ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,760 Views

  • 626 Comments

  • 2,053 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    42

    Overall
    131,760

ตอนที่ 21 : บทที่ 3-6 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    31 พ.ค. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 3-6 (ฉบับรีไรท์ 100%)


สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ

หรือในรูปแบบ e-book โหลดได้ที่เว็บสนพ.ค่ะ
.............................

เรื่อง มาเฟียพันเล่ห์
(ป๋าฟราน + หนูแอล)

นามปากกา นิ่มแก้ว


.............................
เรื่อง หนี้รักมาเฟียร้าย
นามปากกา ศรัณยา

.............................
เรื่อง ปาฏิหาริย์รักมนตราไอยคุปต์
นามปากกา Lonely Star ค่ะ

.............................


 

ในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ตระกูลเดอร์ลูดส์ตอนนี้อยู่ในความเงียบกริบ ความอึดอัดแผ่คลุมไปทั่วโต๊ะอาหาร แพทริคที่นั่งตรงข้ามกับเธอกำลังทำหน้าบึ้งตึงเมื่อเห็นอาหารเช้าตรงหน้าที่มีนมกับขนมปังและก็จำพวกแยมผลไม้ต่างๆ

 

“ผมไม่กิน!” เด็กชายประกาศลั่นห้องอาหารพลางกอดอกขมวดคิ้วไม่ชอบใจ

 

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณแพทริค” ริต้าที่กระวีกระวาดเข้ามาใกล้แพทริคถามขึ้นเสียงระคนตกใจที่เห็นเด็กชายออกอาการรวน

 

“ทำไมไม่กินคะ อาหารเช้าสำคัญมากนะ” เตชิตาเลิกคิ้วถาม หรี่ตามองแพทริคด้วยความสงสัยกับอาการเกรี้ยวกราดไม่ยอมกินข้าว

 

“ก็ผมไม่กิน” เด็กชายตอบเสียงสะบัดพลางส่งค้อนให้เตชิตา

 

“แล้วทำไมไม่กินคะ ถ้าไม่กินเราก็ไม่มีแรงนะ ดูสิน่าอร่อยออก” หญิงสาวเอ่ยพลางยกขนมปังทาแยมขึ้นให้แพทริคดู

 

“ไม่กิน!” มือเล็กๆ ปัดขนมปังที่เตชิตายื่นมาตรงหน้าจนมันลงไปนอนอยู่บนโต๊ะ

 

“คุณแพทริคคะ ทำไมทำอย่างนั้นคะ ไม่น่ารักเลย ถ้าคุณฟรานเซสโก้รู้เข้าจะโดนดุนะคะ” ริต้าบอกเสียงสั่น มือที่มีริ้วรอยทาบอกด้วยความตกใจ

 

เตชิตาเม้มปากแน่นพลางจ้องเด็กชายด้วยความสงสัยกับอาการที่เด็กน้อยกำลังเป็น อาการแบบนี้มีได้อยู่สองอย่าง เบื่ออาหารกับไม่ชอบอาหารที่ริต้าทำมา นี่แค่มาวันแรกเธอก็เจอเด็กพยศเข้าให้แล้วสินะ แต่มีหรือที่เธอจะกลัว แค่นี้จิ๊บๆ อย่างน้อยเธอก็เคยผ่านวัยนี้มาแล้ว หญิงสาวนับหนึ่งถึงสามในใจก่อนปั้นหน้ายิ้มอีกครั้งด้วยความใจเย็น

 

“ไม่เป็นไรริต้า งั้นบอกมาสิคะว่าทำไมไม่กิน ไม่ชอบเหรอ”

 

“อย่ามายุ่งน่า ผมจะไปเรียนแล้ว ริต้า...ไปบอกราฟให้เอารถออก” ว่าพร้อมลุกขึ้นยืน

 

“แต่ว่าคุณยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเลยนะคะ” ริต้าร้องเสียงหลงเมื่อเห็นเด็กชายกำลังงอแง ก่อนหันไปทางเตชิตาแล้วมองเธอด้วยสายตาเว้าวอนเมื่อเธอไม่รู้จะทำอย่างไร

 

