[END] ✎ To You... ❥ {YOONMIN} #นิยายของชูก้า

ตอนที่ 7 : Page Six 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    10 มิ.ย. 60

page six






     รอยยิ้มของคุณยามที่อ่านหนังสือที่ผมเป็นคนเขียนมันด้วยตัวเองนั้น ทำให้หัวใจผมพองโต ผมคงตกหลุมรักรอยยิ้มของคุณเข้าแล้วจริงๆ




 

วันนี้ก็เหมือนวันอื่นๆ ที่ยุนกิต้องเข้ามาบริษัทแห่งนี้ ทำงานเหมือนทุกวัน ในคราบของมินยุนจี พอมามองย้อนกลับไปเขาทำงานแทนน้องสาวเข้าเดือนที่สามแล้วมั้ง ทำให้เขารู้ว่าสังคมทำงานของน้องสาว เป็นอย่างไร ทำให้มินยุนกิคนนี้เข้าใจน้องสาวมากขึ้นจากปกติก็เข้าใจอยู่แล้ว


สังคมการทำงานของน้องสาวแตกต่างจากสังคมการทำงานในออฟฟิตที่อื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะความเป็นกันเองของหัวหน้าทีม การใส่ใจของเพื่อนร่วมงาน หลายครั้งที่ยุนกิติดขัดในการใช้โปรแกรมแก้งานของยุนจี เพื่อนร่วมงานคนอื่นที่ไม่ใช่ปาร์คจีมิน ก็ยินดีเสนอตัวเข้ามาช่วยเหลือ เช่นเดียวกับเขาที่คอยเสนอไอเดียเกี่ยวกับคาแลคเตอร์ตัวละคร หรือแม้กระทั่งคอนเซปของเกมส์


ยุนจี สุดสัปดาห์นี้เธอไปไหนไหม?


เสียงหวานของคนที่เลื่อนเก้าอี้จากโต๊ะทำงานตัวเองที่ไม่ไกลจากเขามาหยุดข้างกายของเขาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอันสดใสที่เขาก็มารู้เหมือนกันว่าเผลอชอบมองมันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีเขาก็ไม่สามารถละสายตาจากปาร์คจีมินได้แล้ว


เจ้าตัวจะรู้ไหมว่าความสดใสกำลังทำให้ใครบางคนกำลังตกที่นั่งลำบาก...


ไม่รู้สิ


ไม่รู้ได้ไง เดี๋ยวนี้เราไม่ได้ออกไปเที่ยวกันเลยนะ ไม่รู้แหละ พรุ่งนี้วันเสาร์ เธอต้องไปเที่ยวกับฉัน


ถ้อยคำที่แสนจะเอาแต่ใจที่เขาอดเอ็นดูไม่ได้ ถ้าไม่ได้อยู่คราบมินยุนจี แน่นอนเขาต้องจับเจ้าเด็กนี้มาฟัดสักทีให้หายหมั่นเขี้ยว ไหนจะหน้าตาที่ต้องมาเหมือนอยากจะให้เราเกรงกลัว มันไม่ได้ต่างอะไรจากลูกแมวตัวเล็กที่ขู่ฟ่อเลยแม้แต่น้อย มีตรงไหนที่เขาต้องกลัวกัน


แล้วถ้าเป็นมินยุนจิจะรับมือยังไงนะ...


แล้วแต่ละกัน ไปไหนหล่ะ


แววตาวาวระยับที่ทอประกายออกมาจากดวงตาคู่เล็กที่แสนสดใสของอีกคน เจ้าตัวจะรู้ตัวไหมว่ามันมีผลต่อหัวใจของเขาขนาดไหน! ทำไมชอบทำตัวน่ารักพร่ำเพรื่อแบบนี้นะ ถึงแม้คำตอบที่เขาตอบคนตัวเล็กไปมันอาจจะไม่เหมือนคำตอบที่ควรเป็นของมินยุนจีสักเท่าไหร่เพราะถ้าเป็นเจ้าน้องสาวเขานั้น คงต้องบ่นพร้อมกับคำด่า ก่อนจะจบด้วยคำสั่งที่เจ้าตัวต้องเอ่ยนัดแนะสถานที่ด้วยเองนั่นแหละ


