ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,430 Views

  • 625 Comments

  • 2,056 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    142

    Overall
    131,430

ตอนที่ 10 : บทที่ 2-2 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    17 เม.ย. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 2-2 (ฉบับรีไรท์)

สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ
.............................

 

รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดตรงหน้าประตูคฤหาสน์หลังงามของตระกูลเดอร์ลูดส์ ทันทีที่รถจอดสนิท เด็กชายวัยห้าขวบที่ชะเง้อคอมองมาเกือบสองชั่วโมงรีบวิ่งเข้ามาหาฟรานเซสโก้ที่เดินลงจากรถมาพอดี

“แด๊ด! ทำไมมาช้าจัง ผมรอแด๊ดตั้งนาน” คนบอก รอนานทำเสียงแง่งอน ใบหน้านั้นงอง้ำ

“เสาร์นี้ แด๊ดพาผมไปสวนสนุกหน่อยนะครับ”

“เสาร์นี้แด๊ดไม่ว่าง เอาไว้คราวหน้าแล้วกันนะ รับรองว่าแด๊ดพาเราไปแน่นอน โอเคไหม?

“แด๊ดแบบนี้ตลอดเลย” แพทริคถอนหายใจราวกับผู้ใหญ่ก่อนกอดอกแล้วหันหน้าหนี

“ท่าทางแบบนี้ไม่ใช่ผู้ชายแล้วนะแพทริค เป็นลูกผู้ชายเขาไม่งอนกันนะ”

“ก็ผมอยากไปนี่น่า”

“เปลี่ยนเป็นไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันสองคนพ่อลูกแทนดีไหม ส่วนเรื่องสวนสนุกค่อยไปหลังปิดเทอม”

“แด๊ด! ผมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อยที่ชอบแต่ของกิน” แพทริคส่ายหน้าปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด

“งั้นก็ตามใจ แต่ถ้าอยากจะไปสวนสนุกก็ตามที่แด๊ดบอก ส่วนตอนนี้ไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวแด๊ดไปอ่านเรื่องสนุกๆ ให้ฟัง ดีไหม”

“ก็ได้ นี่ผมยอมเพราะว่าเห็นแด๊ดอยากเล่าเรื่องสนุกหรอกนะ” แพทริคพยักหน้าแต่ก็ยังฟอร์มจัด ก่อนระบายยิ้มกว้างเมื่อฟรานเซสโก้ยกตัวของเขาลอยหวือขึ้นไปอยู่บนคอแล้วเดินไปส่งถึงห้อง โดยมีสายตาของริต้า หัวหน้าแม่บ้านวัยกลางคนที่รับเสื้อสูทของฟรานเซสโก้มาจากคาร์กมองตามหลังเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาอ่อนโยน

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เด็กชายแพทริคที่นอนฟังเรื่องสนุกๆ ไปได้ไม่ถึงสองเรื่องก็นอนหลับปุ๋ย ฟรานเซสโก้ปิดหนังสือวรรณกรรมเด็กที่เขาขนซื้อมามากมายเพราะเจ้าตัวแสบชอบให้เล่าก่อนนอน แล้วหันมามองแพทริคด้วยความรัก มือหนาเลื่อนผ้าห่มมาห่มให้ตัวแสบก่อนจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากแล้วค่อยๆ ขยับลงจากเตียง

“กู๊ดไนท์เจ้าตัวน้อยของแด๊ด แด๊ดรักเรานะแพทริค” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม นัยน์ตาสีเหล็กทอประกายอ่อนโยนยามมองแพทริคที่เป็นดั่งดวงใจของตัวเอง

“กู๊ดไนท์ครับแด๊ด” เด็กน้อยเอ่ยเสียงเบาราวกับละเมอ ทำให้ฟรานเซสโก้ถึงกับระบายยิ้ม ยามที่แพทริคไม่ดื้อและไม่ป่วนก็เป็นเด็กน่ารัก แต่อย่าให้ถึงคราวแสบ เจ้าตัวดีก็ทำได้ดีไม่แพ้กัน

ฟรานเซสโก้ส่ายศีรษะเพียงนิดก่อนยิ้มกว้างขึ้นเมื่อได้ยินประโยคถัดมาก่อนที่เขาจะออกจากห้อง

“ผมรักแด๊ดนะ”


