พยัคฆ์ร้าย..หมายรัก

ตอนที่ 1 : ชั่วข้ามคืน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

 



บทนำ

ชั่วข้ามคืน...

 

 

 

 

 

 

วดหัวฉิบ

นั่นคือความรู้สึกแรกเมื่อสตินึกรู้กลับคืนสู่ร่างกาย

อูย....”

เสียงครางแผ่วแว่วลอดออกจากกลีบปากอวบอิ่มสีชมพูจัด ซึ่งเวลานี้แห้งผากราวกับกระดาษทรายเพราะการหลับใหลไปยาวนาน

โอ้ย...”

ไม่เพียงแค่ที่ศีรษะเท่านั้น ทันทีที่ขยับร่างกายซึ่งคล้ายถูกสต๊าฟเอาไว้ในท่าเดิมมาทั้งคืน อาการปวดเหนื่อยเมื่อยล้าราวกับว่าเมื่อวานนี้เธอใช้พละกำลังมหาศาลไปกับอะไรสักอย่างทำเอาใบหน้าสวยบิดเบ้พร้อมนึกทบทวน

ว่าแต่มันเรื่องอะไรกันล่ะ...ทำไมถึงคิดไม่ออกนะ...ในหัวตื้อๆ มึนๆ งงๆ พิกล

มอร์นิ่งครับคนสวย

เสียงทุ้มนุ่มหูฟังดูอบอุ่น ปลุกเปลือกตาแสนเหนื่อยล้าเกียจคร้านให้เปิดพรึ่บขึ้นมาทันควัน

สิ่งแรกที่เห็นตรงหน้า คือนัยน์ตาสีฟ้าใสแจ๋ว บนใบหน้าครึ้มหนวดครึ้มเคราเปื้อนรอยยิ้มของใครบางคน

ใครบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ไม่หยอกว่าเคยเจอกันมาก่อนหน้านี้

นะ...นี่...นี่อย่าบอกนะว่าไอ้อาการปวดเนื้อเมื่อยตัวทั้งหมด รวมถึงภาพแรกที่ตามองเห็นในเช้านี้ นี่มัน...?

หัวคิ้วเรียวขมวดย่น ดวงตาเฉี่ยวงามปานสมันสาวกลอกมองไปโดยรอบเพื่อหาสิ่งอื่นมาช่วยยืนยันว่าภาพที่เห็นตรงหน้า ไม่ใช่ภาพลวงตา หรือว่าเธอแค่เพ้อไปเอง

ห้องสูทกว้างขวางโทนสีฟ้าครามน้ำทะเล บนเตียงนอนหลังใหญ่ขนาดคิงส์ไซต์ที่มั่นใจว่าเพิ่งเคยทิ้งทอดกายนอนลงมาครั้งแรก และผู้ชายหน้าแปลกแต่ไม่แปลกหน้าสักเท่าไหร่

ดวงตางามหลุบต่ำลงสำรวจตรวจตราตัวเองบ้าง แล้วก็ต้องเบิ่งตาโตอีกเป็นเท่าเมื่อปะทะกับภาพเนินอกอวบอิ่มปริ่มอยู่ที่ชายขอบผ้าห่ม บนผิวเนื้อขาวเนียนเต็มเกลื่อนไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำเป็นจุดปลุกขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว เห็นอย่างนี้แล้วไอ้ส่วนข้างใต้ลงไปนั่นก็จินตนาการต่อไปได้ไม่ยากว่าหล่อนกำลังแก้ผ้าเปลือยเปล่าล่อนจ้อนและตอนนี้เนื้อกายก็หนาวเย็นเยือกสะท้านวาบขึ้นมาทีเดียว

โอ้พระเจ้า...ให้ตายเถอะ...เมื่อคืนเธอนอนที่ห้องนี้ บนเตียงหลังนี้ กับผู้ชายคนนี้สินะ...พลอยชมพูกลืนน้ำลายเอื๊อกลงลำคอแห้งผากอย่างแสนฝืด ในตาเกิดมีนิมิตล่วงหน้ามองเห็นหายนะที่กำลังจะบังเกิดต่อจากนี้

เพราะผู้ชายคนนี้...พันธุ์สิงห์ เลโอ เวสต์วู้ด...หนุ่มหล่อหุ่นล่ำเร้าใจ เขาคือคนที่นายพิพัฒน์บิดาของเธอหมายมั่นปั้นมือจะได้มาเป็นลูกเขย