เผด็จการณ์ไงหล่ะ น้องสาวของเขา


สวนยออีโดได้ป่ะ เย็นๆ ค่อยไปหาอะไรกินกันก่อนกลับ เดี๋ยวนี้ใจดีนะยุนจี ถ้าเป็นแต่ก่อนไม่ตามใจฉันหรอก


นั่นแหละ มินยุนจีไงจะใครหล่ะ แต่ตรงหน้านี้เป็นมินยุนกิในคราบของมินยุนดีไง ถึงได้ใจดีแบบนี้ เราคงติดมาจากการที่ต้องตามใจน้องสาวแหละเลยเป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้เขากำลังรู้สึกว่าการตามใจน้องสาวในรอบนี้ทำไมลำบากเขานัก ไม่ว่าจะต้องมาใส่วิกบ้าๆ นี่ ไหนจะต้องมารับมือกับความน่ารักของปาร์คจีมินนี่อีก


เฮ้อ... เมื่อไหร่จะกลับมานะยุนจี พี่ไม่อยากรุกเพื่อนเราในคราบยุนจีหรอกนะ


อืม กี่โมงนัดมาแล้วกัน เดี๋ยวขับรถไปรับที่คอนโด


นี่ก็ใจดีแถมขยันขับรถอีกนะ ให้ฉันไปรับดีกว่าไหมยุนจี จีมินเป็นผู้ชายนะ


เขาก็เป็นผู้ชายไง แถมอายุมากกว่านายอีกปาร์คจีมิน เฮ้อ... อยากจับเจ้าตัวเล็กนี่มาเขย่าพูดใส่ให้มันรู้แล้วรู้รอดจริงๆ นอกจากเป็นผู้ชายน่ารักแล้วตัวก็ยังเล็กกว่ามินยุนจีในตอนนี้อีกไม่รู้ตัวเลยหรือไง มาทำตัวเป็นซังนัมจาใส่เขาอีก


จะไปไม่ไป ถ้ามารับก็ไปคนเดียวแล้วกัน


หงึก! ก็ได้ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะนัดเวลาอีกทีนะ ตอนนี้กลับไปทำงานก่อนนะ ฝ่ายเทสส่งผลมาแล้ว ตั้งใจทำงานยุนจี


อืม


บางทีเขาก็คิดว่าปาร์คจีมินควรบอกตัวเองดีกว่าไหม? ใครกันที่เป็นคนไถ่เก้าอี้มาชวนเขาคุย เฮ้อ... พรุ่งนี้ต้องมาทนใส่วิกกับนมปลอมๆ นี่อีกแล้วเหรอ ไปในสภาพมินยุนกิไม่ได้หรือไงว่ะ!



✎ Page Six __




MinYG: ยุนจี เธอกับปาร์คจีมินความสัมพันธ์มากกว่าเพื่อนสนิทหรือเปล่า? 11:39PM.


เมื่อคืนหลังที่เขาส่งข้อความถามยุนจีถึงสิ่งที่เขาสงสัยในความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิทต่างเพศของน้องสาวกับเจ้าตัวเสร็จ มินยุนกิคนนี้ก็ไม่ได้รอคำตอบจากเจ้าตัวแม้แต่น้อย เพราะคิดไว้แล้วว่ายุนจีคงไม่ตอบเข้าทันทีที่เขาส่งข้อความไปหาหรือ ด้วยเวลาและกิจกรรมของเจ้าตัวที่อยู่ทางนั้นค่อยข้างแต่ต่างจากตอนที่อยู่ที่นี่


ทันทีที่เขาตื่นเช้ามาโทรศัพท์จึงเป็นสิ่งแรกที่เขาคว้าขึ้นมาดู ก่อนจะพบข้อความตอบกลับจากน้องสาวที่ส่งกลับมาหลังจากเขาหลับไปประมาณสามชั่วโมงเกือบสิบข้อความ รอยยิ้มบางๆ ยามเช้าวันหยุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อ นิ้วเรียวกดแสกนนิ้วปลดล็อคเข้าห้องแชทระหว่างเขากับยุนจีทันที


MinYJ: มากกว่าเพื่อนสนิท? 2:40AM.


