[SINNER] LUST │ หลงบาป [RE-PRINT]

ตอนที่ 7 : {LUST} หลงบาป │ 06 │แขกไม่ได้รับเชิญ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    23 พ.ค. 60

“เม่ยเม่ย” เสียงทักหนึ่งดังขึ้นในขณะที่เจ้าของชื่อกำลังปล่อยความคิดให้ไหลไปเรื่อย

คนที่กำลังนั่งเหม่อสะดุ้งเล็กน้อยเพราะใครบางคนสาวเท้าเข้ามานั่งใกล้เธอจนแทบชิด กลิ่นน้ำหอมที่ฟุ้งมากกว่าปกติของชายหนุ่มกำลังทำให้เธออึดอัดจนแทบสำลัก

“ปลื้ม...?” เม่ยเม่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเบา แล้วรีบขยับตัวถอยห่าง แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ลดละความพยายามในการเข้าหาเธอเลยสักนิด เพราะเจ้าตัวรีบขยับตัวเข้ามานั่งใกล้เธอจนแทบชิดเหมือนเดิม

“ดีใจนะที่จำชื่อเราได้”

มีใครบ้างในมหาวิทยาลัยนี้ที่ไม่รู้จัก ปลื้ม นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ผู้ชายอันตรายที่มีชื่อเสียงพัวพันเกี่ยวกับตลาดมืด ผู้ชายที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน และไม่น่าคบหาด้วยมากที่สุดในมหาวิทยาลัย

เม่ยเม่ยจำได้ว่ารัญญ์เคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับคนตรงหน้า เขาบอกว่าปลื้มเคยเข้าออกคุกเป็นว่าเล่นตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม แต่ไม่เคยมีตำรวจคนไหนเอาผิดเขาได้จริงๆ จังๆ สักที ข่าวลือที่เขาทำงานให้กับพวกผู้มีอิทธิพลดูท่าว่าจะเป็นเรื่องจริง

“มาทำอะไรคนเดียวอ่ะ ไม่กลับบ้านเหรอ”

ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร และคำถามก็ดูจะถามโยงไปถึงแฟนหนุ่มของเธอที่ไม่ปรากฏตัวในวันนี้ เขาคงจะเห็นว่าเธอกับคนรักมักอยู่ด้วยกันตอนเลิกเรียนบ่อยๆ สินะ

“วันนี้รัญญ์เขาไม่ว่างน่ะ...ค่ะ”

“เม่ยก็เลยต้องกลับเองเหรอ”

“เอ่อ...ค่ะ” เม่ยเม่ยขานรับเสียงสั้นแล้วชะโงกหน้าเพื่อมองหารถแท็กซี่ที่ควรจะวิ่งผ่านมาทางนี้สักคัน แต่ทว่ากลับไม่มีวี่แวว และยิ่งบรรยากาศรอบข้างเริ่มเย็นมากขึ้น หญิงสาวก็ยิ่งเป็นกังวลที่ต้องอยู่กับคนแปลกหน้าสองต่อสอง

“เม่ยน่ารักดีนะ พูดเพราะจังเลย”

“เอ่อ...”

“ให้เราไปส่งมั้ย” ใบหน้าที่เคยมองตรงออกไปที่ถนนหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับ 


เม่ยเม่ยไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่าคนตรงหน้ามีจุดประสงค์อะไรถึงได้อาสาจะไปส่ง แต่เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัย...ใครก็ตามที่เข้าหาคนแปลกหน้าด้วยวิธีแบบนี้ คงไม่ใช่คนที่น่าไว้ใจเท่าไหร่ แล้วแบบนี้เธอควรจะปฏิเสธคนตรงหน้ายังไงดี

“เราขับรถมานะ”

คำพูดนั้นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกระแวง เพราะจุดประสงค์ของเขามันชัดเจนมากในการเข้าหาเธอ

ถ้ามีรถอยู่แล้ว ก็ไม่มีธุระจำเป็นอะไรที่จะต้องมานั่งรอรถที่ป้ายรถเมล์ แถมการเข้ามาคุยกันตรงๆ แบบนี้ มันก็ชี้ชัดให้เห็นเลยว่าผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรมากกว่ามาสร้างความสัมพันธ์แบบฉายฉวยกับคนแปลกหน้า

“เม่ยว่า...มันไม่น่าจะเหมาะนะคะ”

“ทำไมล่ะ ทีไอ้รัญญ์ยังมีผู้หญิงคนอื่นได้ เม่ยจะมีกิ๊กบ้างไม่ได้เหรอ”

รวดเร็วกว่าที่เม่ยเม่ยจะหลบหลีกระวังตัวได้ทัน ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์แบดบอยก็โฉบเข้ามาใกล้จนแทบชิด หญิงสาวสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดปลายจมูก และดวงตาสีอ่อนของตัวเองที่เบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตระหนก

“เม่ยสวยมากเลยรู้มั้ย...”

