ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,412 Views

  • 625 Comments

  • 2,058 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    124

    Overall
    131,412

ตอนที่ 12 : บทที่ 2-4 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    23 เม.ย. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 2-4 (ฉบับรีไรท์ 100%)

สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ
.............................





 

หลังโต๊ะทำงานหรูในห้องประธานบริษัทเดอร์ลูดส์มอเตอร์สปอร์ตเอนเตอร์ไพรส์ ฟรานเซสโก้กำลังนั่งเซ็นเอกสารสั่งซื้อรถยนต์รุ่นใหม่ที่คาร์กเอาไปให้เขาตรวจสอบเมื่อคืน ก่อนเปิดแฟ้มเอกสารอีกเล่มที่ระบุการสั่งซื้อจำพวกอะไหล่และอุปกรณ์ต่างๆ ที่จำเป็นสำหรับรถยนต์

 

“คุณฟรานเซสโก้ครับ”

 

“ว่ายังไงคาร์ก” ชายหนุ่มเอ่ยถามโดยสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เอกสารตรงหน้า

 

“นี่คือประวัติของคุณเตชิตาที่คุณฟรานเซสโก้ต้องการครับ” คาร์กยื่นซองสีน้ำตาลให้ชายหนุ่มที่เงยหน้าขึ้นมามองเขาทันทีที่เขาเอ่ยชื่อหญิงสาว

 

“ขอบใจมากคาร์ก นายนี่ทำงานรวดเร็วถูกใจฉันเสมอนะ”

 

“อ้อ...มีอีกอย่างที่คุณฟรานเซสโก้น่าจะถูกใจนะครับ”

 

“อะไรของนาย” คิ้วหนาเลิกขึ้น นัยน์ตาสีเหล็กมองลูกน้องตัวเองเขม็ง

 

“คนที่มาสมัครเป็นพี่เลี้ยงคุณแพทริคมีคุณเตชิตาเป็นหนึ่งในนั้นครับ” คาร์กเอ่ยยิ้มๆ

 

“นายนี่มันชักรู้ใจฉันมากไปแล้ว” ฟรานเซสโก้เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ก่อนปล่อยหัวเราะชอบใจ คาร์กทำงานกับเขามานาน นานจนบางครั้งเขาไม่จำเป็นต้องบอกว่าเขาต้องการอะไรแต่คาร์กจะรู้เสมอ และคาร์กไม่เคยทำงานผิดพลาด นั่นทำให้คาร์กเป็นคนสนิทที่เขาไว้วางใจมากที่สุด

 

“ถ้าอย่างนั้นอีกสองวันนายจัดการนัดสัมภาษณ์เลยแล้วกัน แพทริคจะได้มีคนช่วยดูแลเร็วๆ ฉันจะได้เบาใจ”

 

“จริงๆ ผมคิดว่าถ้าอยากให้คุณแพทริคมีคนดูแล คุณฟรานเซสโก้น่าจะหาใครสักคนมาเป็นคุณผู้หญิงตัวจริงสักทีนะครับ จะได้ดูแลคุณกับคุณแพทริคไปพร้อมกันเลย”

 

“อืม ก็น่าสนใจดีนะ ฉันจะลองดูถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สนใจที่ฉันคือฟรานเซสโก้ เดอร์ลูดส์เพียงเพราะอยากสบายไปตลอดชีวิต วันนั้นฉันอาจจะพร้อมสละโสดทันทีโดยไม่ลังเล” ชายหนุ่มตอบรับพลางยิ้มมุมปาก ภาพใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวที่ชื่อเตชิตาลอยเข้ามาในห้วงความคิดยามที่คนสนิทเขาเอ่ย ก่อนเปิดซองสีน้ำตาลที่คาร์กส่งมาให้เมื่อครู่ด้วยความอยากรู้

 