MinYJ: ไอ้คำว่ามากกว่าเพื่อนสนิทนี่มันแฟนหรือคนรักป่ะ? 2:40AM.


MinYJ: ถ้าพี่คิดว่าจีมินเป็นเพื่อนยุนจี พี่ยุนกิหยุดความคิดบ้าๆ นั่น เดี๋ยวนี้เลยนะ!! 2:40AM.


MinYJ: ปาร์คจีมินได้แค่เพื่อนสนิทยุนจีเท่านั้นแหละ 2:41AM.


MinYJ: คงไม่มีใครเชื่อหรอกว่าผู้ชายกับผู้หญิงจะมีเป็นเพื่อนสนิทกันได้ แต่พี่ยุนกิฟังยุนจีนะ 2:41AM.


MinYJ: เพื่อนมันยืนยาวกว่าคนรัก ยุนจีรักความสัมพันธ์แบบนี้มากกว่า สำหรับยุนจี จีมินเป็นคนสำคัญของยุนจีคนนึง ถึงแม้เรื่องนี้จะไม่ยอมบอกจีมินก็ตาม เพราะสำคัญเลยไม่อยากให้ต้องมากังวลกับยุนจี มันมีบ้างนะบางครั้งที่เคยคิดว่าถ้าได้ผู้ชายแบบจีมินเป็นแฟนมันคงดีมั้ง... 2:41AM.


MinYJ: แต่เพื่อนกับแฟนมันปฏิบัติต่างกัน ยุนจีชอบจีมินที่เป็นแบบนี้ และอยากมีเพื่อนคนนี้ไปเรื่อยๆ ไม่อยากให้แบบถึงวันหนึ่งความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้วต้องเลิกลากันเหมือนคนรักคู่อื่นๆ 2:41AM.


MinYJ: ตื่นมาอ่านและทำความเข้าใจใหม่ด้วยนะคะพี่ชายที่รักของยุนจี 2:42AM.


MinYJ: อ่อ! นัดอะไรกับเพื่อนยุนจีไว้พรุ่งนี้อย่าผิดนะ เมื่อกี้ยุนจีล็อคอินเข้าแชทในคอมแล้วเห็น ฝันดีนะคะพี่ชายของยุนจี 2:40AM.


MinYG: อืม... อย่าลืมกลับมาเคลียปัญหาตัวเองด้วย พี่เป็นยุนจีตลอดไปไม่ได้หรอกนะ now.


ดวงตาคมไล่อ่านข้อความของน้องสาวจนกระทั่งบรรทัดสุดท้ายพร้อมพิมพ์ข้อความตอบเตือนน้องสาวตัวเองให้รีบกลับมาจัดการปัญหานี้ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ทั้งโล่งใจ และประหลาดที่ยุนจีเลือกความสัมพันธ์ในรูปแบบเพื่อนมากกว่าคนรัก เขาที่รู้จักปาร์คจีมินตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ยอมรับนะ ถ้าเด็กคนนั้นเป็นแฟนยุนจี เขาก็ยินยอมไม่ขัดข้องเขาเชื่อว่าจีมินเป็นคนที่ดูแลคนรักได้ดีในระดับหนึ่ง แต่... ตอนนี้เขากลับรู้สึกถ้าเขาเป็นคนดูแลเด็กคนนั้นมันคงดีกว่านี้ไหม?


