[END] ✎ To You... ❥ {YOONMIN} #นิยายของชูก้า

ตอนที่ 6 : Page Five 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    6 มิ.ย. 60

page five




     ความห่วงใยและความอ่อนโยนของคุณได้สร้างความคำถามมากมายในใจของผม คุณเคยจะรู้ตัวบ้างไหม? ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ควรเกิดกับผมนี่แหละคือปัญหาใหญ่







     คนตัวขาวที่นั่งตั้งใจแก้งานเฉพาะหน้าแทนน้องสาว ตอนนี้มินยุนกิที่อยู่ในคราบของมินยุนจีนั่งหน้ายุ่งกับงานตรงหน้า โดยที่สองมือจัดการกับโปรแกรมอะนิเมชั่นตรงหน้าอย่างไม่คล่อง คือเขาไม่ได้ใช้โปรแกรมนี้นานแล้ว ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ให้กลับมาใช้มันก็ไม่คล่องอะถูกแล้ว จะให้แก้งานคล่องปรือแบบมินยุนจีก็ไม่ใช่ไหม ถ้าไม่ติดว่าต้องส่งภายในเย็นนี้ เขาไม่ทำให้หรอกนะ

     ลำบากเขาอีกเนี่ย ยัยน้องคนนี้

"นี่ยุนจี กินข้าวก่อนไหม?"

     เสียงหวานน่ารักดังขึ้นเหนือหัวเขาทำให้เขาละสายตาจากหน้าจอไปมองตามต้นเสียง ปาร์คจีมินที่ยืนส่งยิ้มน่ารักพร้อมชูถุงกล่องข้าวที่ซื้อมาจากร้านหน้าตึกบริษัทตรงหน้าเขา...

ตึก

ตึก

ตึก

     เสียงหัวใจเขาที่เต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อได้เห็นรอยยิ้มสดใสตรงหน้า... ปาร์คจีมินเป็นคนอันตรายจริงๆ สำหรับเขา

     แต่เขาอยากจะถามว่าอีกคนนึกคึกอะไรซื้อข้าวเช้าขึ้นมาเผื่อเขากัน ทั้งๆ ที่ตอนลงไปไม่คิดจะถามเขาแม้แต่น้อยเลยก่อนจะขอตัวลงไปกินข้าว ไม่มีแม้แต่จะชวนเขา ซึ่งตอนแรกเขาไม่ได้สนใจอะ แต่ตอนนี้เขาสนใจแล้วแหละ

     สนใจว่าเด็กคนนี้ทำอะไรกับหัวใจของเขา

"ซื้อมาฝากหนะ คิดว่ายุนจีคงไม่ได้กินข้าวเช้ามาแหงๆ"

"อืม วางไว้ก่อน"

     เขาเลือกที่จะบอกปัดอีกคนแล้วหันกลับมาทำงานต่อ แต่นั่นแหละ ปาร์คจีมินก็คือปาร์คจีมิน...

"ไม่ได้ กินข้าวก่อน เดี๋ยวปวดท้องพอดี มานี่เลย เดี๋ยวฉันแกะให้"

     คนตัวเล็กพูดจบก็จัดการคว้าข้อมือเขาและออกแรงดึงให้ลุกขึ้นเดินตามอีกคนไปยังส่วนห้องครัวของออฟฟิตที่สามารถทานข้าวได้ สำหรับพนักงานที่เอาข้าวมากินที่ออฟฟิต หรือแม้แต่พนักงานที่สั่งอาหารขึ้นมากินกัน แต่เขานี่บริการซื้อข้าวพร้อมเสริฟบายปาร์คจีมินเลยนี่แหละ

     รู้สึกพิเศษ... หมายถึงยุนจีอะนะที่พิเศษสำหรับจีมิน แต่ตัวเขาก็เพียงมินยุนกินั่นแหละ

"นั่งๆ เดี๋ยวเราแกะให้"

"ไม่ต้องหรอก ฉันแกะเอง นายไปทำงานเถอะ"

"ไม่ได้ เดี๋ยวยุนจีกินไม่หมดเอาไปทิ้งจะทำยังไง เสียดายเงิน ฉันซื้อร้านประจำมาให้เลยนะ ฉันจะนั่งดูยุนจีกินให้หมด!"

