{ AU Fic Reborn รักสุดป่วน ก๊วนหัวใจ ฉบับMagic School { Yaoi , Normel , Yuri }

ตอนที่ 5 : :: Magic School ll Chapter 2 : Who is she?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 พ.ค. 60


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ สึนะ Gif


"ผู้หญิงคนนั้น...เป็นใครกันนะ"




Ayatsuki Mode
"อา...ยะ....อายะ...ยัยอายะ..."
'อืม~ เสียงใครวะ คนจะนอน...' ฉันเลือกที่จะข่มตานอนต่อโดยไม่สนใจเสียงของชายหนุ่มที่เรียกอยู่ นอนบนต้นไม้มันก็ดีไปอีกแบบแฮะ...สบายด้วย...
"ยัยอายะ ตื่น จะนอนให้ยุงมันหามไปรึไง?"
หือ? รู้สึกเริ่มคุ้นๆเสียง..ช่างเถอะคงคิดมากไปเอง อีกอย่างทำไมต้องฟังคำสั่งนายด้วย ไม่ใช่พ่อฉัน... ซะ...หน่อย...เฮ่ย.. เดี๋ยวนะๆ สัมผัสที่คุ้นเคยนี่มัน... 
"เฮ้ย!! เลออน!!" เมื่อฉันลืมตาขึ้นก็พบกับเลออนที่อยู่ในร่างปืน...แถมปากกระบอกปืนยัง..จ่อเข้าที่หัวฉันอีก! ยิ่งไปกว่านั้น...ยังมีโจร(?)ที่ได้รับความรักจากพระอินทร์จนทำให้หล่อวัวตายควายล้ม(?)กำลังจ้องมองฉันจนเหมือนอยากจะฆ่าเต็มทน ด้วยความตกใจกับหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นพร้อมกันมันจึงทำให้ฉันหงายหลังตกจากต้นไม้....ไปหมดละมาดผู้อำนวยการตรู~T^T เออะ..มันไม่มีตั้งแต่แรกแล้วนี่หว่า = =;
"อูย~ เจ็บๆ~ รีบอร์น ปลุกให้เหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาบ้างได้มั้ย! ไม่ใช่อะไรก็ใช้แต่ปื--"
"หือ? อะไรนะ? อยากให้ปลุกดีๆกว่านี้เหรอ?"
ไอ่วิธีพูดกับการกระทำมันต่างกันเลยนะเฮ้ย! แล้วเลออนที่อยู่ในร่างระเบิดนั่นมันอะไร๊!! นายคิดจะเอาฉันไปเป็นเครื่องเซ่นให้กับพระอินทร์เป็นการตอบแทนทำให้หน้านายหล่อรึไง!! =[]=
"อ...เอ่อ..เอาแบบเดิมดีกว่า.."
ฉันยิ้มแห้งๆให้กับอีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้นปัดเสื้อผ้าที่มีใบไม้แห้งติดเล็กน้อย...อย่างน้อยวิธีเดิมมันก็ทำให้ศพฉันสวยล่ะวะ ถ้าใช้วิธีที่สองได้กลายเป็นโจ๊กพร้อมรับประทานแน่= =;
"แล้วนายปลุกฉันทำไมเนี่ย~.....คนกำลังนอนเพลินๆ..."
"เบิกเนตร(?)ดูบ้างสิ นี่มันค่ำแล้ว หรืออยากจะนอนอยู่ตรงนั้นให้ยุงมันหามไปกิน?"
เออะ ลองมองดูดีๆแล้วนี่มันก็มืดค่ำจริงๆอย่างที่หมอนี่พูด นี่ตรูนอนนานขนาดนั้นเลยเรอะ= =;
"ส่วนเรื่องนักเรียนไม่ต้องห่วง รูสึกจะมากันเกือบครบแล้วล่ะ ขาดอยู่คนนึงที่ยังไม่ปรากฎตัว..."
