[SINNER] LUST │ หลงบาป [RE-PRINT]

ตอนที่ 41 : {LUST} หลงบาป │ 30-2 │รัก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

 

บริเวณสวนหย่อม

“เม่ยตั้งใจจะทำอะไรกันแน่คะ” เสียงทุ้มถามอีกฝ่ายด้วยโทนเย็นๆ ทั่วทั้งบริเวณมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น 

เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความกรุ่นโกรธของอีกฝ่าย เธอยื่นมือเข้าไปสอดเรื่องที่เธียรเน้นย้ำนักหนาว่าให้ปล่อยเรื่องทั้งหมดให้เป็นหน้าที่ของเขา แต่ความรู้สึกของเธอมันกลับเห็นค้านไปกับทุกๆ คำพูด ไม่อยากตอบรับและไม่อยากรับฟังใดๆ

“เม่ยก็ตั้งใจจะกำจัดภัทธิราออกไป ก่อนที่พี่เธียรจะได้แต่งงานกับเธอน่ะสิคะ”

หญิงสาวตวัดเสียงสูงใส่อีกฝ่าย จ้องมองเขาด้วยแววตาไม่พอใจ มันช่วยไม่ได้นี่ที่อีกฝ่ายตั้งป้อมจะตำหนิเธอก่อน ทั้งๆ ที่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำลงไป มันก็เป็นเพราะเธอรักเขา ไม่อยากให้เธียรต้องไปข้องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นมากไปกว่านี้ และที่สำคัญที่สุดคือเธออยากทวงคืนความยุติธรรมให้กับตัวเองบ้าง!

จะให้เธอทนนั่งรอเป็นพระอิฐพระปูนไปอีกนานแค่ไหนกว่าที่เขาจะจัดการสองพี่น้องนั่น ข่าวคราวของมิสเตอร์โคลก็เงียบหายไป แถมภัทธิราที่เป็นเสมือนหนามยอกอกก็ยังมาเดินลอยหน้าลอยตาให้เห็นอยู่ทุกวัน ในใจของเธอมันร้อนรุ่มแค่ไหน เขาไม่เคยรู้เลยใช่มั้ย!

“เม่ยไม่ได้ทำแบบนี้เพื่อพี่หรอก...เม่ยแค่อยากจะแก้แค้นเท่านั้น”

“แล้วมันผิดตรงไหนคะ เม่ยอยากจะเอาคืนคนที่ทำให้เม่ยต้องเจ็บ คนที่ทำให้เม่ยต้องมีแผลในใจ กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นต้องได้รับการคืนสนอง มันก็เป็นเรื่องที่ถูกแล้วไม่ใช่เหรอคะ!

“พี่กำลังจัดการเรื่องนี้ให้เม่ยอยู่ เม่ยไม่จำเป็นที่จะต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย มันอันตรายเกินไป”

ในตอนนี้หญิงสาวไม่รู้แล้วว่าความรู้สึกในใจอะไรมีมากกว่ากัน ระหว่างความโกรธหรือความเสียใจที่คนตรงหน้าเอาแต่ผลักไสไล่ส่งเธอออกไป ต่อให้เขาจะอ้างคำว่าอันตราย ต่อให้เขาจะอ้างเรื่องความปลอดภัยของเธอ แต่อย่างน้อยเขาก็ควรจะอธิบายสิว่าเรื่องทั้งหมดมันคืออะไร ทำไมเขาถึงไม่ลากคอคนที่ทำร้ายเธอออกมาจัดการ!! ไหนคำว่ารักที่เคยมีให้ ไหนบอกจะดูแลปกป้อง!! ถ้าเขากำลังทำตามอย่างที่พูดจริงๆ แล้วทำไมถึงไม่พูด ไม่บอกอะไรเธอเลยสักคำ!

นัยน์ตาสีอ่อนมองจ้องอีกฝ่าย น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาเพราะความรู้สึกที่กำลังตีกันอยู่ข้างใน เธียรรู้สึกใจแป้วเพียงเพราะเห็นหยาดน้ำตาที่ไหลริน เขาเอื้อมมือเข้าไปหาเธอ แต่กลับถูกปัดออกด้วยเรียวมือเล็กของอีกฝ่าย

“พี่เธียรเอาแต่พูดว่าให้เม่ยเชื่อใจพี่เธียร แล้วพี่เธียรเคยคิดที่จะเชื่อใจเม่ยบ้างรึเปล่า”

“เม่ย...”

“พี่เธียรเอาแต่กันเม่ยออกไป ทั้งๆ ที่เราเป็นคนรักกันแท้ๆ แต่ทำไมเม่ยถึงไม่รู้อะไรเลย!!

