ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,434 Views

  • 625 Comments

  • 2,056 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    146

    Overall
    131,434

ตอนที่ 20 : บทที่ 3-5 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    31 พ.ค. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 3-5 (ฉบับรีไรท์ 100%)


สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ

หรือในรูปแบบ e-book โหลดได้ที่เว็บสนพ.ค่ะ
.............................

เรื่อง มาเฟียพันเล่ห์
(ป๋าฟราน + หนูแอล)

นามปากกา นิ่มแก้ว


.............................
เรื่อง หนี้รักมาเฟียร้าย
นามปากกา ศรัณยา

.............................
เรื่อง ปาฏิหาริย์รักมนตราไอยคุปต์
นามปากกา Lonely Star ค่ะ


.............................



 

“มีอะไรด่วนหรือเปล่าครับ ถ้าไม่ด่วน คุณเตชิตารอพบคุณฟรานเซสโก้ตอนเย็นแล้วเรียนท่านเองจะดีกว่าครับ”

 

“ก็ไม่เชิงด่วนมากค่ะ”

 

“ถ้าอย่างนั้นบอกเองดีกว่าครับ”

 

“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวรับคำก่อนก้าวขึ้นรถไป คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งถ้าเธอจะบอกเขาเรื่องเธอจะยังขอไปทำงานที่ห้องอาหารอิตาลีจนครบอาทิตย์นี้แค่เฉพาะช่วงเย็นถึงค่ำ

 

 

หลังจากผ่านไปเกือบชั่วโมง รถสปอร์ตซีดานหรูก็ขับเข้ามาจอดตรงหน้าคฤหาสน์หลังงามสีขาว คาร์กจอดรถจนสนิทดีแล้วจึงเดินมาเปิดประตูให้เตชิตา แต่ก็ยังช้ากว่าหญิงสาวที่เปิดประตูออกเองแล้วลงมายืนอยู่ข้างรถ ใบหน้าสวยแหงนมองคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้าแล้วถึงกับห่อปากด้วยความตกตะลึงกับความโอ่โถงและความวิจิตรงดงามของสถาปัตยกรรมของตัวบ้านหลังนี้

 

“สวยจัง” หญิงสาวเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนหันมายิ้มให้กับคาร์กที่ยิ้มให้บางๆ เพียงนิดแล้วกลับมาตีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม

 

“เชิญคุณเตชิตาข้างในครับ” เขาบอกพลางเดินอ้อมไปหยิบกระเป๋าให้หญิงสาว

 

“สวัสดีค่ะ” ริต้าที่เห็นรถยนต์ขับเข้ามาจอดรีบเดินออกมารับพี่เลี้ยงคนใหม่ของแพทริคทันที ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยนั้นยิ้มเป็นมิตรให้กับหญิงสาวตรงหน้า

 

“คุณเตชิตาครับ นี่คือริต้า หัวหน้าแม่บ้านของที่นี่ ถ้ามีอะไรก็ถามเธอได้ครับ ส่วนถ้าหากขาดเหลืออะไรก็บอกผมได้เช่นกัน และนี่คือราฟ ราฟจะคอยมาขับรถให้คุณถ้าเกิดว่าคุณกับคุณแพทริคต้องการออกไปไหน แต่นั่นหมายถึงต้องได้รับอนุญาตจากคุณฟรานเซสโก้ก่อนนะครับ” คาร์กแนะนำริต้ากับราฟที่เพิ่งเดินมาสมทบทีหลังให้หญิงสาวได้รู้จัก

 

“สวัสดีค่ะคุณริต้า คุณราฟ” เตชิตารับคำยิ้มกว้างกลับให้หญิงวัยกลางคนที่ดูอบอุ่นกับชายหนุ่มร่างบึกบึนที่ส่งยิ้มให้เธออีกคน

 

“เรียกฉันแค่ริต้าก็พอค่ะ ไม่ต้องมีคุณหรอก ฟังแล้วดูห่างเหินชอบกลค่ะ” ริต้าบอกพร้อมยิ้มละมุนให้หญิงสาว

 

“ก็ได้ค่ะริต้า” เตชิตาบอกพลางส่งยิ้มกลับ

 

“ถ้าอย่างนั้นผมฝากคุณเตชิตาด้วยนะริต้า”

 

“ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะดูแลเธอให้ค่ะ”

 

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนครับ เจอกันตอนเย็น” คาร์กพยักหน้าให้ริต้าก่อนหันมาบอกหญิงสาว จริงๆ เขาห่วงเตชิตาไม่น้อยเพราะรู้ถึงความแสบของแพทริคดี แต่เขาก็หวังว่าหญิงสาวคงไม่ต้องมาเจออะไรที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องรู้สึกขยาดที่จะดูแลเด็กชายเหมือนกับพี่เลี้ยงคนก่อนๆ ด้วยเถอะ ไม่อย่างนั้น เขาคงต้องหาพี่เลี้ยงคนใหม่อีกแน่

 

“ขอบคุณมากค่ะคุณคาร์ก”

 