จีมินเป็นเด็กน่ารัก ไม่แปลกที่ใครจะตกหลุมรัก ไม่ว่ายุนจีที่ชอบเพื่อนตัวเองแต่จัดการความรู้สึกและเลือกคำว่าเพื่อนให้กับจีมินเพื่อความสัมพันธ์ที่ยืนยาว หรือแม้แต่เขา... ที่ต้องยอมรับว่าตกหลุมรักรอยยิ้มที่แสนสดใสของเด็กคนนั้นเข้าแล้วจริงๆ


ในเมื่อยุนจียินดีหยิบยื่นคำว่าเพื่อนให้ เขาในฐานะพี่ชายยุนจีก็มีสิทธิ์ที่เสนอคำว่าคนรักให้กับเพื่อนสนิทน้องสาวตัวเองได้เช่นกัน แต่ไม่ใช่ในคราบมินยุนจีเด็ดขาด...


เพราะฉะนั้นวันนี้... เขาตัดสินใจแล้วจะไม่ไปในฐานนะยุนจี แต่ไปในฐานนะมินยุนกิ ครั้งแรกที่จีมินจะได้เจอเขาในแบบที่เขาเป็นสักครั้ง ก่อนที่เขาจะหมดหน้าที่ของมินยุนจี...


Yoonji: จีมินอ่า... ฉันขอโทษนะที่จะบอกว่าฉันไปไม่ได้ ปวดท้อง เดี๋ยวพี่ชายฉัน มินยุนกิจะไปเป็นเพื่อนนายแทนนะ ขอโทษนะจีมินอ่า now.

 

นิ้วเรียวจัดการพิมพ์ข้อความตามความตั้งใจของตัวเองพร้อมกดส่งและจัดการแอดเป็นเพื่อนกับจีมินโดยใช้ยูสยุนจีส่งคอนแทคมายังเขา ก่อนจะตัดสินใจส่งข้อความทักทายคนตัวเล็กที่ให้เขาเดาคงจะยังไม่ตื่นมาอย่างแน่นอน เพราะข้อความนัดของเจ้าตัวที่ส่งมาบอกยุนจีเมื่อคืนนั้นเป็นช่วงเย็นของวันนี้


 MinYG: สวัสดี พี่ยุนกิพี่ชายของยุนจีเองนะ ประมาณสี่โมงพี่ขับรถไปรอเราที่หน้าคอนโดนะครับ now.


ทันทีที่ส่งข้อความเสร็จยุนกิเลือกที่จะล็อคโทรศัพท์ตัวเองก่อนจะโยนทิ้งไว้บนเตียงแล้วเดินไปยังโต๊ะทำงานเพื่อปั่นงานของวันนี้ทั้งหมดให้เสร็จก่อนเวลาที่เขาจะต้องออกไปหาจีมิน อย่าคิดว่าเขาว่างแต่อย่างใด ปกติถ้าเป็นวันหยุดจากการทำงานแทนยุนจี เวลาทั้งวันทั้งคืนตลอดสุดสัปดาห์เขาก็จมอยู่กับต้นฉบับนิยายรักเรื่องใหม่ของตัวเองที่มันจะเป็นเรื่องแรกที่เขาแต่งจากประสบการณ์จริงถึงใครอีกคนที่เขาจะเจอในเย็นนี้


เขารู้ดีว่าจีมินเป็นแฟนหนังสือตัวเอง และเขาจะใช้ช่องทางนี้อธิบายความรู้สึกของตัวเองผ่านตัวละครส่งหาอีกคนในช่วงเวลาหลังจากนี้ หลังจากยุนจีกลับมาจัดการทุกอย่าง...


เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง หรือแสดงออกเก่งมากนัก แต่มีงานเขียนเท่านั้นแหละที่เขาจะสามารถบรรยายความรู้สึกที่มีเป็นสื่อกลางส่งผ่านหาใครอีกคน เมื่อเวลามันถูกตีพิมพ์ขายในท้องตลาด ในอีกไม่ถึงเดือนข้างหน้านี้...




