[SINNER] LUST │ หลงบาป [RE-PRINT]

ตอนที่ 42 : {LUST} หลงบาป │ 30-3 │เสร็จล่ะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    13 ม.ค. 61


เธียรสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่ถี่รัว ลมหายใจร้อนๆ และใบหน้าของเขาที่คงกำลังขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะได้ยินคีย์เวิร์ดที่ตัวเองเฝ้ารอคอยมานาน

ถ้าหากว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่สาธารณะที่จะมีใครมาเห็น เธียรคงตัดสินใจดึงรั้งร่างบางตรงหน้าเข้ามาสวมกอดและบดจูบบนริมฝีปากอิ่มนั่นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความคิดถึง ความโหยหา ความปรารถนาที่อยากฉุดรั้งเธอเอาไว้แนบกายแต่ไม่สามารถทำได้นั้น มันช่างทรมานจนร่างแทบแตกสลาย

พระผู้เป็นเจ้าไม่เคยเมตตาต่อคนบาป พระผู้เป็นเจ้าไม่เคยรักเขาเสมือนมนุษย์คนอื่น เพราะท่านมักมอบบททดสอบอันโหดร้ายให้กับเขาผู้ทำผิดต่อศีลธรรมอันดีงาม แต่ท่านคงจะไม่รู้...ว่ามนุษย์ผู้นี้พร้อมที่จะแหกทุกกฎสวรรค์หรือด่านนรกเพียงเพื่อที่จะได้สัมผัสนางฟ้าตรงหน้าแม้อีกสักครา

“เม่ยอยากช่วยพี่เธียร...อยากให้พี่เธียรไว้ใจเม่ยดูสักครั้ง จะได้มั้ยคะ”

คำถามนั้นเอื้อนเอ่ยออกมาพร้อมกับใบหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเว้าวอน เธียรรู้สึกลังเลใจชั่วครู่หนึ่งเพราะเกรงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ฝ่ามือซึ่งจับสอดประสานกันอยู่ ชายหนุ่มก็ยอมจำนนต่อข้อแม้ใดๆ ที่ผุดขึ้นมากลางใจ

“ปล่อยปัญหาของภัทธิราให้เม่ยจัดการได้มั้ยคะ”

คนแก่กว่าพยักหน้ารับเป็นเชิงอนุญาต แม้เจ้าตัวจะไม่มั่นใจนักว่าวิธีการแก้ปัญหาของคนรักคืออะไร แต่เขากลับรู้สึกว่าปาร์ตี้สละโสดงานนี้ คงไม่ได้จบสวยแบบต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้านไปนอนอย่างมีความสุขแน่

  

ไม่มีใครในงานเลี้ยงที่จะโดดเด่นได้เท่ากับว่าที่เจ้าสาว ภัทธิราคงจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญที่ใครๆ ก็ให้ความสนใจ แต่เธอคงจะลืมไปว่าคนที่ให้ไฟสปอร์ตไลท์ส่องไปที่เธอในค่ำคืนนี้นั้นคือเม่ยเม่ย และเมื่อเจ้าของไฟต้องการที่จะดับไฟดวงนั้นที่เคยสาดส่องไปที่หล่อน ความฝันลมๆ แล้งๆ และความสุขจอมปลอมจากฉากหนึ่งในละครก็กำลังจะจบลง   

“คุณภัทรโชคดีจังเลยนะคะที่ได้แต่งงานกับคุณเธียร” หนึ่งในกลุ่มว่าด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความอิจฉา

ภัทธิราฉีกยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วยกแก้วแชมเปญสีทองอร่ามขึ้นมาจิบ 

“ชีวิตภัทรเหมือนซินเดอเรลล่าเลยล่ะค่ะ ได้ตกหลุมรักกับเจ้าชาย โรแมนติกมากๆ”

หญิงสาวพูดออกไปราวกับกำลังอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน สร้างความอิจฉาจากบรรดาสาวๆ ที่เข้าใจไปเองว่าคนทั้งคู่คงจะรักกันมาก และภัทธิราช่างโชคดีที่คว้าหัวใจของเจ้าชายหนุ่มรูปงามมาได้สำเร็จ

