ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,768 Views

  • 626 Comments

  • 2,052 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    131,768

ตอนที่ 22 : บทที่ 4-1 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 4-1 (ฉบับรีไรท์ 100%)


สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ

หรือในรูปแบบ e-book โหลดได้ที่เว็บสนพ.ค่ะ
.............................

เรื่อง มาเฟียพันเล่ห์
(ป๋าฟราน + หนูแอล)

นามปากกา นิ่มแก้ว

.............................
เรื่อง หนี้รักมาเฟียร้าย
นามปากกา ศรัณยา

.............................
เรื่อง ปาฏิหาริย์รักมนตราไอยคุปต์
นามปากกา Lonely Star ค่ะ

.............................



 

          หลังโต๊ะทำงาน ฟรานเซสโก้ เดอร์ลูดส์ที่อยู่ในชุดสูทเต็มยศเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่รอเขาเซ็นอีกหลายฉบับเมื่อคาร์กเดินเข้ามาในห้อง

 

“เป็นยังไงบ้าง ส่งเตชิตาถึงที่เรียบร้อยใช่ไหม”

 

“ครับ เรียบร้อยดีครับ”

 

“ได้เจอกับแพทริคหรือยัง”

 

“ยังครับ แต่หลังจากที่ผมออกมา เธอน่าจะได้เจอก่อนที่คุณแพทริคจะไปโรงเรียนแน่นอนครับ ถ้าหากว่าคุณแพทริคจะไม่เกิดนึกอยากแกล้งคุณเตชิตาเสียก่อน” คาร์กว่ายิ้มๆ

 

“ฉันก็หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น อ้อ เดี๋ยวเย็นนี้บอกริต้าด้วยว่าฉันจะกลับไปทานข้าวเย็นที่บ้านกับแพทริค” และกับเตชิตาด้วย ชายหนุ่มต่อในใจ เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าพอสองคนนี้ได้เจอกันแล้วจะเป็นอย่างไรบ้าง

 

“ครับคุณฟรานเซสโก้”

 

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อนร่างผอมเพรียวของแพทริเซียจะเยื้องย่างเข้ามาในห้องทำงานของฟรานเซสโก้

 

“ฮัลโหล ฟรานเซสโก้คะ แพมคิดถึ้งคิดถึงคุณจังเลยค่ะ” เสียงเล็กแหลมดังขึ้นพลางเดินเข้ามาสวมกอดฟรานเซสโก้

 

“วันนี้คุณไม่ได้มีคิวงานที่นี่ไม่ใช่เหรอ” ฟรานเซสโก้ถามก่อนที่จะเอาแขนที่กำลังกอดคอเขาอยู่นั้นออก

 

“ไม่มีค่ะ แต่ว่าแพมอยากมาหาคุณ เราออกไปทานข้าวเย็นกันนะคะ เดี๋ยวแพมรอคุณเลิกงานแล้วเราค่อยไปก็ได้ค่ะ” แพทริเซียบอกเสียงหวาน แม้จะไม่ชอบใจนักที่เห็นชายหนุ่มทำท่าทีเฉยชากับเธออย่างที่ไม่เคยทำ

 

“วันนี้ผมไม่ว่าง คุณกลับไปก่อนเถอะแพม”

 

“แต่ว่า...”

 

“คาร์ก ช่วยพาแพทริเซียไปส่งที” ชายหนุ่มบอกลูกน้องเสียงเข้ม ก่อนหันไปทางหญิงสาวที่ยืนจ้องเขาตาวาว

 

“ทำไมคะฟรานเซสโก้ หรือว่าคุณกำลังคิดจะทิ้งฉัน” แพทริเซียโวยวายไม่สนใจว่าในห้องไม่ได้มีเพียงแค่เธอกับชายหนุ่มเท่านั้น แต่ยังมีคาร์กลูกน้องของชายหนุ่มอยู่ด้วย

 

“อย่าลืมว่าอีกไม่กี่วันคุณต้องไปเปิดตัวสินค้าใหม่ของเดอร์ลูดส์มอเตอร์สปอร์ตเอนเตอร์ไพรส์ คุณน่าจะไปทำให้ตัวเองดูสวยขึ้นกว่านี้นะแพม คาร์ก...ส่งแพทริเซียด้วย” เอ่ยจบชายหนุ่มก็ไม่สนใจอาการหน้างอหงิกและท่าทางกระฟัดกระเฟียดของแพทริเซียแล้วก้มลงทำงานตรงหน้าต่อ

 

“เชิญครับ” คาร์กบอกหญิงสาวที่หันมามองเขาตาขวางก่อนกระแทกเท้าเดินออกจากห้องไป

 

 