"...งั้นเหรอ โทษทีนะ ที่เผลอหลับระหว่างงาน.."
"นี่เธอ...ตกจากต้นไม้แล้วหัวฟาดพื้นแรงไปจนเพี้ยนไปเลยเหรอเนี่ย"
"ใช่ซะที่ไหนล่ะยะ!! นี่สำนึกผิดจริงๆโว้ย!!=[]="
ดูมัน...คนอุตส่าห์สำนึกผิดจริงๆ มาหาว่าเพี้ยนซะได้ จงดีใจซะเถอะที่เห็นคนอย่างฉันสำนึกผิดเนี่ย = =  *เพราะปกติไม่เคยสำนึกไง~*  เสียงอะไรลอยมาวะ..แถมยังรู้อีกว่าปกติไม่เคยสำนึกน่ะ= =;
"เออๆ รู้แล้วๆ รีบกลับเข้าไปในหอได้แล้ว หรือจะให้ใช้วิธีส่งฉบับรีบอร์น(?)"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นฉันถึงกับหันควับไปหาชายหนุ่มทันที พร้อมกับเห็นเขากำลังขัดรองเท้า(?)เพื่อเตรียมพร้อมในการถีบส่ง(?).......ทำอะไรแบบคนปกติไม่เป็นจริงๆสินะหมอนี่= =*
"ขอเข้าแบบคนปกติสักวันนึงเถอะ" ฉันในตอนนี้แทบจะก้มลงกราบ(?)คนตรงหน้าแบบเบญจางคประดิษฐ์ เพราะถ้าหมอนี่ส่งเข้าหอพักแบบฉบับรีบอร์นล่ะก็...หลังฉันได้หักแน่ 
"ถ้างั้น...ก็รีบๆไปซะ"
ว่าจบรีบอร์นก็ยกฉันขึ้น 'เฮ่ย...หมอนี่ยกตรูขึ้นด้วยว่ะ..' แต่ก็นึกแปลกใจได้ไม่นานเพราะรีบอร์นได้ทำการโยนฉันเข้าในหอเหมือนไปรษณีย์ไทย(?)ที่โยนพัสดุให้ผู้รับ....
"นี่นายเห็นฉันเป็นพัสดุรึไง ตาเถื่อน!" พอหันกลับไปก็พบว่ารีบอร์นได้เดินหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ยังฟังฉันบ่นไม่จบเลยนะเฮ้ย เดินหนีได้ไง..! โอย~ เจ็บๆ...ซักวันกระดูกฉันต้องหักเพราะไอ่หมอนี่แน่ๆ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเล๊ย~ หัดทำตัวให้เหมือนฟงบ้างไม่ได้รึไงกันนะ ฟง ช่วยเอาเชื้อความสุภาพบุรุษของนายมาแบ่งให้รีบอร์นมันบ้างเหอะ = =;
ฉันไล่ความคิดต่างๆนานาออกไปจากหัวก่อนจะพยายามยืนขึ้นและเดินไปยังห้องของตัวเองเพื่อไปนอนต่-- เอ้ย! เพื่อไปทำงานที่คั่งค้างอยู่.. 'ความเกือบแตกแล้วไหมล่ะ ที่จะไปนอนต่อน่ะ= =;'

อีกด้านหนึ่ง ทางประตูโรงเรียนที่บัดนี้มีเพียงความเงียบและความมืดมิดเข้าปกคลุม ร่างของหหญิงสาววัย 19 ปีผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนประบ่าเดินเหยียบย่ำเศษใบไม้และกิ่งไม้แห้งมาตามทางโดยอาศัยแสงจันทร์เป็นตัวช่วยในการมองเห็น ถึงแม้จะไม่ได้สว่างอะไรมากนักแต่ก็สามารถพาเธอมาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย หญิงสาวมองต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าสักพักก่อนที่จะเอื้อนเอ่ยชื่อของตนออกมา
"เซเว่น มายเยอร์ไฮต์"