     คำประกาศกร้าวของปาร์คจีมินที่ทำให้มินยุนกิอยากจะทึ้งหัวแรงๆ สักที ถ้าไม่ติดว่าวิกจะหลุดออกมาให้อีกคนตกใจก็นะ

     ตั้งแต่เกิดมาพึ่งจะโดนคนมานั่งมองเขากินข้าวก็วันนี้แหละ คิดว่าเขารู้สึกอะไรได้นอกจากเครียด

     ก็คงเป็นความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นกับเจ้าเด็กตัวเล็กตรงหน้านี่แหละ

     บางทีเขาอยากจะรู้นะว่าจีมินรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นเขา ที่ไม่ใช่มินยุนจี เจ้าเด็กตัวเล็กยังจะทำแบบนี้กับเขาอยู่ไหม จะกล้ามานั่งจ้องมองเขากินข้าวอยู่ไหม ในเมื่อมินยุนกิคือชูก้าที่อีกคนเป็นแฟนนิยายอยู่...



✎ Page Three __




     หลังจากรีบกินข้าวเช้าด้วยความอึดอัดจนเสร็จ ก็รีบแยกตัวเองมาทำงานต่อทันที ไม่ใช่ว่าเขาขยันหรอก แต่เพียงแค่อยากหนีออกจากสถานะการณ์ที่ทำให้หัวใจเต้นแรงก็แค่นั้น

     ข้าวเช้าวันนี้นอกจากกินฟรีไม่เสียเงินแล้ว ยังมีสายตาน่ารัก นั่งมองเขากินเป็นของแถมเพิ่มเติมอีก มันจะดีกว่านี้ถ้าคนที่ปาร์คจีมินนั่งมองไม่ใช่มินยุนกิในคราบของมินยุนจี

     เขาอยากให้คนตัวเล็กนั่งมองเพียงเขา เขาที่เป็นมินยุนกิ

     สุดท้ายความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับเขา มันก็เกิดขึ้นจนได้ ต่อให้พยายามไม่สนใจเท่าไหร่ ความน่ารัก อ่อนโยน ใส่ใจของปาร์คจีมินก็แทรกเข้ามาในหัวใจเขาอยู่ดี และที่เขาไม่อยากรู้สึกอะไรกับจีมินไม่ใช่เพราะน้องสาวเขา แต่เพียงว่าถ้าวันหนึ่งความจริงเรื่องเขาปลอมตัวมาเป็นยุนจีนั้นถูกเปิดเผยขึ้นมา...

     คนตัวเล็กคนนี้คงเกลียดเขาอย่างแน่นอน...

     หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ มินยุนกิ

"ยุนจี"

     หลังจากที่เขาเผลอคิดอะไรเงียบๆ เสียงหวานน่ารักจากคนคนเดิมก็ดังมาจากด้านหลังเขา พร้อมกับความอุ่นร้อนบริเวณต้นคอ มือเล็กของอีกคนค่อยๆ รวมผมยาวระต้นคอเป็นจุกเล็กๆ ก่อนจะส่งยิ้มน่ารักมาให้เขาที่มองอย่างตกใจ

"ประคบไว้ นั่งเกร็งทั้งวันเดี๋ยวก็ปวดคอพอดี ส่วนผมเนี่ยมันยาวแล้วนะ ไม่มันก็ตัดบ้างก็ได้ยุนจี จีมินไปทำงานก่อนนะ"