เธอพยายามแล้ว พยายามอย่างถึงที่สุดแล้วที่จะไม่แสดงออกถึงความงี่เง่าต่อหน้าอีกฝ่าย เธอพยายามที่จะทำความเข้าใจเธียร พยายามที่จะคิดแทนเขาว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับเธอ แต่ยิ่งหาเหตุผลเท่าไหร่เธอก็คิดคำตอบอย่างอื่นไม่ได้นอกจากพวกเขาทั้งสองคนรักกันไม่มากพอ

“ทำไมเม่ยถึงยื่นมือเข้าไปช่วยพี่เธียรบ้างไม่ได้ คนรักกันเขาไม่ทำแบบที่พี่เธียรทำหรอกนะคะ คนรักกันเขาต้องอยู่เคียงข้างกัน คอยช่วยกันและกัน และก้าวผ่านปัญหาไปด้วยกัน!! พี่เธียรอยากปกป้องเม่ย เม่ยเองก็อยากปกป้องพี่เธียรเหมือนกัน!!!

เสียงแหลมตวาดดังลั่นพร้อมกับปัดมือที่เอื้อมมาหมายจะฉุดรั้งเธอให้เข้าไปใกล้ เม่ยเม่ยสะบัดหนีอีกฝ่ายหลังจากที่พูดจบประโยค เธอหอบหายใจด้วยอารมณ์ที่พุ่งทะยานอย่างไม่สามารถควบคุมได้

ความถูกต้อง เหมาะสม ตรรกะ และเหตุผลใดๆ มันใช้ไม่ได้กับสถานการณ์ในตอนนี้ การควบคุมตัวเองให้อยู่ในกรอบที่เคยตั้งไว้ ดูเป็นเรื่องไร้สาระและยากเกินกว่าที่เธอจะกลับไปเป็นผู้หญิงคนนั้นได้ ตัวเม่ยเม่ยในตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปตั้งแต่วันที่เธอมอบความรักให้ผู้ชายตรงหน้าจนหมดหัวใจ

“เม่ยรักพี่เธียรค่ะ...” เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบาหวีดหวิวคล้ายเสียงลม

แต่ทว่าประโยคนั้นกลับจับใจคนฟังจนอีกฝ่ายกะพริบตาปริบอย่างไม่เชื่อหู

“เม่ยรักและอยากจะก้าวต่อไปพร้อมพี่เธียร แต่ถ้าพี่เธียรยังเป็นแบบนี้อยู่...เม่ยเองก็คงไม่พร้อมที่จะยืนอยู่เคียงข้างพี่เธียรในฐานะคนรักได้”

เธอก็แค่ต้องการผู้ชายที่พร้อมจะจับมือเธอก้าวเดินไปด้วยกัน ไม่ได้ต้องการผู้ชายเลิศเลอที่ปกป้องเธอราวกับไข่ในหิน เธอเองก็เข้มแข็งมากพอที่จะปกป้องเขาเหมือนกัน...ขอแค่เพียงเขาเชื่อใจเธอและยอมเปิดใจให้เธอเข้าใกล้เข้ามากกว่านี้

ชายหนุ่มทอดสายตามองคนตัวเล็กนิ่งๆ เขาสัมผัสได้ถึงมวลความเสียใจของอีกฝ่ายที่ทำให้หัวใจร้าวราน เธียรเพิ่งจะมารู้เดี๋ยวนี้เองว่าตัวเองได้ทำพลาดไปเสียแล้ว

ในหัวของเขามัวแต่คิดหาวิธีที่จะปกป้องเม่ยเม่ย ปกป้องครอบครัว และดูแลธุรกิจตัวเองให้คงอยู่ต่อไปโดยไม่ให้ใครได้รับผลกระทบ แต่เขาเองกลับหลงลืมไปว่าการปกป้องความรู้สึกของคนที่รักมันก็สำคัญไม่แพ้กัน

“พี่ขอโทษนะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากที่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปราวหนึ่งนาที

เจ้าของร่างสูงระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา แล้วขยับฝีเท้าเข้าไปใกล้คนตัวเล็กที่ยังคงเบือนหน้าหันหนีตนอยู่

“พี่มันแย่จริงๆ ที่ไม่รู้เลยว่าเม่ยของพี่โตขนาดนี้แล้ว” ฝ่ามือหนาเอื้อมไปหมายจะจับแขนเล็ก แต่เม่ยเม่ยทำท่าคล้ายกับว่าจะกระตุกออก ประโยคถัดมาจึงเอ่ยออกมาราวกับว่าจะขอร้อง “อย่าโกรธพี่เลยนะคนดี พี่รู้แล้วค่ะว่าพี่ทำผิดมากจริงๆ”

แล้วยังไงล่ะ รู้ตัวว่าทำผิดแล้วคิดว่าคำขอโทษเท่านั้นมันจะเพียงพอกับความรู้สึกของเธอที่ถูกทำให้เสียใจหรือไง

“มันไม่ใช่ว่าพี่ไม่เชื่อใจเม่ยนะ พี่เชื่อใจเม่ย พี่รู้ว่าเม่ยจะต้องเข้าใจถ้าพี่อธิบาย แต่พี่กลัว...”

