ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,768 Views

  • 626 Comments

  • 2,052 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    131,768

ตอนที่ 3 : บทที่ 1-3 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    25 มี.ค. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 1-3 (ฉบับรีไรท์ 100%)


วางจำหน่ายในงานสัปดาห์หนังสือที่ศูนย์ประชุมสิริกิตต์
1 เม.ย. 61 นี้นะคะ แล้วค่อยทยอยลงตามร้านหนังสือค่ะ



 

“ก็ยายต้องรักนี่สิ จะหางานเพิ่มอีกแล้ว” มาเรียได้ทีรีบฟ้องชายหนุ่มคนเดียวของกลุ่ม

“อะไรนะ! พี่ฟังไม่ผิดใช่ไหมเนี่ย” อันเดรสทำเสียงตกใจ ใบหน้าคมคายนั้นดูเหลอหลาไปไม่น้อย

“เบาๆ หน่อยสิพี่โอม เดี๋ยวผู้จัดการร้านได้แห่มาหักเงินหรอกค่ะ” เตชิตาเอ็ดชายหนุ่มที่อายุแก่กว่าเธอเบาๆ

“มีอะไรกันเหรอคะพี่ต้องรัก มาเรีย พี่โอม” ป่านทอ เด็กสาวชาวไทยที่มาเรียนต่อปริญญาตรีที่เดียวกันกับเตชิตาถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในครัวแล้วเห็นทั้งสามคนกำลังจับกลุ่มคุยกัน

“พี่อยากได้งานเพิ่มน่ะ” เตชิตาตอบคำถามอีกครั้งในเวลาอันไล่เลี่ยกันก่อนถอนหายใจเบาๆ ให้กับปฏิกิริยาของทั้งสามคนที่แทบจะลอกเลียนแบบกันมาหลังจากที่เธอตอบคำถาม

“จะไหวเหรอคะ” ป่านทอทำสีหน้าเหนื่อยแทนเตชิตาที่ทำงานหลายอย่างในวันเดียว

“ไหวสิ หนักกว่านี้พี่ก็ทำมาแล้ว เพื่อความอยู่รอด แค่นี้สบายมาก” คนว่า สบายมากยิ้มกว้างกลบเกลื่อนความรู้สึกปวดร้าวและเหน็บหนาวในใจที่ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนตัวเองมาไกลถึงอิตาลี แต่ในเมื่อมาเพื่อหาสิ่งที่ดีกว่าให้กับตัวเอง เธอก็จะต้องเข้มแข็งและยืนหยัดอยู่บนลำแข้งของตัวเองให้ได้

“งั้นป่านเอาใจช่วยค่ะ ถ้าพี่มีอะไรบอกป่านได้เลยนะคะ ป่านยินดีช่วยค่ะ” หญิงสาวอายุน้อยสุดของกลุ่มเอ่ยเสียงหวานพร้อมยิ้มละมุน มือบางจับมือเตชิตาไว้มั่น เธอเป็นลูกคนเดียว พอได้มาเจอสาวแกร่งอย่างเตชิตาบวกความมีน้ำใจของหญิงสาว ทำให้เธอรู้สึกรักเตชิตาราวกับพี่สาวแท้ๆ คนหนึ่ง ดังนั้นไม่แปลกที่เธออยากจะช่วยเหลือรุ่นพี่สาวคนนี้ถ้าเธอช่วยได้

“ขอบใจมากนะป่าน” เตชิตายิ้มกลับ แม้จะรู้สึกอ้างว้างลึกๆ ในใจ แต่เมื่อเธอได้มาเจอกับทั้งสามคนที่นี่มันก็ทำให้เธอรู้สึกไม่เดียวดายอย่างที่ผ่านๆ มา

“ไม่ใช่แค่ป่านนะ เรายังมีพี่กับมาเรียอีกนะต้องรัก อย่าลืมเสียล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ

“ใช่! ไหนๆ พระเจ้าก็พาให้เราได้มารู้จักกันแล้ว จะทิ้งกันได้ยังไง” มาเรียสำทับ

“ใช่เลยค่ะ” ป่านทอพยักหน้าตอบเสียงใส

“ขอบคุณทุกคนมากนะ” เตชิตายิ้มกว้างและโผเข้ากอดทุกคนด้วยความซาบซึ้งใจ

 

ภายในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ตระกูลเดอร์ลูดส์ ฟรานเซสโก้นั่งกอดอกมองเด็กชายวัยห้าขวบที่นั่งทำหน้างอหงิกก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ตกลงจะเราจะแก้ตัวว่ายังไงแพทริค” ชายหนุ่มถามเสียงเข้มเมื่อเด็กชายยังคงอยู่ในความเงียบไม่ยอมตอบคำถามของเขา 

“ถ้าไม่ตอบ วันหยุดนี้ก็ไม่ต้องออกไปไหนทั้งนั้น”

“นั่นวันหยุดของผมนะแด๊ด” จบคำประกาศิตของฟรานเซสโก้ แพทริคก็ร้องลั่นทันที

“ถ้าอย่างนั้นก็บอกความจริงมา”

“คือว่า...” เด็กชายอ้ำอึ้ง ตาโตนั้นมองผู้เป็นพ่อหวาดๆ นี่ถ้าเขาบอกแล้ว แด๊ดคงจะโกรธมากแน่ๆ

“ตอบมาเร็วๆ เป็นลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ”

