[END] ✎ To You... ❥ {YOONMIN} #นิยายของชูก้า

ตอนที่ 4 : Page Three 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    11 มี.ค. 60

page three






     การเปลี่ยนแปลงของมินยุนจี ถึงคุณจะมองออก แต่สุดท้ายคุณก็เลือกจะไม่ถามอะไรต่อในเมื่อผมไม่พูดมันออกมา ถึงจะสงสัย แต่คุณเลือกที่จะเก็บไว้เพื่อความสบายใจระหว่างเรา ข้อแรกที่ทำให้ผมชอบคุณ





"นี่ยุนจี บ่ายนี้เธอมีพรีเซนฯ ตัวละครกับทีมนะ ได้เตรียมมาไหม?"

     เสียงหวานที่แสนจะน่ารักที่เขาได้ยินมาจนจะครึ่งวันแล้วเอ่ยทักถามเขาอย่างห่วงใย เกี่ยวกับงานที่เขาจะต้องทำในบ่ายวันนี้ ซึ่งยุนจีได้เตรียมงานไว้ให้เขาและเขียนอธิบายเรียบร้อยแล้วเช่นกัน นอกนั้นอยู่ที่เขาจะพรีเซนต่อไป ซึ่งไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้วกับการพรีเซน

"อือ"

     มือเล็กที่จู่ๆ วางลงบนบ่าเขาพร้อมกับแรงบีบเบาๆ กับรอยยิ้มน่ารักที่เขานิยามไปแล้วว่าเป็นรอยยิ้มนางฟ้าของจีมินถูกส่งมาพร้อมกับน้ำเสียงที่ให้กำลังใจเขา

"สู้ๆ ยุนจี เธอเก่งอยู่แล้ว พรีเซนแค่นี้เอง ใครมันเยอะก็ซัดมันเลย เรารอทำตัวละครของเธอลงเกมส์ใหม่นะ เอาให้ผ่านหละ"

     คำพูดของจีมินทำให้เขานึกบางอย่างเกี่ยวกับน้องสาวตัวเองออก ข้อต่างระหว่างมินยุนกิและมินยุนจี ยุนจีเหมือนจะเป็นผู้หญิงห้าวๆ มั่นใจในตัวเอง แต่มีน้อยคนที่จะรู้ว่าน้องสาวเขานั้นไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลย ที่แสดงออกมาเพื่อกลบความกลัวในใจตัวเองแค่นั้น ต่างจากเขาที่เงียบๆ นิ่งๆ แต่เขาทำทุกอย่างด้วยความมั่นใจ ไม่มีอะไรยากสำหรับเขา ถ้าคนอื่นทำได้ เขาก็ทำได้

     ทำให้เขารู้ว่ายุนจีและจีมินนอกจากเป็นเพื่อนสนิทกันแล้ว ถือว่าเป็นเพื่อนสนิทที่ใส่ใจกันและกันจริงๆนะ ไม่งั้นไม่มีทางรู้หรอกว่าน้องสาวเขาจะกลัวเวลาที่ตัวเองต้องออกไปพรีเซนอะไร หรือพูดในที่คนเยอะๆ แบบนี้

     ถ้ายุนจีไม่บอกเขาว่าเป็นแค่เพื่อนกัน เขาคงคิดไปแล้วว่าปาร์คจีมิมต้องเป็นคนรักน้องสาวเขาแน่นอน ใส่ใจขนาดนี้ แถมอ่อนโยนอีก

     ถึงจะตัวเล็กไปหน่อย แต่ถ้าชอบน้องสาวเขา เขาก็เชื่อว่าปาร์คจีมินจะดูแลน้องสาวเขาได้อยู่ดี

     ถ้าเป็นแบบที่เขาคิด ยุนจีจะเป็นผู้หญิงที่โชคดีในสายตาเขาเลยนะ เพราะเขาก็อยากได้ใครสักคนที่ใส่ใจเขา แต่ไม่เข้าหาเขาจนอึดอัด เว้นระยะห่างระหว่างกันได้อย่างพอดีแบบนี้