นี่เขาบ้าไปแล้วมั้งที่เกิดมานึกสนใจผู้หญิงหน้าหวานชาวเอเชียคนนี้ฟรานเซสโก้นึกขำตัวเองในใจ ร้อยวันพันปีไม่เคยนึกชายตามองสาวหวานสักคน แต่ผู้หญิงคนนี้กลับเรียกให้เขาละสายตาจากเธอไม่ได้ ก่อนก้มหน้าดูประวัติของหญิงสาวที่ทำให้เขากำลังใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็น เพราะปกติเป็นเขาต่างหากที่ทำให้สาวๆ ต้องใจเต้น

 

ฟรานเซสโก้ไล่สายตาคู่คมไปตามตัวอักษรที่อยู่บนกระดาษเอสี่ก่อนมาหยุดอยู่ที่สถานะของหญิงสาวที่เรียกให้ริมฝีปากหนานั้นแย้มกว้างด้วยความชอบใจ

 

“โสด! น่าแปลกที่คนอย่างคุณยังโสด ทั้งๆ ที่น่ารักขนาดนี้” ชายหนุ่มเอ่ยกับตัวเองก่อนเลื่อนสายตามามองรูปภาพที่แนบมา ตากลมโตสีน้ำตาลนั้นดูสดใส ริมฝีปากอิ่มนั้นยิ้มกว้างดูมีความสุขรับกับจมูกเชิดโด่ง พวงแก้มอิ่มสีชมพูระเรื่อที่ทำให้เขานึกอยากสัมผัสว่ามันจะหอมนุ่มขนาดไหน

 

“เตชิตา แล้วเราจะได้พบกันอีกครั้งนะสาวน้อย” ฟรานเซสโก้ยิ้มเจ้าเล่ห์กับรูปของเตชิตา

 

 

ตึกสูงระฟ้าของบริษัทเดอร์ลูดส์มอเตอร์สปอร์ตเอนเตอร์ไพรส์ตั้งตะหง่านอยู่ตรงหน้าของเตชิตาตอนนี้ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองตัวอาคารที่สูงลิบลิ่ว คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความข้องใจ พลางจ้องมองที่อยู่ในมือตัวเองสลับกับตึกตรงหน้าด้วยความลังเลที่จะก้าวเข้าไปในตัวอาคาร

 

เมื่อสองวันก่อนหน้าที่เธอจะมาอยู่ตรงนี้และเวลานี้ เตชิตาได้รับโทรศัพท์จากผู้ชายคนหนึ่งที่แนะนำตัวว่าเป็นเลขาฯของคนที่ประกาศรับสมัครหาพี่เลี้ยงเด็กวัยห้าขวบ ก่อนนัดสัมภาษณ์และให้เธอมาตามที่อยู่ที่เขาให้พร้อมกับเบอร์โทรศัพท์เพื่อติดต่อกลับ เธอจึงยอมเสียเงินนั่งรถแท็กซี่เพื่อมาให้ทันเวลา แต่ไม่คิดว่าที่อยู่ที่เขาบอกมานั้นจะเป็นอาคารนี้

 

“เดอร์ลูดส์มอเตอร์สปอร์ตเอนเตอร์ไพรส์เหรอ คงไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นใช่ไหม” เตชิตาพึมพำกับตัวเองก่อนละล้าละลังจะเข้าไปในตัวอาคารดีหรือไม่เข้าดี คำพูดของมาเรียเมื่อหลายวันก่อนที่เอ่ยถึงชายหนุ่มที่ชื่อฟรานเซสโก้ว่าเขาเป็นเจ้าของที่นี่ดังกลับเข้ามาในโสตประสาทของเธอ

 

เตชิตาเดินวนไปวนมาอยู่ได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นเรียกให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย

 

“ถึงหน้าตึกที่นัดสัมภาษณ์หรือยังยายต้องรัก” เสียงมาเรียถามรัวเร็วทันทีที่เตชิตากดรับสาย

 

“อืม ถึงแล้ว แต่ว่า...”

 

“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงได้ทำเสียงแบบนั้น” หญิงสาวถามเมื่อได้ยินเสียงของเตชิตาดูตะกุกตะกัก



..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

              22/04/61

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

0 ความคิดเห็น