ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,756 Views

  • 626 Comments

  • 2,053 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    38

    Overall
    131,756

ตอนที่ 9 : บทที่ 2-1 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    11 เม.ย. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 2-1 (ฉบับรีไรท์ 100%)


สั่งซื้อได้กับทางเว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ

เว็บนายอินทร์ :



 

เวลาเลิกงาน ที่ห้องพักของพนักงานในห้องอาหารอิตาลี หลังจากที่เตชิตาได้เข้าไปพบกับคาโน่ หญิงสาวก็เดินกลับเข้ามาทิ้งตัวนั่งพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรง

 

วันซวยของเธอจริงๆ หวังว่าเธอคงไม่เจอผู้ชายอย่างฟรานเซสโก้กับยายนางแบบเสียงแหลมขี้วีนคนนี้อีกนะ

 

“ต้องรัก เธอเป็นยังไงบ้าง ผู้จัดการว่ายังไง แล้วยายนางแบบนั่นเกิดบ้าอะไรโวยวายขึ้นมาแบบนั้น” มาเรียรีบถามทันทีเมื่อเห็นเตชิตาเดินกลับเข้ามา

 

“โดนบ่นจนหูชาแถมยังโดนหักค่าทิปเดือนนี้ทั้งเดือนด้วย บ้าที่สุดเลย” เตชิตาบอกเสียงติดโมโห ใบหน้าสวยงอง้ำไม่สบอารมณ์

 

“ยายต้องรักเอ้ย จนได้สินะ ไม่น่าไปมีเรื่องกับสองคนนั้นเลย ยายนั่นน่ะเป็นถึงนางแบบชื่อดัง ดังเรื่องสวยไม่พอยังดังเรื่องขี้เหวี่ยงและวีนอีก อ้อ แต่เธอก็โชคดีนะที่โดนแค่นี้ ดีไม่โดนหักเงินเดือนไปด้วย ยายนั่นน่ะคิดว่าควงกับคุณฟรานเซสโก้อยู่ ถือว่าตัวเองเด่น นึกอยากทำอะไรก็ได้ล่ะมั้ง เพราะคุณฟรานเซสโก้น่ะมีอำนาจในมือจนล้น ทำให้ไม่มีใครกล้ามีเรื่องด้วยเลยล่ะ แต่ดูไปดูมาก็ไม่ค่อยเหมือนเป็นคู่ควงเท่าไรนักหรอก” มาเรียร่ายยาว สีหน้าขณะเล่านั้นดูจริงจัง

 

“หมายความว่าเขาเป็นพวกมาเฟียอย่างนั้นเหรอ นี่ฉันไปมีเรื่องกับพวกมาเฟียเหรอเนี่ย” เตชิตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อมาเรียเล่าจบก่อนถามขึ้นเสียงดังพร้อมกับผุดลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที

 

แย่แล้วยายต้องรักเอ้ย เธออยากจะเขกกะโหลกตัวเองนัก

 

“จะเรียกแบบนั้นก็ได้ แต่เขาทำธุรกิจขาวสะอาดจ้ะ ฟรานเซสโก้ เดอร์ลูดส์ เป็นเจ้าของธุรกิจยานยนต์ เดอร์ลูดส์มอเตอร์สปอร์ตเอนเตอร์ไพรส์ ที่ติดหนึ่งในสามของแถบยุโรปเชียวนะ แถมยังเป็นที่ต้องตาของบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่เลยล่ะ ใครก็อยากควงกับเขา ก็อย่างว่านะ ทั้งหล่อ ทั้งรวย ใครบ้างไม่อยากได้เขามาเป็นแฟน” มาเรียทำตาเคลิ้มฝันยามพูดถึงชายหนุ่ม

 