"อือ"

     สุดท้ายเขาเลือกที่จะตอบสั้นๆ แล้วหันกลับมาเตรียมการพรีเซนอีกรอบก่อนจะลุกออกไปกินข้าวกับจีมินที่เดินไปรออยู่หน้าประตูแล้ว แถมไม่วายยังตะโกนเร่งเขาให้ตามไปกินข้าวได้แล้ว

     โปรแกรมเมอร์บริษัทนี้สดใสทุกคนไหม?


✎ Page Three __



     ถ้าถามปาร์คจีมินว่ามินยุนจีวันนี้เป็นอะไร เขาคงให้คำตอบไม่ได้ เขารู้เพียงแค่ว่าตั้งแต่เช้าจนกระทั่งตอนนี้มันยุนจีที่เขาเห็นไม่ใช่มินยุนจีที่เขารู้จักแน่นอน เรื่องนี้เขามั่นใจ การที่เขาเป็นเพื่อนยุนจีมาหลายปีทำให้เขารู้ว่านอกจากกายภาพของเพื่อนสาวคนนี้แล้ว นิสัย รวมถึงบุคลิกของมินยุนจีในวันนี้

     ไม่ใช่ยุนจีที่เขารู้จัก

     ดวงตาสดใสจับจ้องไปยังหญิงสาวผมบ็อบหน้าห้องที่กำลังพรีเซนคาแลคเตอร์ตัวละครที่จะใส่ในเกมส์ใหม่ที่จะสร้างในครั้งนี้ ยุนจีที่อธิบายลักษณะนิสัยรวมถึงความสามารถบุคลิกต่างๆของตัวละครอย่างคล่องแคล่ว น้ำเสียงที่ติดแหบที่ส่งเสียงอธิบายตอบคำถามของสมาชิกร่วมทีมด้วยความมั่นใจ และอธิบายตัวละครอย่างละเอียด

     แต่ต่างจากมินยุนจีเวลาพรีเซตตัวละครในเวลาปกติ

     ริมฝีปากอวบอิ่มขยับไปมองพร้อมจับจ้องเพื่อนสาวตรงหน้าอย่างไม่วางตา จะผิดไหมถ้าเขาจะพูดว่ามินยุนจีมีเสน่ห์มากกว่าในทุกๆ วัน ถ้ามินยุนจีเป็นแบบนี้ตั้งแต่เขารู้จัก...

     เขาคงตกหลุมรักเพื่อนสาวคนนี้เข้าจริงๆ สักวันแหละ

"เฮ้ จีมิน ทำไมจ้องยุนจีแบบนั้นวะ"

     เสียงสมาชิกเพื่อนร่วมทีมเขากระซิบถามพร้อมสายตาก็ยังจับจ้องในจุดเดียวกับเขา ตอนนี้ยุนจีจะรู้ตัวไหมว่าตัวเองกลายเป็นจุดรวมสายตาของคนในทีมไปแล้ว

"จ้องไม่ได้? นายยังจ้องเลย"

"ก็จริง... วันนี้ยัยยุนจีแปลกจากทุกวันนะ"

"ไม่ดี?"

"ดีดิ พรีเซนเข้าใจง่าย แถบคล่องแคล่ว แถมนิ่งจนฉันลืมมินยุนจีจอมเหวี่ยงไปเลย"

"ก็ดีแล้ว ตั้งใจฟังเถอะ เดี๋ยวยุนจีกลับไปหงุดหงิดเหมือนเวลาพรีเซนอื่นๆ แล้วจะยุ่ง"

     เขาตบบ่าพูดกับเพื่อนร่วมทีม ก่อนจะหันกลับไปสนใจหญิงสาวที่พึ่งตอบคำถามเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งในทีมจบ สายตานิ่งเฉยสบเข้ากับสายตาเขาก่อนจะหันกลับไปอธิบายตัวละครอื่นๆ

     เสี้ยววินาทีที่สบกับสายตานั้น...