สิ้นเสียงต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าเริ่มมีแสงสีฟ้าลอดออกมา แต่แสงในครานี้กลับดูอ่อนโยนกว่าทุกๆครั้งที่ผ่านมา เหมือนกับว่ามีความรู้สึกที่คิดถึงและโหยหาของใครบางคนถูกปล่อยออกมาพร้อมกับแสงนี้ ไม่รอช้าเซเว่นรีบก้าวเท้าเข้าไปยังแสงนั้นก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม...เหมือนกับว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้น

Seven Mode
ในที่สุดฉันก็ได้ออกโรงซักที หลังจากที่ยอมให้เซไนท์มีบทไป1ตอน(?) เฮ้อ~ คิดถึงที่นี่จัง ไม่ได้กลับมานานเท่าไหร่แล้วนะ ที่จริงคนที่มาสมัครเรียนที่โรงเรียนนี้ไม่ใช่ฉันหรอก 'เซเว่น มายเยอร์ไนท์' ต่างหาก แต่เพราะยัยนั่นมีธุระที่ต้องไปสะสางทำให้ฉันต้องมาอยู่ที่นี่แทน เห็นยัยนั่นบอกว่ามีคนที่อยากเจอฉันสุดๆด้วย จะเป็นใครกันนะ...ช่างเถอะ ตอนนี้รีบไปหอก่อนดีกว่า~
ฉันเดินไปตามทางที่มีแต่ความมืดมิดและความเงียบเรื่อยๆ โรงเรียนตอนกลางคืนนี่น่ากลัวเหมือนๆกันหมด แต่คิด
เหรอว่าคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหลานของสเลนเดอร์แมน(?)จะกลัวสิ่งเหล่านี้ ฝันนนน แต่วินาทีแรกที่ฉันเดินผ่าน 'หอพิเศษ' ก็รู้สึกตัวได้ทันทีว่าคงต้องฝึกการทรงตัวให้มากขึ้นเพื่อพร้อมรับแรงกระแทก(?)ที่อาจจะเกิดขึ้นเวลาไหนก็ได้โดยไม่รู้ตัว และ...คงต้องฝึกสกิลการวิ่งหลบกระสุนปืนด้วย= =;
"รีบๆเดินผ่านหอนี้ดีกว่า...แล้วก็คงต้องฝึกทักษะการทรงตัวกับสกิลการหลบหลีกเพิ่มขึ้นด้วย= =;"
ฉันเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะได้เดินผ่านหอนี้ไป ก็ไม่ได้ไม่ชอบหรอกนะ แต่มันรู้สึกได้ถึงอันตรายอะไรบางอย่างถ้าหากยังเดินอยู่หน้าหอนี้ต่อไป แค่คิดก็รู้สึกได้เลยว่าเหมือนมีคนยื่นอยู่ข้างหลั--
"นี่ มาเดินอะไรอยู่แถวนี้ดึกๆดื่นๆ"
นั่นไง~ ตรูว่าแล้วว่ามันต้องมีเรื่องอันตรายแน่นอน ฉันหันหลังไปช้าๆก็พบกับปากกระบอกปืนสีเขียวจ่อเข้ามากลางหน้าผากพอดี หมอนี่มัน.....ยังเถื่อนเหมือนเดิม= = (พูดไม่ดูตัวเอง(?))
"รี ใจเย็น~ นี่ฉันเอง"
"...เซย์...?"
รีบอร์นพูดพลางนำเลออนที่กลับร่างเดิมไปวางไว้บนหมวกปีกกว้างเหมือนอย่างเคยก่อนมองมาทางฉันแบบประหลาดใจนิดหน่อย ดีใจที่ได้เจอฉันล่ะซี่~ 55~
"ทำไม...ถึงได้มาช้าขนาดนี้ ลูกศิษย์หมายเลข 4 ของฉันควรมาให้เร็วกว่าคนอื่นๆ"
แกร็ก! ร...รู้สึกเหมือนมีอะไรร้าว....ไม่ได้เจอกันมาเกือบปีทักทายกันแบบนี้เรอะ!