“คุณเตชิตา เชิญทางนี้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะพาไปดูห้องนะคะ ส่วนคุณแพทริค อีกสักพักเธอคงจะลงมาค่ะ” ริต้าบอกพลางเดินนำหญิงสาวเข้าไปในบ้านหลังจากที่คาร์กออกไปแล้ว ส่วนราฟก็จัดแจงหิ้วกระเป๋าของเตชิตาเดินตามมาติดๆ

 

“ขอบคุณค่ะ ที่นี่สวยจังเลยนะคะ” หญิงสาวบอกพลางชวนริต้าคุย

 

“ค่ะ สวยและใหญ่โตมาก แต่จริงๆ ก็อยู่กันไม่กี่คนหรอกค่ะ”

 

“หมายถึงแค่คุณฟรานเซสโก้กับแพทริคแค่นั้นเหรอคะ”

 

“ใช่ค่ะ”

 

เตชิตาพยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่ริต้าบอก ซึ่งตรงกับที่มาเรียเล่าให้เธอฟังก่อนหน้านี้ เธอเลยไม่อยากซักอะไรให้มากความเพราะดูเป็นการไม่เหมาะสมนักในเมื่อเธอเพิ่งจะเข้ามาวันแรกจึงฟังและเดินตามไปเงียบๆ

 

“ห้องคุณอยู่ทางปีกขวานะคะ ห้องนี้ค่ะ”

 

“แล้วห้องของแพทริคอยู่ตรงไหนคะ ฉันจะได้จำไว้”

 

“ห้องฝั่งตรงข้ามกับคุณค่ะ ทางนั้น” บอกพลางชี้ไปยังห้องฝั่งตรงข้ามที่อยู่ทางปีกซ้าย

 

“แล้วห้องนี้ห้องใครคะ?” เตชิตาเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันที่ริต้าจะได้ตอบ แพทริคก็เปิดประตูห้องออกมาเสียก่อน

 

“มาแล้วสินะพี่เลี้ยงคนใหม่” แพทริคเอ่ยขึ้นพลางยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าห้องตัวเองแล้วมองเตชิตาด้วยสายตาที่กำลังประเมินหญิงสาวอยู่

 

“สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อ เตชิตา หรือจะเรียก ต้องรักก็ได้นะ” เตชิตาบอกเสียงใส ยิ้มหวานให้เด็กชายเป็นการผูกมิตร แต่ดูเหมือนคนที่เธอพยายามจะผูกมิตรด้วยกลับไม่สนใจ ยังคงตีหน้าเรียบเฉยวางมาดราวกับผู้ใหญ่

 

นี่แน่ใจนะว่าเป็นเด็กห้าขวบเตชิตาค่อนขอดในใจ ดูแล้วนึกถึงชายหนุ่มที่รับเธอเข้ามาทำงาน ท่าทางและน้ำเสียงนั้นช่างเหมือนกันนัก นี่ถ้าบอกว่าเป็นลูกชายของฟรานเซสโก้แท้ๆ เธอก็เชื่อ หากว่าไม่นับรวมตอนที่ชายหนุ่มชอบทำสายตาวิบวับใส่เธอละก็

 

“ผม...แพทริค หวังว่าคุณจะเป็นพี่เลี้ยงได้ดี” เด็กชายบอกพลางกระตุกยิ้มให้หญิงสาวเพียงนิด นี่แด๊ดของเขาคิดอะไรอยู่ถึงได้เอาผู้หญิงคนนี้มาเป็นพี่เลี้ยงเขา ดูแล้วอายุคงไม่เท่าไร จะดูแลเขาไหวอย่างนั้นเหรอ ดูแล้วอลิซยังดูแก่กว่าตั้งเยอะ

 

“แน่นอน ฉันรับรองเลย ฉันว่าฉันเคมีเข้ากับเด็กได้ดีนะ” หญิงสาวยิ้มกว้างมองแพทริคด้วยความมุ่งมั่น

 

“ก็ขอให้จริง”

 

“เอ่อ...เชิญคุณเตชิตาและคุณแพทริคทานอาหารเช้าก่อนดีกว่าค่ะ จะได้ทำความรู้จักกันไปด้วย” ริต้ารีบเอ่ยขึ้นก่อน รู้สึกใจคอไม่ดีเมื่อเห็นสายตาของเด็กชายกร้าวขึ้นเพียงแวบหนึ่ง เธอกลัวเหลือเกินว่าแพทริคจะคิดทำอะไรแผลงๆ ขึ้นอีก

 

“ก็ไปสิ ผมก็อยากจะเลี้ยงต้อนรับพี่เลี้ยงคนใหม่สักหน่อยเหมือนกัน” แพทริคเอ่ยพลางยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเดินนำลงไปยังห้องรับประทานอาหาร

 

เตชิตาเลิกคิ้วเพียงนิดเมื่อเห็นแพทริคกระตุกยิ้มแปลกๆ นี่เธอคงไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมที่เห็นเด็กห้าขวบทำท่าทางเกินเด็ก แต่ก็ยอมเดินตามไปด้วยดีเมื่อริต้าหันมาสะกิดเธอเบาๆ







..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

                        29/05/61


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น