เราทเซฮุน เรียกฮุนเฉยๆก็ได้นะ

ผมมองมือหนาที่ยื่นออกมา ก่อนที่จะค่อยๆจับมืออีกคนก่อนจะยิ้มกว้าง แหมนานๆทีจะมีคนหน้าตาดีแต่น้อยกว่าผมนะมาขอเป็นเพื่อน

แบคฮยอน

หื้มชื่อน่ารักดีนี่

ผู้ชายเว้ย หล่อด้วย อย่ามาชมว่าน่ารัก

ผมเบะปากทันทีเมื่อร่างสูงบอกว่าชื่อผมน่ารัก นี่ไม่ใช่คนแรกหรอกครับที่ทักผมแบบนี้ ผมได้ยินคำนี้จนปวดหู แค่ชื่อผมจะไม่ว่าเลย แต่มันรวมถึงหน้าตาของผมด้วย

น่ารักออก

มึงนี่มัน!!”

ผมดึงคอเสื้อไอ้ฮุนอย่างแรงก่อนจะจ้องตาร่างสูง แต่มันเอาแต่ยิ้มมุมปากกวนๆเมื่อยั่วโมโหผมได้

มึงนี่ชอบใช้ความรุนแรงนะแบค ดีกูชอบ อยากมีเพื่อนแบบมึงมานานแระ

กูหล่อเว้ย

ผมปล่อยมือจากคอเสื้อร่างสูงเมื่อสายตาสบเข้ากับไอ้พี่ชานที่มองมาทางผมพอดี ใบหน้าที่มีรอยยิ้มจางๆเมื่อกี้หายเมื่อเห็นหน้าผม

ถามจริง เป็นอะไรกับพี่ชานว่ะ กูว่ามึงกับพี่เขาต้องรู้จักกันก่อนหน้านี้แน่ๆ เห็นแกล้งมึงทุกครั้งที่มีโอกาส

แค่คนร่วมโลกเว้ย จำไว้ด้วยนะมึง ขี้เก๊กออกขนาดนั้นกูไม่อยากรู้จักหรอก

อ้าวหรอ กูนึกว่าเป็นผัวมึงซะอีก โอ๊ย!”

แปะ!

ไวกว่าความคิด มือผมตบปากไอ้คนปากหมาอย่างไว แม้อีกคนจะพึ่งเอ่ยไม่ทันจบประโยค ร่างสูงเขกหัวผมไปทีหนึ่งแต่ก็ไม่ได้แรงมาก

ปากหมา ผัวที่ไหนกูออกจะหล่อและแมน

มึงแน่ใจ? นึกว่าผัวเมียงอนกันแล้วมาใส่อารมณ์กับกิจกรรมผัวว้ากเมีย

เพราะปากมึงเป็นแบบนี้ไง เลยไม่มีเพื่อน

แหมกูก็คบแต่เพื่อนที่นิสัยเหมือนตัวเองแหละ รวมถึงมึงด้วย ฮ่าๆๆ

ผมได้แต่กำมือแน่นเมื่อมันพูดจบ ผมยอมรับในใจก็ได้ว่ามันนิสัยเหมือนกับผม แต่ถ้าจะให้บอกออกไปตรงๆล่ะก็ ฝันไปเถอะ

พี่คนนั้นใครว่ะฮุน

ผมเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อเห็นพี่สุขภาพคนเดิมที่โดนมุกผมไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา มือเล็กพรางสะกิดไอ้ฮุนที่ชะโงกหัวมองตาม

อ๋อ พี่ซูโฮน่ะ เรียนหมอด้วยนะมึง แต่เขาคงไม่สนใจเด็กกะโปโลแบบมึง

หรอกนะ โน่นผัวมึง

พูดอีกทีกูจะเย็บปากมึง

มันไม่กลัวครับท่าน มีทำหน้าล้อเลียนผมอีก เหมือนเวรกรรรมมันตามทันโดยไม่ต้องรอชาติหน้า เพราะผมก็เคยทำหน้าตาแบบนี้มาก่อน

เหอะๆ ว่าแต่มึงเถอะ ไปกวนพี่ชานระวังจะซวย กูว่ามึงไม่น่าจะได้เกียร์ง่ายๆ

ปากเสีย

กูพูดเรื่องจริง มึงก็น่าจะรู้ตัวดีนี่ ก็พี่มันจ้องจะเล่นงานแต่มึง

มันก็จริงอย่างที่ไอ้ฮุนมันพูดจริงๆนั่นแหละครับ ผมก็ไม่ค่อยจะพอใจที่พี่มันเอาแต่จะเล่นงานและจับผิดผมตลอด จะแค้นอะไรนักหนาก็แค่เสื้อตัวเดียวที่เต็มไปด้วยอ้วกของผม

มึงรู้จักพี่มันหรอ

นี่แหละคำถามที่กูอยากได้ยิน อืมจะว่าอย่างนั้นก็ได้นะ กูรู้จักพี่ชานมาได้สักพักแล้วล่ะ โหดเชียวนะมึง บทจะนิ่งก็นิ่งจนขนลุก

ร่างสูงกระซิบข้างหูผมเบาๆ ผมได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ สายตาก็จ้องมองร่างสูงที่ใส่เสื้อช็อปพรางคุยอะไรบางอย่างกับเพื่อน

มึงอย่ามาล้อเล่นสิ

หึหึ กูล้อเล่นก็ได้

ไอ้ฮุนหัวเราะเบาๆก่อนจะยิ้มให้ผม ให้ตายสิผมไม่ค่อยจะไว้ใจไอ้นี่เลย รอยยิ้มมันแม่งเจ้าเล่ห์จนผมหมั่นไส้ คิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่ทำความรู้จักกับมัน
 #อ่านแล้วเม้นด้วยนะค้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #9 ฺB'Baek (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 12:30
    ชอบค่าาา แบคน่ารักกกกก
    #9
    0
  2. #1 littlemod (@manatsanan_bb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:11
    ยัยแบคซนอ่ะ
    #1
    0