          หลังจากที่เตชิตาบอกกับแพทริคว่าให้รอเธอไม่เกินสิบห้านาที เธอก็เดินตามริต้าเข้ามาในครัว และตอนนี้หญิงสาวก็กำลังจัดการกับเจ้าขนมปังและไข่ตรงหน้า รวมถึงส่วนผสมอีกหลายอย่างที่เธอให้ริต้าหามาให้ ซึ่งริต้าก็หามาให้เตชิตาในเวลาอันรวดเร็ว หญิงสาวทำอาหารด้วยความเพลิดเพลินเมื่อการเข้าครัวในครั้งนี้นั้นมีเครื่องครัวและวัตถุดิบทุกอย่างครบครัน

 

          ขณะที่เตชิตากำลังง่วนกับการตัดขนมปังก้อนและคว้านเอาเนื้อขนมปังข้างในออกเพื่อให้เป็นช่องเอาไว้ใส่ผักที่เธอหั่นเป็นลูกเต๋าเล็กๆ แฮมและชีสรวมถึงไข่ลงไปด้วยความคล่องแคล่ว

 

          ริต้าที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลนักอ้าปากค้างน้อยๆ ตานั้นเบิกกว้างอย่างเห็นเป็นเรื่องแปลกที่หญิงสาวเข้าครัว ทั้งที่ความจริงถ้าเป็นสาวสมัยใหม่เดี๋ยวนี้ส่วนมากจะไม่เคยหยิบจับอุปกรณ์ในครัวกันสักคน ส่วนมากมีแต่ร่ำร้องจะไปทานอาหารนอกบ้าน แต่หญิงสาวคนนี้กลับดูแตกต่างออกไป ริต้าอมยิ้มมองเตชิตาด้วยความชอบใจ

 

“มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ” ริต้าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงง่วนอยู่กับอาหารตรงหน้า รอยยิ้มน้อยๆ ขณะที่เตชิตาทำอาหารนั้นน่ามองจนเธอเป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดนึกชมในใจไม่ได้

 

“ขอบคุณค่ะริต้า แต่เดี๋ยวเอาเข้าเตาอบก็เสร็จแล้วค่ะ” เตชิตาเงยหน้าขึ้นมามองริต้าบอกเสียงใส ใบหน้านั้นยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

 

จริงๆ เธอชอบเข้าครัวอยู่แล้ว ยิ่งมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ หากว่าอะไรที่พอซื้อมาแล้วทำเองและมันจะประหยัดกว่าการออกไปทานข้างนอกเธอก็ยินดีทำ หญิงสาวนำขนมปังที่จัดไว้บนถาดนำไปเข้าเตาอบ

 

“คุณดูคล่องแคล่วดีจังนะคะ” ริต้าชวนคุยขณะรอเจ้าขนมปังที่อยู่ในเตาอบ สีหน้าที่มีริ้วรอยนั้นยังคงระบายยิ้มอ่อนโยนให้

 

“ฉันชอบทำอาหารค่ะ ฉันมักตามแม่เข้าครัวบ่อยๆ เลยซึมซับมาตั้งแต่เด็กๆ น่ะค่ะ แล้วยิ่งมาอยู่ที่นี่คนเดียวแบบนี้ด้วยแล้ว ฉันก็ควรจะต้องช่วยเหลือตัวเองให้มากที่สุด”

 

“แสดงว่าคุณกับคุณแม่ต้องสนิทกันมากๆ เลยใช่ไหมคะ”

 

“ค่ะ เราสนิทกันมาก มากจนตอนที่ท่านจากไปฉันแทบจะทำใจไม่ได้” เตชิตาบอก เสียงนั้นสั่นน้อยๆ ยามเอ่ยถึงมารดา

 

“เอ่อ...ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ทราบว่าคุณเขา...” ริต้าหุบยิ้มทันทีเมื่อรับรู้เรื่องราวของครอบครัวเตชิตา แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยจนจบประโยค เตชิตาก็ขัดขึ้นก่อนที่บรรยากาศจะชวนให้โศกเศร้ามากไปกว่านี้

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ท่านอยู่ในใจฉันเสมอ” หญิงสาวบอก พยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาสดใสเป็นปกติ

 

“ค่ะคุณเตชิตา”

 

“เรียกฉันว่าต้องรักก็ได้ค่ะ นั่นชื่อเล่นของฉันเอง”

 

“ได้ค่ะคุณต้องรัก”

 

          เตชิตากับริต้าคุยกันไปได้สักพัก ไม่นานขนมปังที่เอาเข้าไปอบก็เสร็จเรียบร้อย หญิงสาวใส่ถุงมือกันความร้อนก่อนหยิบถาดที่มีขนมปังที่ตอนนี้พองฟูดูน่ากิน กลิ่นหอมของชีสและขนมปังนั้นชวนให้กระเพาะน้อยๆ ของแพทริคที่กำลังเดินเข้ามาพอดีเมื่อเห็นเตชิตาหายเข้ามาในครัวกับริต้านานแล้วดังขึ้นประท้วงเจ้าของ





..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

                        09/06/61


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น