เสียงกระซิบแหบพร่าดังที่ข้างใบหู มือหนายกขึ้นมาไล้ตามโครงหน้าของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต 

“รับเราไว้พิจารณาสิ สัญญาจะดูแลอย่างดี”

โครงหน้าเรียวที่ถูกลูบไล้ด้วยฝีมือคนตรงหน้าหดเกร็งขึ้นมากะทันหัน เม่ยเม่ยพยายามหลบหลีกมือของอีกฝ่ายด้วยการเอี้ยวตัวหลบ แต่ทว่าพื้นที่ในการถอยของเธอมันกลับถูกจำกัด แผ่นหลังบางชนเข้ากับขอบเสาของที่นั่ง ขาเรียวยาวที่โผล่พ้นขอบกระโปรงพยายามหนีบขาจนแทบชิดและเอียงหลบองศามือที่กำลังเลื้อยไต่เข้ามา 

คนตัวเล็กหลับตาปี๋ รู้สึกสั่นกลัวกับการรุกของอีกฝ่าย เธอภาวนาในใจ...ขอให้ใครก็ได้สักคนหนึ่งช่วยผ่านมาทางนี้ ใครก็ได้ช่วยเธอออกไปจากตรงนี้ที

ปริ๊น!!!

เสียงบีบแตรดังดังสนั่นเป็นจังหวะที่เม่ยเม่ยใช้ในการผลักร่างสูงของอีกฝ่ายออก คนตัวเล็กที่ผุดลุกขึ้นกระโดดออกไปยืนห่างกับอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว สายตาสีอ่อนมองเหลือบไปยังรถ maserati ghibli สีขาวอันโดดเด่นของใครบางคนที่มาจอดเทียบฟุตบาธ

อยากจะก้มกราบขอบคุณเจ้าของรถที่อุตส่าห์ช่วยอยู่หรอกนะ แต่เมื่อกระจกรถที่ลดลงมาปรากฏโฉมหน้าของพี่ชายตัวร้าย...เม่ยเม่ยชักไม่แน่ใจแล้วว่าสวรรค์ประทานคนมาช่วย หรือให้เธอหนีเสือปะจระเข้กันแน่

“เอ่อ เม่ยคงต้องกลับแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวตัดสินใจในช่วงเวลาไม่กี่วินาที

ถึงแม้ว่าพี่เธียรจะเป็นคนเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ และไม่สามารถคาดเดาอะไรได้ แต่มีอย่างหนึ่งที่เธอมั่นใจมากก็คือเธอรู้จักเขามากกว่าผู้ชายแปลกหน้าที่รุกเธอตั้งแต่แรกพบ

ร่างบางของหญิงสาวสาวเท้าพรวดเดียวมาที่รถ เปิดประตูออกและรีบรุดยัดตัวเองเข้าไป ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอรู้สึกยินดีและเต็มใจจะขึ้นไปนั่งบนรถของพี่เธียรมากเท่ากับครั้งนี้มาก่อน

“พี่ยังไม่อนุญาตให้เม่ยขึ้นมานั่งเลยนะ” คนตัวสูงที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และกวนประสาทว่าเหมือนจะแกล้ง

เม่ยเม่ยเลยตวัดสายตามองอีกฝ่ายอย่างมาดร้าย ก่อนจะจัดแจงกระชากเข็มขัดนิรภัยมาเพื่อคาดทับตัวเอง แต่เพราะทำรุนแรงเกินไป เจ้ารถราคาแพงนี่ถึงได้ไม่ยอมให้เธอได้คาดเข็มขัดง่ายๆ อย่างใจคิดต้องการจะแกล้งเธอทั้งเจ้าของทั้งรถมันเลยรึไง


“พี่คาดให้ค่ะ”

เสียงทุ้มว่าพร้อมกับร่างสูงที่โน้มตัวมาดึงเข็มขัดนิรภัยคาดทับร่างเล็กที่ขยับตัวจนแนบชิดติดกับเบาะ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่กระจายออกมาจากชายหนุ่มเตะเข้าจมูกเม่ยเม่ยแต่กลับไม่ทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวหรืออึดอัดเลยสักนิด กลับกันกลิ่นนั้นกลับติดที่ปลายจมูกและยังทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ราวกับว่าหน้าของเธอร้อนขึ้นเพียงเพราะกลิ่นน้ำหอมชนิดฟีโรโมนกระจายของเธียร

“เม่ยหน้าแดงนะคะ” ก่อนที่ร่างสูงจะเคลื่อนตัวกลับไปนั่งประจำที่ เสียงทุ้มแบบผู้ใหญ่ก็เอ่ยขึ้นอย่างขบขัน

เม่ยเม่ยจิกสายตามองอีกฝ่ายที่กำลังคลี่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะบ่ายเบี่ยงประเด็นและหลบซ่อนใบหน้าแดงๆ ของตัวเองเพราะอากาศร้อนใช่ เป็นเพราะอากาศร้อน!! ด้วยการใช้มือดึงปุ่มปิดหน้าต่างอย่างเร็วที่สุด