“...”

“พี่กลัวว่าเม่ยจะมองพี่ไม่เหมือนเดิมถ้าหากรู้ว่าพี่ทำอะไรไว้บ้าง”

น้ำเสียงที่สั่นเครือขึ้นเล็กน้อยเรียกสายตาของเม่ยเม่ย เธอช้อนตามองเขาอย่างใคร่รู้และเป็นฝ่ายที่เดินเข้าไปหาคนตัวสูงด้วยตนเอง

“พี่ไม่ใช่คนดีแสนดี”

คำสารภาพนั้นไม่ได้ทำให้เม่ยเม่ยรู้สึกประหลาดใจ เพราะเธอเองก็พอจะรู้อยู่ว่าลึกๆ แล้วคนรักของเธอนั้นมีด้านมืดที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน ก็เหมือนกันกับเธอที่ก็ไม่ใช่แม่พระนางฟ้านางสวรรค์อย่างที่ใครๆ เข้าใจ เพราะถ้าเธอเป็นแบบนั้นจริงๆ อดีตแฟนเก่ากับอดีตเพื่อนรักคงไม่มีอนาคตที่พังย่อยยับขนาดนั้น

“เม่ยอาจจะตั้งคำถามว่าพี่ไปรู้จักกับคนชั่วๆ แบบโคลกับภัทธิราได้ยังไง...ทำไมพี่ถึงไปร่วมมือทำธุรกิจกับพวกเขา และทำไมมันถึงสำคัญนักที่จะต้องระวังตัวมากขนาดนี้”

มือหนาสอดประสานจับเข้ากับมือเล็กที่เป็นฝ่ายยื่นมือเข้าหาก่อน เม่ยเม่ยเงยหน้าขึ้นมองเธียรที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นอย่างลำบากใจ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังพยายามที่จะเล่าทุกสิ่งทุกอย่างออกมาให้มากที่สุด

“โคลมีธุรกิจมืดคือการค้ายา พี่ตั้งใจที่จะรวบรวมหลักฐานเพื่อให้บริษัทที่ร่วมก่อตั้งกันมาไม่เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้อง ภัทธิราคือคนที่มีข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับหุ้นส่วน เราจำเป็นที่จะต้องรวบรวมฐานเสียงเพื่อเปลี่ยนบอร์ดบริหารใหม่”

นั่นคือเหตุผลที่เขาชะลอการแก้แค้นสองพี่น้องคู่นั้นเอาไว้สินะ

“ถ้าหากว่าพี่พลาดและถูกสองคนนั้นตลบหลังเอาคืนขึ้นมา พี่อาจจะเป็นคนที่ถูกตามล่า”

“...”

“พี่ไม่อยากให้เม่ยต้องมาตกอยู่ในอันตรายแบบนั้นอีก”

“...”

“พี่รู้ว่าเม่ยแค้นและไม่พอใจกับวิธีการของพี่ แต่ทุกอย่างตอนนี้มันใกล้จะจบแล้วค่ะ พี่รวบรวมหลักฐานเอาผิดโคลได้แล้ว เหลือแต่ภัทธิราที่เป็นตัวกลางเชื่อมต่อกับหุ้นส่วนคนอื่นๆ ถ้าหากพี่รู้จุดอ่อนของเธอ พี่ก็สามารถชักจูงให้บอร์ดบริหารคนอื่นๆ สามารถปลดเธอออกจากบริษัทได้ และพอถึงตอนนั้น...พวกเขาทั้งสองคนก็จะไม่สามารถหันมาแว้งกัดเราได้อีก”

มันเป็นกลเกมทางธุรกิจที่เม่ยเม่ยไม่อาจคิดและเข้าใจได้ พี่เธียรของเธอเดินหมากในกระดานนี้ด้วยการเดิมพันทั้งชีวิต ครอบครัว ตัวเธอ และธุรกิจ เขามองทุกอย่างด้วยเหตุและผล และเลือกเส้นทางที่มีความเสี่ยงน้อยที่สุด แต่ชายหนุ่มคงจะลืมไปว่าการเล่นเกมกับนางมารร้ายคนนั้นมันไม่ได้มีแต่กลยุทธการเดินเกมแบบซึ่งหน้าเท่านั้น