     สายตาที่ทำให้เขาใจแกว่ง สายตาที่ไม่ใช่สายตาของมินยุนจี

     แต่ยังไงคนตรงหน้าก็มินยุนจีแหละ เพื่อนสาวเขาคนนี้ไม่ได้มีฝาแฝด หรือพี่สาว หรือน้องสาวสักหน่อย ถึงวันนี้จะดูตัวสูงกว่าเขา ไหล่กว้างกว่าเขา แต่นั้นก็มินยุนจีนั้นแหละ

     คิดมากน่า ปาร์คจีมินถ้าไม่ยุนจีแล้วจะเป็นใคร พี่ชายยุนจีหรือไง! ประสาท

แปะๆ!

     เสียงปรบมือของสมาชิกร่วมทีมดังขึ้นหลังจากยุนจีจบการอธิบายตัวละครของเกมส์ครั้งนี้ ก่อนที่ยุนจีจะโค้งตัวขอบคุณแล้วเดินกลับมานั่งฝั่งตรงข้ามเขา

"ยุนจีวันนี้เธอพรีเซนได้เจ๋งมากเลย เข้าใจง่ายกว่าทุกรอบอะ ฉันเลยไม่สงสัยอะไร"

"อือ ไม่เข้าใจส่วนไหนก็ถามได้"

     เขามองยุนจีที่คุยกับเพื่อนในทีมอีกคนที่มีหน้าที่ไม่ต่างจากเขาอย่างอารมณ์ดี ถึงจะพยายามบอกว่าไม่คิดมาก แต่ก็แปลกอยู่ดี

     ถ้าหลับตาฟัง ก็ไม่คิดว่าเป็นยุนจีเลยนะที่นั่งฝั่งตรงข้ามเขา เฮ้อ...

"จะ จีมิน"

"ห๊ะๆ"

"เหม่ออะไร จบการประชุมแล้ว มัวแต่มองยุนจีอยู่ไหนแหละ แปลกนะนายวันนี้"

"อ่อ เปล่าๆ ง่วงอะ เพิ่งกินข้าวแล้วมาประชุมก็มีหลุดกันบ้างแหละ"

"เออๆ ไปได้แล้ว เดี๋ยวยุนจีแก้รายละเอียดตัวละครอีกนิดหน่อย พวกเราก็มีงานทำแล้ว"

"ไม่ๆ แค่นายไหม ฉันรอเขียนโปรแกรมเถอะ นายทำฉากให้เสร็จก่อน ถึงงานฉัน"

"เอออ"

     สองมือเล็กกวาดเอกสารบนโต๊ะในส่วนของตัวเองขึ้นมาถือแล้วลุกออกนอกห้องประชุมทันที โดยไม่สนใจเพื่อนร่วมทีมที่เขาสนิทอีกคนที่ทำหน้างองอนเขาแม้แต่น้อย

     ถึงคิมแทฮยองจะสนิทแค่ไหน... สำหรับเขาไม่มีใครสนิทเท่ามินยุนจีแล้ว

     มินยุนจีคนที่ก่อนจะเจอเช้าวันนี้นะ เฮ้อ...

"เป็นอะไร?"

     น้ำเสียงแหบเอ่ยทักเขาทันทีที่เขาเดินออกจากห้องประชุมมา เขาหันไปตามเสียงทักจนเจอร่างหญิงสาวที่ยืนพิงกำแพงกอดแฟ้มเอกสารแนบอกพร้อมกับมองเขาด้วยสีหน้าสงสัย

     ตกใจหมด ทำไมยุนจีต้องมายืนเงียบๆหน้าห้องแบบนี้ ถ้าปาร์คจีมินเผลอกรี๊ดทำยังไงเล่า!

