[SINNER] LUST │ หลงบาป [RE-PRINT]

ตอนที่ 38 : {LUST} หลงบาป │ 29-1 │คำขอโทษ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    3 ธ.ค. 60



วันนี้เม่ยเม่ยไม่ได้ไปมหาลัยพร้อมกับพี่ชาย ไม่ใช่ว่าเธอรู้สึกรำคาญกับภัทธิราที่มาเคาะประตูคอนโดฯ ของพวกเขาตั้งแต่ไก่โห่ แต่เพราะว่าเธอมีโปรเจคต์ที่ต้องทำส่งตอนไฟนอล และอาจารย์ประจำวิชาก็อนุญาตให้นักศึกษาทุกคนสามารถทำงานจากที่บ้านและส่งความเคลื่อนไหวผ่านทางอินเทอร์เน็ตได้

หญิงสาวควรจะมีเวลาว่างมากมายในการเคลียร์โปรเจคต์สิ้นเทอมให้เสร็จ แต่เพราะเธอมีภารกิจหน้าที่อันสำคัญมากในฐานะว่าที่น้องสามี ตารางเวลางานของเม่ยเม่ยจึงถูกบีบเข้ามา เธอต้องออกแบบชุดเจ้าสาวให้เสร็จก่อนต้นเดือนหน้า และยังต้องไปคุมช่างตัดเย็บให้เก็บดีเทลชุดตรงตามแบบอีก

ในหัวของเธอมีเรื่องวุ่นวายเต็มไปหมด ไหนจะต้องรับมือความเยอะของว่าที่พี่สะใภ้ ไหนจะต้องครุ่นคิดถึงอาการมีลับลมคมนัยของพี่ชายเธอว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วไหนเธอยังจะต้องติดตามข่าวของมิสเตอร์โคลที่หายสาบสูญไป แม้แต่ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่เป็นเพื่อนสนิทกับพ่อบุญธรรมของเธอก็ยังหาคำตอบไม่ได้

เม่ยเม่ยมั่นใจมากว่าในคืนนั้นเธอได้ยินเสียงหวอของรถตำรวจดังสนั่นก่อนที่จะหมดสติไป แต่ทำไมเธอถึงไม่ได้รับข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับมิสเตอร์โคลในกรมตำรวจ จะบอกว่าเขาหนีไปได้โดยไร้วี่แววอย่างนั้นหรือ ถ้าเป็นแบบนั้นพี่ชายของเธอก็ช่างใจร้ายที่ยอมปล่อยให้คนร้ายกาจพันธุ์นั้นลอยนวลไปโดยไม่ทำอะไร! และมันดูจะขัดแย้งกับแผนการที่กำลังดำเนินไปภายใต้ฉากการเตรียมงานวิวาห์สายฟ้าแลบ

เธียรมีแผนที่จะจัดการสองพี่น้องคู่นั้นยังไงกันแน่ ใจของหญิงสาวมันช่างร้อนรุ่มและแทบทนดูความพินาศของพวกเขาไม่ไหว

ติ๊ง!

เสียงกริ่งหน้าประตูห้องดังขึ้นจนหญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ เม่ยเม่ยหันใบหน้าไปมองที่บานประตูไม้ด้วยสีหน้าสงสัย ใครกันนะที่มาหาเธอถึงห้องโดยไม่ได้บอกกล่าว

เจ้าของร่างบางสาวเท้าไปที่ประตูห้อง เขย่งปลายเท้าแล้วเอาหน้าแนบกับช่องตาแมวตรงประตูเพื่อดูให้ชัดว่าใครคือแขกพิเศษที่มาเยือน หากแต่ว่าทัศนียภาพภายนอกของเธอมันกลับมืดสนิท เม่ยเม่ยมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเงาดำๆ ราวกับมีใครบางคนแกล้งปิดช่องตาแมวนั่น

“ใครคะ” เสียงหวานเอ่ยถามออกไปอย่างไม่ไว้วางใจ

คนที่อยู่ด้านนอกไม่ได้ตอบคำถามของเธอแต่กลับกดกริ่งที่ประตูซ้ำอีกครั้ง หญิงสาวเลยตัดสินใจเดินไปที่ในครัวแล้วหยิบมีดมาถือไว้ตอนที่แง้มประตูห้องออกเป็นช่องเล็กๆ ทั้งๆ ที่ยังมีสายยูคล้องประตูไว้อยู่

“ใครคะ” เม่ยเม่ยถามซ้ำออกไปอีกครั้งแล้วชะโงกหน้าผ่านช่องประตูที่แง้มออกไป

ทันใดนั้นเองใบหน้าของคนที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุดในโลกก็โผล่พ้นช่องนั้นออกมา นัยน์ตาสีดำอันแสนคุ้นเคยของเขาสบเข้ากับนัยน์ตาสีอ่อนของเธอพอดี และการเคลื่อนไหวของคนตัวเล็กก็เป็นไปโดยอัตโนมัติ

พรึ่บ!!

