พยัคฆ์ร้าย..หมายรัก

ตอนที่ 2 : ฟันแล้วชิ่ง - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

 



บทที่ ๑

ฟันแล้วชิ่ง

 

 

 

 

 

 

“อยู่ไหนนะ?”

ดวงตางามสอดส่ายมองหา ร่างล่อนจ้อนอ่อนองค์ยังพันห่อตัวเองด้วยผ้าห่มผืนโต ก่อนจะหยัดตัวก้าวลงจากเตียงเพื่อหาชุดที่นุ่งใส่มาจำได้ว่าเป็นชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำแต่งริบบิ้นลายทางสีขาว ชุดที่ยั่วให้หนวดเหนือริมฝีปากของบิดาเต้นยิบๆ ทีเดียว

บนเตียงไม่มี...ใต้เตียงก็ไม่มี...นี่อย่าบอกนะว่าเสื้อผ้าเธอหลุดล่อนจ้อนจากตัวก่อนจะมาถึงที่เตียงนี่

ใบหน้าซีดขาวขมวดนิ่วยกมือขึ้นเกาหัวจนผมฟูกระเซิงเหมือนสิงโตส่ายหลุกหลิก

ไม่ใช่น่า” 

สายตาเริ่มมองไปไกลกว่าเตียงนอน

นั่นไง...ชุดที่เธอใส่เมื่อวานนี้ กองเขละอยู่เกือบๆ หน้าประตูห้องทีเดียว นี่ถอดกันตั้งแต่ตรงนั้นเลยเหรอ?

จากตรงนั้น มาถึงที่เตียงนี่ระยะทางพอสมควร โดนไปกี่ยกนั่น?

บ้าจริงเชียว เลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว” 

เอ็ดตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบเดินซอยเท้าพาตัวเองที่ห่อในผ้าห่มเหมือนนกเพนกวินไปหยิบชุดสวย แล้วมองหาชิ้นต่อไป



ยกทรง...กางเกงใน...อยู่ไหนนะ?

นั่นไง...ใต้โซฟา พลอยชมพูรีบลากกองผ้าห่มตามไป คว้าบราเซียลูกไม้สีดำของวิคตอเรียซีเคร็ต ทีนี้ก็เหลือชิ้นเดียวเท่านั้น ชิ้นสำคัญเสียด้วย

อยู่ไหนเนี่ย? จำได้ว่าใส่มา” 

นัยน์ตาสมันสาวกวาดมองหา แพนตี้เข้าชุดกันกับบราที่สวมใส่...แต่ไม่เจอ

เขม้นสายตามองหาโดยรอบพร้อมกับคิดทบทวนว่าเตี่ยวตัวน้อยชิ้นสุดท้ายจะถูกถอดออกที่ไหน? และใครเป็นคนถอด เขาหรือว่าเธอหว่า?

ตัวเล็กจิ๋วเดียว จะหาเจอไหมเนี่ย?” 

หน้านิ่วคิ้วขมวดพร้อมก้มตัวลงต่ำ ลองมองลอดสายตาหาใต้โซฟาดู


เฮ้...” 

พ่อครัวหัวป่าก์ที่ง่วนกับการจัดโต๊ะอาหารกำลังจะเงยหน้าเชิญแขกพิเศษที่มาค้างคืนด้วยให้มาทานเบรคฟาสต์ ก็พอดีเห็นร่างสะคราญกำลังก้มมุดดูอะไรข้างใต้โซฟา ลำตัวด้านบนหมอบต่ำสะโพกที่แลเห็นแก้มก้นกลมอวบขาวน่างับลอยโด่งในท่าโหย่งโยะโหย่งโย่ เห็นแล้วก็ให้นึกจินตนาการภาพตัวเองเข้าประกบข้างหลัง แล้วฝังตัวลึกเข้าไปในกายนุ่มเนียนแสนอบอุ่นของหล่อน

อ่า...ไม่อยากนึกเลยว่ามันจะฟินขนาดไหนกัน เขาไม่ลืมท่านี้แน่ๆ ถ้ามีโอกาสครั้งต่อไป

และก่อนจะรู้ตัว ร่างใหญ่ก็ก้าวสามขุมเดินมา ฝ่าเท้าเหยียบเข้ากับอะไรบางอย่าง ก้มมองแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะก้มหยิบมันขึ้นมา แล้วเดินไปหาเจ้าหล่อน


เผียะ!

เสียงฝ่ามือหวดลงที่แก้มก้นงอนงามไม่แรงนัก แต่ก็มีผลทำให้ศีรษะที่มุดเข้าไปใต้โซฟารีบผงกขึ้นมาจนท้ายทอยชนโป๊ก

โอ๊ย!” 

กลีบปากอิ่มร้องเสียงหลง ไม่ได้เจ็บหรอก แต่มันตกใจ พอดึงหัวกลับออกมาได้ก็แหวแว้ดเข้าใส่คนที่บังอาจมาตีก้นเธอ

ทำบ้าอะไรของคุณ?”

ก็พอดีกับสายตาเห็นของที่กำลังตามหาเกี่ยวอยู่ที่ปลายนิ้วเรียวยาว แพนตี้ลูกไม้สีดำสุดเซ็กซี่ของวิคตอเรียซีเคร็ตเข้าชุดกันกับบราเซียในมือถูกแกว่งไกวไปมาอยู่ตรงหน้า

คุณกำลังหานี่อยู่หรือ?” 