"แล้วมายืนอะไรตรงนี้เนี่ย ไม่กลับโต๊ะ"

"รอนายไง ไม่สบายหรือเปล่า เห็นเหม่อๆ"

"รอ? ฉันสบายดี เธอต่างหากไม่สบายหรือเปล่า ปกติออกมาก่อนไม่เคยรอกันหรอก"

     เขาแกล้งทำน้ำเสียงน้อยใจพร้อมเดินทำอีกคนกลับโต๊ะทำงานของตัวเอง อย่างที่เขาพูดแหละปกติเวลาที่ประชุมงาน หรืออะไรก็ตาม ยุนจีก็จะเดินออกไปไม่เคยรอเขาเลยสักครั้ง พอเขาโวยวายแม่คุณก็ด่าเขาว่าชอบทำอะไรชักช้า ทำไมคุณเธอต้องมารอเขาด้วย ไม่ใช่เด็กๆ แล้วที่ต้องกลัวหลงอะไร

     นี่ก็แปลกอีกแล้วนะ แต่ถ้าเธอยังไม่อยากเล่า ฉันก็จะไม่ถามแล้วกัน เพราะมินยุนจีไม่ชอบให้ใครวุ่นวายกับตัวเองถ้าเจ้าตัวไม่พูด ต่อให้ไปกดดันยังไงยุนจีก็ไม่เล่าหรอก แถมจะโดนแม่คุณเหวี่ยงใส่อีก

     ถ้าเพื่อนเขาอยากเล่า เขาก็พร้อมจะรับฟัง ปรับตัวให้อยู่กับมินยุนจีไม่ยากหรอก แค่รู้จักระยะห่าง ให้พื้นที่กับอีกคนบ้างแค่นั้นแหละ

"..."

     นี่ก็อีกเรื่อง... มินยุนจีไม่ใช่คนเงียบนะ วันนี้เธอจะแปลกไปแล้วนะยุนจี! ปาร์คจีมินไม่ชินกับมินยุนจีเวอร์ชั่นนี้อย่างมาก พูดตรงๆ เลย



✎ Page Three __


     ทันทีที่ถึงเวลาเลิกงาน ยุนกิในคราบน้องสาวก็จัดการปิดคอมเก็บของเตรียมกลับบ้าน โดยที่มีปาร์คจีมินคนเดิมที่สะกิดเตือนเขาว่าถึงเวลากลับบ้านแล้ว

     การทำงานวันแรกในคราบของน้องสาว ทำให้เขารู้ว่าสังคมทำงานของน้องสาวนั้นดีแค่ไหน เพื่อนร่วมทีมช่วงวัยเดียวกัน ไม่มีการแข่งขัน มีเพียงความช่วยเหลือ แสดงความคิดเห็นช่วยกันหาวิธีแก้เพื่อให้งานเสร็จสมบูรณ์ที่สุด แตกต่างจากสังคมทำงานในความคิดของเขาโดยสิ้นเชิง

     ทุกคนต่างตั้งใจทำงาน ทำหน้าที่ของตัวเองดีที่สุด แต่ก็ไม่มีความกดดันใดๆระหว่างกัน วันนี้เขาก็โดนถามหลายคนว่าใส่เสริมส้นเท่าไหร่บ้างหละ เสริมไหล่ด้วยเหรอ ไหนเสียงแปลกๆ ซึ่งทุกครั้งที่มีการรุมถาม เขาก็ตอบเลี่ยงเหมือนที่ตอบคำถามกับจีมิน

     เขาบอกแล้วไงถึงหน้าจะคล้ายกันแต่ยังไงผู้ชายกับผู้หญิงก็ต่างกันอยู่ดี มินยุนจีก็ไม่เคยฟังเขาหรอก