ร่างบางที่ยืนมองวงสนทนาจอมปลอมนั่นแสยะยิ้มที่ริมฝีปาก เม่ยเม่ยยืนกอดอกแล้วหันไปส่งสัญญาณถึงใครบางคนให้เริ่มแผนการต้มนางมารร้าย

“ผมเห็นค้านกับสิ่งที่คุณพูดนะครับ” เสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มหน้าละอ่อนในชุดสูทสั่งตัดอย่างดีราคาแพง ในมือที่สวมด้วยนาฬิกาโอเมก้าสีทองอร่ามถือแก้วไวน์ติดมือมาด้วยสองแก้ว แก้วหนึ่งถูกยื่นส่งให้กับว่าที่เจ้าสาวผู้โชคดี ส่วนอีกแก้วหนึ่งคือแก้วที่เจ้าตัวถือมาเพื่อแสดงความยินดีกับเธอ

“ซินเดอเรลล่าดูจะเป็นคำที่สบประมาทความสวยงามของคุณจนเกินไป”

ชายหนุ่มค้อมหัวเล็กน้อยเพื่อขออภัยบรรดากลุ่มสตรีชั้นสูงที่เข้ามาขัดจังหวะ ภัทธิรายื่นมือออกไปรับแก้วไวน์ขึ้นมาดมกลิ่น แค่สัมผัสแรกที่แตะปลายจมูกเธอก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าคนตรงหน้านั้นมีเซนส์ในการเลือกของดีราคาแพง

“ผมขออนุญาตแนะนำตัวเองกับทุกคนนะครับ” รอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้าหล่อเหลานั่น สายตาคมกริบอันเป็นประกายไล่มองกลุ่มสตรีชั้นสูงทีละคนอย่างหว่านเสน่ห์ “ผมปลื้มครับ เลขาส่วนตัวของท่านสุลต่านอาลี”

“ท่านสุลต่านอาลี” หนึ่งในกลุ่มร้องออกมาอย่างตื่นเต้น เธอทำตาโตแล้วลอบมองแหวนเพชรประดับอัญมณีอีกเก้าชนิดบนนิ้วนางของเลขาหนุ่ม

“คุณภัทรรู้จักมั้ยคะ ท่านสุลต่านอาลี คนที่ได้ชื่อว่าร่ำรวยมากๆ” เสียงกระซิบกระซาบนั่นดังพอให้ได้ยินกันสองคน ภัทธิราส่ายหน้าเล็กน้อยและเอียงคอเข้าไปใกล้เพื่อนสาวคนใหม่เพื่อฟังรายละเอียด “ท่านสุลต่านอาลีท่านเป็นพระญาติกับกษัติย์ดูไบ เจ้าของแท่นขุดเจาะน้ำมัน ร่ำรวยติดหนึ่งในสิบของโลกเลยนะคะ”

หนึ่งในสิบของโลกอย่างนั้นหรือ แค่ได้ฟังถึงจำนวนเม็ดเงินภัทธิราก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยหัวใจพองโต

รวยยิ่งกว่าครอบครัวอัฎฐกรจนไม่อาจประเมินทรัพย์สินในครอบครองได้...มิน่าล่ะ ขนาดเลขายังแต่งตัวโก้เก๋ใส่ของแพงตั้งแต่หัวจรดเท้า ช่างเป็นเจ้านายที่ใช้เงินกับลูกน้องอย่างเต็มที่ ไม่ได้นึกเสียดายธนบัตรในธนาคาร เพราะเขามีทองคำอีกเป็นร้อยเป็นพันแท่งอยู่ในเซฟ

“แล้วคุณเลขาของท่านสุลต่านมีธุระอะไรกับภัทรหรือคะ”

หญิงสาวเอ่ยถามอย่างรู้ความนัย เพราะนี่คงไม่ใช่แค่การแนะนำตัวธรรมดาๆ ตามประสาแขกเหรื่อผู้มาร่วมงานเท่านั้น

“ผมคงปิดผู้หญิงครบเครื่องอย่างคุณไม่ได้ ผมหมายถึงสวย เก่ง ฉลาด และทันคน”

เลขาหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความชื่นชม ภัทธิรารู้สึกตัวลอยนิดๆ เพราะถูกอีกฝ่ายเอ่ยชมราวกับเทิดทูนเธอไว้เหนือหัว บรรดาเพื่อนในวงสังคมต่างมองหน้ากันและส่งความนัยว่าอิจฉาเธออยู่ไม่น้อย

“ท่านสุลต่านไหว้วานผมให้นำไวน์ล้ำค่านี้มาส่งถึงมือคุณครับ” ชายหนุ่มอธิบาย “ท่านรู้จักสนิทสนมกับครอบครัวอัฏฐกรมานาน และไม่คิดเลยว่าคุณเธียรจะสามารถหาเจ้าสาวที่สวยขนาดนี้ได้”

“งั้นหรือคะ” ว่าแล้วก็ยกมือจับปลายผมทัดหู

“ท่านเสียดายมากที่ไม่ได้เจอคุณก่อนคุณเธียร ไม่เช่นนั้นล่ะก็...”

ชายหนุ่มเว้นช่วงจังหวะและปล่อยให้บรรดาสาวๆ ได้คิดต่อ เหล่าเพื่อนสาวในวงสังคมต่างส่งเสียงฮือฮาอย่างตื่นเต้นแล้วเขย่าแขนภัทธิราไปมาอย่างอิจฉาในความสวยของหล่อนที่ดันไปต้องตาต้องใจสุลต่านผู้มากอำนาจและรวยล้นฟ้าเข้าให้


“ภัทรฝากขอบคุณท่านสุลต่านด้วยนะคะ”

“จริงๆ แล้วท่านอยากเชิญคุณภัทรให้ไปคุยกันที่โต๊ะทางนั้นนะครับ แต่ว่า...” มือหนาผายออกไปยังบริเวณโต๊ะที่จัดไว้พิเศษสำหรับแขก ที่ตรงนั้นมีร่างท้วมของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่สวมผ้าคลุมหัวและชุดสูทอย่างดีกำลังนั่งคุยอะไรบางอย่างอยู่กับว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ

“ผมละอดเสียดายแทนคุณไม่ได้จริงๆ” เสียงเปรยว่าขึ้นมาหลังจากที่ภัทธิรายืนนิ่งไปหลายนาที

ใบหน้าสวยของเจ้าหล่อนสะบัดหันมองมาที่ชายหนุ่ม นามบัตรอะไรบางอย่างถูกส่งมาให้เธอพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาแกมเจ้าเล่ห์ที่ขยับเข้ามากระซิบข้างหู

“ผมไม่ควรจะทำแบบนี้หรอกครับ มันนอกเหนือจากคำสั่ง แต่ว่าท่านสุลต่านปลื้มคุณมากๆ ผมเองก็เห็นใจท่านที่ดันพบคุณช้าไป แต่ถ้าหากคุณมีปัญหาหรือต้องการความช่วยเหลือ ท่านสุลต่านยินดีที่จะช่วยเหลือคุณนะครับ”

นามบัตรใบนั้นถูกยัดใส่มือของภัทธิรา หญิงสาวยืนนิ่งจดจ้องนามบัตรใบนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่าทางกึ่งรับกึ่งสู้ ไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้ยอมรับข้อเสนอที่น่าสนใจนั่นเสียทีเดียว

เธออยู่ในแวดวงธุรกิจมาเนิ่นนาน และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนพยายามยื่นข้อเสนอให้เธอขึ้นเตียงด้วย เพียงแต่ว่าตอนนี้...แหวนเพชรที่ถูกสวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายมันช่างหนักอึ้งเหลือเกิน  

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” เลขาหนุ่มเอ่ยอย่างสุภาพ โค้งหัวเล็กน้อยแล้วเดินจากมา

“เขาคุยอะไรกับเธอเหรอภัทร ใช่เรื่องของท่านสุลต่านหรือเปล่า”

ใบหน้าสวยของภัทธิราลากสายตามองบรรดาเพื่อนๆ ที่เข้ามารุมล้อมเธอเอาไว้อย่างตื่นเต้น ทุกคนต่างให้ความสนใจกับนามบัตรที่ระบุเบอร์ติดต่อส่วนตัวถึงท่านสุลต่าน หญิงสาวยกยิ้มที่ริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะจัดการเก็บนามบัตรนั่นแล้วเลือกที่จะพูดเรื่องอื่นแทน