“แค่นี้ถึงกับต้องยกมีดขึ้นมาขู่กันเลยเหรอ” ปลื้มเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงคล้ายกับจะตัดพ้อ

เม่ยเม่ยแสยะยิ้มที่มุมปากราวกับคนที่เพิ่งได้ฟังเรื่องตลกร้ายที่สุด ผู้ชายคนนี้เขากล้าดียังไงถึงได้มาหาเธอถึงห้อง แถมยังทำเหมือนกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนอีก!

“รีบกลับไปซะก่อนที่เราจะให้ร.ป.ภ.มาลากตัวออกไป” คนตัวเล็กว่าเสียงเข้ม ใบหน้าขึงขังไม่ได้ทำให้ปลื้มดูสลดลงสักนิด กลับกันเขาดันยิ้ม ยิ้มให้กับความโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่าย

“อย่างน้อยเธอก็ยังโกรธเรา ไม่ได้หมางเมินตัดเยื่อใยกันซะทีเดียว”

เม่ยเม่ยไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีคนคิดแบบนี้อยู่บนโลก การที่เธอโกรธมันก็หมายความตรงตัวแล้วว่าเธอเกลียดเขา จะมาคิดว่าการที่เธอรู้สึกแบบนี้เป็นเพราะหลงเหลือเยื่อใยใดๆ ให้กับคนตัวสูงนั้น ช่างเป็นความคิดที่หลงตัวเองและงี่เง่าที่สุดเท่าที่หญิงสาวเคยฟังมา

“ให้เราเข้าไปเถอะ เรามีเรื่องจะคุยด้วย” ปลื้มขอร้องด้วยเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นใบหน้างุ้มงอของอีกฝ่าย

ผิดครั้งแรกยังพอทน แต่ถ้าให้เธอโง่ยอมเปิดประตูต้อนรับมารร้ายสองหน้าที่น่ารังเกียจที่สุดอีก เธอคงต้องเอาสมองไปบริจาคแทนที่จะใช้งานมันจนหมดอายุขัย

“เชิญกลับไปซะ” เม่ยเม่ยย้ำคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ แล้วจัดการกระแทกประตูเสียงดัง

ร่างเล็กเดินย่ำเท้าหนักๆ กลับมาที่โซฟาซึ่งตั้งไว้กลางห้อง เธอได้ยินเสียงกริ่งประตูอีกสองสามครั้งก่อนที่มันจะเงียบไป ในใจแอบสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าเหตุผลอะไรที่ปลื้มจะต้องมาหาเธอถึงที่ พยายามจะขอโทษอย่างนั้นเหรอ? เขาดูไม่ใช่มนุษย์ที่มีสามัญสำนึกขนาดนั้น

แกรก

ในขณะที่เม่ยเม่ยกำลังครุ่นคิดถึงพฤติกรรมของเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย เสียงดังจากด้านหลังก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าหวานสะบัดหันกลับไปมองก่อนจะพบร่างสูงของปลื้มที่เดินเปิดประตูออกมาจากห้องนอนเธอ!

ให้ตายเถอะผู้ชายคนนี้ เขาจะไม่มีวันยอมแพ้จนกว่าจะได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการเลยใช่มั้ย!

เม่ยเม่ยกัดริมฝีปากแน่นตอนที่มองเลยร่างสูงเข้าไปในห้อง ประตูระเบียงที่ทำจากกระจกถูกสะเดาะกลอนออกอย่างง่ายดาย และรอยรองเท้าที่เลอะอยู่ตรงราวกั้นระเบียงก็บอกได้ชัดเจนแล้วว่าปลื้มใช้ทางไหนในการปีนเข้ามาในห้องเธอ

“สาม” เสียงหวานเอ่ยออกมาสั้นๆ ในขณะที่จ้องมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาอีกฝ่าย “สามประโยคแล้วออกไปจากห้องนี้ซะ”