“ผมก็แค่อยากเล่นกับอลิซ แต่อลิซดันกลัวจิ้งจกก็เลยวิ่งไปชนแจกันของแด๊ดหล่นลงมาแตกแค่นั้นเองครับ” แพทริคบอกแต่ไม่กล้าสบสายตากับฟรานเซสโก้ตรงๆ ปกติที่เขาเคยแกล้งพี่เลี้ยงมาแต่ละคน เขาไม่เคยกลัวว่าแด๊ดจะว่าอะไรเขาสักนิด แต่วันนี้เขารับรู้ได้ว่าแด๊ดโกรธจริงๆ

“นั่นเรียกว่าเล่นใช่ไหมแพทริค โอเค งั้นเรามาทำความเข้าใจให้ตรงกัน แด๊ดจะหาพี่เลี้ยงมาแทนอลิซ...” ฟรานเซสโก้เอ่ยเสียงเข้ม ใบหน้าหล่อนั้นดูจริงจัง แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้เอ่ยจนจบ เสียงเล็กๆ ของแพทริคก็โวยวายขึ้นมาก่อน

“แต่ผมไม่อยากได้พี่เลี้ยงนี่ครับ...ผมอยากให้แด๊ดอยู่กับผม”

ฟรานเซสโก้พ่นลมหายใจซึ่งไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไรของวัน กรามแข็งแรงขบกันจนนูนขึ้นเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นเพราะเจ้าลูกชายตัวแสบกำลังงอแงและเริ่มแสบมากเกินไปแล้ว ที่จริงเขาเองก็รู้ว่าไม่ค่อยมีเวลาให้แพทริคและรู้ว่าแพทริคอยากมีเวลาอยู่กับเขา เขาเลยพยายามเคลียร์งานให้เสร็จไวขึ้นเพื่อจะได้กลับมาอยู่กับแพทริคมากขึ้น แต่บางครั้งการออกงานสังคมก็กินเวลาที่เขาควรจะมีให้กับแพทริคไปไม่น้อย แต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาเองก็เลี่ยงไม่ได้

“แด๊ดเข้าใจว่าเราอยากให้แด๊ดกลับมาเล่นด้วย แต่แด๊ดก็ต้องทำงาน เพราะฉะนั้นการที่เรามีพี่เลี้ยงมันก็จะช่วยให้แด๊ดอุ่นใจขึ้น”

“แต่มันก็ไม่เหมือนกันนี่ครับ แด๊ดกับพี่เลี้ยงมันเป็นคนละคน” แพทริคตอบหน้านิ่ง ตากลมจ้องคนเป็นพ่อไม่วางตา

ฟรานเซสโก้แทบอยากจะเอามือกุมขมับกับคำตอบของเจ้าลูกชายวัยห้าขวบนัก คนละคนก็แน่ล่ะ ถ้าเป็นคนเดียวกันคงแปลกพิลึก

“เอาเป็นว่าแด๊ดจะหาพี่เลี้ยงคนใหม่มาให้ แล้วก็หวังว่าจะไม่มีเรื่องแบบวันนี้เกิดขึ้นอีก เข้าใจไหมแพทริค” ฟรานเซสโก้บอกเสียงเข้ม

“...” ไม่มีเสียงตอบรับจากแพทริค มีเพียงอาการเบะปากพร้อมใบหน้าที่งอหงิก

“แด๊ดถามว่าเข้าใจไหม” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้ง 

“ครับ” แพทริคตอบรับเสียงอ่อย

คอยดูเถอะไม่ว่าแด๊ดจะหามากี่คน เขาจะแกล้งให้หมดจนอยู่ไม่ได้แล้วก็ลาออกไปอีก แด๊ดหามาได้ เขาก็ทำให้พวกนั้นออกไปได้เหมือนกัน' แพทริคหมายมาดกับตัวเองก่อนก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารตรงหน้าเมื่อเงยหน้าขึ้นไปแล้วพบว่าฟรานเซสโก้กำลังมองเขาอยู่ด้วยใบหน้าขึงขัง



.......................................................................

ฝากอุดหนุน ต้องรักมาเฟีย ด้วยนะคะ


    ขอบคุณค่ะ

ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

     24/03/61

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #617 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 17:29
    พี่เลี้ยงใหม่ต้องเตรียมตัวเตรียมใจรับมือเจ้าแพทริคให้ดีเชียว
    #617
    0
  2. #602 Gigaset (@Gigaset) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 16:36
    ดีใจด้วยค่ะไรท์และแล้วอีป๋าก็ใกล้คลอดแล้ว5555งานหนังสือไม่ได้ไปน่าเสียดายค่ะค่อยสั่งกับทาง สนพเอาขอบคุณไรท์มากน่ะค่ะทีเอามาลงให้อ่านน่ะค่ะรอเรื่องต่อไปน่ะค่ะ
    #602
    1
    • #602-1 นิ่มแก้ว nimkaew (@nimkaew) (จากตอนที่ 3)
      26 มีนาคม 2561 / 21:52
      ขอบคุณมากค่ะคุณ Gigaset เรื่องใหม่รออีกระยะนะคะ ช่วงนี้ฝากอ่านอีกหนึ่งผลงานของนิ่มก่อนค่ะ เรื่อง หนี้รักมาเฟียร้าย นะคะ :D:D
      #602-1
  3. #14 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:13
    ต้องรักจะได้งานใหม่ที่ป่วนหัวใจแน่ๆ
    #14
    0
  4. วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 09:51
    ให้ได้งานใหม่เร็วๆนะต้องรัก
    #13
    0