     ดวงตาคมมองตามคนตัวเล็กที่เดินอย่างอารมณ์ดีกลับไปนั่งที่ตัวเองด้วยความสับสนก่อนจะหันกกลับมามองภาพสะท้อนภาพใบหน้าของเขาที่รวบผมขึ้นอย่างลวกโดยฝีมืออีกคนพร้อมกับแผ่นประคบร้อนถูกอุ่นมาเรียบร้อยโดยฝีมืออีกคนเช่นกัน

     คำถามที่ฝุดขึ้นภายในใจเขาหลายต่อหลายครั้ง... คำถามเดิมๆ เกี่ยวกับเหตุผลของอีกคนที่ทำปฏิบัติกับเขาอย่างอ่อนโยน

"เฮ้อ..."

"ยุนจี"

     เสียงแหบทุ้มของเพื่อนร่วมงาน ถ้าเขาจำไม่ผิดน่าจะชื่อคิมแทฮยองเพื่อนร่วมงานที่ค่อนข้างสนิทกับจีมิน ที่ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เขาพร้อมกับถืองานเขาที่ผ่านเรียบร้อยแล้วมาด้วย

     เขามองท่าทางลุกลี้ลุกรนของแทฮยองอยากสงสัย คือจะมาถามงานใช่ไหม จำเป็นต้องสอดส่องเหมือนมาสืบราชการลับอะไรแบบนี้เหรอ? ออฟฟิตนี้มีคนปกติบ้างไหมถามจริง เฮ้อ...

"ยุนจีๆ ฉันถามอะไรหน่อยดิ"

"อือ"

"จีมินจีบยุนจีอยู่ใช่ป่ะ"

"!!?"

     ห๊ะ! จีมินเนี่ยนะจะจีบเขา ไม่สิ จีบยุนจี เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานทำไมพึ่งจะจีบหรือที่จีมินทำแบบนี้กับเขาเพราะปฏิบัติแบบนี้กับยุนจีอยู่แล้ว? แต่ถ้าจีบทำไมยุนจีไม่บอกเขาก่อน เขาว่าน้องสาวเขาไม่น่าจะพลาดมองไม่ออกนะว่าใครเข้ามาจีบตัวเอง

     มินยุนจีหนะ ร้ายจะตายเรื่องพวกนี้

"จริงๆ นะ ฉันไม่เคยเห็นจีมินมันทำแบบนี้กับยุนจีเลยเมื่อก่อนอะ แต่พอตั้งแต่ยุนจีบอกว่าไม่สบายวันนั้นที่มีพรีเซนงาน ฉันก็รู้สึกว่าไอ้เจ้านั้นมันดูแลเธอดีแปลกๆ ไปนะ"

"ปกติจีมินไม่ได้เป็นแบบนี้เหรอ? คิดมากหรือเปล่า"

"ไม่นะ คือยังไงดีหละ ก็ปกติจีมินก็เทคแคร์ดีแหละ แต่เพียงแค่ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้จีมินดูใส่ใจเธอเป็นพิเศษ ไม่ได้จีบจริงๆเหรอ?"

"นายคิดมากไปมั้งแทฮยอง ไม่มีอะไรหรอก"

"แต่ฉันรู้สึกจริงๆ นะ"

"แต่ฉันว่าไม่มีอะไร"

"แล้วแต่ละกัน ฉันว่ามันต้องมีอะไร เธอคอยดูละกัน ฉันไปทำงานต่อและ เดี๋ยวไอ้จีมินมันจะกินหัว นู่น"

     เขามองตามแทฮยอง ก่อนจะเห็นจีมินนั่งขมวดคิ้วมองมาทางเขาอย่างสงสัย ใบหน้าน่ารักยู่ลงอย่างไม่พอใจ ก่อนจะถลึงตาใส่แทฮยองที่ยิ้มแห้งๆ กลับไปทำงานต่อ