"พ..พอดีมีธุระนิดหน่อยก็เลยมาช้า หยวนๆให้หน่อยน่า~"
"จะยอมให้ครั้งนึงก็ได้ รีบกลับหอไปได้แล้ว"
"รู้แล้วล่ะน่า...!"
ฉันหมุนตัวกลับก่อนก้าวเท้าเดินไปยัง 'หอแห่งความมืด' อีกครั้ง

Writer Mode 
'หอจะเป็นยังไงบ้างนะ...จะเปลี่ยนไปจากเดิมหรือเปล่า?'
หญิงสาวคิดพลางเดินทางไปยังหอแห่งความมืด หอพักที่ตนควรจะอยู่ ในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น ดวงตาสีแดงดั่งโลหิตก็พลันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาลคนหนึ่งเข้า
"เฮ้! นายจะทำอะไรน่ะ" ร่างของหญิงสาวผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลยาวประบ่าเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจะกระโดดลงมาจากหอพักเหมือนจะฆ่าตัวตายยังไงยังงั้น
"หวา~!" ด้วยความตกใจที่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายทำให้ชายหนุ่มเริ่มทรงตัวไม่อยู่จนร่วงลงมาจากหน้าต่างหอพัก ดวงตาสีแดงดั่งโลหิตของหญิงสาวเรืองแสงขึ้นก่อนที่จะหายไปจากตรงนั้น รู้ตัวอีกทีหญิงสาวก็ไปอุ้มร่างของชายหนุ่มลงมาได้อย่างปลอดภัย
"อ..เอ่อ ขอบคุณนะ...เธอคือ.." แต่ไม่ทันที่เขาจะพูดจบหญิงสาวก็เอ่ยแรกขึ้นมาว่า
"ถ้าจะฆ่าตัวตายก็ไปนอกโรงเรียนซะนะ ฉันยังไม่อยากให้มีผีมาสิงที่หอพักนี้= ="
"เอ่อ ไม่ใช่คือฉันกำลัง--"
"อ้อ แล้วก็ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าอย่าผูกคอตายล่ะเพราะมันทรมาน= ="
"ไม่ๆ เธอกำลังเข้าใจผิ--"
"เอ้อ แนะนำว่าให้ตัดหลอดลมดีสุด เพราะมันไม่ค่อยทรมานเท่าไหร่ ไปล่ะ= ="
ว่าจบหญิงสาวคนนั้นก็เดินจากไปทันที ปล่อยให้ซาวาดะ สึนะโยชิยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นเนื่องจากผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ฟังสิ่งที่เขาพูดเลย 
'ผู้หญิงคนนั้นไม่ฟังอะไรเลย แถมยังเข้าใจผิดเต็มเปาว่าเราจะฆ่าตัวตายอีก= =;' 
"รุ่นที่สิบคร้าบ~~ เป็นอะไรมั้ย~?"
น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าแสดงถึงความเป็นห่วงได้อย่างชัดเจนถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของชายหนุ่มเรือนผมสีเงินควันบุหรี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่าง
"อ..อื้ม ฉันไม่เป็นไร~!"