สีหน้าของปลื้มดูสลดลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำยืนยันชัดเจนจากอีกฝ่าย เขาถอนหายใจเบาๆ ขยับสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างเล็ก แต่อีกฝ่ายกลับชักเท้าถอยหลังหนีเขา ความไว้ใจที่เขาสร้างมาทั้งหมดถูกพังทลายลงเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น และเขาก็เข้าใจ...เข้าใจดีเลยแหละว่าทำไมเธอถึงได้โกรธและเกลียดเขามากขนาดนี้

“ขอโทษ เสียใจ สำนึกผิด” เสียงทุ้มว่าออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ หากเขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าและหญิงสาวจะให้อภัยได้ เขาก็จะยอมละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด

มันเป็นความผิดพลาดที่เขาดันเผลอถลำลึกไปกับมิตรภาพจอมปลอมที่ตัวเองสร้างขึ้นมา เขาพลาดไปแล้วที่ดันรู้สึกกับเธอ และมันเป็นเรื่องจริงเพียงอย่างเดียวในชีวิต ความรู้สึกที่ไม่อยากให้ใครมาทำร้ายเม่ยเม่ย ความรู้สึกที่อยากปกป้องเธอให้ดีที่สุด เพื่อที่จะได้เห็นรอยยิ้มสวยๆ บนใบหน้าหวานๆ นั่นตราบนานเท่านาน

แต่ในเมื่อขึ้นหลังเสือแล้ว...มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะลงจากหลังเสือและโอบกอดลูกแกะน้อยนั้นไว้โดยที่ตัวเองไม่ตายไปเสียก่อน

“เรามีหลายเรื่องที่อยากจะอธิบาย...” ปลื้มเว้นช่วงไปอึดใจหนึ่ง “แต่ไม่ว่าเหตุผลเราจะเป็นอะไรมันคงไม่สำคัญ เพราะเรื่องแย่ๆ ที่เราทำไปมันเป็นเรื่องจริง”

เม่ยเม่ยคิดว่าตัวเองจะได้ฟังคำปั้นแต่งร่ายยาวราวมหากาพย์ของคนตัวสูง มันเป็นงานถนัดของเขาอยู่แล้วในการหลอกล่อให้เหยื่อตายใจ ไว้ใจ และเชื่อใจเขา แต่สิ่งที่เธอได้ยินมันกลับไม่ใช่คำโกหก มันมีแต่คำรับสารภาพ

หญิงสาวยืนนิ่งและทอดสายตามองใบหน้าของปลื้มที่กำลังก้มลงมองต่ำ สีหน้าของเขาดูแย่มาก ทั้งนัยน์ตาแดงก่ำ ขอบตาดำคล้ำ และใบหน้าที่ดูอิดโรย สภาพของปลื้มดูคล้ายกับคนที่ไม่ได้หลับเต็มตื่นมาหลายวัน

ถ้าหากเธอเดาไม่ผิด ในตอนนี้เขาคงจะถูกไล่ล่าโดยบรรดาลูกสมุนของมิสเตอร์โคล เขาเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญในห่วงโซ่ธุรกิจนั่น แต่เขากลับเลือกทรยศนายเก่าเพื่อมาช่วยเธอ 

เม่ยเม่ยไม่แน่ใจนักว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้จะเป็นคนเดียวกันกับเมื่อหลายวันก่อน ผู้ชายที่ระมัดระวังตัวทุกย่างก้าว คนที่ซ่อนอะไรไว้ใต้ใบหน้ายิ้มระรื่นอย่างแนบเนียน และไม่เคยก้าวพลาดพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่เสี่ยงอันตราย

แต่มาในวันนี้เขากลับยอมเสี่ยงตายออกมาจากแหล่งกบดาน มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอเพียงเพื่อจะพูดคำว่าขอโทษ

มันเป็นเล่ห์กลหรือว่ามันเป็นความรู้สึกจริงๆ ของผู้ชายคนนี้กันแน่ เขาให้ใจเธอจริงๆ หรือก็แค่เสแสร้งแกล้งทำเพื่อให้เธอตายใจอีกครั้ง

“สบายดีนะ...?”