✎ Page Six __


รถยนต์สัญชาติยุโปรที่จีมินเคยนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถมาแล้วเมื่อวาน หยุดจอดตรงหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ถึงรถจะคันเดิม แต่คนขับนั้น... ไม่ใช่ยุนจีเหมือนทุกที แต่กลับเป็นชายหนุ่นผิวขาวไม่แตกต่างจากเพื่อนของเขา ใบหน้าหล่อที่หันมามองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่ดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยกับเขาเหมือนไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้พบคนคนนี้


หลังจากช่วงสายเขาตื่นขึ้นพบข้อความจากเพื่อนสนิทที่เขาตั้งใจชวนไปเที่ยวกันเกิดบังเอิญป่วยและส่งพี่ชายตัวเองมาแทน พร้อมด้วยแชทจากพี่ยุนกิพี่ชายแท้ๆ ของยุนจีที่เขาไม่เคยพบมาก่อน และไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนสนิทตัวเองมีพี่ชาย เขาได้ปฏิเสธตั้งใจจะพับแผนนัดนี้ทิ้งกับอีกคนหลายรอบ แต่สุดท้ายเขาก็ได้มานั่งเป็นตุ๊กตาน่ารถคันเดิมอีกครั้ง เพราะด้วยเหตุผลของพี่ยุนกิที่บอกว่าว่างและยินดีที่จะมาเป็นเพื่อนเขา เพราะตัวพี่ยุนกิเองก็อยากออกจากบ้านมาหาแรงบันดาลใจบ้าง


ถึงแผนเที่ยวชิลเขาจะคงอยู่ แต่แผนที่พยายามจะพัฒนาความสัมพันธ์กับยุนจีนั้นต้องพับและโยนทิ้งไปอีกครั้ง...


ใช่... ช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาเขารู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่มีกับเพื่อนสนิทตัวเองเปลี่ยนไป จนตัดสินใจเลือกที่จะพยายามรุกจีบจริงจังสักครั้ง ไม่ได้หวังว่าจะสมหวัง แต่ก็เพียงแค่อยากจะมั่นใจในความรู้สึกตัวเอง หลายเดือนที่ผ่านมานอกจากความรู้สึกตัวเองที่เปลี่ยนไปจนตัวเขาเองยังแปลกใจ สิ่งที่สัมผัสได้อีกอย่างคือยุนจีเพื่อนสนิทของเขาเปลี่ยนไป...


ไม่ว่าจะท่าที การพูดจา ความคิด หลายอย่างที่เขารู้สึกดีกับอีกคนจนความรู้สึกตัวเองพัฒนาก้าวข้ามคำว่าเพื่อนสนิทอย่างไม่ควรเป็น...


“หิวไหม?”


น้ำเสียงแหบทุ้มที่เขาได้ยินชัดๆ เป็นครั้งแรก ทำให้เขานึกถึงเพื่อนสนิทที่เขารู้สึกมากกว่าเพื่อนขึ้นมา ถึงแม้จะไม่แหบห้าวเท่านี้แต่ก็ใกล้เคียงกับเสียงของพี่ชายของยุนจี น้ำเสียงของยุนจีที่เปลี่ยนไปที่เขาสังเกตุได้มาตลอดหลายเดือน กับเสียงของพี่ชายยุนจีที่ทำให้เขารู้สึกประหม่า...


คิ้วเรียวสวยขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดเพ้อเจ้อตัวเองแล้วเอ่ยตอบพี่ชายเพื่อนสนิทอย่างเกรงใจ


“ไม่ค่อยครับ พี่ยุนกิหิวเหรอ? เราแวะหาอะไรทานก่อนก็ได้นะครับ”


“เปล่าหรอก พี่แค่ถาม งั้นเดี๋ยวพี่จอดรถตรงห้างใกล้ๆ สวนแล้วเราเดินไปที่สวนด้วยกัน เผื่อจีมินอยากแวะซื้ออะไรกินข้างทางจะได้ซื้อได้ เราชอบของแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”


ถ้อยคำจากปากของพี่ชายเพื่อนสนิททำให้คนตัวเล็กที่นั่งเงียบๆ อยู่นั้นต้องหันไปมองใบหน้าหล่อที่ไม่ได้มองเขาอยู่อย่างสงสัย นี่คือครั้งแรกที่เขาพบพี่ชายเพื่อนสนิท แต่ทำไมเขารู้สึกว่าพี่ชายเพื่อนสนิทตัวเองรู้เรื่องราวของเขามากขนาดนี้ เรื่องร้านอาหารข้างทางนี่ก็มีเพียงยุนจีเท่านั้นแหละที่รู้ ชีวิตปาร์คจีมินไม่มีเพื่อนอะไรมากมายที่จะรู้เรื่องชีวิตเขานักหรอก


“ยุนจีบอกเหรอครับ?”


