ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,752 Views

  • 626 Comments

  • 2,053 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    34

    Overall
    131,752

ตอนที่ 7 : บทที่ 1-5 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    3 เม.ย. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 1-5 (ฉบับรีไรท์ 100%)


วางจำหน่ายที่งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติแล้วค่ะ
และหน้าเว็บไซต์ สนพ. ไลต์ออฟเลิฟ
พร้อมจัดส่งวันที่ 9 เม.ย. 61 นี้นะคะ
และจะกระจายตามร้านนายอินทร์ ซีเอ็ดบุ๊คส์ บีทูเอส ค่ะ
ราคา 329 บาท

“เอ่อ...เรียบร้อยแล้วค่ะ รออาหารสักครู่นะคะ” เตชิตาบอกเสียงนุ่มพลางส่งยิ้มให้กับหญิงสาว แม้ในใจจะรู้สึกไม่ชอบสาวเปรี้ยวที่จีบปากแว้ดใส่เธอเท่าไรนัก แต่ในเมื่อตอนนี้เธออยู่ในหน้าที่ เธอก็ควรจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ที่สำคัญเธอไม่อยากทะเลาะกับแขก ไม่อย่างนั้นเธออาจจะโดนไล่ออกได้ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้นสักนิด แต่ถ้าตอนนี้ไม่ได้อยู่ในเวลางาน หญิงสาวคนนี้ไม่ได้มาจีบปากจีบคอว่าเธออยู่ฝ่ายเดียวหรอก

“งั้นก็ออกไปสิ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว”

“ค่ะ” เตชิตาตอบก่อนหมุนตัวกลับ แต่มิวายตาของเธอดันเหลือบไปมองชายหนุ่มที่ยังคงจ้องเธอไม่วางตาจนใบหน้าเธอร้อนผ่าวอย่างที่ไม่เคยเป็น ก่อนขาเรียวจะรีบก้าวออกมาจากสถานการณ์ที่ชวนให้ใจของเธอเต้นระรัว บวกกับสายตาของหญิงสาวที่แทบจะฉีกเธอให้เป็นชิ้นๆ โทษฐานที่เผลอไปมองชายหนุ่มที่เจ้าหล่อนควงมา

“ฟรานเซสโก้คะ ไว้คราวหน้าเราไปล่องเรือกันนะคะ”

“ผมยังไม่ว่าง อีกอย่างคุณเองก็ต้องร่วมออกงานกับทางเดอร์ลูดส์ที่กำลังจะมาถึง” ฟรานเซสโก้บอกพลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“อะไรกันคะ แพมชวนคุณหลายหนแล้ว คุณก็ปฏิเสธแพมมาตลอด นี่อย่าบอกนะคะว่าพอแพมตอบรับเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้แล้ว คุณก็จะทิ้งๆ ขว้างๆ แพมแบบนี้ แพมไม่ยอมนะคะ” แพทริเซียโวยวาย ใบหน้าสวยงอง้ำไม่สบอารมณ์

“ไม่เอาน่าคุณ แค่นี้ผมก็มีเรื่องให้ปวดหัวมากพอแล้ว ตกลงคุณจะทานข้าวหรือจะให้ผมกลับตอนนี้ เลือกเอา” ฟรานเซสโก้บอกเสียงเข้มพลางจ้องหญิงสาวตาวาว

“โอเคค่ะ ไม่ไปก็ไม่ไป แต่คราวหน้าคุณห้ามเบี้ยวนะคะฟรานเซสโก้”

“ขอโทษค่ะ ขออนุญาตเสิร์ฟอาหาร” เตชิตาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เธอหายเข้าไปในครัวราวๆ ห้านาที และกลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง มือบางถือถาดที่มีจานอาหาร ก่อนเสิร์ฟให้กับแพทริเซียและตามมาด้วยฟรานเซสโก้

“เชิญรับประทานอาหารให้อร่อยนะคะ ต้องการอะไรเพิ่มสามารถเรียกได้ค่ะ” เตชิตาเอ่ยรัวเร็วก่อนค้อมศีรษะให้ทั้งสองเพียงนิดแล้วรีบหมุนตัวกลับออกมาทันทีด้วยไม่อยากอยู่เป็นส่วนเกิน

ฟรานเซสโก้มองตามหลังเตชิตาไปก่อนกระตุกยิ้ม แล้วกลับมาสนใจกับอาหารตรงหน้าโดยที่แพทริเซียเองไม่ทันได้สังเกต

หลังจากอาหารจานหลักผ่านไป อาหารหวานก็ถูกเตชิตายกเข้ามาเสิร์ฟอีกครั้ง ขณะที่เธอเดินเข้ามา เธอเห็นนัยน์ตาสีเหล็กมองมาทางเธอเป็นประกายแว่บหนึ่ง ริมฝีปากหนานั้นกระตุกยิ้มขึ้นเพียงนิด เตชิตาพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ไม่ให้หวั่นไหวไปกับสายตากรุ้มกริ่มของชายหนุ่มที่มองมาทางเธอ และพยายามสนใจกับขนมหวานที่ตัวเองถือมาเท่านั้น

“ทีรามิสุค่ะ”