คนตัวเล็กถอดถอนหายใจออกมาเหยียดยาวหลังจากที่ครุ่นคิดและตัดสินคนตรงหน้าในใจนานกว่าหนึ่งนาที เธอไม่มีคำตอบสำหรับพฤติกรรมของปลื้ม แต่อย่างน้อยๆ จากสภาพของเขาและการอุทิศตนเพื่อเสี่ยงตายมาหาเธอถึงที่นี่ เธอก็ควรจะมีน้ำใจกับเพื่อนร่วมโลกบ้าง อย่างน้อยก็ถามสารทุกข์สุขดิบก็ยังดี


คนตัวเล็กถอดถอนหายใจออกมาเหยียดยาวหลังจากที่ครุ่นคิดและตัดสินคนตรงหน้าในใจนานกว่าหนึ่งนาที เธอไม่มีคำตอบสำหรับพฤติกรรมของปลื้ม แต่อย่างน้อยๆ จากสภาพของเขาและการอุทิศตนเพื่อเสี่ยงตายมาหาเธอถึงที่นี่ เธอก็ควรจะมีน้ำใจกับเพื่อนร่วมโลกบ้าง อย่างน้อยก็ถามสารทุกข์สุขดิบก็ยังดี

“ต้องขอบคุณพี่ชายของเม่ยที่ทำให้รอดตัวมาได้” เจ้าของใบหน้าหล่อแบบเจ้าเล่ห์ว่า ยกยิ้มที่มุมปาก แล้วสาวเท้าเดินมานั่งบนโซฟาที่มีหญิงสาวยึดไว้เป็นที่ตั้งโดยพลการ

แม้เม่ยเม่ยจะรู้สึกแปลกใจแต่เธอก็สามารถจับต้นชนปลายได้ถูกว่าที่ปลื้มยังมีชีวิตแบกหน้ามาพบเธอในวันนี้ได้ ก็คงเป็นเพราะมีกะลาคุ้มหัวเป็นพี่ชายเธอ นี่เขากับพี่เธียรอยู่ในแผนการเดียวกันงั้นหรือ พวกเขาร่วมมือกันเพื่อทำอะไรลับหลังโดยไม่ให้เธอรู้อีกแล้วใช่ไหม

“เธอกับพี่เธียรกำลังทำอะไรอยู่”

“เม่ยก็รู้ว่าเราตอบคำถามนั้นไม่ได้” ปลื้มตอบกลับไปในทันที สร้างความหงุดหงิดไม่พอใจให้กับหญิงสาวไม่น้อย

หากว่าการที่เขามาที่นี่เพียงเพื่อจะพูดคำว่าขอโทษและไม่สามารถตอบคำถามที่เธออยากรู้ได้ ปลื้มก็ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป

หญิงสาวย่ำเท้าเดินผ่านหน้าร่างสูงไปที่ประตูห้อง จัดการดึงสายยูคล้องประตูออกแล้วผลักบานประตูให้กว้างขึ้น ท่าทางเย็นชาหมางเมินนั่นเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าชายหนุ่มจะต้องใช้ความพยายามมากกว่านี้ถ้าหากจะไถ่โทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

คนตัวสูงชั่งใจเพียงครู่เพื่อประเมินสถานการณ์ว่ามันคุ้มค่าแล้วหรือไม่ที่จะขัดขืนคำสั่งของนายจ้างคนใหม่ที่ต้องการปิดเรื่องทุกอย่างเอาไว้ไม่ให้คนตรงหน้ารู้ แต่ถ้าเพียงเขายอมเผยข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ พอให้มีประโยชน์กับหญิงสาวและไม่กระทบกระเทือนกับแผนการที่กำลังดำเนินไปของคุณพี่ชายล่ะ

ขึ้นชื่อว่าเป็นนกสองหัวยังไงก็เป็นนกสองหัวอยู่วันยังค่ำ แม้ว่าเงินจะมีค่ามากสักเท่าไหร่ แต่ยังมีบางสิ่งที่ปลื้มต้องการมากกว่านั้น

“เราขอโทษจริงๆ นะที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์นั้น มันคงเลวร้ายมาก”

ไม่รู้ว่าเม่ยเม่ยคิดไปเองหรือเปล่าว่าอีกฝ่ายกำลังพูดเปิดบทสนทนาเพื่อปูทาง หญิงสาวมองสบตากับอีกฝ่ายอย่างประเมินสถานการณ์ ก่อนจะจัดการดันประตูปิดลงที่เดิม เมื่อการต่อรองระหว่างคู่สนทนาได้เริ่มขึ้นแล้ว

“เธอรู้อะไรมา”

“ไม่มากไม่น้อย”