หลังจากที่เธอกับอันเดรสไปส่งมาเรียกับป่านทอเรียบร้อย ชายหนุ่มก็ใจดีมาส่งเตชิตาต่อโดยไม่ปริปากบ่นสักนิดจนหญิงสาวรู้สึกเกรงใจเขาไม่น้อย

“ขอบคุณพี่โอมมากนะคะ มาส่งทุกวันเลย ต้องรักเกรงใจพี่โอมจะแย่แล้ว” เตชิตาเอ่ยยิ้มๆ

“โธ่เอ๊ย! เรื่องแค่นี้เอง พี่เต็มใจ ไม่ต้องเกรงใจหรอก” อันเดรสบอกก่อนยิ้มกว้าง เขารู้จักกับเตชิตาตั้งแต่ที่เธอเข้ามาทำงานที่ห้องอาหารนี้เมื่อปีที่แล้วด้วยคำแนะนำของมาเรีย ทำให้เขาและเธอสนิทกันพอสมควร ความน่ารักของหญิงสาวทำให้โลกที่ไร้ชีวิตชีวาของเขาสดใสขึ้น

“งั้นไว้ต้องรักจะเลี้ยงข้าวพี่โอมแล้วกันนะคะ”

“สัญญาแล้วนะครับ พี่จะรอ รีบเข้าห้องพักเถอะ”

“แน่นอนค่ะ ไว้ชวนมาเรียกับป่านไปด้วย พี่โอมกลับเถอะ พรุ่งนี้เจอกันที่ร้านค่ะ” เตชิตาบอกก่อนระบายยิ้มหวานให้ชายหนุ่มที่ยิ้มเจื่อนไปนิดเมื่อเธอบอกจะชวนสองสาวนั้นไปด้วย แม้ปกติแล้วเวลาไปไหนเขากับสามสาวนี้จะไปด้วยกันก็ตาม แต่บางครั้งเขาเองก็อยากไปกับเตชิตาสองคนเหมือนกัน

“ครับ แล้วเจอกัน” อันเดรสบอกก่อนรอส่งหญิงสาวกลับเข้าไปในอพาร์ทเม้นท์จนสุดตา ใบหน้าคมดูจ๋อยลงไปนิด เขานึกว่าเขาจะได้ไปทานข้าวกับหญิงสาวสองคนเสียอีก แต่ก็เอาเถอะ ดีกว่าไม่ได้ไป ชายหนุ่มบอกกับตัวเองก่อนตรงกลับบ้าน

 

ห้องพักของเตชิตาเป็นห้องขนาดกำลังดีไม่เล็กและไม่ใหญ่เกินไป มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้ครบในราคาปานกลางที่เธอสามารถพอที่จะจ่ายให้ได้รวมถึงมีเงินเก็บเล็กๆ น้อยๆ สำหรับไว้ใช้ได้อีก

เตชิตาเลือกที่พักที่นี่เพราะอยู่ใกล้กับสถาบันที่เธอมาเรียนต่อและก็ไม่ไกลจากห้องอาหารที่เธอทำงานมากนัก การเดินทางสะดวกและไม่ค่อยน่ากลัวแบบที่อื่นที่เธอไปดูมาก่อนหน้านี้

หญิงสาวเปิดห้องพักก่อนวางกระเป๋าแล้วรีบเปิดแล็ปทอปตัวเองทันทีเมื่อมาเรียบอกจะส่งข้อมูลของเว็บไซต์ที่รับสมัครงานมาให้เธอ

ทันทีที่เตชิตาเปิดเว็บไซต์ที่มาเรียส่งมา นัยน์ตาสวยเบิกกว้างเมื่อไล่สายตาอ่านจนมาถึงค่าจ้างที่เขาจะให้ถ้าเธอสามารถผ่านการคัดเลือกไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้กับครอบครัวนี้ได้

“สามพันยูโร!” เตชิตาร้องเสียงตกใจ อ้าปากค้าง นี่เขาลงจำนวนเงินค่าตอบแทนผิดหรือว่าเธอตาลายอ่านผิดเองกันแน่นะ หญิงสาวเอามือขยี้ตาก่อนจ้องมองจำนวนเงินที่ขึ้นอยู่บนหน้าจออีกครั้ง

 


....................................................................

ฝากอุดหนุน ต้องรักมาเฟีย ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

             17/04/61

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

0 ความคิดเห็น