คนถามยิ้มขันนัยน์ตาเต้นระริกทอประกาย

พลอยชมพูหน้าง้ำ รีบคว้าหมับเอาคืนมา แต่คนหามันเจอก่อนกลับชูยกสูงขึ้นไปอีกไม่ให้คืนง่ายๆ


นี่เอาคืนมานะ” 

แหวแว้ดเข้าใส่เสียงเขียว

แต่คนตัวสูงกลับยั่วด้วยการแกว่งไกวแพนตี้ลายลูกไม้ไปใกล้ๆ หน้าตัวเองแทน พร้อมกับร่อนจมูกโด่งคมไปมา ทำท่าสูดดมแสนชื่นใจ

“อื้ม...กลิ่นคุณนี่ เซ็กซี่ชะมัด”

“คนบ้า...เอาคืนมานะร่างเล็กกว่ายืดตัวขึ้น กระโดดตะกุยตะกายมือไปในอากาศ ก่อนจะมือคว้าหมับชิงลิงกลับคืนไปจนได้


“เป็นโรคจิตหรือไง” 

เจ้าของที่ได้คืนไป ค้อนขวับตาแทบกลับทีเดียว

นี่คุณ...ถ้าจะเอาเก็บไว้จริง ผมไม่เอาแค่กางเกงในหรอก” 

นัยน์ตากรุ้มกริ่มแฝงเลศนัยส่งประกายวับๆ ที่ทำเอาคนมองจ้องถึงกับขนลุกซู่ขึ้นมา

“เมื่อคืนได้เยอะกว่านี้อีก...ผมมันประเภทมักมากน่ะ”

พูดบ้าอะไร?



ให้ตายเถอะ...หน้าหล่อๆ ดวงตาสวยๆ รอยยิ้มทรงเสน่ห์อย่างนี้ ทำเอาผู้หญิงดีๆ สติแตกกระโดดขึ้นเตียงกับเขามาแล้วกี่คนกันนะ

เลโอมีดวงตาที่สวยเอามากๆ นัยน์ตาสีฟ้าใสแจ๋วแวววาวสวย ล้อมกรอบด้วยแพขนตายาวงอนสีน้ำตาลแน่นขนัด คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสันชัดเจน กลีบปากอิ่มตึงสีชมพูจัดที่น่าจับมาบดจูบชิมรสชาติ ว่ามันจะเปรี้ยวหวานซ่านซ่าเหมือนสตอเบอรี่ไหม? 


ยังจำอำนาจเร้นลึกของมันตอนที่บดคลึง เบียดเคล้าลงมาที่ปากนุ่มของหล่อนช่างสร้างความรู้สึกรุ่มร้อนอย่างรุนแรง

ยามที่เขาจูบลงที่ริมฝีปาก...ที่ยอดอก...ที่หน้าท้อง...แอ่งสะดือ...บนกลีบนุ่ม...และใจกลางดอกไม้สาว ทำเอาเธอดิ้นพล่านจนแทบระเบิดตัวเองเป็นเสี่ยงๆ

และตอนนี้อำนาจของสายตาคู่นี้กำลังสะกดและดูดดึงหล่อนเข้าสู่ห้วงพิศวง อีกครั้ง ความรู้สึกดังว่าแผ่ความสะท้านเยือกวูบวาบวับไหวไปถึงไขสันหลัง

ลำคอเรียวระหงรีบกลืนน้ำลาย พร้อมกับสะบัดหัวไล่ความคิดเตลิดเพริดเพ้อออกไปให้ไว



อาหารเช้าเสร็จแล้วนะ ท่าทางคุณจะหิว” 

คนพูดยิ้มกริ่ม เมื่อเห็นนัยน์ตางามมองมาอย่างตกอยู่ในภวังค์

“หรือจะเปลี่ยนใจมากินผมแทนดีล่ะ” 

เขาหรี่ตาลง ยิ้มอย่างเชิญชวนยวนยั่วเหลือเกิน

“อร่อยนะ คุณรู้แล้วนี่” 

คำถามยียวน พร้อมกัดปากยั่ว กระชากสติหล่อนให้กลับคืนมา

ดวงตางามค้อนควับวงโต ใบหน้างามสะบัดพรืดหนี

“ไม่ย่ะ...กลัวแสลง” 

ว่าพร้อมกับลุกพรวดเดินกระแทกเท้าปึงปังไปเข้าห้องน้ำ  เมื่อรวบรวมเสื้อผ้าที่ตามหาได้ครบทุกชิ้น ก็ควรที่จะใส่ชุดชั้นนอกและชุดชั้นในกลับคืนกายให้เรียบร้อยกลับมาเป็นผู้เป็นคนอีกครั้งหนึ่ง แทนที่จะทำตัวเป็นชีเปลือยหันหน้าเข้าหากัน เพราะมันอาจจะทำให้ไม่เขาหรือเธอ หน้ามืดหื่นหิวขึ้นมาได้อีก


“เปลี่ยนใจได้ทุกเวลานะคุณ...ผมสแตนบายด์รอ” 

น้ำเสียงกวนๆ ยังดังไล่หลังมาก่อกวนใจได้อีก

คนได้ยินกัดฟันกรอด ไม่อยากหันไปต่อล้อต่อเถียงด้วย เพราะจวบจนบัดนี้ เขายังนุ่งแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว เนื้อผ้าบางๆ ที่ไม่อาจปกปิดอนาโตมี่บางอย่างข้างใต้กางเกงได้ มันทำให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกล และอาจจะทำให้หล่อนหน้ามืดพลาดจับเขากดโซฟา แล้วจัดการลงทัณฑ์ให้สาแก่ใจ ค่าที่ช่างยั่วดีนัก


ทุกคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้กับนักเขียนนะคะ...

ขอบคุณมากค่า ที่เข้ามาติดตาม...รักนะจุ๊บ จุ๊บ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 punneeranee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 16:43

    เพิางได้เข้ามาอ่านคร้า

    ส่งกำลังใจให้รัวๆ
    #1
    0