“อืม”


“ผมได้หมดเลยครับ แล้วแต่ที่พี่สะดวก แค่พี่ออกมาเป็นเพื่อนผมแทนยุนจีก็เกรงใจพอแล้ว...”


“...”


ไร้ซึ่งคำตอบกลับมาจากคนที่ตั้งใจขับรถอยู่ จีมินก็เลือกที่จะไม่สนใจอะไรบ้าง ถามว่าอึดอัดไหมกับการที่ต้องมานั่งรถไปไหนกับคนที่คุยแชทกันแค่สองประโยค และเจอกันครั้งแรกแบบนี้ ก็อึดอัดแหละ แต่ไม่ได้เหมือนกับคนอื่นๆ ซึ่งเขาก็แปลกใจตัวเองค่อนข้างมาก ไม่ใช่เขาเป็นคนมนุษย์สัมพันธ์แย่อะไร แต่กับคนข้างๆ ที่สอดสายตาหาที่จอดรถอยู่นั้น...


เขากลับรู้สึกคุ้นเคยจนแทบไม่ค่อยเหลือความอึดอัดเลยด้วยซ้ำ


หลังจากที่ยุนกิจอดรถเรียบร้อย ขาเรียวยาวก้าวเดินไปตามทางข้างถนนยามเย็นที่มีเหล่าวัยรุ่น คนทำงาน หรือครอบครัวเดินกันไปยังสวนสาธารณะเพื่อพักผ่อนเช่นเดียวกับเขาและคนตัวเล็กที่ตั้งแต่ไม่พูดอะไรนอกจากเดินหยุดซื้อของกินข้างทาง โดยไม่ลืมที่จะหันมาถามเขาว่าเอาด้วยไหมตลอดทาง


ระยะทางจากห้างที่เขาเลือกจอดรถทิ้งไว้และเดินมาสวนสาธารณะนี้นั้นไม่ได้ไกลอะไร แต่ที่ยังไม่ถึงปลายทางเสียทีก็เพราะคนตัวเล็กข้างกายที่เขามาด้วยนี่แหละ เดินเอ็นจอยกับของกินข้างกายจนเขานึกสงสัยว่าเจ้าตัวกินเยอะขนาดนี้เอาไปเก็บไว้ที่ไหนหมด


จนกระทั่งคู่เดินเข้ามาภายในสวนสาธารณะกลางใจเมืองที่คราครั่งไปด้วยผู้คนที่มาพักผ่อน เขากับจีมินมีความคิดที่ตรงกันคือเดินหาที่นั่งว่างในโซนที่คนน้อยกว่านี้ เพราะเขาออกมานอกจากจะออกมากับจีมินแล้ว เขาอยากจะพักสมองเพื่อกลับไปแต่งนิยายต่อในคืนนี้เช่นกัน


“พี่ยุนกิ นั่งที่ม้านั่งริมน้ำนั่นไหมครับ คนไม่เยอะด้วย พี่จะได้มีสมาธิคิดงานด้วย”


ดวงตาเรียวมองตามจุดที่คนตัวเล็กชี้ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ แล้วเดินไปนั่งพร้อมกับอีกคนที่นั่งริมม้านั่งตัวเดียวกับเขาแล้วเอาของกินวางบนม้านั่งระหว่างเขากับตัวเอง เขาทำได้มองตามด้วยความเอ็นดูยามที่แก้มนิ่มๆ สองข้างนั่นขยับยามที่เจ้าตัวนั้นคีบเจ้าแป้งต๊อกเข้าปาก


เมื่อเขาเห็นจีมินนั่งจัดการกับเหล่าขนมที่ซื้อมาเรียบร้อย มือเรียวจึงหยิบสมุดบันทึกสีเข้มของตัวเองออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับดินสอกดหนึ่งแท่ง ดวงตาเรียวมองบรรยากาศโดยรอบอย่างผ่อนคลายจนกระทั่งสายตาได้หยุดที่จุดเดิมที่เขาหยุดมองทุกครั้งตั้งแต่เขาไปรับเจ้าตัวต้นเหตุของจุดหยุดสายตาของเขา...