เม่ยเม่ยถอดถอนหายใจแผ่วเบา มองสบตากับคนตัวสูง

“เม่ยคิดถึงเมื่อตอนสมัยที่เรายังเด็กๆ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ นัยน์ตาสีอ่อนมองสบกับแววตาคมเข้มของอีกฝ่ายที่กำลังเลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า “เวลาที่เม่ยโดนคนอื่นแกล้งหรือถูกรังแกทีไร...เม่ยมักจะมีนางฟ้าแม่ทูนหัวคอยช่วยอยู่ตลอด”

“...”

ฝ่ามือเล็กเอื้อมไปวางทับลงหลังมือของเธียรที่จับประสานมือเธออีกข้าง รอยยิ้มเล็กๆ แต่งแต้มบนใบหน้าสวยของเม่ยเม่ยตอนที่เธอพูดประโยคถัดมา

“เม่ยรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กที่โชคดีมากที่มีทั้งพี่ชายแล้วก็นางฟ้าแม่ทูนหัวเป็นพี่เธียร...”

“...”

“พี่เธียรคอยปกป้องเม่ยและอยู่เคียงข้างเม่ยมาตลอด แต่ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่พี่เธียรจะหลุดปากบอกเม่ยว่าตัวเองเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัว”

“...”

“มันเหนื่อยมากเลยใช่มั้ยคะที่ต้องเก็บอะไรหลายๆ อย่างไว้กับตัว...”

มือเล็กจับขยับฝ่ามือหนาของเธียรขึ้นมาแนบแก้มตัวเองเอาไว้ ไออุ่นจากฝ่ามือนั้นยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแม้เวลาและความรู้สึกของพวกเขาสองคนจะเปลี่ยนไปแค่ไหน

“พี่เธียรไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วนะคะ เพราะไม่ว่าเรื่องอะไร พี่เธียรจะมีเม่ยอยู่ข้างๆ ด้วยเสมอ”

สองสายตามองสบผสานกันอย่างลึกซึ้ง น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะเอ่อออกมากลับรื้นขึ้นมาที่ริมขอบตาของชายหนุ่ม

“ให้เม่ยได้รักและปกป้องพี่เธียรบ้างได้มั้ยคะ”


 

 

เมนต์น้อยมันก็จะมาช้าอย่างนี้แล 555

อยากอ่านต่อเมนต์เด้อ คอมเมนต์คือกำลังใจเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้อัพต่อได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

1,089 ความคิดเห็น

  1. #1079 LazyA (@ammie16) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 12:17
    พี่เธียรบอกน้องแต่แรกก็จบล่ะค่ะ
    #1079
    0
  2. #1044 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 11:43
    งื้ออออน้องเม่ย
    #1044
    0
  3. #1039 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 22:01

    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ สนุกมาก

    #1039
    0
  4. #1028 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 01:40
    มันต้องอน่างงี้สิคะพี่เธียรคนเราจะร่วมหัวจมท้ายกันแล้วก้อควรบอกอะไรบ้างไม่ใช่คนหน้ามืดตาบอดไม่รู้อะไรเลยิบอกอะไรที่บอกได้สิ
    #1028
    0
  5. #1027 sora_158cm. (@pukiielonely0) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 18:14
    รักนิยายเรื่องนี้ รอต่อนะคะ
    #1027
    0
  6. #1026 Netnapa Thapthimtong (@pimm30) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 21:12
    สู้ๆ นะค่ะ
    #1026
    0
  7. #1025 nisakhaow (@nisakhaow) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 08:40
    ร้องไห้ด้วยค่ะ เศร้า
    #1025
    0
  8. #1024 nisakhaow (@nisakhaow) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 08:40
    ร้องไห้ด้วยค่ะ เศร้า
    #1024
    0
  9. #1023 daydreamdrayyyy (@nongnunummun) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 11:42
    คิดว่าแค่นี้จะทำให้เหม่ยใจอ่อนหรอ! ใช่แล้วจ้าาา
    #1023
    1
    • #1023-1 YB Soulm@te (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 41)
      17 ธันวาคม 2560 / 15:12
      55555 ต้องรอดูกันต่อไปปป
      #1023-1
  10. #1021 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 13:10
    ก้อพี่เธียรเล่นไม่บอกไรเลย แล้วคนอย่างเม่ยไม่ใช่สาวน้อยเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ รับมือเอาเองค่ะพี่เธียร
    #1021
    0