ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,429 Views

  • 625 Comments

  • 2,056 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    141

    Overall
    131,429

ตอนที่ 23 : บทที่ 4-2 (Cฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 4-2 (ฉบับรีไรท์ 100%)


สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ


หรือในรูปแบบ e-book โหลดได้ที่เว็บสนพ.ค่ะ
.............................

เรื่อง มาเฟียพันเล่ห์
(ป๋าฟราน + หนูแอล)

นามปากกา นิ่มแก้ว

.............................
เรื่อง หนี้รักมาเฟียร้าย
นามปากกา ศรัณยา

.............................
เรื่อง ปาฏิหาริย์รักมนตราไอยคุปต์
นามปากกา Lonely Star ค่ะ

.............................


 

          เตชิตากับริต้าคุยกันไปได้สักพัก ไม่นานขนมปังที่เอาเข้าไปอบก็เสร็จเรียบร้อย หญิงสาวใส่ถุงมือกันความร้อนก่อนหยิบถาดที่มีขนมปังที่ตอนนี้พองฟูดูน่ากิน กลิ่นหอมของชีสและขนมปังนั้นชวนให้กระเพาะน้อยๆ ของแพทริคที่กำลังเดินเข้ามาพอดีเมื่อเห็นเตชิตาหายเข้ามาในครัวกับริต้านานแล้วดังขึ้นประท้วงเจ้าของ

 

“หอมจัง” เด็กชายหลุดปากออกมาทำให้เตชิตาที่หันมาเห็นพอดียิ้มกว้าง

 

“นั่นสิคะ หอมจริงๆ”

 

“น่ากินใช่ไหม” เธอว่าพร้อมกับตักขนมปังอบนั้นใส่จาน ก่อนเหลือบมองแพทริคที่มองขนมปังไม่วางตา

 

“ก็...งั้นๆ นั่นแหละ” คนว่า งั้นๆยืนเก๊กก่อนกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อกเมื่อเตชิตาใช้ส้อมจิ้มเข้าไปข้างในแล้วยกขึ้นพร้อมชีสที่ยืดขึ้นตาม

 

“งั้นๆ แล้วสนใจจะชิมหน่อยไหมล่ะ”

 

“ก็ได้ แต่แค่ชิมแล้วกัน หน้าตาดีแต่รสชาติอาจจะไม่ได้ดีแบบหน้าตาก็ได้ ใช่ไหมริต้า?” แพทริคบอก ใบหน้าขาวอมชมพูน่ารักนั้นเชิดขึ้นน้อยๆ ก่อนหันไปหาริต้า

 

วางมาดเหลือเกินนะเตชิตาแอบค่อนขอดแพทริคอยู่ในใจ

 

“นั่นสินะ คงไม่อร่อยหรอกเนอะ งั้นอย่ากินเลยดีกว่า” เตชิตาเอ่ยพลางดึงจานที่ถือขนมปังอบไข่แฮมชีสกลับ ริมฝีปากอิ่มกระตุกยิ้มขึ้นเพียงนิดเมื่อเห็นแพทริคอ้าปากค้าง

 

“เดี๋ยวสิ! ยังไม่ได้ชิมเลย” คนว่า ยังไม่ได้ชิมรีบยื่นมือมาคว้าจานที่มือของเตชิตาทันที

 

“ก็นึกว่าไม่อยากชิม”

 

“ก็ไม่ได้อยากชิมนักหรอก แต่ถ้าไม่ชิมก็น่าเสียดายของ ทำมาแล้วทั้งที”

 

“เหรอคะ โอเคๆ ฉันจะลองเชื่อดู” เตชิตาเอ่ยพลางยิ้มกว้างเมื่อเห็นคนขี้เก๊กนั้นถลึงตาใส่เธอราวกับผู้ใหญ่

 

“ไปทานข้างนอกกันไหมคะ จะได้สะดวก”

 

“ไม่ต้องหรอกริต้า ลองอะไรที่มันแตกต่างไปจากเดิมบ้างเถอะ แค่กินในครัวเอง ไม่ต้องมีแบบแผนสักวันคงไม่เป็นอะไรหรอก”

 

“แต่ว่าถ้าคุณฟรานเซสโก้รู้เข้า...” ริต้าทำท่างจะโต้แย้งแต่ต้องเงียบไว้เมื่อแพทริคพยักหน้า

 

“ไม่เป็นไรหรอกริต้า แค่นี้เอง ต้องรักไม่บอก ผมไม่บอก เธอไม่บอก แด๊ดก็ไม่รู้” แพทริคบอกพลางวางจานที่มีขนมปังที่ยังคงส่งกลิ่นหอมยวนใจลงบนเคาน์เตอร์ครัวแล้วหยิบมีดกับส้อมที่เตชิตาส่งตามมาให้อย่างไม่เกี่ยงงอนเหมือนตอนแรก

 

ริต้าถึงกับเลิกคิ้วแปลกใจที่เห็นเด็กน้อยมีอาการตื่นเต้นกับมื้ออาหาร เพราะปกติแพทริคจะไม่ค่อยเจริญอาหารนัก และที่สำคัญคือ แพทริคยอมอ่อนลงให้กับหญิงสาวที่เป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ที่เพิ่งมาเพียงแค่วันแรก ดูท่าทางแล้วน่าจะไปได้สวย เจ้านายของเธอเลือกหญิงสาวมาได้ดีจริงๆ และน่าจะดีกว่าพี่เลี้ยงคนก่อนๆ อยู่มากเลยทีเดียว