     แต่สุดท้ายยังไง วันนี้ของเขาก็ผ่านไปได้ด้วยดีโดยมีเจ้าเด็กปาร์คจีมินที่แสนจะร่าเริงสดใสคอยช่วยเหลือเขาอยู่ไม่ห่าง ถึงแม้เจ้าตัวจะสงสัยอะไรในตัวเขา แต่ก็เลือกที่จะไม่ถามเขา มันก็เป็นสิ่งดีสำหรับเขา เขาไม่ได้อยากโดนจับได้ตั้งแต่วันแรกหรอก ผ่านไปสักอาทิตย์คนพวกนี้ก็ชินและเลิกตั้งคำถามเองแหละ ดูจากสภาพสังคมทำงานที่นี้แล้ว ไม่ค่อยมีเวลาให้มาสนใจกันสักเท่าไหร่

"ยุนจีกลับยังไง"

     เสียงหวานสดใสพร้อมกับร่างเล็กที่สะพายเป๋หนังสีดำยืนค้ำโต๊ะทำงานเขาเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มของจีมินมันสดใสจนเขาอยากจะใส่แว่นกันแดดในออฟฟิตนี้แล้วสิ

"ขับรถกลับ"

"กลับด้วยดิ"

"ไม่มีรถ?"

"อือ! วันนี้ไม่ได้เอารถมาตื่นสายเลยนั่งเมโทรมาอะ"

"แล้วแต่"

     เขาเลือกที่จะตอบอีกคนสั้นๆ เหมือนเคยก่อนจะคว้ากระเป๋าและลุกเดินออกจากออฟฟิตทันทีโดยไม่ลืมที่จะโค้งลาเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ที่ยังไม่กลับบ้านกันถึงแม้มันจะเลยเวลาเลิกงานมาหลายนาทีแล้ว ถ้าเป็นเขามีงานค้าง เขาก็คงนั่งทำต่อแบบคนอื่นๆ แหละ แต่พอดีนี่มันงานมินยุนจีและเขาต้องรีบกลับไปทำงานของตัวเองที่บ้าน ไม่มีเวลามานั่งอยู่ต่อที่ออฟฟิตนักหรอก

     ขาเรียวภายใต้กางเกงยีนรัดรูปสีดำก้าวไปตามทางเดินที่เชื่อมต่อกับลิฟต์ที่สามารถไปลานจอดรถอย่างรวดเร็วด้วยความเคยชิน จนลืมไปว่าวันนี้เขาไม่ได้กลับบ้านเพียงลำพัง แต่มีเจ้าตัวเล็กที่วิ่งตามมาอยู่ด้านหลัง

"จะรีบไปไหนเนี่ย เดินเร็วชะมัดเลยยุนจี"

"ขาสั้นก็งี้"

"ย๊า! ถอดเสริมส้นออกมาเลยนะ เธอต่างหากที่ขาสั้น ชริ๊!"

     ยุนกิยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจคำพูดของคนตัวเล็กที่ทำหน้างอพร้อมยู่ปากอย่างหงุดหงิด ซึ่งในสายตาเขานั้น ปากที่ยู่เนี่ย มันหน้าบีบจริงๆ เลยให้ตายสิ คิดว่าน่ารักมากไหมที่ทำแบบนี้ แถมทำกับใส่ผู้หญิงเนี่ย

     ในสายตาผู้หญิงเขาไม่รู้หรอก แต่ในสายตาเขานั้น... น่ารักจนอยากจับกลับบ้านเหมือนตุ๊กตาตู้เลยให้ตายสิ

"ขับรถใครมาอะ"

     เขากับจีมินเข้าลิฟต์มาได้ไม่นาน คนตัวเล็กก็เอ่ยถามเขาอีกครั้ง นี่สงสัยนะ ปาร์คจีมินเป็นเจ้าหนูจำไมเหรอ ถึงได้ถามเขาไม่หยุดแบบนี้ ช่างพูดแบบนี้ถึงได้เป็นเพื่อนกับจอมวุ่นวายอย่างยุนจีได้สินะ

"พี่ชาย"

"อ่อออ พี่ชายที่เคยบ่นให้เราฟังว่าชอบอยู่แต่บ้านหนะเหรอ"

     มินยุนจี... นี่เล่าอะไรให้เพื่อนช่างพูดคนนี้ฟังเกี่ยวกับเขาไปบ้างเนี่ย!