หากไม่ใช่ผ่านเธอ แต่เป็นแวนด้า สุวรรณเมธาพี่สาวต่างมารดานั่นต่างหากเล่า คนที่ใครๆ ต่างก็ลงความเห็นว่าเหมาะสมคู่ควรกับเขาทุกประการ

อ่า...แล้วนี่เธอทำอะไรลงไป

วิสกี้...บรั่นดี...เตกีล่า...แล้วยังจะอะไรอีกนะที่กรอกลงคอไปเมื่อคืนนี้ นับๆ รวมกันเกือบสิบแก้ว ที่ช่วยเร่งเร้าปฏิกิริยาอยากเอาชนะคะคานกระชากสติหล่อนให้ขาดวิ่นหลุดลุ่ยจนกระโดดขึ้นเตียงมากับเขา

จะอะไรบ้างก็ช่างเถอะ...นี่ไม่ใช่เวลามาหาต้นตอสาเหตุ แต่เป็นเวลาที่ต้องคิดใคร่ครวญว่าจะแก้ไขปัญหาตรงหน้าอย่างใดดีต่างหากเล่า

ดวงตารีเรียวยาวล้อมกรอบแก้วตาดำขลับกลมใหญ่สุกสกาวเหมือนสมันสาวกะพริบปริบๆ เกิดอาการปั้นไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ในสถานการณ์ประดักประเดิดเช่นนี้ดี

แต่เอาเถอะ หล่อนไม่ใช่เด็กสาวสิบเจ็ดสิบแปดเสียหน่อย หล่อนน่ะสาวยี่สิบสี่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควร  แถมผู้ชายตรงหน้าก็ไม่ได้ปลุกปล้ำกระทำชำเราปล้นสะดมพร่าผญาญพรหมจรรย์ของหล่อนไปเสียเมื่อไหร่ มันเกิดจากความพร้อมใจ เอ๊ย! เผลอใจของทั้งสองฝ่ายพร้อมๆ กันต่างหาก

และจะว่าไปแล้วอีตาเลโอนี่ก็หน้าตาหล่อเหลาเอาการ ใบหน้าเข้มคมคายสันกรามแข็งแรง จมูกโด่งเป็นสันชัดเจน กลีบปากหยักหนาหากว่าได้รูป ดวงตาวับวาวเจ้าเสน่ห์แฝงแววขี้เล่น ยังจะแผงอกแน่นกล้ามพร้อมบ่าไหล่กว้างล่ำสันแข็งแรงที่เห็นยามนี้ ยืนยันความน่ากินไม่หยอกนี่นา

อ่า!...จะแปลกอะไรถ้าหล่อนจะเผลอไผลไปชิมเข้า ก็เขามันน่าสวาปามจริงๆ

คุณหิวหรือ?คิ้วเข้มกระดกสูงพร้อมถาม เมื่อเห็นหล่อนกลืนน้ำลาย

ใบหน้าขาวโพลนเหมือนผีจีนสั่นหลุกหลิกไปมา

“ปละ...เปล่า...มะ...ไม่หิว...” ว่าแล้วก็กลืนน้ำลายอีกหนึ่งเอื๊อก เมื่อเห็นหัวนมสีชมพูบนกล้ามอกแน่นนั่นเต้นริกๆ กระดิกยั่วหล่อน

“เห็นกลืนน้ำลายตั้งหลายครั้ง นึกว่าหิวเสียอีก” ใบหน้าหล่อผุดพรายไปด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่กระชากหัวจิตหัวใจดวงน้อยให้ขาดวิ่นแทบไม่มีชิ้นดี

“แต่ไม่เป็นไร ช่วงนี้ผมมีโปรโมชั่น...Sleep with Me free Breakfast

น้ำเสียงคมชัดแจ่มแจ๋ว แถมภาษาอังกฤษสำเนียงเป๊ะนั่น ตอกย้ำภาพตรงหน้าอีกครั้งว่าไม่ใช่แค่ฝัน แต่ยืนยันว่าทุกอย่างมันเรื่องจริงล้านเปอร์เซ็นต์

งั้นผมไปทำอาหารเช้าให้คุณทานดีกว่า

มือหนาตวัดชายผ้าห่มออกไปให้พ้นจากตัว แล้วก้าวลงไปจากเตียง ยืนยืดเหยียดเต็มความสูงกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบเซ็นติเมตรพร้อมกับบิดขี้เกียจอย่างเมื่อยขบ