“หยุดเดี๋ยวนี้! แล้วก็นั่งลงกินนมกับขนมปังซะแพทริค” เตชิตาเอ่ยเสียงเข้มเมื่อเห็นว่าแพทริคยังคงดื้อดึง สงสัยเธอจะใช้ไม้อ่อนกับเด็กคนนี้ไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นแพทริคคงจะรวนต่อไปอีก

 

“คุณไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับผมนะ คุณไม่ใช่แม่ผมหรือว่าแด๊ด” เด็กชายตวาดก้อง มองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ไม่เคยมีใครขัดใจเขามาก่อน ยิ่งพี่เลี้ยงด้วยแล้ว ไม่มีใครกล้าหืออือกับเขาสักคน

 

“มีสิ ในเมื่อฉันเป็นพี่เลี้ยง แล้วการเป็นพี่เลี้ยงก็จะต้องดูแลทุกเรื่องของนาย เรื่องอาหารเช้านี่ก็เหมือนกัน”

 

“แต่ผมไม่อยากกิน เบื่อ!

 

เตชิตายิ้มกว้างทันทีที่แพทริคหลุดปากคำว่า เบื่อมา นี่สินะที่เป็นสาเหตุของอาการประท้วงเล็กๆ ในการพบกันครั้งแรก

 

“ก็แค่เนี่ย!

 

“อะไรของคุณ ยิ้มทำไม” แพทริคขมวดคิ้วถามกลับเมื่อเห็นเตชิตาร้องขึ้นพลางยิ้ม

 

“แพทริค นั่งลงแล้วรอฉันแป๊บนึง เดี๋ยวจะทำอะไรที่ไม่น่าเบื่อมาให้ แต่ถ้าลุกหนีไปก่อน งานนี้ถึงหูแด๊ดนายแน่นอน” เตชิตาแกล้งขู่รั้งท้าย

 

“...” แพทริคไม่ตอบแต่ส่งค้อนงามๆ มาให้หญิงสาวแทน

 

“จะนั่งหรือว่าจะออกไป คิดดีๆ นะ”

 

“ก็ได้ รีบๆ ไปทำมาสิ แต่ถ้าทำมาแล้วไม่ถูกใจผมไม่กิน แล้วจะมาทำท่าไปฟ้องแด๊ด ผมก็จะไม่สนใจหรอกนะ” คนว่า ไม่สนใจกระแทกตัวนั่งลงตามเดิมเมื่อเจอคำขู่กลายๆ ไม่ใช่ว่าเขากลัวว่าเธอจะไปฟ้องแด๊ดหรอก แต่เขาก็แค่อยากลองดูว่าหญิงสาวจะทำอะไรมาให้เขาก็เท่านั้น แพทริคบอกกับตัวเองถึงการที่เขายอมอ่อนข้อลงให้หญิงสาวที่เพิ่งเจอครั้งแรกในฐานะพี่เลี้ยงคนใหม่

 

เตชิตายิ้มกว้างด้วยความพอใจที่เห็นเด็กน้อยนั้นยอมนั่งลงแต่โดยดี แม้ใบหน้านั้นจะดูบึ้งตึงไม่น้อยก็เถอะ

 

“ริต้า พาฉันไปที่ห้องครัวทีค่ะ”

 

“คุณอยากได้อะไรคะ เดี๋ยวฉันทำมาให้ดีกว่าค่ะ”

 

“ฉันขอไปทำเองดีกว่าค่ะ ส่วนเราก็รอตรงนี้ ไม่เกินสิบห้านาทีฉันกลับมาพร้อมอาหารจานอร่อยแน่นอน” เอ่ยจบหญิงสาวก็เดินตามริต้าหายเข้าไปในครัว โดยมีสายตาของแพทริคที่มองตามหลังหญิงสาวพลางส่ายศีรษะน้อยๆ

 

มันก็เหมือนไม่มีอะไรอร่อยทั้งนั้นถ้าไม่มีแด๊ดร่วมโต๊ะอาหาร ต่อให้เธอทำอะไรมาก็ไม่มีทางที่จะถูกใจเขาแน่นอน แล้วไอ้อาหารที่ว่าก็คงไม่พ้นอาหารเช้าธรรมดาทั่วๆ ไปนั่นแหละแพทริคพ่นลมหายใจก่อนทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเซ็งจัด




..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

                        31/05/61

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

0 ความคิดเห็น