"อือ"

"เราไม่เคยเจอพี่ยุนจีเลยนะ เอาจริงๆ ตั้งแต่เข้ามหาลัยไม่ได้ไปบ้านยุนจีเลย นานแล้วเนอะ"

"..."

"ไว้วันไหนว่างๆ เราไปเที่ยวบ้านยุนจีได้ป่ะ จะได้ไปทักทายพี่ชายนายด้วย พี่นายจะได้ไม่ต้องห่วงว่าน้องสาวไม่มีใครดูแล"

     ยุนจีไม่ต้องมีใครดูแลหรอก ยัยนั่นดูแลตัวเองได้ เขาสิต้องห่วงคนรอบข้างยุนจีมากกว่า ที่สำคัญถ้าจีมินจะไปหาพี่ชายยุนจีนั้น... ไม่จำเป็นหรอก

     พี่ชายเขายืนอยู่ข้างๆ นี่แล้วไง เฮ้อ...

"พี่ชายเราไม่อยู่หรอกช่วงนี้"

     สุดท้ายเขาก็ต้องโกหกไป เขาไม่สามารถแยกร่างออกมาพบจีมินได้พร้อมกันหรอกนะ ร่างเขา กับคราบของยุนจีที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ตัดปัญหาไม่ต้องไปเจอหรอกพี่ชายยุนจีเนี่ย

"ไหงงั้นอะ มิน่าเธอเลยเอารถพี่ชายมาใช้ได้สินะ"

"จะให้ไปส่งไหน เดินตามมา"

"เราขับได้ป่ะ นั่งรถผู้หญิงขับแล้วมันแปลกๆอะ"

"เรื่องมาก ขึ้นรถแล้วบอกทางก็พอ"

"แค่นี้ต้องดุ ยัยแม่มด"

     แม่มด? หึ เขาควรต้องมีรีแอคชั่นกลับยังไงเหรอ... เขาไม่ใช่แม่มดยุนจีซะด้วยสิ

     ปาร์คจีมินแค่วันแรกก็ทำให้เขาเผลอยิ้มไปกี่ครั้งแล้ว ความน่ารัก สดใส เหมือนเด็กน้อยแบบนี้ ไม่คิดว่าจะอยู่ในคนคนเดียวกับคนที่รู้จักเข้าหาคน และเป็นผู้ใหญ่แบบที่คอยถามเขา เป็นห่วงเขา และไม่ซักไซ้เขาในสิ่งที่เปลี่ยนไป เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เขาได้พบคนแบบนี้

     คนที่ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาได้ไม่รู้ตัวและคนที่ทำให้เขาไม่อึดอัดในการเข้าสังคม...

     คนแบบปาร์คจีมิน





Next page >>







Vitamin J Talk"
     วันนี้จองบัตรมีใครนกไหม... รอรอบออฟฟิตเชี่ยวเนอะ ถ้าใครซื้อบัตรต่อที่อัพราคาก็ระวังตรวจสอบรายละเอียดดีๆนะคะ
     ค่อยๆเป็นค่อยๆไปนะ สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างยุนกิ(ในคราบยุนจี)กับจีมิน ค่อยๆชอบกันไปและค่อยๆพัฒนา เรื่องนี้เราจะดำเนินเรื่องค่อนข้างช้านะ เพราะจะให้เห็นถึงการพัฒนาการทางด้านความรู้สึกของยุนกิและจีมิน ที่ดำเนินไปในพื้นฐานของความเป็นจริง ความเป็นที่คนเราจะตกหลุมรักใครสักคนจริงๆ การตกหลุมรักจากหน้าตาและนิสัยเหมือนยุนกิ และการตกหลุมรักจากนิสัยและการใกล้ชิดของจีมิน อย่าพึ่งเบื่อกันนะคะ