งานเลี้ยงสละโสดของหญิงสาวผ่านไปรวดเร็ว ไม่ทันไรเข็มยาวของนาฬิกาก็ตีบอกเวลาเที่ยงคืนพอดี แขกเหรื่อในงานเริ่มทยอยกันลากลับทีละคนสองคน รวมไปถึงแขกผู้มีเกียรติอย่างท่านสุลต่านที่ก็ต้องขอตัวลาเช่นกัน

“ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน ฝากทักทายคุณพ่อกับคุณแม่คุณด้วยนะเธียร”

“ครับ ขอบคุณมากนะครับ แล้วเจอกันที่งานแต่งงาน”

ใบหน้าหล่อเหลาของเธียรคลี่ยิ้มหล่อเหลา เอื้อมมือออกไปเชคแฮนด์กับผู้มากอำนาจเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหันไปหาว่าที่ภรรยาที่เดินมาหยุดยืนอยู่เคียงคู่

“ขอบคุณมากนะคะที่ให้เกียรติมาร่วมงานคืนนี้” ภัทธิราส่งยิ้มหวานให้ท่านสุลต่าน หล่อนมองสบสายตาของคนมากวัยแล้วแสร้งทำเป็นไม่รับรู้ความนัยในสายตานั้น ยินยอมรับจูบที่หลังมือแล้วโอบรอบตัวว่าที่เจ้าบ่าว

“น่าเสียดายจริงๆ นะที่ผมไม่มีของขวัญอะไรมาให้” ท่านสุลต่านว่าด้วยสีหน้าจนใจ ก่อนจะหันไปหาเลขาส่วนตัวและออกปากกระซิบเพียงให้ได้ยินกันสองคน

เลขาหนุ่มรับฟังคำสั่งของผู้มากอำนาจ เดินเข้ามาหาคู่บ่าวสาวทั้งสองก่อนจะหยิบยื่นคีย์การ์ดปริศนา

“ท่านสุลต่านบอกว่าคงเป็นการเสียมารยาทแย่ถ้าหากกลับไปโดยไม่มอบของขวัญให้คู่แต่งงานใหม่ ขอพวกคุณโปรดอภัยหากของขวัญนี้จะไม่มีค่าอะไรมากมายนัก นี่เป็นคีย์การ์ดห้องวีไอพีชั้นบนสุดของโรงแรมที่ท่านสุลต่านเป็นเจ้าของ พวกคุณสามารถใช้ห้องพักนั้นได้ตลอดเวลา”

ภัทธิราเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเพราะไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าคนตรงหน้าจะลงทุนให้ของขวัญที่มีมูลค่าสูงถึงเพียงนี้ หัวใจของเธอเต้นโครมครามภายใต้ความสงบนิ่ง เอื้อมมือไปคล้องแขนของว่าที่เจ้าบ่าวเพื่อบอกตัวเองไม่ให้หวั่นไหวไปกับเม็ดเงินหรือแม้แต่สายตาวิบวับที่จ้องจะกลืนกินเธอทั้งเป็น 

“ขอบคุณมากนะครับ ผมจะใช้มันอย่างดี” ชายหนุ่มเอ่ยแบบนั้นพร้อมกับเอื้อมมือมาโอบไหล่ว่าที่ภรรยา

หญิงสาวไม่แน่ใจนักว่าการที่เธียรแสดงออกโจ่งแจ้งว่าเป็นเจ้าของเธอ มันเป็นเพราะเขากำลังหึงหวงหรือว่าก็แค่ต้องการประกาศอาณาเขตอย่างที่พวกราชสีห์ทำ แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเหตุผลอะไร ภัทธิราก็อดรู้สึกดีไม่ได้ที่มีแต่คนต้องการตัวเธอแบบนี้

ท่านสุลต่านไม่ได้กล่าวอะไรมากไปกว่านั้น เขาทำเพียงแค่นยิ้มแล้วมองมือที่โอบรอบไหล่ของหญิงสาวนิ่งๆ จากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินออกไปพร้อมกับบรรดาลูกน้อง

“ผมเห็นสายตาที่ท่านสุลต่านมองคุณ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ

แต่ภัทธิราสัมผัสได้ถึงแรงอารมณ์ที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน แม้ว่าเธียรจะเก็บอาการเก่งแค่ไหน แต่กับเรื่องความเป็นเจ้าของ ไม่มีผู้ชายที่ไหนจะยอมโดนหยามกันได้ง่ายๆ หรอก

“คุณพูดเหมือนว่าคุณหึงภัทร”

“คุณกำลังจะเป็นว่าที่ภรรยาผมแล้ว” ชายหนุ่มว่าเสียงรอดไรฟัน กระตุกมือที่โอบรอบเอวบางมาแนบชิดกาย สายตาคมกริบจ้องมองภัทธิราอย่างสื่อความหมาย

“เรากำลังจะแต่งงานกัน คุณกับผมยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน”

หญิงสาวยกยิ้ม ใช้ปลายนิ้วไต่ไปบนแผงอกกว้าง เธอรู้ดีว่าเธียรไม่เคยคิดรักเธอเพราะเขามีคนอื่นอยู่ในใจ แต่เมื่อเขายินยอมที่จะแต่งงานกับเธอเพื่อแลกกับรายชื่อบัญชีคู่ค้าและอำนาจการต่อรองกับบอร์ดบริหาร นั่นแปลว่าเขาจะต้องทำใจยอมรับไว้แล้วที่จะให้เธอถือครองตำแหน่งภรรยา

ภัทธิราเขย่งปลายเท้าแล้วแตะริมฝีปากลงบนสันจมูกโด่ง เธอแนบใบหน้าลงที่ข้างแผงอกของเธียรแล้วปรายตามองไปโดยรอบที่เริ่มร้างผู้คน ก่อนจะปะทะเข้ากับสายตาสีอ่อนคู่หนึ่งของหญิงสาวที่กำลังยกแก้วไวน์ขึ้นกระดกดื่มรวดเดียวหมด

ไม่มีอะไรบันเทิงใจมากไปกว่าการที่เธอได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่าง และเห็นประกายความพ่ายแพ้ในสายตาของศัตรูหรอก

“ในเมื่อเราต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน ทำไมเราไม่มาเริ่มต้น...”

ปลายนิ้วสวยประคองใบหน้าหล่อเหลาคมคายของอีกฝ่ายให้โน้มลงมา เธียรหลับตาแน่นบดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของอีกฝ่าย กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดอยู่ปลายลิ้นนอกจากจะมอมเมาร่างสูงแล้ว ยังมอมเมาภัทธิราให้หน้าแดงซ่านและลืมสิ้นเรื่องภาพลักษณ์อันดีงามที่สั่งสมมา

ตอนนี้เธอแค่อยากจะจูบเขาให้มากที่สุดและจัดการกระชากเสื้อเชิ้ตที่บดบังเรือนร่างอันเร้าใจนั่น 

“เรามาเริ่มต้นรักกัน คืนนี้เลยดีมั้ยคะ”

เสียงกระเส่ากระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ภัทธิราเอื้อมมือล้วงหยิบคีย์การ์ดที่เป็นของขวัญงานแต่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อของอีกฝ่าย มือเรียวเกี่ยวคอของเธียรเอาไว้อย่างโหยหา ทุกการกระทำอยู่ภายใต้สายตาของเม่ยเม่ยที่กำลังกัดริมฝีปากจ้องมองคนทั้งสองด้วยตัวที่สั่นเทาเพราะความโกรธ

ต่อให้ใจของเธียรจะยังไม่เป็นของเธอตอนนี้ แต่ตัวของเขาจะต้องเป็นของเธอตลอดไป



โรงแรม the empire

โรงแรมที่ดีที่สุดที่หรูหราที่สุดในแถบตัวเมืองคือสถานที่สำหรับร่วมรักของว่าที่คู่แต่งงานใหม่ ร่างสูงของเธียรเดินไล่เบียดร่างเล็กที่กระถดตัวเดินถอยหลังจนแทบตกส้นสูง ริมฝีปากไล่งับเนื้อเนียนของหญิงสาวไปทั่วโดยหาได้สนใจไม่ว่าจะมีบริกรหรือเด็กยกกระเป๋าผ่านมาแถวนี้หรือไม่ ก็ห้องพักวีไอพีชั้นบนสุดที่ท่านสุลต่านเป็นเจ้าของมันกินพื้นที่ทั้งชั้นนี่นา

