ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,773 Views

  • 626 Comments

  • 2,052 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    55

    Overall
    131,773

ตอนที่ 14 : บทที่ 2-6 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 2-6 (ฉบับรีไรท์ 100%)


สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ
.............................
เรื่อง มาเฟียพันเล่ห์
(ป๋าฟราน + หนูแอล)


.............................
เรื่อง หนี้รักมาเฟียร้าย

.............................



 

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงหลังจากที่เตชิตาขึ้นลิฟท์มาและนั่งรออยู่ในห้องรับรองกับคนที่สมัครเข้ามาสัมภาษณ์งานด้วยกัน หัวใจของเธอเต้นตึกตักเมื่อคิวต่อไปกำลังจะเป็นคิวของเธอ หลังจากรู้ว่าคนที่เปิดรับสมัครงานนี้คือชายหนุ่มที่ชื่อ ฟรานเซสโก้จริงๆ ตามที่เธอสงสัย ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าไม่น้อย และยิ่งเมื่อแต่ละคนที่เดินกลับออกมาจากการสัมภาษณ์ทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้แทบทุกคน ซึ่งเธอชักเริ่มไม่แน่ใจว่าที่สาวๆ เหล่านั้นร้องเพราะไม่ผ่านการสัมภาษณ์ทำให้ไม่ได้ทำงานที่มีเงินเดือนสูงหรือเสียใจที่ไม่ได้อยู่ใกล้ชายหนุ่มที่มาเรียพยายามกรอกหูเธอตลอดเวลาว่าสาวๆ ต่างชอบพอเขาทั้งนั้นกันแน่

 

ขณะที่เตชิตากำลังกระวนกระวายใจอยู่นั้น คาร์กก็เปิดประตูเข้ามาในห้องรับรอง เตชิตาจึงลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองทันที

 

“เชิญครับคุณเตชิตา คุณฟรานเซสโก้รออยู่ครับ” คาร์กบอกเสียงขรึม

 

“ขอบคุณค่ะ” เธอบอกก่อนยิ้มให้คาร์กเพียงนิดแล้วเดินตามเขาไปยังห้องสัมภาษณ์

 

ทันทีที่เตชิตาเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง เธอรู้สึกว่าบรรยากาศมันดูอึมครึมชอบกล หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง

 

“คุณเตชิตามาแล้วครับ” คาร์กเอ่ยนำแล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปใกล้กับโต๊ะทำงานของชายหนุ่มที่ตอนนี้เพิ่งเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

 

“ขอบใจมาก มีอะไรฉันจะเรียก ส่วนคุณ...เชิญนั่ง” ฟรานเซสโก้บอกคาร์กที่รีบค้อมตัวออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้รับคำสั่ง ก่อนหันมาทางเตชิตา ใบหน้าคมนั้นนิ่งขึงจนเตชิตาเดาใจชายหนุ่มไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร

 

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวบอกก่อนเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่ม แม้ใจจะยังหวั่นๆ ไม่รู้ว่าเขาจำเธอได้หรือเปล่า แต่เตชิตาไม่ต้องคิดนาน เพราะประโยคถัดมาของเขา ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าเขาจำเธอได้ และ...จำได้แม่นเสียด้วยกับเรื่องของปลอมและไม่ปลอม

 

“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งเตชิตา...ของแท้” ฟรานเซสโก้เน้นคำว่า ของแท้พลางไล่สายตาระยิบระยับมามองหน้าอกของหญิงสาว ริมฝีปากหนานั้นกระตุกยิ้มขึ้นเรียกให้เตชิตาหน้าร้อนผ่าวพร้อมรีบเอามือตะครุบปิดหน้าอกตัวเองทันที

 

“กรุณาให้เกียรติฉันด้วยค่ะคุณฟรานเซสโก้” เตชิตาเอ่ยเสียงเขียวทั้งโมโหทั้งอาย และรู้สึกไม่ชอบใจนักที่เขาเอาแต่มองหน้าอกของเธอ

 

“อ้าว ก็คุณแนะนำผมเองนะว่าให้ผมจับของแท้” ฟรานเซสโก้ลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมโต๊ะทำงานของตัวเองมาตรงที่เตชิตานั่ง ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้หญิงสาวพร้อมกับเอ่ยขึ้น ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มรั้งท้าย

 

เตชิตาแทบอยากเอาหัวโขกกับโต๊ะเสียตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ก่อนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องที่เขายื่นหน้ามาใกล้ กลิ่นหอมจากกายแกร่งของเขาทำให้เธอแทบจะลืมหายใจ ตาสีเหล็กนั้นจ้องเธอไม่วางตา ริมฝีปากหนาของเขาคลี่ยิ้มใกล้เธอแค่คืบ