ปาร์คจีมิน


ใบหน้าน่ารักที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างมากมาย มือเล็กที่เปิดหนังสือเล่มหนึ่งยกขึ้นอ่าน ริมฝีปากอิ่มที่ขยับยิ้มขึ้นอย่างน่ารักยามที่เจ้าตัวอ่านหนังสือในมือถึงจุดที่ต้องยิ้มออกมา ภาพตรงหน้าเขาเป็นภาพที่น่ารักจนเขาลืมแม้แต่สนใจบรรยากาศโดยรอบด้วยซ้ำ


ยิ่งเห็นว่าหนังสือที่เป็นต้นเหตุของรอยยิ้มนั่นคือหนังสือเรื่องใหม่ของเขาที่พึ่งวางแผงได้ไม่นานนี่อีก หัวใจของเขายิ่งสั่นแรงขึ้นไปอีก ทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เกิดจากหนังสือเล่มนั้นที่เขาเขียน หนังสือที่ทำให้เขาอยากกลับไปอ่านมันอีกสักรอบว่ามันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ


สนุกจนสามารถทำให้ต้นเหตุของความสุขของเขามีความสุขได้ขนาดนั้นเลยเหรอ...


ในเมื่อหนังสือที่แต่งโดยตัวเขานั้นเป็นต้นเหตุความสุขของปาร์คจีมิน และต้นเหตุของความสุขของเขาที่ทำให้หัวใจที่ไม่เคยเต้นแรงเพราะใครนอกจากรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคนที่นั่งข้างกายเขา...


และจุดเริ่มต้นของการเขียนนิยายรักเล่มนั้นคือเขา และสาเหตุที่เขาเขียนมันขึ้นมาได้ดีกว่าเดิมก็เพราะปาร์คจีมินที่นั่งอ่านหนังสือนิยายรักของเขาอย่างตั้งใจด้วยความสุขนั่นแหละ...


จีมินที่รักหนังสือเขา เช่นเดียวกับเขาที่ตกหลุมรักรอยยิ้มของอีกคน รอยยิ้มที่เป็นที่มาของเรื่องราวความรักที่แตกต่างไปจากนิยายรักเรื่องเดิมๆ ที่เขาเคยเขียนมา อีกไม่นานเขาเขื่อว่าจีมินจะได้อ่านมันอย่างแน่นอน...





 Next page >>








Vitamin J Talk

     เรากลับมาแล้วจริงๆ แล้วนะ ลืมนักเขียนมินกันไปหรือยังค่ะ พี่เขากลับมาพร้อมความรู้สึกที่ชัดเจนกับน้องแล้วนะ เหลือเพียงคนน้องที่ยังสับสนกับทุกอย่างอยู่ ทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างงงๆ แบบนี้แหละค่ะ เจอกันตอนหน้านะคะ #นิยายของชูก้า

     อีกเรื่องที่จะแจ้งคือต่อจากนี้นิยายของเรานอกเหนือที่เปิดไว้ในนามปากกานี้จะถูกไปโพสในนามปาก Vitamin J* เราสมัครยูสของเราเพื่อลงฟิคแล้วนะคะ เรื่องที่เปิดในแอคนี้ก็จะลงจนจบ และเรื่องใหม่หลังจากนี้จะไปอยู่แอคนั้นนะคะ ฝาก Candid JM* เรื่องราวความรักของตากล้องหนัง GV ที่ต้องมาเป็นช่างภาพเฉพาะกิจให้กับนายแบบหนุ่มน่ารักในโปรเจคพิเศษด้วยนะคะ เรื่องนี้เราจะลงอินโทรในวันที่1เดือนหน้านะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