“อะไรนะ ขนมหวานอย่างนั้นเหรอ เก็บไปเลยฉันไม่กิน” แพทริเซียโวยวาย ใบหน้าที่แต่งเติมมาอย่างดีชักใส่เตชิตา

เตชิตาสูดหายใจก่อนเอ่ยอีกครั้งเสียงนุ่ม “แต่ว่าในรายการได้สั่งไว้อย่างนั้นนะคะ”

“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่กิน เธอไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร ถ้าเกิดฉันกินขนมพวกนี้ไปมันจะทำให้หุ่นฉันเสียหมด” คนว่า หุ่นเสียหมดชี้มาที่ตัวเอง

เตชิตาถอนหายใจพรืดพลางกลอกตาขึ้นฟ้า ก่อนนับหนึ่งถึงสามในใจเพื่อไม่ให้อารมณ์คุกรุ่นนั้นปะทุออกมา

“ฉันไม่ทราบหรอกค่ะว่าคุณเป็นใคร ฉันแค่ทำตามหน้าที่นำมาเสิร์ฟก็แค่นั้น” เตชิตาบอกอย่างใจเย็น แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เย็นตาม

“ฉันเป็นถึงนางแบบเบอร์หนึ่ง นี่เธอไม่รู้จักฉันได้ยังไงกัน แล้วเด็กเสิร์ฟอย่างเธอ ฉันบอกก็ทำตาม ไม่ใช่มาโต้เถียงลูกค้าแบบนี้ ผู้จัดการอยู่ไหน ไปตามมาเดี๋ยวนี้เลย” แพทริเซียโวยวายเสียงดัง

“แพม หยุดเดี๋ยวนี้!” ฟรานเซสโก้บอกเสียงเข้ม ใบหน้าคมนั้นดูดุดันขึ้น ตาสีเหล็กมองแพทริเซียถมึงทึงด้วยความไม่ชอบใจที่เห็นหญิงสาวโวยวายกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

แพทริเซียกัดริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นฟรานเซสโก้ออกหน้าพูดขึ้นเอง สายตานั้นตวัดมองชายหนุ่มก่อนหันมาทางเตชิตา

“นี่คุณเข้าข้างยายเด็กนี่เหรอคะฟรานเซสโก้”

“พูดดีๆ นะคุณ ใครกันเด็ก” เตชิตาถามเสียงขุ่น มองอีกฝ่ายวาวโรจน์ ไม่พอใจที่นางแบบสาวคนนี้ดูถูกเธอ

“ก็เธอยังไง ดูก็รู้ เบบี๋ซะขนาดนี้ ทั้งหน้าตาทั้ง...” แพทริเซียละคำพูดไว้ก่อนไล่สายตามามองหน้าอกเตชิตา ริมฝีปากแดงเพลิงนั้นแสยะยิ้มชอบใจ

“จะมากไปแล้วนะคุณ”

“หยุด!” ฟรานเซสโก้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนเดินมาคั่นกลางระหว่างเตชิตากับแพทริเซียที่กำลังจะตีกัน

ทันทีที่ฟรานเซสโก้เอ่ยขึ้น หญิงสาวทั้งสองคนที่กำลังเถียงกันเงียบเสียงลงทันที

“พอได้แล้ว แพม กลับเดี๋ยวนี้!

“แพมไม่กลับ ไม่รู้ละ วันนี้แพมจะเอาเรื่องยายเด็กนี่ ไม่รู้หน้าที่ตัวเอง”

“คุณมาว่าฉันก่อนนะ แล้วอกตูมอย่างคุณน่ะของปลอมหรือเปล่า ระวังนะคุณ จับของปลอมมากๆ สักวันมันอาจจะแตกคามือก็ได้ ฉันแนะนำว่าคุณน่าจะลองหาผู้หญิงที่ไม่ปลอมแบบนี้จะดีกว่า” หญิงสาวว่าพลางหันมาบอกฟรานเซสโก้ที่ตอนนี้หน้าตึงขึ้น ไม่รู้ว่าควรจะโมโหดีหรือควรจะขำดี

เขาอยากจะบ้าตาย เขาไม่เคยเจอเด็กคนไหนปากร้ายเท่ากับเธอคนนี้เลยจริงๆ จะว่าไปที่แพทริเซียบอกก็คงจะจริง ผู้หญิงคนนี้อายุคงไม่เกินยี่สิบปี ใบหน้าหวานสวยนั้นดูใสจนน่าสัมผัส

“ถ้าแบบนั้นคุณจะบอกว่าหมายถึงคุณอย่างนั้นใช่ไหม” ฟรานเซสโก้กระตุกยิ้มพราว นัยน์ตาคู่คมทอประกายวิบวับก่อนโน้มตัวลงมาใกล้หญิงสาว ลมหายใจของเขากำลังเป่ารดเธอ ทำให้เตชิตาตัวแข็งทื่อพลางกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนเรียกสติกลับมาเมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดของแพทริเซีย

กรี๊ด!!!


....................................................................................

ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ ฝากอุดหนุนป๋าฟรานกับต้องรักด้วยนะคะ จุ๊บๆ ^^

ด้วยรัก../นิ่มแก้ว/

     02/04/61

 

         

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

0 ความคิดเห็น