 

จากที่ไม่ค่อยชอบหน้าเขาเพราะเธอเคยมีเรื่องกับสาวที่เขาพาไปทานข้าวด้วย กลับกลายเป็นเธอต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ ยิ่งมองเขาใกล้ๆ แบบนี้แล้วก็ยิ่งรับรู้ได้ว่าชายหนุ่มนั้นหล่ออย่างที่มาเรียชื่นชมไว้จริงๆ จมูกของเขาโด่งเป็นสันรับกับคิ้วหนาที่เลิกขึ้นคล้ายกำลังรอเธอเอ่ย

 

“อันนั้นมันก็ใช่ แต่ฉันไม่ได้หมายถึงให้คุณมามองฉัน” 

 

“ก็ตอนนี้ผมเห็นคุณแค่เพียงคนเดียวที่ดูจะไม่ปลอมตามที่คุณบอก แล้วผมก็แค่มองเฉยๆ ยังไม่ได้จับเลยนะ คุณจะโวยวายทำไม หรือจริงๆ ที่คุณโมโหเพราะอยากให้ผมจับกันแน่” ชายหนุ่มบอกหน้าตาย แต่รอยยิ้มขบขันอีกฝ่ายที่เขาพยายามจะซ่อนไว้มันดูจะเกินความสามารถของเขาไปแล้วในตอนนี้ เพราะเขาไม่สามารถบอกตัวเองให้หุบยิ้มได้

 

เตชิตาถึงกับควันออกหู นี่มันชักจะมากไปแล้วนะ เขามองหน้าอกเธอโดยไม่เกรงใจสักนิดยังไม่พอ ยังมีหน้ากล้ามาบอกว่ายังไม่ทันจับหน้าอกเธอด้วย หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ตาสวยจ้องฟรานเซสโก้วาวโรจน์ในขณะที่นัยน์ตาสีเหล็กนั้นจ้องเธอหวานเชื่อม

 

“คุณ! เลิกมองฉันเลยนะ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากให้คุณมาจะ...จับสักหน่อย” ปลายประโยคเตชิตาเอ่ยติดขัดเพราะฟรานเซสโก้โน้มตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ลมหายใจของเขากำลังเป่ารดใบหน้าเธออยู่ แถมยังกลิ่นกายหอมๆ ของน้ำหอมที่เขาใส่ยิ่งชวนให้เธอเริ่มตาพร่าเลือน สมองเริ่มสั่งการช้าลง

 

“ถ้าให้ผมเลิกมองคุณ อย่างนั้นคุณคงไม่ได้สัมภาษณ์งานสิ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนยิ้มกว้างให้หญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้านั้นแดงก่ำ ยิ่งเขาได้แกล้งเธอเขายิ่งนึกสนุก ผู้หญิงคนนี้มีปฏิกิริยาโต้ตอบได้น่ารักจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะอายุยี่สิบสามปี นี่ถ้าเขาไม่ได้อ่านใบสมัครที่เธอกรอกมาแล้วละก็ เขาคิดว่าเธอยังเป็นเด็กน้อยสิบสี่สิบห้าปีด้วยซ้ำ ใบหน้านวลนั้นดูอ่อนเยาว์จนทำให้เขามองเธอได้ไม่รู้เบื่อแม้จะเพิ่งเจอเธอเพียงสองครั้งก็เถอะ

 

“งั้นฉันขอถอนตัวจากการสัมภาษณ์ เชิญคุณไปมองของแท้จากคนอื่นเถอะค่ะ” เตชิตาเอ่ยเสียงเข้มพร้อมกับผลักอกหนาของชายหนุ่มก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง ไม่ไหวแล้ว ถ้าเธออยู่ตรงนี้อีกวินาทีเดียว เธอได้บ้าตายเพราะสายตาวิบวับของเขาหรือไม่ก็ประทุษร้ายร่างกายของเขาแน่ๆ

 

ผู้ชายลามก

 





..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

                        28/04/61

 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #625 yuisorracha (@yuisorracha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 21:49
    รอๆๆๆๆ
    #625
    1
  2. #624 Mai_plk??????????? (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 15:12
    <p>รอตอนต่อไปแล้วค่ะ</p>
    #624
    0
  3. วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 19:09
    เผยความหื่นขึ้นมาเลยนะคุณฟรานเชส
    #64
    0
  4. #63 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 18:29
    แหมไม่ทิ้งลายเลยนะคุณพ่อ
    #63
    0