เรารออ่านเม้นกับแท็กอยู่นะ #นิยายของชูก้า ว่างๆ ก็เล่นกันได้นะคะ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

211 ความคิดเห็น

  1. #197 kuychai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:11
    น่ารักกก
    #197
    0
  2. #193 Mew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 17:52

    จีมินน่ารักมากเลย

    #193
    0
  3. #178 JP_Spectrum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 05:07
    โอ้ยยยยยมุ้งมิ้งม่กคุณพัคคค
    #178
    0
  4. #86 'schdapt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 03:05
    แงงงงน่ารักกกกกก
    #86
    0
  5. #55 โลมาบนบก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:07
    หยุดยิ้มไม่ได้จริงๆนะ มันแบบฟุ้งไปด้วยความอบอุ่นมากอะ
    #55
    0
  6. #29 9 3 9 5 % (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 23:25
    ไม่ใช่ว่าจีมินจะเข้าใจว่าตัวเองชอบยุนจีหรอกนะคะ 555555555555 ฮือ แค่คิดละก็ คงวุ่นวายแน่ๆเลยค่ะ;w; แต่แกพิยุนกิเขาเอ็นดูน้องแน่ๆเลย เป็นไงละ จีมินน่ารักอะดิ เป็นกำลังในให้ไรท์และรอคอยวันที่ความลับแตกนะคะ /หัวเราะแบบแม่มด
    #29
    0
  7. #28 063-1423471 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 11:38
    งื้อ ชอบมากกๆค่ะ
    #28
    0
  8. #27 เอวาเจลีนจัง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 17:59
    ดีจังค่ะ น่ารักอ่ะ ฮืออออ ชอบค่ะ ไม่รู้จะพูดยังไงดีแต่ชอบจัง ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    พอได้อ่านแล้วอยากอ่านต่ออีกเรื่อยๆเยย
    #27
    0
  9. #26 joker(raiha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 02:16
    มีความน่ารักจนแบบเขินอ้ะ เป็นความเรื่อยๆที่อมยิ้มไปตลอดเลย
    #26
    0
  10. #25 lionessme (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 22:46
    งื้อออออ.เขินอ่ะ เขินกว่าคุณพ่ออีก

    ทำไมมันกร๊าวใจขนาดนี้คะซิส

    ไม่ต้องกลัวนะะจีมิน เดี่ยวจะเจอทั้งพี่ชายและนักเขียนในฝันน่นอนนนนนนน
    #25
    0
  11. #24 ppppnktn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 22:35
    ชอบมากเลยค่าาา>___<
    #24
    0
  12. #23 Milklove2547 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 21:50
    ชอบบบอ่ะ
    #23
    0
  13. #22 Bella Dalal (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 21:01
    รอค่ะ ชอบอ่ะ มันน่ารักแบบกำลังพอดี ชอบที่ไรท์อัพบ่อยด้วย
    #22
    0
  14. #21 two ♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 06:59
    เอร้ย เริ่มจะชอบเขาแล้วใช่ไหมอะ นึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้ารู้จะทำหน้ายังไง ฮึบ เอาใจช่วยปจม เอาช่วยคุณนักเขียนด้วย สู้ๆนะคะ !
    #21
    0
  15. #20 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 23:03
    นี่เกือบลืมไปแล้วว่าพี่ยุนกิปลอมตัวมาาจีมินจะรู้ตอนไหนเอ่ยยยยขำตรงเผลอกรี้ดดดใจเย็นลูก56655
    #20
    0
  16. #19 _mamellow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:18
    ชอบความใส่ใจของจีมินมากเลย ?
    #19
    0