 

เธออยากให้เตชิตารับมือกับแพทริคไปได้ตลอด เจ้านายของเธอจะได้เบาใจ และก็หวังว่าเรื่องที่เด็กชายทานอาหารในห้องครัวนี้คงไม่ไปถึงหูของฟรานเซสโก้ ชายหนุ่มผู้เคร่งครัดในเรื่องกฎระเบียบหรอกนะ ไม่อย่างนั้นไม่ใครก็ใครสักคนคงต้องโดนดุแน่ๆ ที่ให้แพทริคมาทานอาหารในครัวแล้วไม่นั่งให้เรียบร้อย

 

“งั้นลองดูค่ะคุณแพทริค ทานให้เยอะๆ นะคะ” ริต้าบอกเมื่อทุกคนลงความเห็นจะทานอาหารในครัวนี้

 

จบคำของริต้า แพทริคก็ตั้งหน้าตั้งตาลงมือชิมขนมปังอบไข่แฮมชีสทันทีอย่างไม่รอช้า 

 

“เป็นยังไงบ้าง อร่อยใช่ไหม” เตชิตาถามเสียงใสเมื่อเห็นแพทริคตักขนมปังเข้าปากไปหลายคำแล้วแต่ยังไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำ

 

“ก็...ดี” แพทริคเงยหน้าขึ้นมาตอบ

 

“แค่นั้น?” เลิกคิ้วถาม ริมฝีปากอิ่มอมยิ้มน้อยๆ ยิ่งเห็นแพทริคเคี้ยวตุ้ยๆ เธอก็ยิ่งดีใจ อย่างน้อยอาการดื้อรั้นไม่ยอมทานอาหารเช้าก็ผ่านไปได้ด้วยดี

 

“อืม ก็อร่อยดี ไม่น่าเชื่อว่าจะอร่อย หรือไม่ก็เพราะว่าผมหิว” แพทริคพยักหน้าเอ่ยเสียงเบาก่อนพยายามหาเหตุผลมาอ้าง ทั้งที่ความจริงมันอร่อยมาก เขาไม่เคยกินอาหารเช้าแบบนี้เลย ริต้ามักจะทำแค่ขนมปังปิ้ง นมสด ไข่ดาว กับแยมต่างๆ แค่นั้น หรือไม่ก็พวกซุปที่ชวนเลี่ยน แต่จะให้คนอย่าง แพทริคตอบว่ามากก็ดูจะเสียฟอร์มไม่น้อย

 

“ท่าทางจะอร่อยจริงๆ นะคะ คุณแพทริคถึงได้ไม่วางส้อมเลย”

 

เธอดีใจที่เห็นแพทริคทานอาหารได้เยอะ แบบนี้เธอคงต้องบอกให้เจ้านายหนุ่มของเธอรู้สักหน่อย ชายหนุ่มคงจะดีใจไม่น้อยถ้ารู้ว่าแพทริคจัดการอาหารเช้าจนเกลี้ยงจานขนาดนี้

 

“อันนี้ของริต้าค่ะ ลองดูสิคะว่าอร่อยหรือเปล่า” เตชิตาส่งจานขนมปังให้กับริต้าที่เลิกคิ้วขึ้นถามด้วยความงุนงง

 

“ของฉันเหรอคะ ไม่เป็นไรค่ะ คุณๆ ทานกันเถอะค่ะ” ริต้ารีบบอกพลางโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันด้วยความเกรงใจ

 

“เถอะค่ะ ไม่เห็นต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นเลย ถ้าอร่อย ไว้ครั้งหน้าฉันจะทำอย่างอื่นให้ทานอีก” หญิงสาวเอ่ย รอยยิ้มกว้างและดูจริงใจนั้นถูกส่งให้กับริต้า ก่อนหันไปทางแพทริคที่ยังคงก้มหน้าก้มตาจัดการกับขนมปังชิ้นที่สองของตัวเองด้วยความเอร็ดอร่อย

 

“ขอบคุณค่ะ” ริต้าบอกก่อนรับจานขนมปังมาถือไว้

 

“กลิ่นอะไรคะป้า ทำไมหอมจัง” เสียงเล็กๆ ใสๆ ของซานด้าที่เพิ่งทำความสะอาดห้องนอนของฟรานเซสโก้เสร็จเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาในครัว

 

“ซานด้า ทำไมพรวดพราดเข้ามาแบบนี้ ไม่เห็นคุณแพทริคหรือไง” ริต้าดุเบาๆ พลางหันไปมองแพทริค

 

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ หนูไม่นึกว่าคุณแพทริคเธออยู่ในนี้ด้วย ว่าแต่กลิ่นอะไรคะ หอมไปถึงข้างนอกเลย”

 

“ขนมปังไข่แฮมชีสจ้ะ” เตชิตาตอบแทนริต้าก่อนส่งยิ้มให้เด็กสาวที่น่าจะอายุอ่อนกว่าเธอหลายปี

 

“เหรอคะ หอมจัง”




..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

                        21/06/61


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

0 ความคิดเห็น