ภาพบั้นท้ายหนั่นแน่นตึงเปรียะน่ากัด ยังจะท่อนขาแข็งแรงกำยำทำเอาสองข้างแก้มร้อนวืดขึ้นมาเหมือนหนึ่งว่าถูกจับหัวไปจุ่มในหม้อน้ำเดือด

พลอยชมพูรีบเลื่อนสายตาขึ้นมาสูงกว่านั้น บนแผ่นหลังล่ำสันผิวเนื้อสีแทนสวยเต็มไปด้วยริ้วรอยศิลปะจากปลายเล็บที่ขีดข่วนขยุ้มลากแดงเป็นริ้วเป็นลายชัดเจนแจ๋มแจ๋ว ทิ้งหลักฐานความซาบซ่านถึงพริกถึงขิงเมื่อคืนนี้ คงไม่ต้องถามหรอกกระมังว่านั่นฝีมือใคร

ว่าแต่คุณจะรับไข่หนึ่ง หรือสองฟองดีเจ้าของห้องหันมาถามน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม

หน่วยตางามเบิกโพลง ตกใจแทบหงายหลังผึ่งตกเตียง เมื่อเขาเล่นเสิร์ฟไส้กรอกเนื้อดุ้นเขื่องพร้อมไข่สองใบจะๆ ผ่านสายตา หน้าที่ว่าร้อนอยู่แล้ว ลามวืดขึ้นมาถึงหูถึงหัว เชื่อว่าตอนนี้คงแดงเถือกยิ่งกว่าถูกปาแล้วบดบี้ขยี้ด้วยลูกตำลึงสุกเป็นแน่

บ้าจริง ทำไมคุณยังไม่ใส่เสื้อผ้ารีบยกสองมือขึ้นมาปิดหน้า

เสียงแหวแว้ดดัง ใบหน้าซีดเซียวเมื่อครู่นี้แดงแจ๊ดแจ๋ขึ้นมาทันทีเหมือนถูกพ่นสีเข้าใส่ สายตาตื่นตระหนก เมื่อเห็นสัดส่วนความเป็นชายอันใหญ่โตโอฬารชัดเต็มสองตาในเวลาที่ท้องฟ้าสว่างโร่ และแสงจากภายนอกก็สาดส่องเข้ามาเกือบจะเต็มที่ เพราะมีเพียงผ้าม่านบางๆ กั้นเอาไว้ที่หน้าต่างกระจกบานยาวจากพื้นจดเพดาน

ผมหากางเกงไม่เจอเขาว่าหน้ามึน ก่อนหัวเราะอย่างขบขัน เมื่อเห็นว่าสายตาของเธอจับจ้องมองอยู่ที่ตรงไหน

“นี่อายจริงเหรอ? ยกมือปิดหน้า แต่ว่ากางนิ้วซะห่างเชียว” เสียงถามกลั้วหัวเราะ

“ทุเรศจริงๆ อย่าเอาไอ้นั่นมาชี้หน้าฉันนะ” หล่อนแหวแว้ดอีกหน

มันเป็นธรรมชาติของผู้ชายนี่ครับคุณ...ทำเหมือนไม่เคยเห็นไปได้” คนว่ากลั้วหัวเราะ

เออ!...ก็ไม่เคยเห็นชัดๆ จะๆ เต็มสองตาอย่างนี้น่ะสิ...แต่เรื่องอะไรจะตอบไปอย่างนั้นให้หมอนั่นลำพองใจและรู้ว่าเป็น...เอ่อ...ผู้ชายคนแรกของเธอ

“นี่มันเช้าแล้วนะ ยังจะมายืนทำทะลึ่งอยู่ได้บ่นพร้อมกับช่วยมองหาก่อนจะคว้ากางเกงบ็อกเซอร์ปาใส่คนหน้าไม่อายที่ดูภาคภูมิใจในรูปร่างและขนาดของตัวเองอย่างเหลือเกิน

“ผมไม่ได้ทะลึ่งสักหน่อยร่างสูงก้มลงหยิบกางเกงมาสวมใส่คืนกาย ปิดบังเจ้าน้องชายที่ยังอหังกาหน้าไม่อายเอาไว้ เพราะไม่อยากให้หน้าเธอแดงจัดชัดเจนไปยิ่งกว่านี้