เขาเล่นแง่ มองดูเธอก็พอจะรู้ว่ามีบางอย่างที่เขาต้องการมากกว่าการไถ่โทษ คนอย่างปลื้มมาถึงนี่เพื่อเสนอสิ่งที่ตัวเองรู้ เขาต้องประเมินแล้วล่ะว่ากำไรมันต้องได้มากกว่า

“ที่เธอรับเงินมิสเตอร์โคลแล้วค่อยกลับมาช่วยเรา เป็นเพราะเธอไม่อยากขาดทุนจากสิ่งที่ลงแรงไปสินะ”

“เราต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อที่จะหลบหนี อย่างน้อยๆ เงินก้อนนั้นก็พอให้เราใช้ชีวิตอยู่ต่อได้สักเดือนสองเดือน”

“เธอมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องธุรกิจสินะ”

เม่ยเม่ยว่าอย่างรู้ทันและหรี่ตามองเขาประหนึ่งมองจอมมารหน้าเลือดที่ในหัวมีแต่เงิน ปลื้มเผยอยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะสายตาอีกฝ่าย เขารู้สึกมีสนุกและมีความสุขทุกครั้งที่ได้นั่งคุยกับผู้หญิงคนนี้ อย่างน้อยๆ เขาก็ไม่ต้องอธิบายอะไรให้เปลืองน้ำลาย

“เม่ยไม่อยากรู้เรื่องผู้หญิงที่ชื่อภัทธิราเหรอ”

แค่อ้าปากก็เห็นลึกทะลุทะลวงไปถึงลำไส้เล็กของอีกฝ่ายแล้วล่ะ ไม่มีอะไรทำให้หญิงสาวแปลกใจได้อีกแล้ว ต่อให้เป็นความลับเรื่องไซส์หน้าอกของเธอหรือเรื่องน่าอายที่เธอไม่เคยบอกใคร หากปลื้มอยากจะรู้เขาก็สามารถขุดคุ้ยจนกว่าตัวเองจะรู้จนได้นั่นแหละ

คนตัวสูงละสายตาจากใบหน้าหวานที่กำลังทำหน้าบอกบุญไม่รับแล้วหันไปคว้าเอากระดาษสเกตช์ที่มีภาพร่างคล้ายกับชุดแต่งงานขึ้นมาส่องกับแสงไฟ เขาเอนตัวพิงกับพนักโซฟา ท่าทางดูสบายไม่ใช่น้อย

“จะออกแบบชุดแต่งงานให้ผู้หญิงที่จะมาแย่งผู้ชายที่ตัวเองรักไปจริงๆ น่ะเหรอ ไม่เสียดายคุณพี่ชายเหรอไงเม่ยเม่ย”

“ไม่จุ้นสักเรื่องมันจะตายมั้ย” ร่างบางย่ำเท้าอย่างรวดเร็วเพื่อกระชากเอาแบบร่างคืนมา

“ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวไม่ใช่น้อยเลยนะ ถ้าแต่งเข้าบ้านไปล่ะก็...”

“เธอต้องการเงินเท่าไหร่” เสียงหวานเอ่ยถามออกมาสูงปรี๊ด สายตาสีอ่อนจ้องใบหน้าอีกฝ่ายอย่างจริงจัง และมือเรียวเล็กก็ขยุ้มคอเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้

 

 

เมนต์เด้อทุกคนนน น้องขออออ / มองตาปริบๆ

 

 SPOILER ALERT

“ใครคะ” เม่ยเม่ยถามซ้ำออกไปอีกครั้งแล้วชะโงกหน้าผ่านช่องประตูที่แง้มออกไป 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

1,089 ความคิดเห็น

  1. #1076 LazyA (@ammie16) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 12:00
    จ่ายๆไปดถอะเม่ย

    เจ้ก็อยากรู้
    #1076
    0
  2. #1011 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:31
    ไว้ลายคนเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม
    #1011
    0
  3. #1010 ลักส์ (@cagalli2) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 19:05
    ปลื้มที่รัก
    #1010
    0
  4. #1009 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 11:59
    ใจเย็นๆน้าค่อยๆคุยกัน
    #1009
    0
  5. #1008 0897935056 (@0897935056) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 12:30
    น่าสงสัยปลื้มมาไม้ไหน
    #1008
    0
  6. #1007 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 23:36
    อ่ะนะ คนร้ายกลับตัวควรไว้ใจมั้ย ถ้าพี่เธียรมาช่วยไว้ทันจะทำไง
    #1007
    0
  7. #1006 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 15:16
    ปลื้มน่าสงสารอยู่น้าาาาาา
    #1006
    0