นอกจากสายตาของเธียรที่อยู่ใกล้กับเธอมากจนถึงขั้นอันตรายแล้ว สายตาของปลื้มที่ทอดมองมาจากป้ายรถเมล์ก็ทำให้เธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ไม่ต่างกัน

พวกผู้ชายมักมีสายตาแบบนี้กันทั้งนั้นหรือ...เม่ยเม่ยรู้สึกไม่คุ้นและรู้สึกกระดากอายไปกับสายตานั้น ราวกับว่าแฟนหนุ่มไม่เคยมองเธอด้วยสายตาแบบนั้นมาก่อน สายตาที่แฝงความนัยเอาไว้ สายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา

“เดี๋ยวนี้เต็มใจขึ้นรถคันเดียวกับพี่แล้วเหรอคะ”

“พี่เธียรรีบๆ ออกรถสักทีได้มั้ยคะ”

คนหน้าหวานว่าเสียงกระด้างแล้วละสายตามามองเจ้าของรถที่กำลังเอาคางเกยบนพวงมาลัย

“ไม่อยากอยู่ลาแฟนหน่อยเหรอ เขายืนรอส่งนานแล้วนะ”

ในตอนนี้เม่ยเม่ยรู้แล้วว่าพี่ชายตัวร้ายของเธอกำลังกวนประสาทอยู่

“ไม่ใช่แฟนเม่ยค่ะ เราไม่ได้รู้จักกัน”

“แต่เห็นตัวติดกันจนแทบชิดเลยนะคะ”

“พี่เธียรคะ เม่ยเหนื่อย เม่ยอยากกลับบ้าน”

เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล หญิงสาวก็ลองเลือกใช้ไม้อ่อนด้วยการพูดกับเขาด้วยเสียงหวานๆ ส่งยิ้มให้อย่างประจบประแจงเหมือนเมื่อสมัยเด็กๆ วิธีนี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ชายหนุ่มจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามให้เธอ

แต่ทว่าคนแก่กว่ากลับแค่นยิ้มออกมาเหมือนจะบอกว่าวิธีที่เม่ยเม่ยใช้มันไม่ได้ผล แถมยังยกนิ้วชี้ขึ้นแล้วใช้มันจิ้มหน้าผากเธอจนเซไปด้านหลัง

“ใครว่าเราจะกลับบ้านกันคะ”

เสียงทุ้มว่าเย็นๆ แต่ทำให้หนาวสะท้านถึงสันหลัง เม่ยเม่ยอ้าปากค้าง เริ่มคิดว่าการตัดสินใจของตัวเองมันผิด และยิ่งคนตัวสูงเหยียบส่งคันเร่งให้รถพุ่งออกไปที่ถนน หญิงสาวก็ไม่อาจถอยหลังกลับได้อีก  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

1,089 ความคิดเห็น

  1. #976 JungJsicas (@pinkjessi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 12:37
    คนรอบตัวเม่ยนี่อันตรายจัง
    #976
    0
  2. #293 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 01:33
    จะพาน้องไปไหนเนี่ย หนีเสือป่ะจรเข้จิงๆ
    #293
    0
  3. #183 PKCSxoxo (@PKCSxoxo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 10:10
    จะพาน้องไปไหนเนี่ยยยยย?
    #183
    1
  4. #182 mmmmmmintttttt (@mmmmmmintttttt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 06:58
    ไปไหนทำไมไม่กลับบ้าน
    #182
    1
    • #182-1 YB Soulm@te (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 7)
      21 พฤษภาคม 2560 / 21:50
      พาไปไหนน้ออออออ
      #182-1
  5. วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 06:41
    พี่เธียรไม่พาน้องกลับบ้านละจะพาน้องไปไหน กินข้าว?????
    #181
    1
  6. #180 onenazaaaaa (@onenazaaaaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 04:03
    จะพาไปไหน
    #180
    0
  7. #179 แฟแฟ (@cottonfaixoxo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 03:07
    พี่เธียรมาสิค่าาาาา
    #179
    0
  8. วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 12:52
    ใครจะเป็นคนมาช่วยเม่ยกันนร้าา
    #178
    0
  9. #177 onenazaaaaa (@onenazaaaaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 04:50
    พี่เธียร ช่วยด้วย
    #177
    0
  10. #176 PKCSxoxo (@PKCSxoxo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 02:08
    พี่เธียรอยู่ไหนมารับน้องเร็วค่ะ #รอนะคะไรท์^^
    #176
    0
  11. #175 bookiediy (@bookiediy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 22:17
    ต่อออออ
    #175
    0
  12. วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 15:53
    พี่เธียรรีบมาก่อนเม่ยจะโดนใครฉุดไปนะ
    #174
    0