211 ความคิดเห็น

  1. #200 kuychai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:32
    อบอุ่นโครตต
    #200
    0
  2. #181 JP_Spectrum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 05:30
    โอ้ยดีกับใจมากกกก
    #181
    0
  3. #76 LN_ahctun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 13:30
    อ่านไปเขินไป ทำไมเรามีลางว่ามันจะดราม่า TOT
    #76
    0
  4. #72 AnY.an* (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 04:06
    คนอะไรอบอุ้นอบอุ่นนนน
    #72
    0
  5. #71 sky_skyblue (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:14
    งื้อออต่อน้ะต่ออออออ ค้างง่ะกำลังหวานเลยชอบๆๆๆจีมินอ่าาอย่าเข้าใจผิดนายชอบ"มิน ยุนกิ"ไม่ใช่"มิน ยุนจี"น้าาาา><
    #71
    0
  6. #70 timeinlove (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 11:19
    ไม่ใช่แค่คนในนิยายนะ-คนอ่านยี่ก็นั่งยิ้มหน้าบานแล้วเหมือนกัน หนูน่ารักอ่ะ // มาต่อเร็วๆน้าา จุ๊บ
    #70
    0
  7. #67 โลมาบนบก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 23:49
    ฮรึกกกก น่ารักมาก เค้าเจอกันแล้ววววว พี่กิรุกเลยค่าาาา จีมินอยู่แค่เอื้อมนะฮับสู้ๆ
    #67
    0
  8. #66 two ♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 23:10
    หนูไม่ต้องสงสัยอะไรทั้งนั้นค่ะ ยุนจีที่หนูตกหลุมรักก็พี่ยุนกินี่แหละ ฮื่อ ถ้ารู้จะเป็งไงนะ Y_________Y
    #66
    0
  9. #65 sugaplump_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:33
    จีมินกำลังตกหลุมยุนจีที่เป็นยุนกิ = จีมินตกหลุมรักยุนกิ แงง ;____; จีมินควรรู้เรื่องได้แล้วนะรูก
    #65
    0
  10. #64 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:29
    อือออหือออออยากกรี้ดดด
    #64
    0
  11. #63 two ♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 16:54
    แม่!!!!!!!! เขาจะเจอกันแล้ว!!!!!!!! ฮื่อๆๆๆๆ อดใจรอไม่ไหวแล้วค่ะ ตื่นเต้นอะ อยากรู้รีเอคปตมตอนเจอพี่ยุนกิ ฮื่อ พิทำดีค่ะ ไปแบบนี้แหละ รุกเลย! เอาให้จีมินตกหลุมรักไปเลย! Y___________Y สู้ๆนะคุณรออ่านเนอะ (ปาใจ)
    #63
    0
  12. #62 AnY.an* (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 02:20
    ชอบเรื่องนี้รออออ
    เดาว่าจีมอาจจะรู้ก็ได้นะเลยอ่อยเต็มที่55555
    #62
    0
  13. #61 Little PORORO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 18:22
    ไรท์มาแล้วว สู้ๆนะคับไรท์ รอนะคับบ
    #61
    0
  14. #60 AnY.an* (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:30
    โง้ยยยย
    ชอบมากกก ชอบแนวปลอมตัววว
    #60
    0
  15. #59 Hopelove JF (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 14:48
    รอนะฮะไรท์ อยากอ่านๆ อยากอ่านแล้วอ่าาาา
    #59
    0
  16. #58 โลมาบนบก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:15
    งื้ออออออออออ สู้ๆนะคะ
    #58
    0
  17. #53 Little PORORO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 22:58
    รอนะคะะ
    #53
    0
  18. #52 lionessme (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:12
    งื้อออคุณมินคนอบอุ่นนนน
    #52
    0
  19. #51 ppppnktn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:10
    รอค่าาาาา
    #51
    0
  20. #50 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 10:21
    รอนะคะะ
    #50
    0