“ฉันคนหนึ่งเนี่ยล่ะที่ไม่อยาก สายตานี่ส่อแววบ้ากามเห็นๆ” เตชิตาทำเสียงขึ้นจมูก ความกังวลใจว่าเขาเป็นถึงมาเฟียหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ ที่เห็นเพื่อนเธอทำท่าเพ้อชายหนุ่มมาก ก่อนภาพเหตุการณ์ที่เขาจ้องหน้าอกของเธอพร้อมกับคำพูดที่ว่า ผมเริ่มสนใจของไม่ปลอมอย่างคุณแล้วสิ แต่ปริมาณดูจะน้อยไปหน่อย นั้นยังดังก้องอยู่ในหัวเธอ

 

“หืม! นี่เธอไปเจออะไรมา อย่าบอกนะว่าเขามองเธอตาหวานฉ่ำน่ะ นั่นแน่ มีอะไรที่เพื่อนสนิทอย่างฉันไม่รู้หรือเปล่า” มาเรียยิ้มกริ่มทำเสียงล้อเลียน

 

“มีอะไรที่ไหนกัน ไม่มี พอๆ เลิกพูดถึงผู้ชายคนนี้ได้แล้ว ฉันยังสยองกับยายนางแบบนั่นไม่หาย ถ้าจะให้ดี ชาตินี้อย่าได้โคจรมาเจอกันอีกเลยจะดีกว่า” เตชิตาเอ่ยเสียงสูง รีบปฏิเสธ ใบหน้าสวยนั้นซับสีระเรื่อยามพูด ทั้งโกรธทั้งอาย

 

“แน่ใจนะ ฉันจะคอยดู แต่ว่ายังไงเธอก็ไม่น่าจะหนีเขาพ้นนะ”

 

“ทำไมล่ะ?                                        

 

“ลางสังหรณ์!

 

“โธ่เอ๊ย! มาเรีย ฉันก็นึกว่าอะไร” หญิงสาวถึงกับพ่นลมหายใจ เอามือทาบอกตัวเองที่กำลังเต้นระรัว มันก็แค่ลางสังหรณ์ของมาเรียเท่านั้นนั่นแหละ

 

“โอเคๆ รอดูโชคชะตานี้ต่อไป ว่าลางสังหรณ์ของฉันจะแม่นหรือจะมั่ว ว่าแต่เมื่อวานฉันเห็นข่าวในอินเทอร์เน็ตมีงานที่น่าจะเหมาะกับเธอนะ เงินเดือนสูงด้วย” มาเรียเอ่ยยิ้มๆ ก่อนเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นเตชิตาส่งค้อนงามๆ มาให้เธอ

 

“งานอะไรมาเรีย?” เลิกคิ้วสงสัย

 

“พี่เลี้ยงเด็ก! เธอว่าไง ฉันว่าเธอเหมาะกับหน้าที่นี้นะ ฉันเห็นเธอชอบเวลาแขกพาเด็กเล็กๆ มา”

 

“โอเคเลยมาเรีย ฉันกับเด็กเคมีเข้ากันที่สุด ไม่ว่าจะเด็กคนไหนเป็นต้องติดฉันแจ ว่าแต่ แล้วเขาเปิดรับที่ไหน เมื่อไร แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง แล้ว...” เตชิตารัวคำถามก่อนที่จะต้องชะงักเมื่อมาเรียกยกมือขึ้นห้าม

 

“หยุด! เดี๋ยวฉันส่งข้อมูลไปให้เธอแล้วก็ลองไปอ่านดูแล้วกัน ส่วนตอนนี้เราควรกลับที่พักกันก่อน”

 

“โอเค ขอบใจมากมาเรีย” หญิงสาวยิ้มหวานให้มาเรียที่พยักหน้ายิ้มรับ

 

“พี่ต้องรักกับมาเรียจะกลับแล้วเหรอคะ แล้วคุณคาโน่เขาว่าอะไรหรือเปล่าคะ” ป่านทอที่เพิ่งเข้ามาในห้องถามขึ้น ใบหน้าสวยนั้นดูเหลอหลา

 

“ข่าวล่ามากนะคุณน้อง ยายต้องรักแค่โดนหักค่าทิปน่ะ ไม่ต้องห่วง” มาเรียตอบแทนโดยมีเตชิตายืนยิ้มอยู่ใกล้ๆ