ผู้หญิงที่เร่าร้อนและเรียกร้องเอาแต่ใจจากเขาเมื่อคืนนี้หายไปไหน เหลือแต่แม่สาวขี้อายที่ม้วนต้วนห่อตัวเองอยู่ในผ้าห่มอย่างกับหนอนดักแด้

เลโอหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างนึกเอ็นดู พึงพอใจกับปฏิกริยาที่เห็น มันทำให้เขารู้สึกเหมือนเพิ่งได้เปิดบริสุทธิ์แม่สาวเวอร์จิ้นมาหมาดๆ

สาวเวอร์จิ้น...ใช่สิ...เขาไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลย คิดว่าก็แค่มาสนุกหาความสุขกัน...แต่แม่สาวเปรี้ยวปรี๊ดตรงหน้า ทำให้เขาอัศจรรย์ใจในบางอย่างที่เพิ่งค้นพบเมื่อคืนนี้อย่างยิ่งยวด

สองฟองแล้วกันนะ คุณใช้แรงไปเยอะเลยนี่...แถมยัง...” เขาเว้นคำพูดหัวเราะอยู่ในลำคอตลกอยู่คนเดียว

ตื่นขึ้นมายังเสียงแจ๋วอยู่เลย ผมนึกว่าจะเสียงหายไปแล้วเสียอีกคนว่ายิ้มที่มุมปาก

เป็นยิ้มที่น่าขยุ้มเล็บจิกให้ปากเจ่อนัก เพราะมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกาต้มน้ำร้อนที่กำลังเดือดทีเดียว

พลอยชมพูค้อนขวับตาเขียวให้ แลบลิ้นเลียปากที่แห้งผาก รู้สึกเจ็บๆ เจ่อๆ เหมือนเอาปากนิ่มไปทิ่มกระแทกกับอะไรมา

และพอกวาดสายตาดูผู้ชายตรงหน้าก็เข้าใจ

ก็ดูเขาเสียก่อนเถอะ ตัวใหญ่ราวกับรถถัง กล้ามเนื้อทุกมัดเป็นคลื่นเป็นลอนเสียฉายชัดเสียขนาดนั้น แต่ว่าหล่อนเอาปากไปโดนตรงส่วนไหนของร่างแกร่งตรงหน้าบ้างนะ ความทรงจำมันช่างเลือนๆ ลางๆ อย่างเหลือเกิน

รีบไปทำอาหารเสียทีสิ...ฉันหิวจะแย่แล้ว

...เดี๋ยวก็กระโดดงับหัวเสียหรอก

(แต่ประโยคหลังไม่ได้พูด เพราะกลัวเขาจะยื่นหัวที่อยู่กลางตัวมาให้งับแทน...อันนั้นไม่น่าอิ่ม ดูน่าจะแค่อร่อยอย่างเดียว...อ๊าย! หล่อนคิดบ้าอะไรนี่...พลอยชมพู)

หรือว่าคุณจะกินผมแทนดีล่ะ...อร่อยนะ...รู้แล้วนี่คนตัวโตว่าพร้อมผายมือเปิดนำเสนอตัวเอง ขยิบดวงตายิ้มกรุ้มกริ่มมาให้อย่างอ่อยเหยื่อ

หึ๋ย...หล่อนเกลียดผู้ชายขี้อ่อย เพราะคำพูดบ้าๆ ท่าทางของเขา ยังจะหน้าหล่อเหลาไม่บันยะบันยังนี่ มันกำลังจะทำให้หล่อนประสาทเสีย

บ้า...ฉันไม่น่าหลวมตัวมากับคุณเลย” แหวแว้ดพร้อมกับคว้าหมอนใกล้มือขว้างเข้าใส่ร่างสูงที่นุ่งผ้าผ่อนดูเรียบร้อยขึ้นมานิดหนึ่ง...แต่ก็เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง

เพราะมันยังทำให้หัวใจดวงจ้อยข้างในกระโดดโลดเต้นไม่เป็นจังหวะ

ครับ...ได้ครับคุณผู้หญิง...อีกไม่เกินสิบห้านาที อาหารเช้าพร้อมเสิร์ฟว่าแล้วร่างใหญ่ก็หมุนตัวกลับ เดินไปยังส่วนของแคนทีนเล็กๆ ก่อนจะลงมือหยิบนั่นคว้านี่อย่างคล่องแคล่วราวกับเชฟมืออาชีพ


ทุกคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้กับนักเขียนนะคะ...

ขอบคุณมากค่า ที่เข้ามาติดตาม...รักนะจุ๊บ จุ๊บ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น