สึนะตอบไปเพื่อไม่ให้อีกคนเป็นห่วงก่อนที่จะมองซ้ายมองขวาเพื่อตรวจตราเส้นทางว่ามีใครหรือไม่ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้คนอยู่แล้วเขาจึงส่งสัญญาณไปหา 'โกคุเดระ ฮายาโตะ' เป็นเชิงว่า 'เส้นทางปลอดภัย' ทางฝั่งของโกคุเดระเมื่อเห็นสัญญาณนั้นจึงรีบกระโดดตามลงมา สถานที่ที่ชายหนุ่มทั้งสองต้องการไปนั้น  นั่นก็คือห้องสภานักเรียนเพื่อไปแอบดูข้อมูลของนักเรียนใหม่ทั้งหลาย แต่ความฝันของพวกเขากลับแตกหักสลายลงเมื่อมีสิ่งที่เรียกว่าปืนจ่อหลังสึนะโยชิ ทั้งสองหันไปช้าๆก็พบกับรีบอร์นที่มองมาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ หน้าของสึนะและโกคุเดระพลันซีดเผือดขึ้นมาทันใดเมื่อรู้สึกได้ว่าเขาทั้งสองต้องสำเร็จโทษ
"ถือว่าใจกล้าไม่เบาที่คิดจะมาดูข้อมูลนักเรียนใหม่ บทลงโทษของพวกนายคือ คัดคำว่า 'ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว' 5927จบ!"
"เอิ่ม...ตัวเลขมันส่อๆนะรีบอร์น= =;"
"นั่นคือการเถียงเหรอ?..."
"ไม่ๆ มันคือการตั้งคำถา--"
"ในเมื่อให้คัด5927จบดันไม่ชอบ ถ้างั้นก็คัดมา 6000 จบซะ" ว่าจบชายหนุ่มก็หมุนตัวกลับและมุ่งหน้าไปยังหอพักทันที ปล่อยให้สึนะและโกคุเดระยืนอึ้งกำสิ่งที่ตนต้องทำ 
'ทำไมวันนี้ถึงไม่มีใครฟังตรูเลย(วะ)ครับ' ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลคิดพลางร้องไห้(?)ในใจ เนื่องจากวันนี้ไม่มีใครฟังสิ่งที่เขาพูดจนจบเลยก็แทรกขึ้นมาก่อนเสียแล้ว ทั้งรีบอร์นและ...คนๆนั้น..
"ถ..ถ้างั้น...เรารีบไปคัดกันดีกว่าครับรุ่นที่สิบ"
สิ้นเสียงชายหนุ่มผมควันบุหรี่ก็ได้เดินนำกลับไปยัง 'หอปฐพี' เพื่อที่ะลงมือทำบทลงโทษ สึนะพยักหน้ารับก่อนจะก้าวเท้าตามไปเงียบๆ แต่ในหัวของเขาตอนนี้กลับคิดถึงแต่เรื่องของผู้หญิงคนนั้นที่ได้ช่วยชีวิตเขาไว้
'เธอ...คือใครกันนะ?'




แฮร่--
ไรท์กลับมาแล้วหลังจากที่ห่างหายกันไปนาน(มั้ง) มีใครคิดถึงไรท์บ้างเอ่ย~?
 *ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก กรุณาติดต่อใหม่ในภายหลัง*(?)
ชั่งมันเต๊อะ-- ไรท์จะมาแจ้งให้ทุกคนทราบนะคะ ว่าบทเด่นๆเนี่ยจะยกให้กับคนที่เข้าสิงแชท
เป็นประจำเพื่อให้มันดูไม่ร้าง ไรท์จึงตอบแทนด้วยการแต่งให้มีบทมากกว่าคนที่ไม่เคยเข้าแชท
หรือนานๆเข้าทีนึงนะคะ เข้าใจตรงกันเนอะ ใครที่มาสมัครไว้เฉยๆแล้วไม่ได้โรลก็จะมีบทน้อยหน่อย
ตอนนี้อาจจะงงไปบ้าง(มั้ง) เนื่องจากไรท์เกิดอาการเบลอๆ--
(ก็ดันตั้งเป้าไว้ว่าไม่เสร็จไม่นอนนี่นา) เม้นติชมกันด้วยนาจา--
1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ
1  Voet(s) = 1 ร้อยล้านกำลังใจ
นะจ๊ะ <3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #26 ซายูริจัง_G (@1379568) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 07:44
    อัพไว้ๆนะค่ะ
    #26
    0