     เขามองจีมินและแทฮยองสลับกันอย่างไม่เข้าใจนัก เขาก็เป็นผู้ชาย... จริงๆ ก็รู้สึกเหมือนที่แทฮยองพูดนั่นแหละ เพียงแค่... ไม่เห็นจะมีเหตุผลอะไรรองรับเลย นอกจากการกระทำอีกคน

     ที่สำคัญ เขาไม่รู้ว่าแต่ก่อนจีมินปฏิบัติกับยุนจีแบบไหน อย่างที่บอกแหละ เขาไม่เคยเจอเพื่อนน้องสาวนักหรอก แค่เพื่อนตัวเองยังไม่ค่อยได้ไปเจอเลย

     เฮ้อ ไว้คืนนี้จะลองถามเจ้าตัวแสบดูแล้วกัน...

     ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกว่าเขาต้องรู้จักปาร์คจีมินมากขึ้นกว่านี้ ไม่ใช่แค่อยาก แต่ต้องรู้จัก อาจจะตั้งแต่อีกคนเข้ามาทำให้หัวใจเขาเต้นแรงหละมั้ง

     ความรู้สึกที่อันตรายที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับเขา... เขาไม่ควรตกหลุมรักอีกคนในคราบยุนจี เพราะสุดท้ายแล้วคนที่เจ็บปวดไม่ใช่ใครไหน นอกจากตัวเขาเอง ไม่มีใครอยากให้ตัวเองต้องมาเจ็บปวดหรอกจริงไหม

     เขาก็คนหนึ่งที่รักตัวเอง และปกป้องตัวเองไม่อยากให้ต้องเผชิญกับความเจ็บปวด




Next page >>



Vitamin J Talk
จีบไม่จีบเดี๋ยวได้รู้กัน... ความคลุมเครือที่แสนสวยงาม #นิยายของชูก้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

211 ความคิดเห็น

  1. #199 kuychai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:20
    หื้มมมม 5555
    #199
    0
  2. #180 JP_Spectrum (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 05:14
    เข้าใจพี่ก้าว่าตัวเองคือน้อง ฮือจีมินก็ยังคงคิดว่านี่คือเพื่อนของตัวเองใช่มะ
    #180
    0
  3. #57 โลมาบนบก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:14
    ฮืออออ พี่ก้าดูตัดพ้อ กลัวใจตัวเองหรอคะพรี่
    #57
    0
  4. #49 Mmaii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:12
    อยากอ่านต่อจังเลยย ชอบทุกเรื่องที่ไรท์แต่ง รอมาอัพิยู่นะฮับบบ
    #49
    0
  5. #47 มีฟา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 10:54
    สวยงามม ฉันรู้สึกเหมือนซากุระกำลังเบ่งบานในสวนลับ
    #47
    0
  6. #44 Little PORORO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 08:46
    รออ จีมินจะจีบจิงเหรอไม่จิงหรอกหน่าๆ
    #44
    0
  7. #43 Milklove2547 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 21:56
    จุกแบบแปลกๆอ่ะมันแบบ
    #43
    0
  8. #42 Milklove2547 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 14:55
    รอออออพี่กิใจเต้นนน
    #42
    0
  9. #41 FafangJF (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 09:22
    รออยู่นะคะ อยากให้อัพวันละ10ตอนเลย
    #41
    0
  10. #40 Little PORORO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 02:18
    ยุนกิหวั่นไหวแล้วอ่ะดิ~
    #40
    0
  11. #39 9 3 9 5 % (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:40
    เหมือนมิน ยุนกิจะตายแล้วอะคุณ หัวใจทำงานหนักน่าดูนะคะเนี้ย ;_________;
    #39
    0
  12. #38 ppppnktn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:18
    มาต่อแล้วววว น่ารักมากเลยค่า
    #38
    0
  13. #37 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 21:34
    อู้ยนั่งดูพี่เขา--อ่า ยุนจีกินข้าว เขินมั้ยคะยุนกิ55555
    #37
    0