ร่างบางของภัทธิราถูกปลดเดรสลงจนมากองอยู่บนเอว เธียรบดขยี้ริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่ม รอยลิปสติกสีหวานเลอะเป็นทางยาว ผมเผ้าของเจ้าหล่อนเริ่มฟูกระเซอะกระเซิงตอนที่แผ่นหลังแนบอยู่กับประตูห้อง และมือหนาที่กำลังง่วนอยู่กับการดึงบราเซียของหญิงสาวลง ก็เอื้อมมืออ้อมไปด้านหลังเพื่อใช้คีย์การ์ดปลดล็อคประตูออก

ความร้อนแรงของคนทั้งคู่ดั่งไฟแผดเผา รสสัมผัสและการแตะต้องเรือนร่างของกันและกันราวกับย้อนไปในอดีตที่หอมหวานเมื่อครั้งสมัยที่เธอกับเขายังคบกันอยู่ เธอคิดถึงเขา โหยหาเขาเสมอ และหวังมาเนิ่นนานว่าสุดท้ายแล้วคนที่เขาจะใช้ชีวิตคู่ด้วยจะต้องเป็นเธอ

“คุณยังจำตอน first night ของเราได้มั้ย” เธียรก้มลงกระซิบที่ข้างใบหู เขาพรมจูบทั่วใบหน้าเธอตอนที่ดันร่างนั้นชิดกับผนัง

เรียวขาสวยเกี่ยวตวัดรอบเอวของอีกฝ่ายเอาไว้แนบแน่น แลบลิ้นออกมารับการสอดประสานของอีกฝ่ายแล้วดูดดุนริมฝีปากเขาอย่างกระหาย

“จำได้ค่ะ จำได้ คืนแรกของเราในห้องอาบน้ำ...และจากนั้นก็ไปต่อที่ระเบียง”

“ผมอยากรื้อฟื้นความทรงจำ” เธียรว่าแบบนั้นแล้วเอื้อมมือลูบไล้ไปที่เรียวขาสวย “แต่ตอนนี้ผมคงต้องสั่งเบียร์มาสักขวด”

“ถ้างั้นภัทรจะเข้าไปอาบน้ำ...”

สายตาหวานหยดย้อยมองอีกฝ่าย หล่อนกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเบาๆ แล้วจัดการปลดเดรสลงไปกองกับพื้น

“คุณรีบตามภัทรเข้ามานะคะ” สายบราเซียถูกเกี่ยวลงเล็กน้อยเพื่อยั่วยวน

เธียรมองสบตากับภัทธิราด้วยแววตาหื่นกระหาย เขาส่งยิ้มหวานที่สุดเท่าที่ผู้หญิงทั้งโลกใฝ่ฝันให้เธอ พยักหน้ารับเป็นสัญญาณว่าจะตามเขาไปอย่างแน่นอน

แต่ทว่า...มันจะเป็นอย่างที่ภัทธิราต้องการจริงๆ น่ะหรือ?

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

1,089 ความคิดเห็น

  1. #1080 LazyA (@ammie16) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 12:24
    น้องเม่ย ความอดทนสูงมากพี่นับถือเลย
    #1080
    0
  2. #1045 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 11:58
    ยั่วเหลือเกิ๊นนนน
    #1045
    0
  3. #1032 LizBAMM_97 (@LizBAMM_97) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:52
    ไม่ไหว
    #1032
    0
  4. #1031 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 13:17
    โอ๊ยไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าเป็นเม่ยเม่ยจะรู้สึกยังไง
    #1031
    0
  5. #1030 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 02:18
    5555 ผู้หญิงแบบนี้ต้องเอาเงินมาล่อสินะ แหม่ในใจคงแทบจะระเบิดเลยล่ะสิ
    #1030
    0
  6. #1029 Netnapa Thapthimtong (@pimm30) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 11:02
    ถึงมีแค่20% ก็ต้องอ่าน ติดเรื่องนี้จริงจัง
    #1029
    0