 

“โล่งอกไปที ว่าแต่น่าอิจฉาพี่ต้องรักนะคะที่ได้อยู่ใกล้คุณฟรานเซสโก้” ป่านทอทำท่าทางเคลิ้มฝันไม่ได้แตกต่างกับมาเรียเลยสักนิด

 

“ชอบเขาอีกคนแล้วเหรอเนี่ย” หญิงสาวถอนหายใจ

 

“ทำไมเหรอคะ” ป่านทอทำตาโตสงสัย หันมองเตชิตาทีมาเรียที

 

“ก็ดูป่านกับมาเรียสนอกสนใจผู้ชายคนนี้เหลือเกิน ตกลงว่ามีแค่พี่คนเดียวเหรอที่ไม่รู้จักเขาน่ะ” เตชิตาอยากเอาหัวโหม่งกำแพงให้รู้แล้วรู้รอดไป วันๆ เธอก็ทำแต่งานกับเรียน ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้นักหรอก ยิ่งเรื่องโซเซียลรวมทั้งโทรทัศน์เธอแทบจะไม่เคยได้เปิดดูเลยนอกจากค้นคว้าหาข้อมูลทำวิทยานิพนธ์ แล้วเธอจะไปรู้จักผู้ชายที่ทั้งสองคนเอ่ยถึงได้ยังไงกัน หรือว่าเธอควรจะต้องหันมาสนใจข่าวสารบ้างแล้วมั้งจะได้ไม่ตกกระแสเหมือนตอนนี้ที่เธอไม่รู้จัก ฟรานเซสโก้ เดอร์ลูดส์ผู้ชายที่สาวๆ ต่างหมายปอง

 

“สนใจสิคะ สาวๆ คนไหนเห็นเขาแล้วก็ชอบทั้งนั้นละค่ะพี่ต้องรัก หล่อล่ำขนาดนั้น ตอนที่พี่ต้องรักได้ไปเสิร์ฟอาหารให้เขา ป่านเองยังอยากไปเสิร์ฟแทนเลยค่ะ” คนว่า อยากเสิร์ฟเอ่ยเสียงอ่อย ทำท่าเสียดาย

 

“โอเคๆ พี่เชื่อแล้วจ้ะ ทำไมไม่บอกพี่ก่อน พี่จะได้ไม่ไป ให้ป่านไปเสิร์ฟแทน” แล้วจะได้ไม่ต้องไปเจอผู้หญิงขี้วีนที่ชายหนุ่มควงมาด้วย เตชิตาต่อในใจ

 

“ดูพี่ต้องรักทำหน้าเข้า ถ้าได้รู้จักคุณฟรานเซสโก้เขาจริงๆ พี่อาจจะชอบก็ได้นะคะ เนอะมาเรีย” 

 

“เห็นด้วยที่สุดเลย”

 

“พอเลยทั้งคู่ กลับบ้านเถอะ ดึกมากแล้ว” เตชิตายกมือห้ามไม่ให้ป่านทอพูดต่อ ไม่อย่างนั้นคืนนี้เธอคงต้องมานั่งฟังเรื่องของเขาจนเช้าแน่ๆ

 

“สาวๆ กลับกันหรือยังครับ” อันเดรสที่เปิดประตูเข้ามาถามเสียงนุ่ม

 

“กำลังจะกลับค่ะ” เตชิตาตอบยิ้มๆ

 

“งั้นไปครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

 

“สามคนเลยเหรอคะ” ป่านทอถาม

 

“แน่สิ ส่งให้ครบเลย สาวๆ สามคนนี้พี่หวงต้องส่งให้ถึงที่” คนว่า หวงยิ้มทะเล้น ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินออกจากห้องมุ่งหน้าสู่ที่พักของตัวเองโดยมีอันเดรสเดินตามมาปิดท้าย




.....................................................................

ฝากอุดหนุนนิยายของนิ่มด้วยนะคะ ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ


     

         ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

              10/04/61


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

0 ความคิดเห็น